2017/10/20

Δ' ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (1937- 2017)

80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...
Ἡ Δ’ Ἐμφάνισις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ 
(14. 9. 1937 εκκλ. ημ.)

να γεγονός πολύ σημαντικό τῆς Ἱστορίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἦταν ἡ Δ’ Ἐμφάνισις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, στό Ὄρος Κόφινας τῆς νοτίου Κρήτης, κατά τήν διάρκεια ἀγρυπνίας τό βράδυ τῆς 13ης πρός 14η Σεπτεμβρίου 1937 (κατά τό παλαιό ἡμερολόγιο).


Τό 1937, δεκατρία χρόνια μετά τήν ἐπιβολή τῆς καινοτομίας, οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι τῆς περιοχῆς Μεσαρᾶς διώκονται ἀπεινῶς ἀπό τόν καινοτόμο Ἐπίσκοπο Γορτύνης Βασίλειο Μαρκάκη. Οἱ τρεῖς Ἱερεῖς πού μνημονεύθηκαν προηγουμένως (π. Κωνσταντίνος Σπυριδάκης ἀπό τό Ἀσῆμι, π. Δημήτριος Βεργετάκης ἀπό τόν Κρουσσῶνα καί π. Χαράλαμπος Σταματάκης ἀπό τά Καπετανιανά), κάτω ἀπό τήν πνευματική δικαιοδοσία καί προστασία τοῦ Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, προσπαθοῦν νά καλύψουν τίς πνευματικές, λειτουργικές καί μυστη-ριακές ἀνάγκες τῶν πιστῶν, ἱερουργῶντας κρυφά καί νύκτα σέ διάφορα ἐξωκκλήσια.

Γιά τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, οἱ μοναχοί τῆς Μονῆς Κουδουμᾶ, ἀποφάσισαν νά γίνει ἀγρυπνία στά ὅρια τῆς μονῆς τους, στό ἐξωκκλήσιο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ πού βρίσκεται στήν κορυφή τοῦ Κόφινα, σέ ὑψόμετρο 1. 231 μέτρων! Ὅμως, στήν ἀδελφότητα δέν ὑπάρχουν πλέον Ἱερομόναχοι καί ἔτσι καλεῖται ὁ Ἱερεύς π. Χαράλαμπος Σταματάκης ἀπό τά γειτονικά Καπετανιανά.

Μία σημαντική λεπτομέρεια σχετικά μέ τήν παρουσία στήν ἀγρυπνία τοῦ Ἱερέως π. Δημητρίου Βεργετάκη ἀπό τόν Κρουσσῶνα, προκύπτει ἀπό δημοσίευμα τοῦ Περιοδικοῦ «Τά Πάτρια» (τ. 6ος , σελ. 99). Σύμφωνα μέ τό δημοσίευμα αὐτό, ἡ Γερόντισσα Κορνηλία Γωνιωτάκη (Ἡγουμένη τῆς Μονῆς ἁγ. Εἰρήνης Κρουσσῶνος, πνευματικό τέκνο τοῦ π. Δημητρίου), διηγήθηκε τά ἐξῆς: «Ὁ παπᾶ - Δημήτρης μᾶς διηγήθηκε πῶς βρέθηκε ὡς Λειτουργός, τό ἀξέχαστο ἐκεῖνο βράδυ τῆς 14ης Σεπτεμβρίου 1937. Σέ μία σπηλιά κοντά στή Μονή Κουδουμᾶ, ἀσκήτευε ἕνας μεγάλος, ἀλλά ἄγνωστος τούς πολλούς ἀσκητής. Ἐκεῖνος εἰδοποίησε τόν παπᾶ - Δημήτρη νά παρευρεθῆ στόν Κόφινα, κατά τήν ἑορτή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ».

πό τήν προηγουμένη μαρτυρία ἀποδεικνύεται, ὅτι ἕνας ἄγνωστος σέ μᾶς, πλήν γνωστός στό Θεό καί τόν π. Δημήτριο, ἅγιος ἀσκητής τῆς Μονῆς Κουδουμᾶ, προεῖδε τό θαῦμα τῆς Ἐμφανίσεως καί φρόντισε νά προσκαλέσει τόν ἐνάρετο Λειτουργό, ὥστε μέ τήν εὐκαιρία τῆς λατρευτικῆς αὐτῆς συνάξεως, νά ὑπάρξουν περισσότεροι καί ἐπισημότεροι μάρτυρες τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ (σύμφωνα μέ τό ἴδιο Περιοδικό, στήν ἀγρυπνία παρευρέθηκαν περίπου 6.000 ἄτομα!). Δέν εἶναι γνωστός ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ τρίτος τῶν Ἱερέων, ὁ π. Κωνσταντίνος Σπυριδάκης, λειτούργησε ἐκεῖνο τό βράδυ στό ἐξωκκλήσιο τοῦ ἁγ. Νικήτα, ἔξω ἀπό τό Ἀσῆμι.

κατοντάδες Ὀρθόδοξοι ἀπό ὅλη τήν Κρήτη ἔφθασαν στόν Κόφινα γιά τήν ἀγρυπνία, κυρίως μέ ζῶα, ἀλλά καί μέ τά πόδια! Ὑπῆρξαν πιστοί πού περπάτησαν ἀκόμη καί ἕξη ἡμέρες! Μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ἤδη μακαριστός ἀγωνιστής Χαράλαμπος Σκυλουράκης ἀπό τό Σφηνάρι Κισσάμου, στό δυτικό ἄκρο τῆς Κρήτης, ὁ ὁποῖος μάλιστα περπάτησε ξυπόλητος, διότι δέν εἶχε ἄλλα «στηβάνια», φέροντας καί ἕνα ἀσκί λάδι! (Τόν ἀδελφό αὐτό εἴχαμε τήν ἰδιαίτερη εὐλογία νά γνωρίσουμε, γέροντα πλέον, τό 1982 – 1988, κατά τήν παραμονή μας στήν Κρήτη, καί νά ἀκούσουμε ἀπό τό εὐλογημένο στόμα του τίς λεπτομέρειες αὐτοῦ τοῦ θαυμαστοῦ γεγονότος).

Τήν συνέχεια λαμβάνουμε ἀπό τόν πανηγυρικό τοῦ Θεολόγου – Μαθηματικοῦ κ. Στυλιανοῦ Λιέπουρη, κατά τόν ἐπίσημο ἑορτασμό τῆς 50ετηρίδος τῆς Δ’ Ἐμφανίσεως (14η Σεπτμβρίου 1987, Ἱ. Ν. Ἁγίας Τριάδος Ἡρακλείου): «Τόπος συναντήσεως τῶν πιστῶν εἶχε ὁρισθεῖ τό ἐξωκκλήσι τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου, 300 περίπου μέτρα κάτω ἀπό τήν κορυφή τοῦ βουνοῦ, οἱ ἄσχημες - ὅμως – καιρικές συνθῆκες πού ἐπικρατοῦσαν στήν κορυφή τοῦ Σταυροῦ, ἐμπόδισαν τήν ἀνάβαση τῶν πιστῶν καί ἔτσι ἀποφασίσθηκε ἡ ἀγρυπνία νά γίνει στό ἐξωκκλήσι τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου.

ταν περίπου 10 τό βράδυ, ὅταν κατέφθασε ἐπί τόπου καί ἀστυνομική δύναμη μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ἀνθυπομοίραρχο Καραμπατάκη (ἀπό τό χωριό Κανδῆλα), μέ σκοπό τήν… ὑπεράσπιση τῆς τάξεως! Αὐτή ἦταν φαίνεται ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, νά βρίσκονται καί ὄργανα τῆς Πολιτείας παρόντα, γιά νά ὁμολογηθεῖ καί ἀπό ξένα στόματα τό ἐξαιρετικό γεγονός.

