ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Η  ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ  ΤΗΣ  ΙΕΡΑΣ  ΑΝΔΡΩΑΣ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗΣ  ΜΟΝΗΣ  

ΟΣΙΩΝ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ  ΠΑΤΕΡΩΝ 

ΟΙΝΟΗΣ ΒΙΛΛΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Σᾶς προσκαλεῖ ὅλους (πλὴν τῶν γυναικῶν καὶ τῶν μικρῶν παιδιῶν, διότι ἡ Μονή, κατὰ τὸ ἁγιορείτικο τυπικό, τηρεῖ τὸ ἄβατο) νὰ παραστεῖτε στὴν ὁλονύκτια ἀγρυπνία τῆς ἑορτῆς ποὺ θὰ τελεσθεῖ, Θεοῦ θέλοντος, κατὰ τὴν δεύτερη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή, δηλαδὴ στὶς 1/14 Ἰουνίου κατὰ τὸ Παλαιὸ Ἑορτολόγιο .

Σάββατο βράδυ (8/21 6ου) μετὰ τὶς 19:30 θὰ ἀρχίσει ὁ μικρὸς Ἑσπερινός, ἀμέσως μετὰ θὰ παρατεθεῖ φαγητὸ καὶ καφὲς καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ ξεκινήσει περί τὶς 22:00 ἡ ὁλονύκτια ἀγρυπνία, μέχρι τὶς 10:00 τὸ πρωΐ τῆς Κυριακῆς, καὶ ἀμέσως μετὰ ἀκολουθεῖ τὸ γεύμα.

ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ

https://maps.app.goo.gl/tfd1hZhLEaj5Xuuj9?g_st=iv

(Προχωρήστε μέχρι τον Σταυρό που δείχνει την είσοδο της Ιεράς Μονής)

100 ΧΡΟΝΙΑ ΙΕΡΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. (30)

 

Ο ΑΙΩΝΟΒΙΟΣ ΙΕΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ 

ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ 

ΙΕΡΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (1926)

Ξακουστή στην Οικουμένη, η χερσόνησος του Άθω, όπου για πάνω από 1.οοο χρόνια βρίσκεται η ορθόδοξη Μοναστική Πολιτεία των ανδρών Μοναχών, το Άγιο Όρος. Ιστορικά μαρτυρείται ως τόπος ασκήσεως και ερημιτισμού για αρκετούς αιώνες, πριν την ίδρυση Κοινωβιακών Μονών. Η πρώτη Ιερά Μονή ιδρύθηκε από τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη το 963 μ.Χ. Μετά την ίδρυση της Μονής αυτής (Μεγίστης Λαύρας) ακολούθησε και η ίδρυση άλλων Μονών. Σήμερα υπάρχουν 20 Μονές, ιερές Σκήτες και Κελλία σε όλη την αθωνική χερσόνησο. 

Κατά την ιερά Παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος σε ταξίδι της με πλοίο, συνοδευόμενη από τον Ευαγγελιστή Ιωάννης, κατέληξε μετά από τρικυμία στον Άθω. Εντυπωσιασμένη από το φυσικό κάλλος, ζήτησε από τον Υιό της να της «χαρίσει» τον τόπο αυτό. Φωνή Κυρίου ευλόγησε την επιθυμία της και το «Περιβόλι της Παναγίας» έμελλε να αναδειχθεί προπύργιο της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες.

Από την ίδρυσή του, το Άγιο Όρος είχε την προστασία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με αυτοκρατορικά διατάγματα και χρυσόβουλα. Η τάξη αυτή έγινε σεβαστή στην μαύρη περίοδο της τουρκοκρατίας και στην ελεύθερη πια Ελλάδα. 

Ο φυσικός, ιστορικός και πολιτιστικός πλούτος είναι τεράστιος αλλά ο πνευματικός είναι ανεκτίμητος. Ανά τους αιώνες ασκήτεψαν πλήθος αγίων ανδρών στον Άθω. Ψυχές βρήκαν καταφύγιο και πνευματική σωτηρία. Η Εκκλησία «πλούτισε» το Αγιολόγιο της με οσίους και οσιομάρτυρες και ο Άθως αναδείχθηκε εργαστήριο ορθοδόξου θεολογίας και απολογητικής. Δεν θα αναφερθούμε στα θαύματα, τα αγωνιστικά παλαίσματα των μοναχών, τις θαυματουργές ιερές εικόνες της Θεοτόκου, τα άγια λείψανα και κειμήλια, τις αγίες μορφές αλλά στον ομολογιακό αγώνα των Μοναχών για την υπεράσπιση της Ορθόδοξης πίστης.

Το 1274, οι μη υποταγέντες αγιορείτες Μοναχοί στην ψευδένωση της Φεράρας και στις παπικές αιρέσεις, δέχονται μαρτυρικό θάνατο υπό των λατινιστών σε διάφορες περιοχές. Τον 14ο αιώνα ησυχαστικές έριδες ξεκινούν με υπαιτιότητα του του λατινόφρονα Ιωάννη Καλαβρού. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με παρρησία διακηρύττει την ορθόδοξη θεολογία περί του «Ακτίστου Φωτός» και φωτίζει την ορθόδοξη οικουμένη. Στα μαύρα χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς, το Άγιον Όρος γίνεται καταφύγιο των κατατρεγμένων, εμψύχωση και μετάνοια των αρνησίχριστων εξισλαμισμένων. Προετοιμασία του αγίου Μαρτυρίου για την πίστη στον Χριστό και την Αγία Τριάδα. Από εκεί εξορμά ο νέος Ισαπόστολος, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και αφυπνίζει πνευματικά και πατριωτικά τους δουλωμένους Έλληνες. Στα μέσα του 17ου αιώνα οι Κολλυβάδες Πατέρες αντιστέκονται στις τότε καινοτομίες και αποτελούν αιτία πνευματικής αναγέννησης και αγιότητας στον Άθω.

Το 1920 εκδίδεται η αιρετική και οικουμενιστική «Εγκύκλιος» του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως προς τις «Απανταχού Εκκλησίες» δηλαδή τις αμετανόητες αιρετικές Παρασυναγωγές. Ακολουθεί το 1924 η εισαγωγή τα αναθεματισμένου τετράκις Νέου Παπικού Ημερολογίου (1583, 1587, 1593 και 1848) σε Ελλάδα, Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, Ρουμανία, Κύπρο. Ακολούθησε μεγάλη αναστάτωση και αντίδραση από τους ορθοδόξους που δεν έκλιναν γόνυ στην αναθεματισμένη Καινοτομία, την θύρα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

Λιγοστοί ιερείς και ιερομόναχοι της πατρίδας μας εξυπηρετούν τις δεκάδες χιλιάδες των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Το κενόν αυτό κλήθηκαν να αναπληρώσουν οι ζηλωτές αγιορείτες πατέρες. Οι Ζηλωτές Πατέρες του Άθω ίδρυσαν το 1926 τον «Ιερό Σύνδεσμο Ζηλωτών Μοναχών» εν Αγίω Όρει. Το καταστατικόν υπέγραψαν 450 Ιερομόναχοι και Μοναχοί, ενάντια στην Καινοτομία. Ο Ιερός αυτός Σύνδεσμος διαλύθηκε εκ του νόμου την επόμενη χρονιά αλλά συνέχισε να λειτουργεί ατύπως, συντονίζοντας τον αγώνα των Αγιορειτών ζηλωτών μετά της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ.

