ΕΟΡΤΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΤΗΝ ΦΕΡΩΝΥΜΟ ΕΝΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ, ΙΕΡΟΥΡΓΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ & ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ κ. ΚΟΣΜΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ Γ.Ο.Χ. ΑΤΤΙΚΗΣ & ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2013

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΜΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΑΝΔΡΑΣ

ΙΕΡΟΥΡΓΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΕΙΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ κ. ΚΟΣΜΑ

Εορτή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Πεύκη Αττικής

Την παραμονή της εορτής τελέσθηκε Μεγάλος Εσπερινός υπό του οικείου Μητροπολίτου Αττικής και  Μεγαρίδος κ. Κοσμά συμμετέχοντος πλήθους πιστών.

Την πανηγυρική Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου ,Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Χρυσόστομος βοηθούμενος υπό του Διακόνου π. Χρυσοστόμου .Εις τον εορτασμόν συμμετείχε πλήθος ορθοδόξων πιστών εξ Αθηνών και αλλαχού.

Κυριακή της Ορθοδοξίας

   Η Ορθόδοξος Εκκλησία εις την μακραίωνα ιστορίαν της αντιμετώπισε επιτυχώς ποικίλους κινδύνους εκ των αιρέσεων και εστερεώθη μέχρι σήμερον .Εθέσπισεν  όπως εορτάζεται κατά την Κυριακήν της πρώτης εβδομάδος των Νηστειών η εορτή της Ορθοδοξίας, ως ετήσιος μνήμη των Αγίων Πατέρων υπέρ της ευσεβείας, ως επέτειος της αναστηλώσεως των Ιερών Εικόνων, ως Ιερά Παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεως, ως στερέωμα της αληθείας,ως ζώσα εικόνα και παρουσία Χριστού.Δια των Ιερών ύμνων, οι οποίοι ψάλλονται κατ'αυτήν την ημέραν, και δια του συνοδικού της Ορθοδοξίας ,το οποίον αναγινώσκεται, μεταρσιώνονται οι πιστοί, αγάλλονται και πανηγυρίζουν πνευματικώς, ευχαριστούντες τω Θεώ περί της περιφάνους νίκης της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά των αιρέσεων, στερεούμενοι εις την Ομολογίαν της Πίστεως.Ενθαρρύνονται έτι πλέον ώστε να βιώσουν εν τω νυν αιώνι την σημερινήν παρουσίαν της Ορθοδοξίας , ως ζώσης Εκκλησίας , ως συνεχούς πραγματηκότητος, η οποία καλείται να θριαμβεύσει και πάλιν κατά των δυνάμεων του σκότους με το φως του Χριστού.
   Την πρωίαν, εις όλους τους Ιερούς Ναούς, όπου υπήρχεν λειτουργός, ετελέσθη πανηγυρική Θεία Λειτουργία,ανεγνώσθη το Συνοδικόν της Αγίας Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου και επηκολούθησεν η περιφορά των Αγίων Εικόνων, η οποία προκαλεί πάντοτε ιδιεταίραν συγκίνησιν εις τους πιστούς.
Στον Καθεδρικό Ναόν του Τιμίου Προδρόμου Αρχιεπισκοπής Γ.Ο.Χ. Αθηνών Ελειτούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Βησσαρίων κατάμεστος υπό πλήθους ορθοδόξων πιστών εξ Αθηνών και αλλαχού.

  Το εσπέρας της ιδίας ημέρας, εις τον Καθεδρικό Ναόν του Τιμίου Προδρόμου Αρχιεπισκοπής Γ.Ο.Χ. Αθηνών, ετελέσθη ο καθιερωμένος κατανυκτικός Εσπερινός, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Προέδρου της Ιεράς Συνόδου, Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Χρυσοστόμου, συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου, Μεσσηνίας κ. Ιακώβου, Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά και Λαρίσσης και Τυρνάβου κ. Φιλοθέου. Επίσης, συμμετείχον οι Παν/τοι Ιερομόναχοι π. Αυγουστίνος, π.Ευθύμιος και π. Βησσαρίων παρισταμένου και πλήθους πιστών εξ Αθηνών και εκ της ευρυτέρας περιοχής της Αττικής.

   Τους εκκλησιαστικούς ύμνους απέδωσαν με ιδιεταίρα κατάνυξιν οι ιεροψάλται, ενώ κατά την 'ωραν που εψάλη το απολυτίκιον «Την Άχραντον Εικόνα Σου...»,ελιτανεύθη υπό των Ιερέων η Ιερά Εικών του Αγίου Μανδηλίου. Ευθύς αμέσως ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αυγουστίνος επρολόγισεν την εκδήλωσιν, ομιλήσας δι'ολίγων περί της σημασίας και  του μεγαλείου της ημέρας. Έπειτα εκάλεσεν εις το βήμα τον Σεβασμιώτατο Λαρίσσης και Τυρνάβου κ. Φιλόθεο, ο οποίος δι'εμπνευσμένου λόγου ομίλησες εις τους παρισταμένους.Την όλην εκδήλωσιν επιλόγησεν ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου κ.κ. Χρυσόστομος, ομιλήσας καταλλήλως εις το πολυπληθές εκκλησίασμα, συνοψίζοντας την προηγηθείσα ομιλία. Τέλος, εψάλη υπό των χορών το «Τη Υπερμάχω...» και το Πολυχρόνιον του Σεβασμιωτάτου κ. Χρυσοστόμου, ο οποίος ηυλόγησεν τον παριστάμενον λαόν, που έλαβεν την ευλογίαν των Αγίων Αρχιερέων. Εις τους συμμετέχοντας πιστούς προσεφέρθη νηστίσιμον κέρασμα, ενώ παρετέθη και τράπεζα επιγείων αγαθών δια τον Ιερόν Κλήρον και τους επισκέπτας εις το Συνοδικόν Μέγαρον.