Περί τό μεσονύκτιο οἱ Ἱερεῖς ἄρχισαν νά ψάλλουν τούς Χαιρετισμούς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὁ ζῆλος τῶν πιστῶν ἦταν μεγάλος. Ὅλοι προσηύχοντο γονατιστοί, ἐπαναλαμβάνοντες τό «Χαῖρε ξύλον μακάριον» καί τό «Ἀλληλούϊα» τῶν Χαιρετισμῶν. Τότε ἀκριβῶς συνέβη ἡ ἐμφάνισις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

πότομα ἡ θύελλα κόπασε καί ἡ ὁμίχλη ὑποχώρησε καί διαλύθηκε. Φάνηκε τότε ἡ κορυφή τοῦ Κόφινα καί τό ἐκκλησάκι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἀμέσως μετά ἡ νύκτα φωτίσθηκε ἀπό τό λαμπρό καί ἐξαίσιο φῶς πού ἐξέπεμπε ὁ Τίμιος Σταυρός τοῦ Κυρίου μας, ὁ Ὁποῖος εἶχε ἐμφανισθεῖ στήν κορυφή καί καταύγαζε τόν ναό καί τήν γύρω περιοχή»! (Στυλ. Λιέπουρη, «Ἡ Δ’ Ἐμφάνισις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ», Περιοδικό «Κήρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων», τ. 1987, σελ. 328 -329).

Κατά τήν ἴδια τελετή ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Γεώργιος Σελληνιωτάκης, ἀπόστρατος Ἀξιωματικός τῆς Χωροφυλακῆς, περιέγραψε τήν ἐμπειρία του ὅπως ἀκολουθεῖ: «Εὐχαριστῶ τόν Πανάγαθο Θεό πού μέ ἀξίωσε καί πάλι μετά ἀπό 50 χρόνια, νά παρευρεθῶ στόν τόπο αὐτό, στόν ἑορτασμό τῆς βεβαιώσεως τῆς ἀληθείας. Ναί, πραγματικά εἶναι βεβαίωσις τῆς ἀληθείας, διότι ἀκριβῶς πρίν 50 χρόνια ἐβεβαιώθη ἄνωθεν γιά μία ἀκόμη φορά ἡ ἀκρίβεια τῆς Πίστεώς μας, χάρις στήν ἐμφάνιση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ…

Εἶμαι βαθειά συγκινημένος τήν στιγμή αὐτή, διότι μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά δῶ ὀφθαλμοφανῶς τόν Τίμιο Σταυρό, παιδάκι τότε 12 χρονῶν. Εἶμαι ἐπίσης σέ θέση νά σᾶς βεβαιώσω, ὅτι ὁ Σταυρός ἐμφανίσθηκε ἀκριβῶς πάνω ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Παναγίας, μετά δέ ἀπό κάποιο διάστημα ἐστράφη πρός τήν κορυφή τοῦ Κόφινα, ὅπου ὑπάρχει ἐκκλησάκι πρός τιμήν Του καί μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα μετακινήθηκε πρός τήν κορυφή τοῦ Ψηλορείτη, ὅπου ἐπίσης ὑπάρχει ἐκκλησάκι πρός τιμήν τοῦ Σταυροῦ. Δέν εἶμαι βέβαιος, ἀλλά νομίζω ὅτι ὁ Σταυρός ἐπέστρεψε καί πάλι στόν Κόφινα καί μετά ἄρχισε σιγά – σιγά νά ἐξαφανίζεται»! («Κήρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων», τ. 1987, σελ. 331).

«Εἶναι δύσκολο – συνεχίζει ὁ Στυλ. Λιέπουρης – νά ἑρμηνευθοῦν καί νά περιγραφοῦν οἱ στιγμές ἐκεῖνες καί τά αἰσθήματα τῶν πιστῶν καί τοῦτο διότι τέτοιες στιγμές σταματάει τό μυαλό καί ἡ λογική τοῦ ἀνθρώπου, καταργεῖται ὁ χρόνος καί μένει μόνο τό βίωμα τοῦ θαύματος, τό ὁποῖο κατά τήν ἄφατο οἰκονομία Του οἰκονομεῖ ὁ Θεός.

Δέν εἶναι δυνατόν νά προσδιορισθεῖ πόσο κράτησε τό ἐξαίρετο αὐτό φαινόμενο. Ὅπως εἶναι φυσικό, κανείς δέν ἔδωσε σημασία στό χρόνο. Ὅλο τό πλῆθος τῶν πιστῶν προσηύχετο καί ἔψαλλε γονατιστό μέ δέος τό «Κύριε Ἐλέησον». Τελικά ἡ ὁμίχλη κάλυψε καί πάλι τήν κορυφή τοῦ Κόφινα καί ὁ ἄνεμος ἄρχισε πάλι νά φυσᾶ.

ἀγρυπνία συνεχίσθηκε καί ἡ Θεία Λειτουργία ἐτελείωσε νωρίς τό πρωϊ. Τότε ὅλοι οἱ παρευρεθέντες – οἱ πιστοί, οἱ Λειτουργοί Ἱερεῖς, οἱ Μοναχοί τῆς Μονῆς Κουδουμᾶ, ἀκόμη καί τά ὄργανα τῆς τάξεως - ἄρχισαν νά κατεβαίνουν καί νά γίνωνται κήρυκες τοῦ θαύματος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τό ὁποῖο ἦταν ἤδη γνωστό στούς κατοίκους τῶν γύρω χωριῶν, διότι ἡ λαμπρότητά Του δέν ἦταν δυνατόν νά διαφύγει τῆς προσοχῆς τῶν κατοίκων ὅλης τῆς Μεσαρᾶς» (Στυλ. Λιέπουρη αὐτ., σελ. 329).

Τό 1986, κατά τήν διάρκεια ἐπισκέψεως τοῦ γράφοντος στά Ἀκούμια Ρεθύμνης, ἔγινε γνωστό, ὅτι ὁ Τίμιος Σταυρός ἦταν ὀρατός καί σέ ἐκείνη τήν περιοχή. Μέ συγκίνηση γέροντες Ὀρθόδοξοι διηγήθηκαν, ὅτι τό βράδυ τῆς 13ης πρός 14η Σεπτεμβρίου 1937, ἔγινε ἀγρυπνία χωρίς Ἱερέα, στό ἐξωκκλήσι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς (στή θέση Πλατανιᾶς τῶν Ἀκουμίων), μέ συμμετοχή 70 περίπου πιστῶν, τούς ὁποίους κάποιοι Νεοημερολογίτες συγχωριανοί, μέ ὕβρεις καί χλευασμούς προσπάθησαν νά ἐμποδίσουν. Περί τό μεσονύκτιο ὅλοι ἀντιλήφθηκαν τό ἐξαίσιο φῶς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ Ὁποῖος «ἀνέτελε ἀπό τόν Ψηλορείτη»!

Λογικό προκύπτει τό ἐρώτημα: Πῶς ἀντέδρασαν οἱ καινοτόμοι; Δυστυχῶς ἐπιβλήθηκε Φαρισαϊκή σιωπή. Ὁ Ἀνθυπομοίραρχος Καραμπατάκης ἐπισκέφθηκε τόν Ἐπίσκοπο Βασίλειο καί τόν πληροφόρησε σχετικά. Ὁ Ἐπίσκοπος σύστησε στό ὄργανο τῆς τάξεως νά σιωπήσει, ἄν καί θορυβημένος κάλεσε τόν π. Χαράλαμπο γιά νά τόν ἐνημερώσει. Ὁ ἐνάρετος Λειτουργός τόν ἐνημέρωσε ταπεινά, ἀλλά ἐκεῖνος ἔγινε ἔξαλλος ἀπό τόν θυμό του. «Ὥστε βλέπεις καί ὁράματα παπᾶ Χαραλάμπη; - τοῦ εἶπε – καί γιατί δέν βλέπω κι ἐγώ πού εἶμαι καί Δεσπότης;» Ὁ π. Χαράλαμπος κούνησε τό κεφάλι του καί ἔφυγε.

(Πηγή: "Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Η Δ’ ΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ" του Καθηγητή κ. Αντωνίου Μάρκου)


Από την περσινή πανήγυρη του Καθεδρικού Ι.Ν.  Γ.Ο.Χ. Ηρακλείου Κρήτης υπό του Τοποτηρητή Επισκόπου 
Σεβ/του Μεσσηνίας κ. Ιακώβου και του Αιδ/του Ιερέως π. Ζαχαρία Τσικρικάκη.