Το 1926, οι αγιορείτες Ιερομόναχοι Γεδεών Παπανικολάου και άγιος Ματθαίος Καρπαθάκης (μετέπειτα Επίσκοπος Βρεσθένης) εγκαταλείπουν το Άγιον Όρος και εγκαθίστανται στην Αττική προς εξυπηρέτηση των Γ.Ο.Χ. Κατά την παράδοση και την μαρτυρία πνευματικών τέκνων του εν Αγίοις Πατρός Ματθαίου, εμφανίστηκε στον ίδιο η Κυρία Θεοτόκος και τον ενίσχυσε να εξέλθει του Άθωνος, καθώς ο πατήρ δίσταζε. 

Ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος μετέβη από τα Ιεροσόλυμα στο Άγιο Όρος το 1886. Υποτάθηκε στον Γέροντα Νεκτάριο, στο Κελλίο των Αγίων Πάντων, στην Σκήτη της Αγίας Άννης. Την ίδια χρονιά, χειροθετήθηκε Μεγαλόσχημος μοναχός, με το όνομα «Ματθαίος». Το 1893 χειροτονήθηκε Ιερομόναχος στην Μονή Γρηγορίου και κατέστη Πνευματικός για την Μεγάλη Λαύρα και την Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Υπήρξε υπεύθυνος και για το κάθισμα της Σίμωνος Πέτρας. 

Το 1910 μετέβη για εσωτερική Ιεραποστολή στην Πελοπόννησο, με έδρα το Ναύπλιο, κατά την τότε αγιορείτικη παράδοση. Το διάστημα 1911- 1912 ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους και επέστρεψε στο κελλίο της Σίμωνος Πέτρας. Εψηφίσθη το 1916 προϊστάμενος του Μετοχίου της Αναλήψεως στο Παγκράτι της Αθήνας όπου παρέμεινε μέχρι την α’ εξορία του το 1922 για έλεγχο στις κοσμικές αρχές της εποχής. Επιστρέφοντας από την εξορία σε Μονή της Σπάρτης, πάλι διώχθηκε από εχθρούς του. Το Φεβρουάριο του 1923 επιστρέφει στο αγαπημένο του Άγιο Όρος ως εξόριστος πάλι. Ασκήτευσε στο ερημικό σπήλαιο στην «Βίγλα» ανατολικά του Αγίου Όρους και στην έρημο του Αγίου Βασιλείου μέχρι να κληθεί στον Ιερό Αγώνα υπέρ της γλυκυτάτης Ορθοδοξίας.

Το επόμενο έτος (1927) δεκαεννέα Ζηλωτές Μοναχοί (από τις Μονές Βατοπεδίου και Κουτλουμουσίου) εκτοπίζονται από το Άγιο Όρος από την Αστυνομία. Το ίδιο έτος ο τότε Ιερομόναχος άγιος Ματθαίος ιδρύει στην Κερατέα την Ιερά Μονή της Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης. Άλλοι Ζηλωτές Πατέρες ιδρύουν επίσης Μονές στην Αττική.

Προς τα τέλη του 1927 , έπειτα από προτροπή του Μοναχού Αρσενίου Κοττέα, καταφθάνει στην Αθήνα η πρώτη τετραμελής αποστολή Ιερομονάχων εξ Αγίου Όρους σε ενίσχυση του Ιερού Αγώνος. Αποτελείται από τους Ζηλωτές Ιερομονάχους: Παρθένιο Σκουρλή, Ευγένιο Λεμονή, Γεράσιμο Διονυσιάτη και Αρτέμιο Νοδαράκη. Το παράδειγμα των προηγουμένων ακολουθούν το 1929 και οι Ιερομόναχοι: Ακάκιος Παππάς, Ιλαρίων Ουζουνόπουλος, Αντώνιος Κουτσονικόλας, και Αρτέμιος Ξούγγος. Εντός διετίας ιδρύθηκαν 245 παραρτήματα (ενορίες) της Κοινότητος σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. Παρά τους διωγμούς και τις αντιξοότητες τα παραρτήματα των Γ.Ο.Χ. πολλαπλασιάστηκαν και στις αρχές του 1934 ανήλθαν σε 800 ενοριακές κοινότητες.

Η εμπιστοσύνη στο ορθόδοξο φρόνημα και το ήθος των Αγιορειτών Ζηλωτών Πατέρων ήταν τόση έντονη που ο ορθόδοξος λαός απαιτεί την ανάδειξη του Αγιορείτη Ιερομονάχου Ματθαίου Καρπαθάκη σε Αρχιερέα. Αυτό συνέβη πράγματι στην συγκρότηση Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας το έτος 1935, με την χειροτονία 4 επισκόπων από τους επιστρέψαντες εκ της Καινοτομίας τρεις Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετοί Αρχιερείς της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ, Ελλάδος ήταν Αγιορείτες. Αναφέρουμε (πέραν του Αρχιεπισκόπου Ματθαίου) τους Τριμυθούντος (Κύπρου) κυρό Σπυρίδωνα (+1963), τον Βρεσθένης Ματθαίο τον Β’ (+1963), τον Λαρίσσης και Τυρνάβου κυρό Νεκτάριο (+2005), τον Θηβών και Λεβαδείας κυρό Χρυσόστομο (+2023) και τον σημερινό Ποιμενάρχη μας, Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά. Αλλά και η πλειοψηφία των υπολοίπων Αρχιερέων της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος ανδρώθηκε στις μονές του Αγιορείτου αγίου Ματθαίου, του Αρχιεπισκόπου των Γ.Ο.Χ. Αθηνών, ο οποίος ακολουθούσε την αγιορείτικη τάξη και την μετέδωσε στα πνευματικά του τέκνα.

Ενθυμούμαστε οσιακές μορφές των Ζηλωτών Αγιορειτών Πατέρων όπως του Γέροντος καλλινίκου Ησυχαστού (+1930), του Ιερομ. Ευθυμίου Σαμοΐλη (+1986), του Ιερομ. Ξενοφώντος Ἁγιοπαυλίτη (+ 1991), του Ιερομ. Ιγνατίου Μπέτση (+1971), του π. Παύλου του Κυπρίου (+1994), του Γέροντος Κλήμεντος Κατουνακιώτη (+1997) και άλλων πατέρων.