Ο Μητροπολίτης Κρήτης Ευμένιος

Κατά κόσμον Εμμανουήλ Σηφάκης, γεννήθηκε το 1909 στην Αγία Βαρβάρα Ηρακλείου Κρήτης, από γονείς ευσεβείς, τον Γεώργιο και την Χρυσούλα. Μετά τις εγκύκλιες και γυμνασιακές σπουδές ασχολήθηκε στην ιδιαιτέρα του πατρίδα με το επάγγελμα του υποδηματοποιού.
Από την νεανική του ηλικία ήταν ζηλωτής των πατρώων παραδόσεων και γι’ αυτό μαζί με την οικογένειά του δεν δέχθηκαν την αλλαγή του ημερολογίου, αλλά έμειναν πιστοί στην Γνήσια Ορθοδοξία.
Το 1946 ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο, εντασσόμενος στην Ι. Μ. Μεταμ. Σωτήρος Κουβαρά Αττικής, υπό τον συμπατριώτη του Επίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίο (+ 1950). Την 20. 10. 1946 χειροτονήθηκε Διάκονος και στη συνέχεια Πρεσβύτερος από τον Γέροντά του. Το 1949 εστάλη στην Κρήτη, για την εξυπηρέτηση των εκεί αγωνιζομένων Γνησίων Ορθοδόξων.
Ήταν ο πρώτος Κρητικής καταγωγής κληρικός πού χειροτονήθηκε μετά την αλλαγή του ημερολογίου (1924). Μέχρι και την κοιμήση του υπήρξε ο ιεραπόστολος, ο Ιερεύς, ο Διάκονος, ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας στην Αποστολική Εκκλησία της Μεγαλονήσου, όπου διακρίθηκε για τον ζήλο και την προθυμία.
Για τον ζήλο του υπέρ της Γνήσιας Ορθοδοξίας και την προθυμία του στην εξυπηρέτηση των διωκομένων πιστών διώχθηκε με πολλή μανία από τούς καινοτόμους Αρχιερείς και ιδίως από τον Μητροπολίτη Κρήτης Ευγένιο Ψαλιδάκη, από το 1949 πού διορίσθηκε εφημέριος στην Κρήτη, μέχρι και την δεκαετία του ’60, οπότε αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην ηπειρωτική Ελλάδα. Μεταξύ άλλων:
Στη γενέτειρά του Αγία Βαρβάρα έκτισε με πολλούς κόπους τον Ι. Ν. των Αγίων Πάντων, τον οποίο όμως κατέλαβε με την βία ο Μητροπολίτης Ευγένιος και τον εγκαινίασε με την προστασία των… πολυβόλων της Χωροφυλακής!
Σύρθηκε στα Δικαστήρια 11 φορές, με την κατηγορία της «αντιποιήσεως αρχής»!
Φυλακίσθηκε και έμεινε 8 χρόνια περιορισμένος σωματικά στην κατοικία του!
Την Μεγάλη Παρασκευή του 1956, τον συνέλαβαν στον Ι. Ν. Αγίων Αναργύρων Ρεθύμνου, με εντολή του καινοτόμου Επισκόπου Αθανασίου, μαζί με το «τεκμήριο» του «εγκλήματός» του, τον Επιτάφιο!!! Τελικά, τον μεν π. Ευμένιο έκλεισαν στο κρατητήριο, τον δε Επιτάφιο φύλαξαν στο Αστυνομικό Τμήμα και τελικά τον κατέστρεψαν!!! (όπως καταθέτει μεταξύ άλλων μαρτύρων και η κ. Ευαγγελία Τσανιδάκη από τον Κάτω Πόρο Ρεθύμνης).
Ο π. Ευμένιος ιερουργούσε κυρίως στο προσκύνημα της Παναγίας της Αλμυρής, αρκετές φορές όμως και σε διάφορα ξωκλήσια  για την καλύτερη εξυπηρέτηση των Ορθοδόξων. Κάποτε στην περιοχή του Ρεθύμνου, με τον Ι. Ναό των Αγίων Αναργύρων σφραγισμένο, ηγήθηκε μιας κοπιαστικής πορείας 300 περίπου πιστών (μεταξύ αυτών γερόντων, γυναικών και παιδιών), προς την κορυφή του Ψηλορείτη (υψόμετρο 2. 456 μ.), στο αρχαίο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού, για να λειτουργήσει εκεί. Ενώ ο όρθρος είχε αρχίσει, κατέφθασαν κληρικοί από την Μονή Αρκαδίου και του ζήτησαν να φύγει, διότι «τέτοιες εντολές είχαν από τον Δεσπότη» (τον Ρεθύμνης Ν.Ε. Αθανάσιο). Ο π. Ευμένιος με δάκρυα τούς ζήτησε να τον αφήσουν να λειτουργήσει για να κοινωνήσουν οι Χριστιανοί και μετά να τούς ακολουθήσει στο Ρέθυμνο για να συλληφθεί ,αλλά εκείνοι επέμεναν να φύγει. Ταλαιπωρημένος ο ηρωικός Ιερομόναχος ξεκίνησε με τούς πιστούς για την Αλμυρή, όμως στο χωριό Κουρούτες έπεσε από την κούραση και κάποιοι χωρικοί φιλοτιμήθηκαν και εξοικονόμησαν ένα ζώο. Οι πιστοί, τελικά, κοινώνησαν στο προσκύνημα της Αλμυρής, νηστικοί και ταλαιπωρημένοι μετά από πορεία ενός ημερονυκτίου!