2017/10/15

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ



ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΠΡΟΠΥΡΓΙΟ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΣΤΟΝ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟ ΛΑΜΙΑΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ



Με εκκλησιαστική λαμπρότητα και με μεγάλη κατάνυξη εορτάστηκε η χάρις της Υπεραγίας Θεοτόκου της επονομαζομένης "Γοργοϋπηκοος" στην φερώνυμη γυναικεία Ιερά Μονή στον Γοργοπόταμο. Πλήθος εκατοντάδων πιστών από τα Σκόπια της γείτονος χώρας μέχρι και την μεγαλόνησο Κρήτη προσέτρεξαν να αντλήσουν εκ των πνευματικών ναμάτων "ύδωρ ζωής". Τελέστηκε 12ωρη ιερά αγρυπνία μετά Λιτής, αρτοκλασίας, Θείου κηρύγματος (υπό του Αρχιερέως κ. Κοσμά) και Λιτανεία της Ιεράς εικόνας της Παναγίας μας και των ιερών λειψάνων που είχαν τεθεί προς προσκύνηση. Των ιερών Ακολουθιών και της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος και έξαρχος πάσης Θεσσαλίας κ. Ιγνάτιος συμπαραστατούμενος υπό του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Αττικης και Μεγαρίδος κ. Κοσμά. Επίσης συλλειτούργησαν οι Παν/τοι Ιερομόναχοι π. Αυγουστίνος, π. Βησσαρίων και π. Χρυσόστομος. Έψαλε ο καλλικέλαδος χορός των Μοναζουσών ανυψώνοντας πνευματικώς τους πιστούς. Η πολυμελής αδελφότητα της Μονής φιλοξένησε μετά χαράς όλους τους πιστούς που προσήλθαν να ευφρανθούν πνευματικώς και να ενισχύσουν ένα πραγματικό στολίδι της Εκκλησίας όπου ενασκούνται νέες κυρίως αδελφές. Η Ιερά Μονή αποτελεί έργο του αοίδιμου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κυρού Θεοδοσίου (+ 2002), τα λείψανα του οποίου ήταν τοποθετημένα δίπλα στον θρόνο που επί 30 χρόνια κόσμησε επαξίως.








2017/09/16

Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές

Φέτος, τον Οκτώβριο με το παλαιό, εκκλησιαστικό ημερολόγιο, συμπληρώνονται 100 χρόνια από την αθεϊστική Οκτωβριανή επανάσταση (1917) που αποτέλεσε την απαρχή για την αιματοβαμμένη συγγραφή του νέου ρωσικού Μαρτυρολογίου του 20ου αιώνα με λαμπρές σελίδες κατά Θεόν ομολογίας. Προς τούτο αναρτούμε σχετικό βιβλίο ώστε να αντλήσουμε από τα ηρωικά παραδείγματα των Αγίων Νεομαρτύρων και Ομολογητών, πνευματική δύναμη για την Θεάρεστη περαίωση του "μαρτυρίου της συνείδησης" και της Ορθόδοξης Ομολογίας στον πρόσκαιρο επίγειο βίο μας.

2017/09/12

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ

Τη 24η του μηνός Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος και Ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, εόρτασε τα σεπτά του ονομαστήρια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς εις τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ματθαίου Μάνδρας Αττικής.Την κυριώνυμο ημέρα τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μετ' αρτοκλασίας, εις την οποίαν προεξήρχε ο άγων τα ονομαστήρια Ιεράρχης, συμπαραστατούμενος υπό του Σεβασμιωτάτου Αρχιερέως Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου βοηθούμενων υπό των Παν/το Ιερομονάχου π. Ευθυμίου  και του Ιεροδιακόνου π. Αθανασίου. Ακολούθησε η παράθεση τράπεζας δια τους Ιεράρχες και τον Κλήρο καθώς και για τους Ορθοδόξους πιστούς, που προσήλθαν για να τιμήσουν και να ευχηθούν στον εορτάζοντα Ποιμενάρχη τους κ. Κοσμά.




2017/09/10

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Με λαμπρότητα εορτάστηκε ο Νεοφανής Άγιος Μάρτυς Φανούριος στην φερώνυμη ενορία των Γ.Ο.Χ. Καστοριάς. Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος βοηθούμενος από τον Πανοσιολογιότατο εφημέριο Ιερομόναχο π. Θεοφύλακτο Χαντωνά. Παρέστη πλήθος πιστών από την ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.



Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΝΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ



Ο Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς άγιους σε όλο τον ελληνικό λαό, που κάθε χρόνο τιμά και πανηγυρίζει την μνήμη του στις 27 Αυγούστου. Αυτός ο τόσο αγαπητός άγιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και παράμενε άγνωστος για πολλούς αιώνες. Έγινε γνωστός από την τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β' ο Διασπωρινός (1355 - 1369 μ.Χ.) διάβασε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ».
Στην εικόνα, ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Σε αυτά ο Μάρτυς παρουσιαζόταν: να στέκεται ανάμεσα σε στρατιώτες και να δικάζεται από τον ηγεμόνα· να πλήττεται απ’ αυτούς με πέτρες στο στόμα και την κεφαλή· να μαστιγώνεται πάλι απ’ αυτούς απλωμένος κατά γης· να κάθεται γυμνός και να ξέεται το σώμα του με σιδερένια νύχια· να είναι κλεισμένος στη φυλακή· να βασανίζεται μπροστά στο βήμα του ηγεμόνα· να καίεται στα μέλη του σώματος του με αναμμένες λαμπάδες· να είναι δεμένος σε μάγγανο και να βασανίζεται· να βρίσκεται ανάμεσα σε θηρία αβλαβής· να είναι ξαπλωμένος κατά γης και να πιέζεται το σώμα από ένα μεγάλο λίθο· να είναι μέσα σε ειδωλολατρικό ναό βαστάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα και ο διάβολος να δραπετεύει στον αέρα με θρήνους· να στέκεται μέσα σε ένα καμίνι φωτιάς έχοντας υψωμένα τα χέρια σε σχήμα δεήσεως.
Τον αρχαίο ναό που βρέθηκε η εικόνα, ανοικοδόμησε, ύστερα από πολλές προσπάθειες, ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του Αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του.
Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου Φανουρίου είναι το εξιστορούμενο στη συνέχεια. Τα χρόνια εκείνα εξουσίαζαν την Κρήτη οι Ενετοί, οι οποίοι δεν επέτρεπαν την παρουσία Ορθοδόξου Αρχιερέως στη μεγαλόνησο. Τέσσερεις άνδρες για να λάβουν τη χειροτονία ταξίδευσαν από την Κρήτη στην Κορώνη της Πελοποννήσου και κατά την επιστροφή αιχμαλωτίστηκαν από τους Αγαρηνούς, οι οποίοι φόνευσαν τον ένα και τους άλλους τρεις μετέφεραν στα Παλάτια (Μίλητο).
Όταν ο πνευματικός τους πατήρ, ονόματι Ιωνάς, πληροφορήθηκε το γεγονός, ταξίδεψε μέχρι τη Ρόδο και εκεί διαπραγματεύθηκε την απελευθέρωσή τους με τον άρχοντα Γεώργιο Πετρανή, ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με τους τούρκους των Παλατίων. Λόγω όμως πολεμικών αναταραχών στην περιοχή η προσπάθεια να αφεθούν ελεύθεροι έγινε δυσχερέστερη. Ο Ιωνάς, κατά την εκκλησιαστική συνήθεια, επισκέφθηκε τον μακάριο Νείλο και εκείνος του έκανε λόγο για τον Άγιο Φανούριο και τα θαύματά του, προτρέποντάς τον να επικαλεστεί την αντίληψη και βοήθειά του για το πρόβλημα που τον απασχολούσε. Πράγματι ο πνευματικός έπραξε όπως τον προέτρεψε ο Μητροπολίτης και μετά μερικές μέρες έφθασε μήνυμα από τα Παλάτια ότι οι εξελίξεις ήταν θετικές. Οι αιχμάλωτοι Ιερείς με θαυμαστό τρόπο αφέθηκαν ελεύθεροι και ο πνευματικός τους πατήρ Ιωνάς από ευγνωμοσύνη προς τον Μεγαλομάρτυρα, επιστρέφοντας, μετέφερε στην Κρήτη αντίγραφο της Εικόνας του και τελούσε έκτοτε πανηγυρικά τη μνήμη του.
Η αγάπη και η τιμή με την οποία περιβάλλεται ο Άγιος Φανούριος έγινε αφορμή να δημιουργηθούν διάφορες ωραίες και ευλαβείς παραδόσεις στο λαό μας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εορταστικό έθιμο της «Πίττας του Αγίου Φανουρίου», ή της «Φανουρόπιττας» που γίνεται την παραμονή της εορτής του. Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή.Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.