Η μανία των Καινοτόμων Νεοημ. επισκόπων υπήρξε μεγάλη ενάντια στους Ζηλωτές Αγιορείτες Πατέρες και επιδίωκαν τον διωγμό και την εξόντωση τους με φυλακίσεις και εξορίες. Παρόλες τις διώξεις και τις συκοφαντίες, η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος ευεργετήθηκε τα μέγιστα από την προσφορά των Αγιορειτών Πατέρων προς σωτηρία αθανάτων ψυχών. 

Σε όλες τις παρελθούσες δεκαετίες, οι Ζηλωτές Αγιορείτες Πατέρες συμβάλλουν από την ασκητική έρημο στα προβλήματα της Γνησίας Ορθόδοξου Εκκλησίας. Καταδικάζουν την εκκλησιολογική εκτροπή του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, γράφουν απολογητικές μελέτες κατά σύγχρονων πολέμιων ιερών εικόνων, αντιμετωπίζουν τις εκκλησιολογικές και χριστολογικές πλάνες κάποιων αποσχισθέντων Αρχιερέων. Κηρύττουν Ορθοδοξία, ταπείνωση και Ορθοπραξία με την διδασκαλία και το παράδειγμα τους. 

Γνωστότερο υπήρξε το ζηλωτικό κελλί της Γεννήσεως του Χριστού των Κλημαίων, τόσο για την αρετή του Γέροντος Κλήμεντος, όσο και για την θαυματουργή, μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας. Την ιερά αυτή εικόνα αγιογράφησε ο Γέρων Χρυσόστομος (Τζάνης) Κατουνακιώτης, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας. Με την μαγιά του ιερού αυτού Κελλίου, ιδρύθηκε εκ βάθρων η Ιερά Μονή Οσίων Αγιορειτών Πατέρων στην Οινόη Βιλλίων Αττικής. Πρώτος Καθηγούμενος υπήρξε ο Μητροπολίτης Θηβών κυρός Χρυσόστομος με σημερινό διάδοχο τον Καθηγούμενο Ιερομόναχο π. Ευθύμιο Κωτούλα. Έτσι συνεχίζεται σε Άγιο Όρος και στον κόσμο η αγιορείτικη Ζηλωτική Παράδοση. Η έκδοση πνευματικών και αντιοικουμενιστικών βιβλίων, τα ερχόχειρα, οι ιερές τέχνες, η φιλοξενία, η αδιάλειπτος ευχή προσφέρουν πνευματική στήριξη στους αγωνιζομένους Χριστιανούς.

Ευχόμαστε να δίνει ο Τριαδικός Θεός να ευλογεί την Εκκλησία μας με το αθωνικό, πνευματικό λιβάνι, στηρίζοντας κλήρο και λαό σε μετάνοια, Ορθοδοξία και Ορθοπραξία. Με την σκέπη της εφόρου του Αγίου Όρους, Κυρίας Θεοτόκου Μαριάμ, των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων και τις ευχές των προαπελθόντων αθωνιτών μοναχών.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ 

ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (1934)

α) Πιστεύω, προσκυνῶ καί λατρεύω ἕνα Θεόν ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων, ἐν τρισίν προσώποις γνωριζόμενον Πατρός καί Υἱοῦ καί ῾Αγίου Πνεύματος, Τριάδα ὁμοούσιον καί ἀχώριστον, ὁμότιμον, ὁμοβασίλειον, ὁμόθρονον, ὁμοδύναμον, ἄναρχον, ἀΐδιον, ἀτελεύτητον, ἀκατάληπτον, ἀνερμήνευτον καί ἀνεξιχνίαστον.

β) ῾Ομολογῶ καί κηρύττω τήν ἄρρητον καί ἄφραστον σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἐκ τῆς ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, τήν σταύρωσιν, ταφήν καί ἀνάστασιν αὐτοῦ, διά τήν κατάργησιν τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν καί καταλλαγήν πρός τόν Θεόν, τήν ἀνάληψιν αὐτοῦ εἰς τούς οὐρανούς, καί τήν δευτέραν αὐτοῦ ἔλευσιν, ἵνα κρίνῃ ζῶντας καί νεκρούς.

γ) ᾿Αποδέχομαι ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί καρδίας, τό ῾Ιερόν Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας, ὡς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι τό συνέταξαν ἡ πρώτη καί δευτέρα ἅγιαι Οἱκουμενικαί Σύνοδοι, ἀπαρτιζόμενον ἐκ δώδεκα ἄρθρων, καί πιστεύω αὐτά ὡς τά ἑρμηνεύει ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Ορθόδοξος ᾿Ανατολική τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία ἐν πάσαις ταῖς λεπτομερείαις των.

δ) ῾Ομολογῶ καί ἀποδέχομαι τά 7 ἅγια μυστήρια τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν, ἤτοι τό βάπτισμα, τό χρῖσμα, τήν θείαν Εὐχαριστίαν, τήν Μετάνοιαν, τήν ῾Ιερωσύνην, τόν γάμον καί τό εὐχέλαιον, καί ταῦτα τιμῶ καί γεραίρω ὡς ἀπαραίτητα διά τήν ψχικήν μας σωτηρίαν, καί ὡς μεταδίδοντα ἡμῖν τήν πίστιν, τήν χάριν καί τόν ἁγιασμόν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.

ε) Παραδέχομαι καί τιμῶ τούς ἱερούς Κανόνας τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, τῶν ἁγίων 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί τῶν ἀνεγνωρισμένων Τοπικῶν, ὡς καί τούς ἱερούς Κανόνας τῶν κατά μέρος ῾Αγίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ ἱερῷ Πηδαλίῳ τῆς ᾿Εκκλησίας διαλαμβανομένων, ὡς καί τήν ἐπί ῾Ιερεμίου τοῦ Β΄, ἐν Κωνσταντινουπόλει κατά τό 1583, 1587 καί 1593 συγκληθεῖσαν μεγάλην Σύνοδον, τήν ἀναθεματίσασαν τό νέον ἡμερολόγιον καί πᾶσαν ἄλλην καινοτομίαν, καθώς καί τήν ἐν ἔτει 1848 συγκληθεῖσαν ἐπίσης μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, τήν καταδικάσασαν καί ἀναθεματίσασαν καί πάλιν πάντα νεωτερισμόν καί πᾶσαν καινοτομίαν "ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου".

στ) Παραδέχομαι καί φυλάττω ἁπρίξ πάντα τά δόγματα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας, τά ἀναφερόμενα εἰς τά πρόσωπα εἰς τήν λατρείαν τῆς ὑπερουσίου Θεότητος, καί εἰς ὅλας γενικῶς τάς ἱεράς Παραδόσεις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἐγγράφους καί ἀγράφους, ἀποστολικάς καί Πατερικάς, συμφώνως τῷ Μεγάλῳ Πατρί ἁγίῳ Βασιλείῳ λέγοντι: "Εἰ γάρ ἐπιχειρήσαιμεν τά ἄγραφα τῶν ἐθῶν, ὡς μή μεγάλην ἔχοντα τήν δύναμιν, παραιτεῖσθαι, λάθοιμεν ἄν εἰς αὐτά τά καίρια ζημιοῦντες τό Εὐαγγέλιον".