Όταν ήταν δυνατόν να τελεσθεί κάπου Θεία Λειτουργία, οι πιστοί αξιοποιούσαν την ευκαιρία για να τελέσουν Μυστήρια Γάμου και Βαπτίσεως. Κάποτε στην Αλμυρή, κατά την διάρκεια μιας ολονυκτίας έγιναν οι βαπτίσεις 26 παιδιών! Άλλοτε, στην περιοχή των Αγίων Δέκα, σε πρωινή Λειτουργία, οι άρτοι διαβάστηκαν έξω από την εκκλησία, διότι οι Χριστιανοί είχαν φέρει 1500 αρτοκλασίες!
Ακόμη και μετά το τέλος των διωγμών, ο μακαριστός Ιεράρχης λειτουργούσε κρυφά, «διά τον φόβον των Ιουδαίων», σε απομακρυσμένα ξωκλήσια  Λ.χ. στην περιοχή των Χανίων χρησιμοποιούσε το ιδιωτικό Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου στα Περιβόλια.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 υποχρεώθηκε από τούς διωγμούς να έρθει στην ηπειρωτική Ελλάδα. Από τότε και μέχρι της εκλογής του σε Επίσκοπο (1973), υπηρέτησε σαν εφημέριος του Ι.Ν. Άγ. Κων/νου και Ελένης Καπαρελίου Θηβών.
Η Ιερά Σύνοδος της Γνήσιας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, είχε γίνει κατ’ επανάληψιν δέκτης της επιθυμίας – ψήφου του Ορθοδόξου πληρώματος της Κρήτης, διά την ανάδειξιν του Ιερομονάχου Ευμενίου σε Επίσκοπο. Η πάγκοινη αυτή επιθυμία υλοποιήθηκε το έτος 1973, κατά την τρίτη ανασυγκρότηση της  Ιεράς Συνόδου. Η χειροτονία του σε Επίσκοπο της Ιεράς Μητροπόλεως Κρήτης έγινε την 4ην Φεβρουαρίου 1973, στην Μονή της μετανοίας του, στο Παρεκκλήσιο των Οσίων 99 Πατέρων Κρήτης, από τον πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ανδρέα.
Ως Επίσκοπος ο Σεβασμιότατος Ευμένιος, παρά την κακή του υγεία και την ηλικία του, εργάσθηκε με αυταπάρνηση, αξιοποιώντας την σχετική ελευθερία την οποία απολάμβαναν οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι της Κρήτης, μετά τον θάνατο του διώκτη της Γνήσιας Ορθοδοξίας Νεοημερολογίτη Αρχιεπισκόπου Ευγενίου Ψαλιδάκη. Με πολλές θυσίες ανήγειρε τον Ι. Ν. Αγίας Τριάδος Ηρακλείου, τον οποίο εγκαινίασε το 1980, συμπαραστατούμενος από τον πρώην Αρχιεπίσκοπο Ανδρέα και τον Σεβ. Κοζάνης Τίτο. (Ο ναός αυτός ήταν ο πρώτος Ορθόδοξος ναός πού εγκαινιάστηκε στην Κρήτη μετά το Σχίσμα του 1924. Ακόμη, εκείνη η λαμπρή τελετή των εγκαινίων, με την συμμετοχή τριών Αρχιερέων και πεντάδος κληρικών, ήταν η πρώτη μεγάλη δημόσια εκκλησιαστική εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Κρήτης, κατά την περίοδο των 56 – τότε - ετών του Νεοημερολογιτισμού).
Ευτύχησε ακόμη να δει κληρικό το πνευματικό του τέκνο Κων. Σελληνιωτάκη (Ιερομόναχο Καλλίνικο, ο οποίος τον στήριξε στο γήρας και την ασθένεια του) και την ανέγερση και λειτουργία και άλλων ναών (Τριών Ιεραρχών - Αγίου Νεκταρίου Μεγάλης Βρύσης, Αγίων Πάντων Άνω Ζάρου, Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Κάτω Ζάρου, κ.α.).
Κοιμήθηκε την 2α Δεκεμβρίου 1981, μετά από πολύμηνη ασθένεια – την οποία υπέμεινε με μεγάλη υπομονή και καρτερία – και κηδεύθηκε στη γενέτειρά του Αγία Βαρβάρα Ηρακλείου, προεξάρχοντος του πρώην Αρχιεπισκόπου Ανδρέου συμπαραστατουμένου από τούς Σεβ. Αρχιερείς Αττικής Ματθαίου και Πειραιώς Νικολάου και πεντάδος κληρικών. Επικηδείους λόγους εκφώνησαν ὁ πρώην Αθηνών Ανδρέας και ο Σεβ. Πειραιώς.