2017/09/08

«Αλληλοαναγνώρισις Βαπτίσματος»;

Το 2007 υπογράφθηκε στο Μαγδεμβούργο της Γερμανίας η αναγνώριση του Βαπτίσματος των αιρετικών καθώς και η μοναδικότητα και μη επανάληψη του από 11 «Εκκλησίες», δηλαδή όλες οι «ορθόδοξες» Επισκοπές της Γερμανίας μαζί με τις αιρετικές ομάδες που οι «ορθόδοξοι» Οικουμενιστές αποκαλούν Εκκλησίες!
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους αγνοούν τα γεγονότα και νομίζουν ή υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει αίρεση, όλα είναι γέννημα της φαντασίας μερικών «ζηλωτών» ή περιμένουν το κοινό ποτήριο για να αντιδράσουν (όπως ο Πειραιώς Σεραφείμ) και αφιερωμένο στον «ορθόδοξο πατέρα» κ. Φραγκουλάκη που διαρρηγνύει τα ιμάτια του, ότι υπερασπίζεται –αυτός και οι συναγωνιστές του στην αίρεση– την Ορθοδοξία στο εξωτερικό.
Και μια ερώτηση: Θα τολμήσουν οι ως άνω να υποστηρίξουν ότι η αναγνώριση του βαπτίσματος των αιρετικών, αποτελεί αναγνώριση μόνο με την ιστορική του σημασία; Ποιόν δουλεύουν οι Οικουμενιστές και οι πεμπτοφαλαγγίτες «αντι-οικουμενιστές»;
Παραθέτουμε μεταφρασμένο απόσπασμα από την «Αλληλοαναγνώριση του Βαπτίσματος» «ορθοδόξων» και «αιρετικών “εκκλησιών”.
Tο επόμενο έγγραφο η «Εργασιακή Ομάδα Εκκλησιών της Γερμανίας»λυπάται για το γεγονός «ότι Κουάκεροι, αντβεντιστές, Μεννονίτες και άλλες μη βαπτισματικές Εκκλησίες δεν συμμετείχαν στην αναγνώριση» αλλά ελπίζει ότι θα βρεθεί λύση στο μέλλον!
Στο καταστατικό της «Εργασιακής Ομάδας Εκκλησιών της Γερμανίας» διαβάζουμε επίσης τα ακόλουθα: Από το καταστατικό της εργασιακής ομάδας χριστιανικών εκκλησιών Γερμανίας http://www.oekumene-ack.de/: «Στην εργασιακή ομάδα χριστιανικών εκκλησιών της Γερμανίας συμμετέχουν οι εκκλησίες και οι εκκλησιαστικές κοινότητες, οι οποίες αναγνωρίζουν τον Χριστό με κριτήριο την Αγία Γραφή ως Θεό και σωτήρα και επιθυμούν μαζί, να εκπληρώσουν την αποστολή τους προς τιμήν του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Κέντρο βάρους της εργασίας τους είναι η κοινή προσευχή (οικουμενική πνευματικότητα), η θεολογική ανάκλαση και ο θεολογικός συλλογισμός , η πρακτική της πίστης (η κινητοποίηση για την δικαιοσύνη, την ειρήνη και την προστασία του περιβάλλοντος), όπως και η επαφή με άλλες οικουμενικές οργανώσεις. » Το διοικητικό συμβούλιο αποτελούν ... ένας ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος, ένας ορθόδοξος Πρωτοπρεσβύτερος, (ο π. Κωνσταντίνος Μύρων, σύμβουλος του Πατριάρχη στο Κολυμπάρι), δύο ευαγγελιστές επίσκοποι (και για να μην χαλάσουμε το μήνυμα ισότητας) και μία ευαγγελική επίσκοπος (την οποία το ορθόδοξο μέλος σίγουρα λόγω καταστατικού αναγνωρίζει ως κληρικό). Στα μέλη αυτής της οργάνωσης ανήκουν ανάμεσα σε Ρωμαιοκαθολικούς και Ορθόδοξους οι Κόπτες, οι Αρμένιοι, οι κάθε είδους Προτεστάντες, οι Αγγλικανοί, οι Παλαιορωμαιοκαθολικοί, και σαν επισκέπτες μέλη ο σύνδεσμος ελευθέρων προτεσταντικών εκκλησιών, οιΜεθοδιστές, οι Πεντηκοστιανοί, οι Αντβεντιστές, οι Κουακέροι κλπ.».


Πηγή: Ιστολόγιο ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

2017/09/07

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ

Μεγαλόπρεπα και την αρμόζουσα ευλάβεια τιμήθηκε η μνήμη των Αγίων Μαρτύρων των Μεγάρων στην Ενορία των Γ.Ο.Χ. στα Μέγαρα Αττικής. Ιερούργησε και προεξήρχε της λιτανείας των ιερών Λειψάνων και της ιεράς εικόνας των Μαρτύρων ο οικείος Ποιμενάρχης, Σεβ/τος Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς με την παρουσία πολλών πιστών.







Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Το έτος 1798 εμφανίσθηκαν, σε όραμα σε ένα παιδί ηλικίας τότε εννέα χρονών, πού ονομαζόταν Πανούσης (στο τοπικό λεξιλόγιο των Μεγαριτών), τρεις άνδρες, σαν έφιπποι στρατιώτες, λέγοντας σ' αυτό, ότι πρέπει να βγάλουν από την γη τα λείψανα τους, χωρίς όμως να γνωστοποιήσουν τα ονόματά τους.
Το παιδί αυτό μετά από λίγες μέρες ανέφερε το δράμα του στον παππού του, ονόματι Σιδέρη, ό οποίος ήταν άνθρωπος αγροίκος και άπιστος και ο οποίος έδειρε το παιδί, γιατί νόμισε ότι έπλασε μόνο του την ιστορία για την εύρεση των Αγίων.
Οι Άγιοι όμως δεν έπαυσαν να παρουσιάζονται συνέχεια στο όνειρο του παιδιού, και να του δείχνουν τον τόπο της ταφής των, ζητώντας την εξαγωγή από την γη των ιερών τους λειψάνων. Κάθε φορά πού ο παππούς του παιδιού άκουγε κάτι τέτοιο, οργιζόταν όλο και περισσότερο, πολλαπλασιάζοντας τις τιμωρίες. Ο άνθρωπος αυτός αφού τιμωρήθηκε από τη Θεία Δικαιοσύνη με διάφορες τιμωρίες, τελικά πέθανε αμετανόητος.
Μετά ένα χρόνο αρχίζουν και πάλι να εμφανίζονται οι άγιοι Μάρτυρες στο παιδί, λέγοντας τα ίδια, δηλαδή ότι πρέπει να βγάλουν τα λείψανα τους από τη γη. Με αφορμή τις νέες αποκαλύψεις πήρε θάρρος το παιδί και ανακοίνωσε στον πατέρα του Ιωάννη τα καθέκαστα, ο οποίος με πολύ προθυμία δέχτηκε να αναλάβει το έργο.
Επειδή όμως φοβόντουσαν τους Τούρκους κατακτητές, έσκαβαν μόνο τη νύχτα στον τόπο πού είχε υποδειχθεί, και σε βάθος περίπου τεσσάρων μέτρων βρήκαν την επομένη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (16 Αυγούστου) τα ιερά λείψανα των Αγίων, τα όποια ευωδίαζαν υπερκόσμια ευωδία. Με τα άγια αυτά λείψανα άρχισαν να γίνονται πάμπολλα θαύματα όχι μόνο σε ανθρώπους αλλά και σε κτήνη και σε αμπελώνες.
Επειδή όμως αγνοούσαν οι Μεγαρείς τα ονόματα των Αγίων, άρχισαν να κάνουν νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές και ο Θεός δεν άργησε να αποκάλυψη τα ονόματα τους. Ήταν οι άγιοι Μάρτυρες Σεραφείμ, Δωρόθεος και Ιάκωβος.
Μετά από ένα χρόνο περίπου εμφανίσθηκαν στο ίδιο παιδί, πού ήταν και ο φύλακας των ανευρεθέντων αγίων λειψάνων, και άλλοι δύο άγιοι Μάρτυρες Δημήτριος και Βασίλειος ονόματι, οι οποίοι έδειξαν τον τάφο τους, πού βρίσκεται σε μικρή απόσταση λίγων μέτρων προς βορρά των πρώτων. Αφού βοήθησαν αρκετοί ευσεβείς χριστιανοί έβγαλαν με πολλή ευλάβεια και των δύο αυτών Αγίων τα ιερά λείψανα. Κατά την ώρα εκείνη βοή έβγαινε από τον τάφο, ενώ το πλήθος με πολλή ευλάβεια και φόβο παρακολουθούσε τα γεγονότα. Μετά τον ασπασμό των αγίων αυτών λειψάνων, τα ένωσαν μαζί με των αγίων Μαρτύρων Σεραφείμ, Δωροθέου και Ιακώβου.
Μετά από είκοσι περίπου χρόνια υποδείχθηκε στον ίδιο νέο, 20 χρονών περίπου, από τον άγιο Μάρτυρα Σαράντη ή ανεύρεση και των δικών του λειψάνων, τα όποια βρίσκονταν μέσα σε χείμαρρο θαμμένα, σε αγροτική περιοχή βορείως της πόλεως των Μεγάρων. Ο Πανούσης, πήρε μαζί του τον ιερέα Ιωάννη Μουστάκα, οι οποίοι αφού ήρθαν στον ορισμένο τόπο, είδαν ότι υπήρχαν θάμνοι ανέπαφοι και μεγάλη πέτρα, κάτω από την οποία υπήρχαν δύο τεράστια φίδια, γι' αυτό και ήταν αδύνατο να σκάψουν. Αφού γονάτισαν και προσευχήθηκαν, με τη χάρη του Θεού εξαφανίσθηκαν τα φίδια, και φωτεινή λάμψη βγήκε από τους θάμνους, κάτω από τους οποίους υπήρχαν τα ιερά λείψανα. Αφού τα μάζεψαν με ευλάβεια και κατάνυξη, τα έφεραν στα Μέγαρα και τα τοποθέτησαν μαζί με τα λείψανα των άλλων πέντε Μαρτύρων. Στο μέρος αυτό πού βρέθηκαν τα ιερά λείψανα του αγίου Σαράντη, κτίσθηκε αργότερα μικρό ξωκλήσι, που αν και βρίσκεται στην κοίτη του χειμάρρου, διατηρείται χωρίς βλάβη, μέχρι σήμερα.
Ο Παΐσιος όταν έφτασε σε ηλικία σαράντα περίπου χρονών αν και δεν είχε πάει σχολείο, με τον φωτισμό του Θεού έμαθε τα απαραίτητα γράμματα και χειροτονήθηκε ιερεύς το έτος 1828, προκόπτοντας πάντοτε με την ευλογία του Θεού και την βοήθεια των αγίων Μαρτύρων.