ζ) Καί τέλος πάντα ὅσα πρεσβεύει, δοξάζει, τηρεῖ καί φυλάττει ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τοῦ νῦν ἡ ᾿Ορθόδοξος τοῦ Χριστοῦ ᾿Ανατολική ᾿Εκκλησία, ἡ Πνευματική ἡμῶν Μήτηρ, παραδέχομαι, ὁμολογῶ, τηρῶ καί φυλάττω· καί μήτε κατά ἕν ἰῶτα ἤ μίαν κεραίαν δέν ἀποκλίνω αὐτῆς μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ὡς γνήσιον καί πιστόν αὐτῆς τέκνον· ἀπεναντίας δέ ἀναθεματίζω, ἀποκηρύττω καί ἀποστρέφομαι πάντα, ὅσα Αὕτη ἀναθεματίζει, ἀποκηρύττει καί ἀποστρέφεται, ὡς καί τόν νεωτερισμόν τοῦ Παπικοῦ ἑορτολογίου.

Τέλος μετά τῶν θεοπνεύστων ἁγίων Πατέρων ἠμῶν καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων ἀναφωνῶ: "Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ᾿Εκκλησιαστικήν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ ἀνάθεμα" καί "῞Απαντα τά παρά τήν ᾿Εκκλησιαστικήν παράδοσιν καί διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἀγίων καί Θεοφόρων Πατέρων καινοτομηθέντα ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα ἀνάθεμα τρίς"

῾Υπογράφομαι τέκνον γνήσιον τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Ανατολικῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΚΥΠΡΟΥ

 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

ΚΟΡΦΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΑΤΡΩΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ

Πανηγύρισε με ευλάβεια η ανδρώα Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Λεμεσού. Συλλειτούργησαν ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος και Κτίτωρ της Μονής, Ιερομόναχος π. Θεοδόσιος Στυλιανός και ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Δαμασκηνός Κοραής. Τον Θείο λόγο κήρυξε καταλλήλως ο Καθηγούμενος π. Θεοδόσιος. Παρέστησαν αρκετοί Ορθόδοξοι Κύπριοι αδελφοί μας από την περιοχή. Ευχόμαστε ο Τριαδικός Θεός να σκεπάζει τους Πατέρες και το Ποίμνιο της αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου και να τους οδηγεί προς πρόοδο και σωτηρία.

ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ

Με κατάνυξη εόρτασε το Ιερό Ησυχαστήριο της Αγίας Τριάδος (του αείμνηστου Πανάρετου Μονάχου) στην Κερατέα Αττικής, την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Προσήλθαν δεκάδες ορθοδόξων προσκυνητών από την περιοχή και ευρύτερα από την Αττική, γεμίζοντας τον Ναό και τον αύλειο χώρο. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος Δημουλάς ενώ παρέστη συμπρόσευχομενος ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Κοσμάς. Ο Σεβ. Αττικής κήρυξε καταλλήλως τον θείο λόγο κατά την ώρα του κοινωνικού αναφερθείς στο δόγμα της Αγίας Τριάδος και στο ιερό Ευαγγέλιο της Λειτουργίας. Την πανήγυρη επιμελήθηκε η εξόριστος ορθόδοξη αδελφότητα των Μοναζουσών της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μύτικα Χαλκίδας. Όλοι οι πιστοί δέχθηκαν την φιλοξενία της αδελφότητας σε κλίμα αγάπης και πνευματικής ευφροσύνης.

"ΕΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑΣ ΕΚΑΛΕΣΕΝ"

  

ΕΟΡΤΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Παράκληση και επιταγή του Κυρίου μας αποτελεί η ενότητα στην Εκκλησία. Πράγματι ο Χριστός, ο Οποίος γεννήθηκε ως «επί γης ειρήνη» και διατήρησε σ’ όλη την διάρκεια της επί γης παρουσίας Του την ειρήνη και την ενότητα με όλους όσους παρέμειναν συνδεδεμένοι μαζί Του, εν όψει της ολοκληρώσεως του έργου Του μεριμνά για την συνέχεια αυτού του θείου δώρου, της ενότητος, όχι μόνον ανάμεσα στους μαθητές Του αλλά και σε όλους τους πιστούς: «Ου περί τούτων δε ερωτώ (παρακαλώ) μόνον, αλλά και περί των πιστευόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ, ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι» (Ιωάν, ιζ’ 21).

Η τελεία αυτή συν-φωνία Πατρός-Υιού αποτελεί την βάση και το θεμέλιο για την ολοκληρωμένη ενότητα των πιστών εν Χριστώ αδελφών («ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν, καθώς ημείς εν εσμέν», ο.π. 23), η οποία με την σειρά της είναι η αναγκαία προϋπόθεση, για να γνωρίση και να πιστεύση στον Θεό ο κόσμος ο εν τω πονηρώ κείμενος (ο.π.). Από εμάς που γνωρίσαμε το φως το αληθινό και πιστεύσαμε σ’ Αυτό εξαρτάται εάν θα κατευθυνθούν προς το φως και επομένως θα σωθούν και οι άλλοι άνθρωποι που ζούν στο σκότος και στην σκιά του θανάτου.

Πάντως ο Χριστός μας, έμπλεως αγάπης, διατυπώνει προς τον Πατέρα Του την ύστατη επιθυμία Του, ολίγον προ του Πάθους: «θέλω όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν, ην δέδωκάς μοι» (στ. 24). Πράγματι ο Πατήρ εισήκουσε την επιθυμία του Υιού Του. Πως θα μπορούσε άλλωστε να του "χαλάση χατήρι", εφ’ όσον και ο Υιός, όσο ζούσε, υπήκουσε με συνέπεια στο θέλημά Του, επισφραγίζοντας μάλιστα την ενότητά Των με την τελεία υπακοή Του μέχρι θανάτου!

Χαρακτηριστικό δείγμα της ενότητός των αποτελεί και το γεγονός ότι κατά την Ανάληψη του Υιού στους ουρανούς συνανυψώνεται στο πρόσωπο του Χριστού και η πεσμένη ανθρώπινη εικόνα, την οποία ο Υιός συγκαθίζει στα δεξιά του Πατρός. Ο άνθρωπος μάλιστα δεν εγκαταλείπεται μόνος αλλά σύμφωνα με την παράκληση και την επαγγελία του Υιού ο Θεός Πατήρ αποστέλλει τον άλλο Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο, για να συνεχίση το έργο του Υιού στον κόσμο, προ πάντων όμως για να μεριμνήση, όπως και τα άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, για την θεόσδοτη ενότητα.