Στο δεσποτικό της Ι.Μ. Παναγίας Κερατέας μετά την χειροτονία του Μητροπολίτη Σερβιών και Κοζάνης Τίτου .Εξ αριστερών διακρίνονται ο Σεβ. Επίσκοπος Βρεσθένης Λάζαρος, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας και οι Σεβ. Επίσκοποι Κοζάνης Τίτος, Αττικής Ματθαίος και Κρήτης Ευμένιος.

Από την πανήγυρι του Ι.Ν. Ευαγγελιστού Ματθαίου Μάνδρας Αττικής  και της εορτής του οικείου Μητροπολίτου Ματθαίου το έτος 1973.Εξ αριστερών διακρίνονται : ο εορτάζων Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Ματθαίος ,επί θρόνου ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ανδρέας και οι Σεβ. Επίσκοποι Κορινθίας Κάλλιστος, Πειραιώς Νικόλαος, Αργολίδος Παχώμιος και Κρήτης Ευμένιος.

Από τα εγκαίνια του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Ηρακλείου προεξάρχοντος του Σεβ. Ευμενίου συμπαραστατούμενου από τον πρώην Αθηνών Ανδρέα και του Σεβ. Σερβιών και Κοζάνης Τίτου

Ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Βησσαρίωνας

Κατά κόσμον Ιωάννης Μπαλτσάκης, γεννήθηκε το 1913 στη Φτέρη Σπερχειάδος, στην ευλαβέστατη οικογένεια του Ευαγγέλου και της Σταυρούλας Μπαλτσάκη.
Μετά τα εγκύκλια γράμματα ασπάσθηκε σε ηλικία 26 ετών, εντασσόμενος στην υπό τον Ματθαίο Α’ Επίσκοπο Βρεσθένης  Ι. Μ. Μεταμ. Σωτήρος Κουβαρά. Η απόφαση του αυτή έγινε παράδειγμα προς μίμηση στην οικογένειά του. Οι γονείς και τα αδέλφια του ακούοντες τον λόγο του Κυρίου, «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι», ασπάσθηκαν και αυτοί τον μοναχικό βίο. Οι μεν άνδρες μόνασαν στην Ι. Μ. Μεταμ. Σωτήρος Κουβαρά (ο πατέρας Ευάγγελος ως μοναχός Ευθύμιος και οι γιοί του Βασίλειος ως μοναχός Ισαάκιος, Χαράλαμπος ως μοναχός Ιωάννης – έπειτα Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, Δημήτριος ως μοναχός Φίλιππος Αγιορείτης και Αθανάσιος ως Αβράμιος - έπειτα Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας) και η μητέρα Ευαγγελία στην Ι. Μ. Παναγίας Κερατέας ως μοναχή Σοφία.
Στη μονή επέδειξε ζήλο και προθυμία στα μοναχικά καθήκοντα. Έτσι την 24. 12. 1939 χειροθετήθηκε Ρασοφόρος, την 15. 2. 1941 χειροτονήθηκε Διάκονος και την 5. 5. 1941 Πρεσβύτερος από τον Γέροντά του Επίσκοπο Ματθαίο. Κατά την κουρά του σε μεγαλόσχημο ονομάσθηκε Βασίλειος.
Ως Ιερεύς εργάστηκε ακάματα σε πολλές ενορίες και φορές φυλακίστηκε και αποσχηματίστηκε για την γνησιότητα της Πίστεως. Το 1952, κατά την δεύτερη ανασυγκρότηση της Ιεράς Συνόδου, ψηφίσθηκε και χειροτονήθηκε Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών . Ποίμανε την επαρχία του με έδρα τον ιστορικό ναό της Αγίας Σοφίας Τρικάλων. Για την διαμονή του ίδρυσε δύο ησυχαστήρια, ένα στο Αιγάλεω Αθηνών (προς τιμήν της Παναγίας Γοργοϋπηκόου) και ένα άλλο στην Πηγή Τρικάλων (προς τιμήν της Καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Θεοτόκου), στα οποία εγκατέστησε μικρή γυναικεία συνοδεία.Κοιμήθηκε ειρηνικά το 1977, σε ηλικία μόλις 64 ετών, καμφείς από τις πολλές σωματικές ασθένειες πού τον ταλαιπωρούσαν, νοσηλευόμενος στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Η κηδεία του εψάλη στην Ι. Μ. Παναγίας Κερατέας, προεξάρχοντος του πρώην Αρχιεπισκόπου Ανδρέου, συμπαραστατουμένου υπό τον Σεβ. Αρχιερέων Αττικής Ματθαίου, Πειραιώς Νικολάου, Βρεσθένης Λαζάρου, Αργολίδος Παχωμίου, Φθιώτιδος Θεοδοσίου και Κοζάνης Τίτου και από 20 Ιερείς και Διακόνους. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο των Αρχιερέων, στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Μόδεστου.

Λάρισα, Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας, 1975. Εξ αριστερών ο Ιερομ. Παύλος Καραγκούνης, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας και ο μακαριστός Επίσκοπος Τρίκκης Βησσαρίων.

Η Ιερά Σύνοδος της Γνήσιας Ορθοδόξου Εκκλησίας επί πρωθιεραρχίας Αρχιεπισκόπου Αγαθαγγέλου, κατά το έτος 1963. Καθήμενος διακρίνεται ο Αρχιεπίσκοπος Αγαθάγγελος και όρθιοι εξ αριστερών ο Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου, Πρωθιερεύς Ευγένιος Τόμπρος και οι Σεβ. Αρχιερείς Αττικής και Μεγαρίδος Μελέτιος, Βρεσθένης Ματθαίος Β',  Θεσσαλονίκης Δημήτριος,  Κιτίου Επιφάνιος, Μεσσηνίας Γρηγόριος, πρώην Πατρών Ανδρέας, Κορινθίας Κάλλιστος, Θηβών και Λεβαδείας Ιωάννης και Τρίκκης και Σταγών Βησσαρίων.