2017/08/28

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΡΝΑΒΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ

Ιερούργησε ο Παν/τος πατήρ Χρυσόστομος Βαλτάς με την παρουσία εκατοντάδων πιστών από την Θεσσαλία και αλλού. Διακρίνεται μέρους του πλήθους των πιστών προ της πλησιόχωρης πλατεία που τελέστηκε η δέηση υπό του Ιερέως και των πιστών.










ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Η Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου εορτάστηκε μεγαλοπρεπώς στον φερώνυμο Ιερό Ναό. Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Αττικής κ. Κοσμάς παρουσία πλήθους πιστών από την ευρύτερη περιοχή.




ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΥΤΙΚΑ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

Ιερούργησε ο Πανιερώτατος Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου, Μητροπολίτης Θηβών κ.κ. Χρυσόστομος βοηθούμενος υπό του Ιεροδιακόνου π. Χρυσόστομος. Προσήλθε πλήθος πιστών που φιλοξενήθηκαν από την  πολυμελή μαρτυρική Αδελφότητα υπό την Καθηγουμένη Βενερία.





ΙΕΡΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Από την πανήγυρη του Ιερού Παρεκκλησίου Αγίας Άννας του Γηροκομείου της Εκκλησίας μας. Ιερούργησε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Αττικής κ. Κοσμάς.



2017/08/01

ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΝΕΟΥ ΕΝΟΡΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ- ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ


Με την χάρη του Θεού και τις μεσιτείες πρωτίστως της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων Αικατερίνης, Σπυρίδωνος και Αρχιστρατήγου Μιχαήλ, ήλθε, επιτέλους, η ώρα να εκπληρωθεί ένα παλαιό όνειρο ζωής των ευσεβών Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών του νομού Πιερίας. Ως γνωστόν, εδώ και 23 χρόνια, το ποίμνιο μας, ελλείψη ναού, αναγκαζόταν να εκκλησιάζεται σε άλλο νομό. Σε αυτήν την δυσμενή θέση περιήλθαμε ένεκα των πολλαπλών χτυπημάτων των αιρέσεων και κυρίως της νεοεικονομαχίας που δεχθήκαμε, με αποτέλεσμα οι τέσσερις εκκλησίες μας στην Κατερίνη να απορφανιστούν και το ποίμνιο μας, ένα από τα μεγαλύτερα της Μακεδονίας, να εξοριστεί από τον τόπο του.

Ο Θεός βοήθησε, και με τις ευλογίες του Πνευματικού μας Πατρός, Μητροπολίτη Θηβών κ. Χρυσοστόμου και την συνδρομή του ευσεβούς ποιμνίου μας αγοράσαμε το απαραίτητο οικόπεδο και εκδώσαμε την άδεια για την ανέγερση τρισυπόστατου Ναού προς τιμήν της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Σπυρίδωνος και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ήδη τελέστηκε ο αγιασμός των θεμελίων και τέθηκε ο θεμέλιος λίθος υπό του Αιδεσιμοτάτου Ιερέως π. Νικολάου και εργασίες προχωρούν κανονικώς.

Δυστυχώς η ολοκλήρωση των εργασιών ανέγερσης του ναού ξεπερνούν τις όποιες οικονομικές μας δυνατότητες, γι' αυτό και στρεφόμαστε προς τον κάθε καλοπροαίρετο χριστιανό ζητώντας την πολύτιμη βοήθεια του.

Είθε στην δύσκολη για την βιότη και κυρίως για την πίστη μας αντιχριστιανική περίοδο που διανύουμε, να βρούμε ευήκοα ώτα, ώστε να περατωθεί ο ναός μας και να καταστή οίκος ευκτήριος προς δόξα του Υψίστου Θεού και Κυρίου μας και των Αγίων Αυτού εις αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ο Πρόεδρος και εκπρόσωπος του Παραρτήματος των Γ.Ο.Χ. Κατερίνης
Ιωάννης Αλεξιάδης

Πληροφορίες στα τηλέφωνα: 23510. 37. 345. και 23510. 38. 846.
Αριθμός λογαριασμού Τραπέζης Πειραιώς: 5255-054006-671

2017/07/30

Η ΚΑΛΗ ΓΗ

ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Νὰ εἰποῦμεν καὶ διὰ τὴν καλὴν γῆν. Ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἦτο δώδεκα χρονῶν κόρη ἀπὸ  γένος εὐγενικόν. Μείνασα ὀρφανὴ ἐμοίρασεν ὅλην της τὴν περιουσίαν εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ μὲ αὐτὰ ἠγόρασεν τὸν παράδεισον. Καὶ μετεχειρίζετο ὡς φτιασίδια τὰ δάκρυα, ἐνθυμουμένη τὰς ἁμαρτίας της. Ὡς σκουλαρίκια εἶχε τὰ ὦτα της ἀνοικτὰ διὰ ν᾿ ἀκούη τὰς Ἁγίας Γραφάς. Ὡς κορδόνι εἶχε τὰς πολλὰς νηστείας, ὁποὺ ἔκαμνον τὸν λαιμόν της καὶ ἔλαμπεν ὡς ἥλιος. Ὡς δακτυλίδια τοὺς κόμβους τῶν δακτύλων της ἀπὸ τὰς πολλὰς μετανοίας ὁποὺ ἔκαμνεν. Ὡς χρυσοῦν ζωνάριον τὴν παρθενίαν ὁποὺ ἐφύλαξεν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Ὡς φόρεμα τὴν ἐντροπὴν ὁποὺ εἶχε εἰς τὸν ἑαυτόν της καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁποὺ τὴν ἐσκέπαζεν. Ἔτσι ἐστολίζετο ἡ Ἁγία. Ἀνίσως καὶ εἶνε κανένα κορίτσι καὶ θέλη νὰ στολίζεται, ἂς στοχασθῆ τί ἔκαμνεν ἡ Ἁγία, νὰ κάμνη καὶ ἐκείνη, ἂν θέλη νὰ σωθῆ.