Να γιατί στο Κοντάκιο της εορτής του Αγίου Πνεύματος ψάλλει ο υμνωδός: «ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν (ο Θεός), εις ενότητα πάντας εκάλεσε», διότι εν Αγίω Πνεύματι καλούμαστε όλοι σε ενότητα με τον εν Τριάδι Θεό και μεταξύ μας. Το Άγιο Πνεύμα μάλιστα κατέρχεται ως πυρ που καθαίρει πρώτα από την αμαρτία και στην συνέχεια φωτίζει και αγιάζει τον πιστό, ώστε να επιθυμεί την ενότητα με τον Θεό και συν Θεώ με τους άλλους ανθρώπους.

Εάν θέλωμε επομένως να ελέγξωμε κατά πόσον είμαστε πλήρεις Αγίου Πνεύματος και εμφορούμενοι από τις δωρεές Του, ας αναρωτηθούμε εάν έχωμε εξαγιαστή από τις χάρες Του, ώστε να περιπατούμε ως τέκνα φωτός. Εάν πράγματι είμαστε καρποί του Αγίου Πνεύματος, ειρηνικοί, πράοι, αγαθοποιοί, τότε θα σπεύδωμε να τηρούμε και την ενότητα του Πνεύματος διά του συνδέσμου της ειρήνης (Εφεσ., δ’ 4).

Την ενότητα αυτήν του Πνεύματος διετήρησαν πάντοτε με επιμέλεια όλοι οι πιστοί της Εκκλησίας, μάλιστα δε οι πάνσοφοι Πατέρες, προκειμένου να πάρουν τις σωστές αποφάσεις στις συνόδους για τα ζητήματα της πίστεως δεν στηρίζονταν αποκλειστικά στις γνώσεις των αλλά ζητούσαν πρωτίστως και «συμφώνως» τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος: «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν».

Εν τέλει, για να διακρίνη κάποιος με ασφάλεια εάν η ενότητα που διακηρύσσεται είναι του Θεού ή του κόσμου, χρειάζεται να εξετάση προσεκτικά στο όνομα ποιού διακηρύσσεται αυτή η ενότητα και σε τι αποσκοπεί. Εάν διακηρύσσεται στο όνομα του τριαδικού Θεού της αγάπης και της ενότητος, του μόνου αληθινού Θεού, και αποσκοπεί στην ένωση και συνεργασία των ανθρώπων του, τότε είναι αγιοπνευματική ενότητα. Εάν όμως η διακηρυσσόμενη ενότητα ούτε στο όνομα του Θεού κηρύσσεται ούτε στην ενότητα των ανθρώπων αποσκοπεί, τότε δεν αποτελεί ενότητα εν Πνεύματι Αγίω αλλά εν πνεύματι του κόσμου, επομένως δεν συνιστά πραγματική ενότητα, αντιθέτως αποτελεί διάσπαση και σύγχυση.

Η σύγχυση αυτή μάλιστα ομοιάζει με την προκαλούμενη από τον Θεό ασυμφωνία των ανθρώπων της Βαβέλ που ύψωσαν πύργο, για να φτάσουν στον ουρανό, χωρίς όμως να επιθυμούν να γνωρίσουν τον Θεό. Γνωρίζοντας λοιπόν Εκείνος τα πραγματικά των κίνητρα, διέλυσε τα κακόβουλα σχέδιά των, προκαλώντας προς τιμωρία των την ασυνεννοησία («αφωνία»). Έτσι διαλύει πάντοτε ο αγαθός Θεός τα αλαζονικά σχέδια όλων των επίδοξων πυργοποιών, οδηγώντας τους στο τέλος στην μεταξύ των διάσπαση και ασυμφωνία.

Όσοι, επομένως, πιστεύομε στον αληθινό Θεό, που επιθυμεί την ενότητα και όχι την διάσπαση των ανθρώπων, ας μην παρασυρώμεθα από τους ψευδοκήρυκες της ενότητας, που με τα λόγια των καλούν σε συμφωνία, με τα έργα των όμως προκαλούν ταραχή και σύγχυση. Εμείς, αντιθέτως, ας επιζητούμε την κατά Θεό ενότητα, βαδίζοντες «συμφώνως» τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, «σπουδάζοντες τηρείν εν τω συνδέσμω της ειρήνης την ενότητα του Πνεύματος» (Εφεσ., δ’ 4). Έτσι και μόνον έτσι ακολουθούμε το παράδειγμα όλων των πάσης φύσεως αγιοπνευματικών ανθρώπων, Αποστόλων, Πατέρων, μαρτύρων, κηρύκων του φωτός, προς δόξα Θεού και σωτηρία των ψυχών ημών. Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή, φιλόλογος-θεολόγος

ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, 19/ 5 (Εκκλ. Ημ), 1/6 Μαΐου Π.Η, θα τελεστεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ησυχαστήριο της Αγίας Τριάδος στην Κερατέα Αττικής. (Έναντι προσκυνήματος Παναγίας Γκαρίκα)

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την εόρτια Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο Μπούρτζι (Άγιο Νικόλαο) Χαλκίδας. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος Δημουλάς και έψαλλε η αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μύτικα. Η υπό την οσιωτάτη Μοναχή Καλλινίκη αδελφότητα τελεί υπό διπλό διωγμό και εξορία από το Μοναστήρι της Παναγίας στην Κερατέα που ίδρυσε ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και από το καταφύγιό τους στον Μύτικα Εύβοιας. Παρά τους διωγμούς, παρέμειναν στην Ορθόδοξη Ομολογία όπως την παρέλαβαν παρά του Αγίου Πατρός Ματθαίου. Η Γερόντισσα Καλλινίκη εισήλθε σε ηλικία 10 ετών στην Μονή της Κερατέας, ως προστατευόμενη του Αγίου Ματθαίου, και έχει συμπληρώσει 80 έτη Μοναστικού βίου! Έζησε όλους τους διωγμούς και τις συκοφαντίες της ιστορικής Μονής μαζί με τα δεκάδες όργανα παιδιά που βρήκαν προστασία στο Μοναστήρι του. Στην πανήγυρη προσήλθαν λίγοι προσκυνητές λόγω του εργάσιμου της ημέρας. Είθε η Χάρις του Τριαδικού Θεού να σκεπάζει την αδελφότητα και κάθε ορθοδόξου πιστού που επικαλείται τις πρεσβείες του εν Αγίοις Ιεράρχου Ματθαίου του ομολογητού και θαυματουργού.

ΜΝΗΜΗ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΑΡΧ/ΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Την Τετάρτη, 14/27 Μαΐου, θα τελεστεί εόρτια Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο Μπούρτζι (Άγιος Νικόλαος) Χαλκίδας. Τιμάται από την διωκόμενη αδελφότητα η μνήμη του Αγίου Πατρός Ματθαίου, Πνευματικού και Κτίτωρος της Ιεράς Μονής Παναγίας Κερατέας.