Νεκρός επί θρόνου (1977). Εξ αριστερών διακρίνονται ο Διάκονος Θεοφύλακτος Χαντώνας και οι Ιερομόναχοι Αβράμιος Μπαλτσάκης (κατά σάρκα αδελφός του), Πέτρος Παπαϊωάννου και Χρυσόστομος Μητρόπουλος (έπειτα Επίσκοπος Θεσσαλονίκης). Καθήμενος ο κατά σάρκα αδελφός του μοναχός Φίλιππος.

Ο νέος προκαθήμενος των απανταχού Οικουμενιστών, "΄Πάπας" Φραγκίσκος, ανάβει το κεράκι του ως καλός Σιωνιστής σε εβραϊκή Συναγωγή. Να τον χαίρονται...

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Δημήτριος

Κατά κόσμον Δήμος Ψαροθεοδωρόπουλος γεννήθηκε το 1902 στο Γαλαξείδι Παρνασίδος από γονείς ευσεβείς, από τούς οποίους ανατράφηκε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Οι γονείς του εμφύτευσαν στην παιδική του ψυχή τα πρώτα σπέρματα της ευσέβειας και του Χριστιανικού ζήλου, τα οποία διατήρησε μέχρι την τελευταία του αναπνοή.
Μετά την αποφοίτησή του από το τότε Σχολαρχείο εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο, χωρίς να παραμελεί την μελέτη του λόγου του Θεού και τα πνευματικά του καθήκοντα. η ευλάβεια του φάνηκε περισσότερο το 1924, όταν μαζί με χιλιάδες άλλους πιστούς δεν δέχτηκε την εισαγωγή της Παπικής καινοτομίας του Νέου Ημερολογίου. Μαζί με άλλους αγωνιστές της Γνήσιας Ορθοδοξίας έτρεχε νύκτα στα εξωκκλήσια για να λειτουργηθεί, μακριά από το βλέμμα του καινοτόμου Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου και των οργάνων του.
Αξιώθηκε να παρευρεθεί στην ιστορική αγρυπνία της 13ης προς 14η Σεπτεμβρίου 1925 στο Μονύδριο Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου, κατά την οποία εμφανίσθηκε ο Τίμιος Σταυρός, «Θεόθεν βεβαίωσις» του Ιερού Αγώνος υπέρ της Γνήσιας Ορθοδοξίας. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε την ψυχή του νεαρού Δήμου, ο οποίος αύξησε τούς αγώνες του, ώστε το 1942 να «εξέλθη του κόσμου και των εν τω κόσμω» και να ασπαστεί τον Μοναχικό Βίο. Εντάχθηκε στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Κουβαρά Αττικής, υπό τον Πρόμαχο της Ορθοδοξίας Ματθαίο Καρπαθάκη, τότε Επίσκοπο Βρεσθένης. Στη μονή επέδειξε ζήλο στα μοναχικά καθήκοντα και τις εργασίες, υπακοή στους πρωεστώτες, αυταπάρνηση και αγάπη προς τούς αδελφούς και αξιώθηκε του Μεγάλου και Αγγελικού Σχήματος, αλλά και της Ιερωσύνης.
Το 1947 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Γέροντά του Επίσκοπο Ματθαίο. Το 1948, κατά πρώτη ανασυγκρότηση της Ιεράς Συνόδου της Γνήσιας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, «ψήφω Κλήρου και λαού»,  εξελέγη Επίσκοπος και χειροτονήθηκε για την ιστορική έδρα της Θεσσαλονίκης, από τον Γέροντά του Επίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίο και τούς προ αυτού χειροτονηθέντες Αρχιερείς Τριμυθούντος Σπυρίδωνα και πρώην Πατρών Ανδρέα.

Ως Επίσκοπος συμμετείχε στον Αφορισμό της Μασωνίας (1949) και την εκλογή του Επισκόπου Ματθαίου σε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών (1949), επισκέφθηκε πολλές φορές ναούς και ενορίες της κεντρικής και βορείου Ελλάδος, τέλεσε εγκαίνια Ναών, κ.λπ. Παράλληλα διώχθηκε από την Νεοημ. Εκκλησία, κυρίως κατά την περίοδο του μεγάλου διωγμού του καινοτόμου Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος Βλάχου (1950 – 1956).