τσι, ἀδελφοί μου, ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἔμαθε γράμματα καὶ ἔγινε σοφώτατη. Καὶ διὰ τὴν καθαρότητά της τὴν ἠξίωσεν ὁ Θεὸς καὶ ἔκαμνε καὶ θαύματα. Ἰατρευε τυφλούς, κωφούς· ἀνέστηνε νεκρούς. Δυὸ Ἑβραῖοι, τέκνα τοῦ διαβόλου, βλέποντες τὴν Ἁγίαν νὰ κάμνη θαύματα, τὴν ἐφθόνησαν καὶ τὴν διέβαλον εἰς τὸν βασιλέα Ἀντωνίνον ὡς χριστιανήν. Τὴν κράζει λοιπὸν ὁ βασιλεὺς καὶ τῆς λέγει ν᾿ ἀρνηθῆ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ προσκυνήση τοὺς θεούς, νὰ τὴν κάμνη βασίλισσαν. Λέγει του ἡ Ἁγία: Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀνόητη ὡσὰν ἐσένα, νὰ ἀρνηθῶ τὸν Χριστόν μου καὶ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν διάβολον· ν᾿ ἀφήσω τὴν ζωὴν καὶ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν θάνατον. Ἄμποτε νὰ ἄφηνες καὶ σὺ τὸ σκότος καὶ  νὰ ἤρχεσο εἰς τὸ φῶς. Ἀκούετε, ἀδελφοί μου, ἕνα κορίτσι νὰ ὁμιλῆ μὲ τοιαύτην παρρησίαν ἐμπρὸς εἰς ἕνα βασιλέα; Ὅστις ἔχει τὸν Χριστὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν του, δὲν φοβεῖται ὅλον τὸν κόσμον. Ἀνίσως θέλωμεν καὶ ἡμεῖς νὰ μὴ φοβούμεθα μήτε ἀνθρώπους μήτε δαίμονας, νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν εἰς τὴν καρδίαν μας. Λέγει ὁ βασιλεὺς τῆς Ἁγίας: Σοῦ δίδω τρεῖς ἡμέρες διορίαν· ἂν δὲν μοῦ ὑπακούσῃς, θὰ σὲ θανατώσω. Λέγει του ἡ ἁγία: Βασιλεῦ, ἐκεῖνο ὁποὺ θέλεις νὰ κάμης εἰς τρεῖς ἡμέρας, κᾶμε τὸ τώρα, διότι ἐγὼ δὲν ἀρνοῦμαι τὸν Χριστόν μου.

Τότε προστάζει ὁ βασιλεὺς καὶ ἄναψαν μίαν μεγάλην πυρκαϊὰν καὶ βάνουν ἕνα καζάνι γεμάτο πίσσαν καὶ θειάφι καὶ βράζει καλά. Βλέπουσα ἡ Ἁγία τὸ καζάνι ἐχαίρετο, ὅτι ἔμελλε ν᾿ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τοῦτον τὸν ψεύτικον κόσμον καὶ νὰ ὑπάγη εἰς ἐκεῖνον τὸν ἀληθινὸν καὶ αἰώνιον. Προστάζει ὁ βασιλεὺς νὰ βάλουν τὴν ἁγίαν εἰς τὸ καζάνι διὰ νὰ καῆ. Ἡ Ἁγία ἔκαμε τὸν σταυρόν της καὶ ἐμβαίνει μέσα. Περιμένει δυὸ- τρεῖς ὥρας ὁ βασιλεὺς καὶ βλέπων ὁποὺ δὲν καίεται ἡ Ἁγία της λέγει: Παρασκευὴ διατὶ δὲν καίεσαι; Λέγει του ἡ Ἁγία: Διότι ὁ Χριστὸς ἐδρόσισε τὸ νερὸ καὶ δὲν καίομαι. Λέγει της ὁ βασιλεύς: Ραντισόν με καὶ ἐμὲ διὰ νὰ ἴδω, καίει; Ἐπῆρεν ἡ Ἁγία μὲ τὰς δυό της χείρας καὶ τοῦ ρίπτει εἰς τὸ πρόσωπον καὶ εὐθύς, ὢ τοῦ θαύματος! ἐτυφλώθη καὶ ἐγδάρθη τὸ πρόσωπόν του. Φωνάζει ὁ βασιλεύς: Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν καὶ εἰς αὐτὸν πιστεύω καὶ ἐγώ· καὶ ἔβγα νὰ μὲ βαπτίσῃς. Ἐβγῆκεν ἡ Ἁγία καὶ τὸν ἐβάπτισε μὲ ὅλον του τὸ βασίλειον. Ἔπειτα τὴν ἀπεκεφάλισεν ἄλλος βασιλεὺς καὶ ὑπῆγεν εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε. Αὐτὴ ἡ Ἁγία ἔκαμε τὰ ἑκατὸν κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. 

(Από τις Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού)

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Έκθεση της παρούσας κατάστασης της Εκκλησίας

Δημοσιεύτηκε στο τότε Συνοδικό περιοδικό "Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων" τεύχος 207 Μαΐου 1995.

Με τι λοιπόν να παρουσιάσουμε την παρούσα κατάσταση; Μοιάζει πράγματι με ναυτικό πόλεμο, τον οποίον διοργάνωσαν φιλοπόλεμοι και ναυμάχοι άνδρες, αφού άφησαν μέσα τους να αυξηθεί το μίσος έναντι αλλήλων, λόγω παλαιών συγκρούσεων. Φαντάσου λοιπόν στην εικόνα αυτή να εφορμά ο στόλος με σφοδρότητα και από τις δύο πλευρές, κατόπιν, ενώ η οργή έχει φτάσει στο αποκορύφωμα, να έχουν αλληλοπλευριστεί τα πλοία και να μάχονται οι άνδρες. Υπόθεσε, αν θέλεις, ότι τα πλοία συγκλονίζονται, συγχρόνως από βίαιη καταιγίδα και ότι η μαυρίλα από τα σύννεφα σκοτεινιάζει το κάθε τι,  ώστε να μην μπορεί κανείς να διακρίνει κανείς εχθρούς και φίλους, διότι τα χαρακτηριστικά σύμβολα τους δεν διακρίνονται μέσα στην σύγχυση. Για να κάνουμε πλέον σαφή την εικόνα ας προσθέσουμε και φουσκωμένη θάλασσα που να στριφογυρίζει τα νερά της από τον βυθό μέχρι επάνω, και το νερό να πέφτει από τα σύννεφα ορμητικό, και να δημιουργείται από την τρικυμία φοβερή θαλασσοταραχή.

Έπειτα τους ανέμους να φυσούν  από όλες τις κατευθύνσεις προς το ίδιο σημείο και να συνταράζουν ολόκληρο τον στόλο, και εκ των αντιπάλων άλλους μεν να καταπροδίδουν την παράταξη τους και να ενώνονται παρά την αγωνία για την έκβαση προς τους άλλους,  άλλους δε και να αγωνίζονται να κυβερνήσουν  τα σκάφη που φέρονται εδώ κι εκεί από τους ανέμους για να αντεπιτεθούν στους εφορμώντες, και να αλληλοφονεύονται λόγω ανταρσίας την οποία δημιούργησε ο φθόνος προς τον υπερέχοντα στην μάχη και η επιθυμία να νικήσει ο καθένας μόνος του. Αναλογίσου κοντά σε αυτά και κάποιον θόρυβο να επικρατεί σε όλο το σημείο εκείνο της θάλασσας, και από τους ανέμους που ολόγυρα σφυρίζουν, και από τα κτυπήματα των πλοίων, και από το κόχλασμα της τρικυμίας, και από την βοή των πολεμιστών, οι οποίοι κραυγάζουν με ποικίλες φωνές ανάλογα προς ο,τι παθαίνουν. Εξαιτίας αυτού του θορύβου, λοιπόν, δεν ακούγεται η φωνή ούτε του ναύαρχου ούτε του κυβερνήτη, αλλά επικρατεί φοβερή αταξία και σύγχυση και το μέγεθος αυτό των κακών συντελεί ώστε να διαπράττουν σωρεία λαθών, από απόγνωση για την τύχη της ζωής τους. Πρόσθεσε σε αυτά και βαρύτατη ασθένεια δοξομανίας, ώστε ενώ το πλοίο ήδη βυθίζεται, οι επιβάτες του να μην παραιτούνται από τις έριδες για τα πρωτεία.