Παρήλθαν 76 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου (Καρπαθάκη). Ο άγιος Πρωθιεράρχης των Γ.Ο.Χ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ εκοιμήθη στις 14/27 Μαΐου 1950 στην υπ΄ αυτού ιδρυθείσα Ιερά Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής. Παραμονή της Αγίας Πεντηκοστής παρέδωσε ο Ομολογητής Ιεράρχης, ο από Βρεσθένης Ματθαίος ο Α' την οσιακή του ψυχή, αφού έδωσε στην Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος την χαρά της Πεντηκοστής το 1948. Το έτος εκείνο χειροτόνησε 4 Επισκόπους για την Εκκλησία της Ελλάδος, με την σύμφωνη γνώμη Κλήρου και Ορθοδόξου Λαού και κατά την επιτρεπόμενη Οικονομία υπό των Ιερών Κανόνων. Η ζωή του όλη, 90 χρόνια, μια "θυσία" ευάρεστος στον Τριαδικό Θεό. Ασκητικοί αγώνες, διώξεις, εξορίες, φυλακές, συκοφαντίες, ψεύδη, ψευδαδελφοί... Τίποτα δεν έκαμψε το αγωνιστικό φρόνημα του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου.

Το κατ' έτος αφιέρωμα δεν είναι "προσωπολατρεία" αλλά χρεωστική ευγνωμοσύνη που ποτέ δεν θα ανταποδοθεί. Το Άγιο Παραδειγμά του, η αγιότητά του, τα θαύματα και η μυροβλυσία του, η παράδοση της γνησίας Ορθοδόξου Ομολογίας- Εκκλησιολογίας και της Αποστολικής Διαδοχής, την οποία του παρέδωσε η Εκκλησία του Χριστού, δεν έχει αντάλλαγμα. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε η ευχή του να σκεπάζει την Ελλαδική Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία και τα πνευματικά του Τέκνα κατά χάριν και ορθόδοξη Ομολογία. 

Εἰ τέκνα πνευματικά τοῦ Ματθαίου ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ματθαίου ἐποιεῖτε ( παράβαλε Ιω. 8',39). Σχίσματα και πονηροί άνθρωποι "λαλούντες διεστραμμένα" αμαύρωσαν τον Ιερό Αγώνα για την γλυκύτατη Ορθοδοξία. Για τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό τον Οποίον από νήπιο πόθησε και αγάπησε. Ορθοδοξία, Ορθοπραξία, Μετάνοια, Ταπείνωση, καλλιέργεια αρετών, κατήχηση και ιεραποστολή είναι μόνον από τα λίγα που μας παρέδωσε με την ζωή και τον λόγο του. Ο Ιερός Αγώνας χρειάζεται ανανέωση και συσπείρωση απέναντι στον Οικουμενισμό και την αναθεματισμένη Καινοτομία που άνοιξε την πόρτα στην Παναίρεση. Καταλλαγή εν Αγάπη και Αληθεία, δίχως έκπτωση από την Ορθόδοξη Ομολογία που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες της του Χριστού Εκκλησίας.

Συμπληρώνουμε το ταπεινό μας αφιέρωμα με επιχρωματισμένες φωτογραφίες του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου και πολυσήμαντο βιβλίο για την ομολογιακή του ζωή. Το βιβλίο συνέγραψε ο τότε Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Συνόδου, μακαριστός Πρωθιερεύς Ευγένιος Τόμπρος και  με μέριμνα του τότε Επισκόπου Πατρών Ανδρέου.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Γ.Ο.Χ. ΑΘΗΝΩΝ by foniecclesias

ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 «Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ»

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

(νεοελληνικὴ ἀπόδοση)

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.

Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.

Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11).

Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποῦ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ᾿ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α´ Πέτρ. β´ 21).

Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ᾿ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μιὰ ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατὶ τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ᾿ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων.

Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα». (Ἐφ. α´ 20).

Γιατί λοιπὸν στάθηκε στὸ μέσο τους κι᾿ ἔπειτα τοὺς συνόδευσε; «Τοὺς ἐξήγαγε, λέγει, ἔξω ἕως τὴ Βηθανία», ἀλλὰ «καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε». (Λουκ. κδ´ 50). Τὸ ἔκαμε γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο σῶο καὶ ἀβλαβῆ, γιὰ νὰ παρουσιάσει τὰ πόδια ὑγιῆ καὶ βαδίζοντα σταθερά, αὐτὰ ποὺ ὑπέστησαν τὰ τρυπήματα τῶν καρφιῶν, τὰ ὁμοίως ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καρφωμένα χέρια, τὴν ἴδια τη λογχισμένη πλευρά, ἂν ἔφεραν πάνω τους, τοὺς τύπους τῶν πληγῶν, πρὸς διαπίστωση τοῦ σωτηριώδους πάθους.

Ἐγὼ δὲ νομίζω ὅτι διὰ τοῦ «στάθηκε στὸ μέσο τῶν μαθητῶν» δεικνύεται καὶ τὸ ὅτι αὐτοὶ στηρίχθηκαν στὴ πίστη πρὸς αὐτόν, μὲ αὐτὴ τὴ φανέρωση καὶ εὐλογία του. Γιατὶ δὲν στάθηκε μόνο στὸ μέσο ὅλων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ στὸ μέσο της καρδιᾶς τοῦ καθενός, γιατὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα οἱ ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου ἔγιναν σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι.

Στάθηκε λοιπὸν στὸ μέσο τους καὶ τοὺς λέγει, «εἰρήνη σὲ σᾶς», τούτη τὴ γλυκιὰ καὶ σημαντικὴ καὶ συνηθισμένη του προσφώνηση. Τὴν διπλῆ εἰρήνη, πρὸς τὸ Θεὸ ποὺ εἶναι γέννημα τῆς εὐσέβειας καὶ αὐτὴ ποὺ ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Καὶ καθὼς τοὺς εἶδε φοβισμένους καὶ ταραγμένους ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη καὶ παράδοξη θέα, γιατὶ νόμισαν ὅτι βλέπουν πνεῦμα - φάντασμα, αὐτὸς τοὺς ἀνέφερε πάλι τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδιᾶς των, καὶ ἀφοῦ ἔδειξε ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος, πρότεινε τὴ διαβεβαίωση διὰ τῆς ἐξετάσεως καὶ ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, ὄχι γιατὶ εἶχε ἀνάγκη τροφῆς, ἀλλὰ γιὰ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀναστάσεώς του.