Το 1950, μετά την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Ματθαίου, ανέλαβε την προεδρεία της Ιεράς Συνόδου και την τοποτηρητεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, την οποία παρέδωσε το 1956 στον νεοεκλεγέντα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Αγαθάγγελο .Ως Τοποτηρητής προήδρευσε όλων των συνεδριάσεων της Ιεράς Συνόδου, της Κληρικολαϊκής Συνάξεως του 1958, της εκλογής των Αρχιερέων Μεσσηνίας Χρυσοστόμου (1952), Θηβών και Λεβαδείας Ιωάννου (1952), Τρίκκης και Στεγών Βησσαρίωνος (1952), Βρεσθένης Ματθαίου Β’ (1952), Αττικής και Μεγαρίδος Μελετίου (1952), Μεσσηνίας Γρηγορίου (1956), Κιτίου Επιφαίνου (1956), Πειραιώς Ανθίμου (1957), Σαλαμίνος Θεοκλήτου (1957) και Τήνου Αγαθάγγελου (1957), των  οποίων τις χειροτονίες τέλεσε, του Αφορισμού του Χιλιασμού (1963), συνάξεων των Ιερού Κλήρου, καθώς και δημοσίων εκκλησιαστικών εκδηλώσεων (κατάθεσις στεφάνου στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτου το 1949, καταδύσεις του Τιμίου Σταυρού στο Φαληρικό Δέλτα και την Θεσσαλονίκη), κ.α.
Ποίμανε τούς Γνησίους Ορθοδόξους της Μακεδονίας και της Θράκης με έδρα τον ιστορικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Θεσσαλονίκης (τον οποίο ευτύχησε να εγκαινιάσει) και διαμονή ένα πτωχό κελλάκι δίπλα στο ναό!
Απεβίωσε την 31η Δεκεμβρίου 1976 στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο των Αθηνών, όπου ενοσηλεύετο από μακρου χρόνου. Το ιερό σκήνος του μεταφέρθηκε στην Ιερά Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας, όπου εκτέθηκε σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα. Ἡ εξόδιος Ακολουθία του εψάλλη την Κυριακή 1η Ιανουαρίου 1977 στο προς τιμήν των Εισοδείων της Θεοτόκου Καθολικό της Μονής, προεξάρχοντος του πρώην Ανδρέου, συμπαραστατουμένου οπό των Σεβ. Αρχιερέων Κορινθίας Καλλίστου, Τρίκκης και Σταγών Βησσαρίωνος, Αττικής Ματθαίου, Πειραιώς Νικολάου, Αργολίδος Παχωμίου και Κρήτης Ευμενίου και 24 Ιερέων και Διακόνων. Επικήδειους λόγους εκφώνησαν ο πρώην Πατρών Ανδρέας και ο Αρχιμανδρίτης Ευθύμιος Ἐπιφανίου.
Το σκήνωμα του μεταστάντος Αρχιερέως ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο των Αρχιερέων, στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Μόδεστου.

Άγια Θεοφάνεια του έτους 1956, έξωθι του Ι. Ν. Κοιμ. Θεοτόκου Καλλιθέας Αττικής, μετά του Πρωθιερέως Ευγενίου, του Διακόνου Γαλακτίωνος και άλλων κληρικών.

Άγια Θεοφάνεια του έτους 1961 στο Φαληρικό Δέλτα, προεξάρχοντος του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Αγαθαγγέλου. Εξ αριστερών προς τα δεξιά διακρίνονται οι Αρχιερείς Θηβών Ιωάννης, Θεσσαλονίκης Δημήτριος, Αθηνών Αγαθάγγελος, Κορινθίας Κάλλιστος και Βρεσθένης Ματθαίος Β' και ο Πρωθιερεύς Ευγένιος Τόμπρος.

Νεκρός επί θρόνου στον Ι.Ν. Εισοδείων στην Ι.Μ. Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής 

Ο Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Μελέτιος

Κατά κόσμον Κωνσταντίνος Κωστάκης, γεννήθηκε το 1914 στα Μεσκλά Χανίων, από γονείς ευσεβείς, τον Δημήτριο και την Ευγενία. Τα εγκύκλια γράμματα παρακολούθησε στη γενέτειρά του. Το 1941, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ηλικία 27 ετών, εγκατέλειψε την οικογένειά του και ασπάστηκε τον μοναχικό βίο.  Αφιερώθηκε στην Ι. Μ. Μεταμ. Σωτήρος Κουβαρά Αττικής, υπό τον συμπατριώτη του Επίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίο Α’ (+ 1950).
Ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος, διαγνώσας τα προσόντα και τις αρετές του Κωνσταντίνου, τον προώθησε συντομότατα σε όλες τις βαθμίδες της μοναχικής πολιτείας και της Ιερωσύνης. Έτσι την 5. 5. 1941 χειροθετήθηκε Ρασοφόρος με το όνομα Μελέτιος, την 3. 11. 1941 χειροτονήθηκε Διάκονος, την 20. 11. 1941 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και την 15. 11. 1944 χειροθετήθηκε Μεγαλόσχημος Μοναχός.
Υπηρέτησε σε πολλές ενορίες της Εκκλησίας σε όλη την Ελλάδα. Το 1952, κατά την δεύτερη ανασυγκρότηση της Ιεράς Συνόδου, ψηφίστηκε Επίσκοπος για την Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος. Χειροτονήθηκε την 17. 6. 1952 από τον τότε Πρόεδρο της Ιεράς Συνόδου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Δημήτριο και τούς Αρχιερείς πρώην Πατρών Ανδρέα, Τρίκκης Βησσαρίωνα και Θηβών Ιωάννη.
Ποίμανε την επαρχία του με έδρα τον ιστορικό Ναό του Ευαγγελιστού Ματθαίου Μάνδρας. Όμως η υγεία του λόγω των κόπων και των μόχθων είχε καμφθεί και έτσι κοιμήθηκε ειρηνικά την 4η Απριλίου 1966, σε ηλικία μόλις 52 ετών, μετά από νοσηλεία σε κλινική του Πειραιώς. Η κηδεία του τελέστηκε την 6. 4. 1966 στην Ι. Μ. Παναγίας Κερατέας, προεξάρχοντος του πρώην Πατρών Ανδρέου, συμπαραστατουμένου υπό των Σεβ. Αρχιερέων Θεσσαλονίκης Δημητρίου, Κορινθίας Καλλίστου και Τρίκκης Βησσαρίωνος και 27 Ιερέων και Διακόνων. Τον επικήδειο εκφώνησε ο Πρωτοσύγκελλος Πρωθιερεύς Ευγένιος Τόμπρος. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο των Αρχιερέων, στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Μόδεστου.