Να μεταφερθείς τώρα από την εικόνα στο ίδιο το κακό.

Μήπως παλαιότερα το αρειανό σχίσμα, αφού διαχωρίστηκε από την Εκκλησίας ως αντίπαλη μερίδα, δεν εμφανίζεται ως η μοναδική εχθρική παράταξη; Όταν μετά από την μακροχρόνια και φοβερή έριδα κατήλθαν σε ανοικτό εναντίον μας πόλεμο, τότε ο πόλεμος διαχωρίστηκε σε πολλά και ποικίλα μέρη, ώστε και λόγω του γενικού εχθρικού κλίματος και λόγω των υποψιών για τον καθένα υπήρχε σε όλους άσβεστο μίσος. Ο σάλος αυτός των Εκκλησιών δεν είναι αγριότερος από κάθε θαλασσινή τρικυμία; Κατ' αυτό κάθε όριο που έθεσαν οι πατέρες έχει μετακινηθεί, κάθε θεμέλιο και οχυρό της δογματικής διδασκαλίας έχει σαλευτεί. Τα πάντα συγκλονίζονται και σείονται, διότι στηρίζονται επί σαθρής βάσης. Με το να επιτιθέμεθα ο ένας εναντίον του άλλου, καταστρεφόμαστε μεταξύ μας. Ακόμα και αν δεν προλάβει να σε κτυπήσει ο εχθρός, σε πληγώνει ο σύντροφος. Και αν πέσεις κάτω πληγωμένος, σε καταπατά ο συμπολεμιστής.

Συνδεόμαστε μεταξύ μας επί τόσο χρόνο, όσον από κοινού μισούμε τους εχθρούς. Όταν όμως φύγουν οι εχθροί, βλεπόμαστε μεταξύ μας ως εχθροί. Προσέτι ποιος μπορεί να μετρήσει το πλήθος των ναυαγίων; Άλλοι βυθίζονται, επειδή δέχτηκαν επίθεση των εχθρών, άλλοι λόγω της καλυμμένης των συμμάχων επιβουλής, άλλοι λόγω απειρίας των αρχηγών τους. Ολόκληρες Εκκλησίες ακόμη, επειδή προσάραξαν ως σε ύφαλους επάνω στις αιρετικές δολοπλοκίες, βυθίστηκαν αύτανδροι, άλλοι εξ αυτών, οι οποίοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν τον Σωτήρα στο πάθος, αφού παρέλαβαν την διακυβέρνηση της Εκκλησίας, ναυάγησαν ως προς την πίστη. Οι ταραχές επίσης, οι οποίες προέρχονται από τους πολιτικούς άρχοντες δεν συνταράζουν τους λαούς σφοδρότερα κάθε καταιγίδας; Θλιβερό και σκυθρωπό σκοτάδι όντως έχει καλύψει τις Εκκλησίες, διότι οι λαμπτήρες του κόσμου, τους οποίους τοποθέτησε ο Θεός για να φωτίζουν τις ψυχές των λαών έχουν εκδιωχθεί. Ενώ ήδη υπάρχει ο φόβος να διαλυθεί το παν, η υπερβολική μεταξύ τους φιλονικία δεν αφήνει να αντιληφθούν τον κίνδυνο. Υπολογίζεται περισσότερο η προσωπική βλάβη από τον κοινό και γενικό πόλεμο, η επικράτηση επί των αντιπάλων είναι ο στόχος και όχι το κοινό καλό, προτιμάται η άμεση ικανοποίηση του εγωισμού από τις αμοιβές, οι οποίες θα δοθούν αργότερα. Δια τούτο όλοι ανεξαιρέτως, με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί ο καθένας, σηκώνουν τα φονικά χέρια και χτυπούν ο ένας τον άλλον. Κάποια τραχιά κραυγή από τις αντιλογίες αυτών οι οποίοι αντιμάχονται αλλήλους, και μια ακατανόητη βοή, και ένας δυσδιάκριτος ήχος από τους ακατάπαυστους θορύβους, έχουν γεμίσει σχεδόν όλη την Εκκλησία, και η ευσεβής δογματική διδασκαλία διαστρέφεται από τις ακρότητες, τις υπερβολές και από τις ελλείψεις. Διότι άλλοι μεν με το να συγχέουν τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας οδηγούνται στον Ιουδαϊσμό, άλλοι δε με το να δέχονται αντίθεση των φύσεων οδηγούνται στον Ελληνισμό. Ούτε η θεόπνευστη Γραφή αρκεί για να τους συμβιβάσει, ούτε οι αποστολικές παραδόσεις να τους οδηγήσουν στην συμφιλίωση. Μία μόνο είναι η προϋπόθεση της φιλίας. Το να μιλήσει κανείς κολακευτικά. Για την δημιουργία έχθρας είναι αρκετό το να μη συμφωνεί κανείς προς την γνώμη του άλλου. Η ομοιότητα του σφάλματος προκαλεί εμπιστοσύνη για την συμμετοχή στην ανταρσία περισσότερο από κάθε είδους συνωμοσία. Θεολόγος είναι ο οποιοσδήποτε, έστω και αν η ψυχή του είναι στιγματισμένη από αναρίθμητες κηλίδες. Γι' αυτό αυτοχειροτόνητα πρόσωπα και επιδιώκοντα με παν μέσον την κατάληψη της εξουσίας έχουν αναλάβει την διοίκηση της Εκκλησίας, αφού αγνόησαν την οικονομία του Αγίου Πνεύματος. Και ενώ οι Ευαγγελικοί θεσμοί βρίσκονται λόγω της αταξίας σε παντελή σύγχυση, υπάρχει απερίγραπτη σπουδή για τα αξιώματα, και ο καθένας εξ αυτών οι οποίοι θέλουν να να επιδειχθούν αγωνίζεται να ανέλθη ο ίδιος στο αξίωμα. Φοβερή αναρχία λόγω αυτής της φιλαρχίας επικρατεί μεταξύ των λαών. Για τούτο οι συστάσεις των υπεύθυνων αποβαίνουν ανωφελείς και χωρίς αποτέλεσμα, διότι ο καθένας σκέπτεται ότι πρέπει όχι να υπακούει σε άλλους, αλλά να εξουσιάζει αυτός άλλους, λόγω του εκ της αμάθειας εγωισμού.

Για τούτο θεώρησα ότι είναι προτιμότερο να μην μιλήσω αλλά να σιωπήσω, διότι μέσα σε τόσους θορύβους δεν είναι δυνατόν να εισακουστεί η φωνή ουδενός ανθρώπου. Διότι αν είναι αληθείς οι λόγοι του Εκκλησιαστή "οι λόγοι των σοφών ακούγονται όταν επικρατεί ησυχία", δεν θα άρμοζε καθόλου στην παρούσα κατάσταση να μιλήσω περί αυτών. Ενθυμούμαι ακόμη και το προφητικό εκείνο λόγιο, ότι "ο συνετός θα σιωπήσει κατά τον καιρό εκείνο, διότι ο καιρός είναι πονηρός" Αμώς 5, 13). Και είναι όντως πονηρός, διότι άλλοι φροντίζουν να πέσει κανείς κάτω, άλλοι χοροπηδούν γύρω από αυτόν που έπεσε, άλλοι επικροτούν την πτώση, και δεν υπάρχει κάποιος που από συμπάθεια θα δώσει το χέρι του για να σηκωθεί αυτός που γονάτισε από το βάρος (Έξ. 23,5). Τώρα όμως δεν ισχύουν τα ίδια. Γιατί; Διότι γενικώς ψυχράθηκε η αγάπη, εξαφανίστηκε η σύμπνοια μεταξύ των αδελφών, το όνομα της ομόνοιας δεν είναι καν γνωστό. Χάθηκαν οι εξ αγάπης νουθεσίες, πουθενά δεν υπάρχει χριστιανική συμπάθεια, πουθενά δεν χύνεται ένα δάκρυ συμπαθείας. Δεν υπάρχει αυτός που θα στηρίξει τον ασθενή στην πίστη, αλλά έχει ανάψει τόσο μίσος μεταξύ των συμπολιτών, ώστε ο καθένας να χαίρεται περισσότερο για την συμφορά του πλησίον παρά για τα δικά του επιτεύγματα. Όπως συμβαίνει με τις επιδημίες, όπου και όσοι προσέχουν με πολλή ακρίβεια, την δίαιτα υποφέρουν εξίσου προς τους άλλους, επειδή λόγω της συναναστροφής προς τους ασθενείς ασθενούν και αυτοί, έτσι και τώρα εξομοιωθήκαμε όλοι μεταξύ μας, διότι η φιλονικία που ως επιδημία κατέλαβε τις ψυχές μας, μας οδήγησε στο να φροντίζουμε για το κακό. Για τούτο στις θέσεις των δικαστών κάθονται πρόσωπα χωρίς έλεος μεν και σκληρά για όσους σφάλλουν,  ενώ υπάρχουν από την άλλη πλευρά κριτές αγνώμονες που δυσμενώς αντιμετωπίζουν τα κατορθώματα. Έχει στερεωθεί, όπως φαίνεται, το κακό τόσο πολύ, ώστε γίναμε αλογότεροι και από τα άλογα ζώα. Διότι εκείνα συγκροτούν μιαν αγέλη ειρηνική μεταξύ τους, σε μας όμως ο φοβερός αυτός πόλεμος έχει ξεσπάσει εναντίον των ομοφύλων μας.