Ἔφαγε δὲ μέρος ψητοῦ ψαριοῦ καὶ μέλι ἀπὸ κηρύθρα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὰ σύμβολα τοῦ μυστηρίου του. Δηλαδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἕνωσε στὸν ἑαυτό του καθ᾿ ὑπόσταση τὴ φύση μας, ποὺ σὰν ἰχθὺς κολυμποῦσε στὴν ὑγρότητα τοῦ ἡδονικοῦ καὶ ἐμπαθοῦς βίου, καὶ τὴν καθάρισε μὲ τὸ ἀπρόσιτο πῦρ τῆς Θεότητός του. Μὲ κηρύθρα δὲ μελισσιοῦ μοιάζει ἡ φύση μας γιατὶ κατέχει τὸ λογικὸ θησαυρὸ τοποθετημένο στὸ σῶμα σὰν μέλι στὴ κηρύθρα. Τρώγει ἀπὸ αὐτὰ εὐχαρίστως γιατὶ καθιστᾶ φαγητό του τὴ σωτηρία τοῦ καθενὸς ἀπὸ τοὺς μετέχοντας τῆς φύσεως. Δὲν τρώει ὁλόκληρο, ἀλλὰ μέρος «ἀπὸ κηρύθρα μέλι» ἐπειδὴ δὲν πίστευσαν ὅλοι καὶ δὲν τὸ παίρνει μόνος του, ἀλλὰ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς μαθητές, γιατὶ τοῦ φέρνουν μόνο τοὺς πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν, χωρίζοντάς τους ἀπὸ τοὺς ἀπίστους.

Κατόπιν τοὺς ὑπενθύμισε τοὺς λόγους του πρὶν τὸ πάθος, ποὺ ὅλοι πραγματοποιήθηκαν. Τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς στείλει τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τοὺς εἶπε νὰ καθίσουν στὴν Ἱερουσαλὴμ μέχρι νὰ λάβουν δύναμη ἀπὸ ψηλά. Μετὰ τὴ συζήτηση ὁ Κύριος τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τοὺς ὁδήγησε ἕως τὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ τοὺς εὐλόγησε, ὅπως ἀναφέραμε, ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀνυψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σὰν ὄχημα καὶ ἀνῆλθε ἐνδόξως στοὺς οὐρανούς, στὰ δεξιὰ τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Πατρός, καθιστώντας ὁμόθρονο τὸ φύραμά μας.

Καθὼς οἱ Ἀπόστολοι δὲν σταματοῦσαν νὰ κοιτάζουν τὸν οὐρανό, μὲ τὴ φροντίδα τῶν ἀγγέλων πληροφοροῦνται ὅτι ἔτσι θὰ ἔλθει πάλι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ «θὰ τὸν ἰδοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς, νὰ ἔρχεται πάνω στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ». (Ματθ. κδ´ 30). Τότε οἱ μαθητὲς ἀφοῦ προσκύνησαν ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἀπὸ ὅπου ἀναλήφθηκε ὁ Κύριος, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ χαρούμενοι, αἰνώντας καὶ εὐλογώντας τὸ Θεὸ καὶ ἀναμένοντες τὴν ἐπιδημία τοῦ θείου Πνεύματος.

Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνο αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα. (Α´ Θεσ. δ´ 17).

Ἂς ἔρθουμε στὸ ὑπερῷο μας, στὸ νοῦ μας προσευχόμενοι, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου καὶ νὰ προσκυνήσουμε Πατέρα καὶ Υἱὸ καὶ ἅγιο Πεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ Η.Π. ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Για μεγάλο διάστημα της Αναστάσιμης περιόδου, μετέβησαν προς εξυπηρέτηση των Ορθοδόξων πιστών της Αμερικής οι Παν/τοι Ιερομόναχοι π. Θεοδόσιος Στυλιανού και π. Δαμασκηνός Κοραής. Ιερούργησαν, τέλεσαν ιερά Μυστήρια και έδωσαν ιεραποστολικώς την Ορθόδοξη Μαρτυρία στους πιστούς και τους ενδιαφερομένους από Πολιτείες της Αμερικής. Μετά την Κυριακή της Σαμαρείτιδος τ.ε. επέστρεψαν στις Ιερές Μονές τους, της Εκκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου.

Από το μνημόσυνο της αείμνηστης Χρυσούλας Λύρα. Η οικογένεια της μακαριστής αδελφής Χρυσούλας αγωνίστηκε για να παραμείνει ο περικαλλής Ιερός Ναός στη Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία υπό το ωμοφόριο του αοιδίμου Μητροπολίτου Θηβών κυρού Χρυσοστόμου και σήμερα υπό τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά.

Ο αείμνηστος Κτήτορας του Ναού Μιχαήλ Τσόκας με καταγωγή από την Ήπειρο. Γνωστός στην ομογένεια για την φιλανθρωπία του και την Ορθοδοξη Ομολογία. Φρόντισε εν ζωή για το μέλλον του Ιερού Ναού διαβλέποντας τον κίνδυνο λυκοποιμένων εκ Μεσσηνίας.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΥΛΟΣ MARTINS (ΒΟΣΤΟΝΗ, +1994)

Ο πατήρ Παύλος προερχόμενος εκ Ρωμαιοκαθολικών και αναζητών την σώζουσα αλήθεια εισήλθε στην Αγία Εκκλησία με έρευνα. Η αναζήτησή του αυτή συνάντησε πολλούς καλουμένους ορθοδόξους, τη ουσία όμως ψευδοορθοδόξους.

Γεννήθηκε το 1946 στην πολιτεία της Μασσαχουσέττης, από γονείς Πορτογάλους, σπούδασε στο Γαλλικό σχολείο της πατρίδας του, στο Γυμνάσιο έμαθε την Ισπανική και Λατινική. Εισήλθε στην Λατινική Θεολογική Σχολή, την Ελληνική Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης και στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας SOUTH HEASTERN, απ’ όπου έλαβε πτυχίο καθηγητού Πορτογαλικών και Ισπανικών.

Ο π. Παύλος κατανόησε σε ποιο θεολογικό και εκκλησιολογικό ψεύδος βρισκόταν και αναζητήσας την ανάπαυση της ψυχής του την οποίαν βρήκε μόνον στην Αγία Ορθοδοξία.

Μη γνωρίζων, διότι κακώς τον πληροφορούσαν περί της Γνησίας Ορθοδοξίας, εισήλθε στην Νεοημερολογίτικη Εκκλησία του Ιακώβου της Αμερικής, κατόπιν στην Εκκλησία των Ρώσων της Διασποράς. Εν αγνοία του ανεζήτησε την Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησία σε σχισματική ομάδα παλαιοημερολογιτών, αλλ’ η Χάρις του Θεού τον εισήγαγε εν βαθεία επιγνώσει στους κόλπους της Μιάς Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ.

Γνωρίζων καλώς και την Ελληνική γλώσσα μελέτησε  άρθρα του «Κήρυκος», μελέτησε καλώς την Εκκλησιολογία και Δογματολογία της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ, πληροφορήθηκε σοβαρώς και έλαβε την σωτήριον απόφαση.