Πανήγυρις Κοιμ. Θεοτόκου του έτους 1960 (Ι. Μ. Παναγίας Κερατέας). Από εμπρός προς τα πίσω διακρίνονται ο Μακ. Αρχιεπισκόπος Αθηνών Αγαθάγγελος και οι Σεβ. Αρχιερείς πρώην Πατρών Ανδρέας,  Θεσσαλονίκης Δημήτριος,  Τρίκκης Βησσαρίων,  Αττικής Μελέτιος,  Θηβών Ιωάννης και + Βρεσθένης Ματθαὶος Β'.

 Από τον Εσπερινό της Αγάπης του έτους 1960 στην Ι. Μ. Παναγίας Κερατέας. Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά οι Σεβ. Αρχιερείς πρώην Πατρών Ανδρέας, Τρίκκης και Σταγών Βησσαρίων, Θηβών και Λεβαδείας Ιωάννης και Αττικής και Μεγαρίδος Μελέτιος.

 Από την κηδεία του μακαριστου Επισκόπου Μελετίου (1966). Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά οι Αρχιμανδρίτες Πέτρος Παπαϊωάννου,  Ιωνάς Μιχαηλίδης, Καθηγούμενος Λάζαρος Αθανασίου (έπειτα Επίσκοπος Βρεσθένης), Χρυσόστομος και Ιερομ. Ταράσιος Καραγκούνης.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΩΣΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

Το πλέον αξιόλογο συμβάν στην ρωσική εκκλησιαστική ιστορία του παρόντος αιώνος, είναι το μεγάλο σχίσμα μεταξύ του Πατριαρχείου Μόσχας (της «Σοβιετικής Εκκλησίας») και της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας (της Εκκλησίας των Κατακομβών) το έτος 1927. Τα αίτια αυτού του σχίσματος ξεκινούν από τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και την Πανρωσική Σύνοδο (SOBOR) η οποία έγινε το 1917-1918.


Από το Νοέμβριο του 1917 άρχισε η Μπολσεβική καταδίωξη κατά της Εκκλησίας με την εκτέλεση των Ιερέων και λαϊκών, την καταστροφή ναών και μοναστηριών και την καταπάτηση των ιερών πραγμάτων. Τον Ιανουάριο του 1918, οι Μπολσεβίκοι επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν αυτή την καταδίωξη με ένα νόμο σχετικό με το διαχωρισμό της Εκκλησίας και της Πολιτείας. Τον ίδιο μήνα ο Πατριάρχης Τύχων και η Ρωσική Σύνοδος αναθεμάτισαν τους Κομμουνιστές και όλους όσους συνεργάζονταν μαζί τους και ειδικότερα εκείνους οι οποίοι συνεργάσθηκαν στη δημοσίευση του ανωτέρου νόμου. Αυτοί καθόρισαν επίσης την μέρα κατά την οποία θα μνημονευόταν τα ονόματα όλων αυτών που μαρτύρησαν από τους κομμουνιστές, την 25η Ιανουαρίου ημέρα του Μαρτυρίου του Μητροπολίτου Βλαδίμηρου.

Το 1922 έγινε σχίσμα μεταξύ του Πατριαρχείου Μόσχας και της «Ζώσης Εκκλησίας», μιας μοντερνιστικής κίνησης που χρησιμοποιούσε το νέο ημερολόγιο, έγγαμους επισκόπους και άλλους νεωτερισμούς. Με την βοήθεια των Κομμουνιστών (τους οποίους οι σχισματικοί επαινούσαν) η κίνηση απέκτησε δύναμη και τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους της Εκκλησίας και συγκρότησε (ληστρική) Σύνοδο η οποία καταδίκασε τον Πατριάρχη Τύχωνα. Ο Τύχων φυλακίστηκε, αλλά μετά από διεθνή πίεση απελευθερώθηκε και την 15ην Ιουλίου 1923 αναθεμάτισε την «Ζώσα Εκκλησία» κηρύσσοντας τα μυστήρια της άκυρα. Οι Κομμουνιστές συνέχισαν να ενισχύουν να ενισχύουν την «Ζώσα» (παρασυναγωγή), αλλά μετά το ανάθεμα του Πατριάρχη Τύχωνα, η δύναμη της παρήκμασε σύντομα. Ο «πατριάρχης» Κωνσταντινουπόλεως ήταν σε κοινωνία με την «Ζώσα Εκκλησία» και όχι με το τότε Ορθόδοξο, Πατριαρχείο Μόσχας από το 1924 έως και το 1929.