Γι' όλους αυτούς τους λόγους έπρεπε να σιωπήσω. Από την αντίθετη όμως πλευρά με είλκυε η αγάπη, η οποία δεν ζητά το δικό της συμφέρον και απαιτεί να υπερνικά κανείς όλες τις δυσκολίες των καιρών και των πραγμάτων. Μας δίδαξαν και οι ριφθέντες στην βαβυλωνία κάμινο παίδες ότι  και αν δεν υπάρχει κανείς σύμμαχος της ευσέβειας, πρέπει να επιτελεί κανείς μόνος το καθήκον. Αυτοί λοιπόν μέσα από την φλόγα της καμίνου υμνούσαν τον Θεό, χωρίς να υπολογίζουν το πλήθος των ασεβών, αλλά οι τρεις τους ήταν αρκετοί για να στηριχτούν μεταξύ τους. Για τούτο ούτε εμάς μας φόβισε το πλήθος των αντιπάλων, αλλά αφού στηρίξαμε την ελπίδα στην βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. διακηρύξαμε με πολλή παρρησία την αλήθεια. Θα ήταν άλλωστε το πιο παράλογο από όλα, αν αυτοί μεν που βλασφημούν το Πνεύμα, εξαγγέλλουν με τόσο θράσος και ευκολία την ασέβεια τους, εμείς που έχουμε τέτοιον σύμμαχο, και συνήγορο διστάζουμε να υπηρετήσουμε την διδασκαλία, η οποίας έφτασε μέχρι εμάς από την παράδοση των πατέρων, διασωθείσα δια της μνήμης από γενεάς εις γενεάν. Επιπλέον ενίσχυσε την διάθεση μας αυτήν και η φλόγα της ειλικρινούς σου αγάπης και η σοβαρότητα και η πραότητα του χαρακτήρα σου, τα οποία ήταν εγγύηση ότι δεν πρόκειται να γίνουν γνωστά σε πολλούς όσα θα γράφονταν. Όχι διότι ήταν άξια να αποκρυφτούν, αλλά διότι δεν έπρεπε να ριχτούν τα μαργαριτάρια στους χοίρους.

Αυτά εγώ είχα να πω. Για εσένα όμως, αν μεν είναι αρκετά όσα έχουν λεχθεί, ας μην γίνεται πλέον λόγος γι' αυτό το θέμα. Αν όμως σου φανούν ελλιπή, δεν θα με πειράξει να ασχοληθείς φιλοπόνως με την έρευνα και για ερωτήσεις όχι εριστικής να συμπληρώσεις την περί του θέματος γνώση. Εύχομαι να βοηθήσει ο Κύριος είτε μέσω εμού είτε δια άλλων να συμπληρωθούν τα ελλείποντα δια της γνώσης, η οποία δίνεται από το Πνεύμα στους αντάξιους των δωρεών αυτού.

(Μεγάλου Βασιλείου, ΕΠΕ Τόμος 10ος)

2017/07/28

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ: ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ

Φέτος συμπληρώνονται 93 χρόνια από την εισαγωγή της επάρατης Καινοτομίας του Νέου Παπικού ημερολογίου- που ευθύνεται, ως κερκόπορτα του Παναιρετικού Οικουμενισμού, για όλα τα κακά που ταλανίζουν την Ορθοδοξία επί ένα αιώνα τώρα- και 80 από το εκκλησιολογικό Σχίσμα του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. Για την εμβάθυνση των γεγονότων αναδημοσιεύουμε τεκμηριωμένη και αρκετά αξιόλογη μελέτη που δημοσιεύτηκε προ 10 ετών σε τότε εκδιδόμενο περιοδικό υπό τον τέως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομο Μητρόπουλο (2002). 
 Την παρούσα απολογητική δημοσίευση, η σύνταξη του ιστολογίου δεν την κάνει φιλόνικα αλλά χάριν Αληθείας και μη παραιτούμενη από αγαθές προθέσεις και επιθυμίας Διαλόγων εν Αγάπη και Αληθεία δια την εν Χριστώ ένωση, όπως υπήρχε, με την επιστροφή στην κοινή Ορθόδοξη πίστη που μας ένωνε στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησιά του Χριστού. 














2017/07/27

"ΘΗΒΑΪΚΗ ΦΩΝΗ" ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Το 2003, η Εκκλησία μας βρέθηκε ατυχώς χωρίς Συνοδικό δημοσιογραφικό όργανο εξαιτίας την παράνομης παρακράτησης από αποσχισθέντα Κληρικό. Τότε, η Ιερά Σύνοδο (επ' ονόματι της οποίας ήταν η ιδιοκτησία του περιοδικού) αποφάσισε να μην προσφύγει στα δικαστήρια παρά την αδιαμφισβήτητη δικαίωση της για την συνέχιση της έκδοσης υπό τον ίδιο τίτλο. Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κυρός Αβράμιος εμπνεύστηκε, ίδρυσε και στήριξε το περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Θηβών μέχρι και την οσιακή κοίμηση του το 2005. Πρώτος Διευθυντής ανέλαβε ο Ιερομόναχος Μηνάς Αλεξιάδης (ως και αρχές του 2008) για τους κόπους τους οποίους κατέβαλε, είθε ο Θεός να τον ελεήσει και φωτίσει. Για μικρό διάστημα ανέλαβε ο διάδοχος του αειμνήστου Επισκόπου κυρού Αβραμίου, Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών κ.κ. Χρυσόστομος και έπειτα, μέχρι και σήμερα, επαξίως, ο Πανοσιολογιότατος Ιερομόναχος π. Βησσαρίων Βάλλιος της Μονής Αγιορειτών Πατέρων Οινόης, ο οποίος απ' αρχής με τον ιδρυτή του περιοδικού συνέδεσε το όνομα του με τους αγώνες και ο έργο του περιοδικού.

Στα 14 χρόνια έκδοσης του περιοδικού εκδόθηκαν 70 τεύχη (69 τακτικά και 1 έκτακτο ως και αυτοτελές ένθετο για την κοίμηση του Πρωθιεράρχου των Γ.Ο.Χ. κυρού Γρηγορίου) με άψογη εμφάνιση και βαθιά ορθόδοξο και ψυχωφελές περιεχόμενο, που το πλήθος των αναγνωστών περίμενε πάντα με χαρά και εναγωνίως. Πλούσιο εύρος θεμάτων υπερκαλήφθηκαν όπως είχαν τεθεί οι στόχοι στο πρώτο τεύχος (το οποίο παρακάτω δημοσιεύουμε σε ασπρόμαυρη μορφή) ενώ η εμφάνιση του περιοδικού βελτιώθηκε αλματωδώς από το πρώτο τεύχος (32 σελ.) ως το τελευταίο της Α' περιόδου (156 σελ.).

Εκφράζουμε τα θερμά συγχαρητήρια στον Πανοσιολογιότατο Διευθυντή για την επάξια και, ως τώρα αξεπέραστη, εποπτεία του στην δημοσιογραφική Φωνή της Εκκλησίας μας και ευχόμαστε για ακόμη μεγαλύτερη ιεραποστολική πρόοδο και διάδοση του δημοσιογραφικού οργάνου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, είτε ως περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών, ή- αν μας επιτρέπεται- ως επίσημο Συνοδικό όργανο της Εκκλησίας με την ευλογία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θηβών κ.κ. Χρυσοστόμου.

Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