Την 25η Μαρτίου του 1925 πέθανε ο Πατριάρχης Τύχων (δηλητηριάστηκε από τους Μπολσεβίκους). Προ του θανάτου του κατάλογο εκ τριών μητροπολιτών, ο πρώτος εκ των οποίων, (ο οποίος ήταν ελεύθερος) θα ασκούσε τα Πατριαρχικά καθήκοντα μέχρις ότου γίνει μια ελεύθερη εκλογή. Οι δύο άλλοι Μητροπολίτες ήταν στην εξορία κατά την στιγμή του θανάτου του Πατριάρχη και έτσι ο άλλος Μητροπολίτης ο Πέτρος του Κρούτισκ έγινε ο ηγέτης της Εκκλησίας.Οι Κομμουνιστές ζήτησαν από τον Πέτρο να υπογράψει μία προκήρυξη προς υπεράσπιση της κομμουνιστικής κυβέρνησης, αλλά αυτός αρνήθηκε και στάλθηκε στην εξορία όπου και απέθανε το έτος 1936.Τότε οι Κομμουνιστές επιχείρησαν να βρουν ένα Μητροπολίτη, ο οποίος θα έπραττε ό,τι ήθελαν, αλλά όλοι οι αντιπρόσωποι του Μητροπολίτη Πέτρου παρέμειναν σταθεροί και εξορίσθηκαν.

Εν τούτοις το 1927 ο Μητροπολίτης του Νιζνί-Νοβγκόροντ Σέργιος, ο οποίος ήταν πριν της «Ζώσης Εκκλησίας» (και κατόπιν μετανόησε), εξήλθε από τη φυλακή και υπέγραψε μία προκήρυξη στην οποία έγραφε ότι: «Οι χαρές της Σοβιετικής Πολιτείας είναι και της Εκκλησίας χαρές και οι λύπες της είναι και δικές της λύπες» και ότι ο λαός «πρέπει να χρωστά χάρη στους Κομμουνιστές δια τα όσα είχαν πράξει δια την Εκκλησία». Αυτός και η «πατριαρχική» του «Σύνοδος» εκ 12 επισκόπων, έστειλαν την προκήρυξη αυτή σε όλες τις ενορίες της Ρωσίας. Εν τούτοις το 90% των ενοριών επέστρεψε την προκήρυξη χωρίς απάντηση και ο Μητροπολίτης Πέτρος και οι περισσότεροι των Επισκόπων καταδίκασαν αυτή και είπαν ότι οι ενέργειες του Μητροπολίτου Σεργίου ήταν άκυρες.

Αμέσως η μυστική αστυνομία και η Σοβιετική Εκκλησία άρχισαν να καταδιώκουν κάθε έναν που αρνιόταν την κοινωνία μετά του Μητροπολίτου Σεργίου, ο οποίος είχε κηρυχθεί ως «Κανονική» Κεφαλή της Εκκλησίας. Έτσι η Αληθής Ορθόδοξος Εκκλησία της Ρωσίας, με ηγέτη τον Μητροπολίτη Πέτρο, «κατέβηκε» στις κατακόμβες.

Η δογματική θέση της Εκκλησίας των Κατακομβών είναι η ακόλουθη. Η Σοβιετική «εκκλησία» δια της κοινωνίας (και ενώσεως) με την Σοβιετική Πολιτεία, έχει πέσει υπό το ανάθεμα του 1918 εναντίον όλων των συνεργαζομένων με τους Κομμουνιστές. Είναι ως εκ τούτου μία σχισματική εκκλησία χωρίς μυστηριακή χάρη. Οι εχθροί της Εκκλησίας των κατακομβών λένε ότι χωρίσθηκε από την επίσημη Εκκλησία διά πολιτικούς λόγους και ότι ο Μητροπολίτης Σέργιος έσωσε την Εκκλησία με αυτήν τη συγκατάβαση του . Εν τούτοις η Εκκλησία των Κατακομβών απαντά ότι ο Χριστός και όχι ο Μητροπολίτης Σέργιος είναι ο Σωτήρας της Εκκλησίας και ότι σε θέματα ορθόδοξης Πίστης ουδεμία συγκατάβαση επιτρέπεται. Αυτός είναι ένας εκκλησιαστικός και όχι ένας καθαρός πολιτικός λόγος, διότι υπάρχει το εκκλησιαστικό ανάθεμα του 1918 και διότι ο κομμουνισμός έχει ως σκοπό την καταστροφή όλων των νόμιμων αρχών, πολιτικών και θρησκευτικών.

Ο αγώνας ο οποίος άρχισε το 1927 συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ένας από τους πλέον σεβαστούς ομολογητές είναι ο Ιερομόναχος (ίσως επίσκοπος) Μιχαήλ Γιαρσώφ, ο οποίος έχει φυλακισθεί από το 1931 σε πολλές φυλακές της Σοβιετικής Ρωσίας, όχι για άλλο λόγο, αλλά διότι αρνείται να υπογράψει μία γραπτή αναγνώριση, ότι αποδέχεται το Πατριαρχείο Μόσχας ως Κανονικό. Αναφέρεται ότι έχει το δώρο της προφητείας και της θεραπείας των ασθενών και βρίσκεται σήμερα (1980) στην «ειδική ψυχιατρική κλινική» του Καζάν. Μακάρι το παράδειγμα του, της ακλόνητης αγάπης για το Χριστό εν μέσω φοβερής καταδίωξης, να εμπνεύσει όλους μας και είθε ο λόγος του της Εκκλησίας των Κατακομβών: «ου μη γαρ τοις εχθροίς σου το μυστήριον ειπώ» (δηλ. Δεν θα αποκαλύψω στους εχθρούς σου το Μυστήριο, εδώ της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας.) να καθοδηγεί όλους τους Γ.Ο.Χ.

(Άρθρο του κ. Βλαδίμηρου Moss, "ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" (1980)