Τον συγκίνησε βαθύτατα η φράση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ανδρέου κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας 1979. Ιδού τι γράφει εις την επιστολή του ο π. Παύλος:

«Μακαριώτατε...... Θέλω διά της παρούσης να απαντήσω εις την σωτήριον πρόσκλησιν («Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων», τεύχος 2/79, σελ. 5) «Παλαιοημερολογίται που πονείτε την Ορθοδοξίαν και ζητείτε την σωτηρίαν σας, επιστρέψατε εις την Μητέρα Εκκλησίαν, απογυμνώσατε τους δήθεν ποιμένας και τιμωρήσατε αυτούς διά της εγκαταλείψεως μήποτε εις εαυτούς και αυτοί έλθωσι και μετανοήσωσι». 

Η αγία του πρόθεση διά την σωτηρία της ψυχής του, ο άγιος πόθος του να υπηρετήσει ως ιερεύς την Αγίαν Εκκλησία του Χριστού και μόνον αυτήν, ουχί δε σχίσματα και παρασυναγωγές, τον οδήγησε στους κόλπους της Ακαινοτομήτου Αγίας του Χριστού Εκκλησίας (Γ.Ο.Χ.).

Ο π. Παύλος ελθών εις Ελλάδα μετά του π. Ιωάννου εγένετο δεκτός υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου κατά τους θείους και Ιερούς Κανόνας. Ο π. Παύλος στο προς τον Μακαριώτατο και την Ιεράν Σύνοδο έγγραφό του γράφει μεταξύ άλλων: «Προσφεύγω σήμερον εις την Αγιωτάτην του Χριστού Εκκλησίαν. Ευχαριστώ και δοξάζω τον Τριαδικόν Θεόν, διότι ωδήγησε τα διαβήματά μου προς Αυτήν. Ευχαριστώ και τον  αγαπητόν αδελφόν και συνοδοιπόρον πατέρα Ιωάννην, διότι τα μέγιστα με εβοήθησεν. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως και Υμάς την Ιεραρχία και την Ιεράν Σύνοδον, διότι με τόσην ειλικρινή αγάπην δέχεσθε την ταπεινότητά μου. Λυπούμαι, διότι εταλαιπωρήθην τόσον διά να φθάσω εις την Αγίαν του Χριστού Εκκλησίαν».

 Η χειροθεσία του έγινε στις 15.12.1980 (Ε.Η.) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Ηλιουπόλεως υπό του Αρχιεπισκόπου Ανδρέα. Εξυπηρετούσε το πλήρωμα της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Αμερική στον Ι. Ν. Αγίας Τριάδος Αστόριας Ν. Υόρκης και αλλαχού. Ίδρυσε Ναό επ’ ονόματι του Τιμίου Προδρόμου στη Βοστώνη και εργάσθηκε υπέρ της ορθοδόξου ιεραποστολής. Σε ηλικία μόλις 48 ετών και κατόπιν πολυωδύνου ασθενείας εκοιμήθη εν Κυρίω, υπηρετήσας ευδοκίμως την Γνησία Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού εν Αμερική. 

Του αειμνήστου Ιερομονάχου Παύλου είη η μνήμη αιωνία!

Από την αποδοχή του αειμνήστου Ιερομονάχου Παύλου Μάρτινς κατά τον Δεκέμβριο του 1980. Διακρίνονται από αριστερά οι Αρχιερείς: Κοζάνης Τίτος, Αττικής Ματθαίος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ανδρέας και Βρεσθένης Λάζαρος. Ο π. Παύλος πίσω από τον Αρχιεπίσκοπο Ανδρέα, δίπλα στον τότε Έξαρχο εν Αμερικής της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, Αρχιμανδρίτη Ιωάννη. Πρώτος από τους όρθιους διακρίνεται ο τότε Αρχιμανδρίτης Παύλος Καραγκούνης (μετέπειτα Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος +2005), λαϊκοί θεολόγοι και ο διάκονος του Αρχιεπισκόπου.

ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στην Μεγαλόνησο Κρήτη μετέβη ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς για να τελέσει την Θεία Λειτουργία την Κυριακή της Σαμαρείτιδος. Προσήλθαν αρκετοί Κρήτες πιστοί να συμμετάσχουν στη θεία λατρεία, εν μέσω της Αναστάσιμης περιόδου. Ο Σεβασμιώτατος Αττικής κ. Κοσμάς συζήτησε επί αρκετές ώρες με ορθόδοξους πιστούς και ενδιαφερόμενους για τη Γνήσια Ορθοδοξία. Επίσης υποδέχτηκε πανοικί μια πολύτεκνη οικογένεια στην Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά την κανονική τάξη και ορθόδοξη ομολογία, ευχόμενος στερέωση, προκοπή και ψυχική σωτηρία. Ο Σεβασμιώτατος θα παραμείνει για λίγες ημέρες στην Κρήτη, προς πνευματική και μυστηριακή εξυπηρέτηση των πιστών, και θα επιστρέψει στην έδρα της Μητροπόλεως του εντός της εβδομάδας.

ΜΝΗΜΗ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Με την σπάνια σύμπτωση του συνεορτασμού της δεσποτικής εορτής της Μεσοπεντηκοστής και μέσα στην αναστάσιμη περίοδο, που διανύουμε, τιμήθηκε με ευλάβεια η μνήμη του τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου. Στον εορτάζοντα Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Λυκότραφο Μεσσήνης, της Ιεράς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Μεσσηνίας, μετέβη και ιερούργησε ανήμερα ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος Δημουλάς.

Η θαυματουργή, Αχειροποίητη εικόνα του Αγίου Γεωργίου της Ιεράς Μονής Ζωγράφου

Μεθεόρτια, το Σάββατο μετά την Μεσοπεντηκοστή, εόρτασε για πρώτη φορά ο Ιερός Ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στην Οινόη Βιλλίων Αττικής. Ιερούργησε ο ίδιος κληρικός, π. Αθανάσιος, αδελφός της παρακείμενης Ιεράς Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων. Ο εορτάζων Ναός είναι μετόχιο της Ιεράς Μονής Παναγίας Παραμυθίας στα Δερβενοχώρια Αττικής. Παρέστησαν αρκετοί ευλαβείς προσκυνητές από την περιοχή και την ενορία της Μάνδρας.

ΤΩΝ ΑΝΔΡΕΙΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους Μυροφόρους, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι φρόντισαν για την ταφή του ακηράτου σώματος του Κυρίου μας. Θέλοντας έτσι να τιμήσει την εξαιρετική αφοσίωσή τους στο Χριστό, όπως και τον ηρωισμό τους, καθ’ ότι δεν ήταν εύκολο εγχείρημα να ζητήσουν για ταφή το σώμα ενός καταδικασμένου για το κακούργημα της εσχάτης προδοσίας. Η όποια εκδήλωση συμπάθειας προς τον καταδικασμένο για τέτοιο έγκλημα, έθετε σε κίνδυνο στιγματώσεως αυτόν που θα την εκδήλωνε. Δεν ήταν δύσκολο να θεωρηθεί συνεργάτης του και να έχει την ίδια τύχη με τον νεκρό εγκληματία!

Η επίσημη κατηγορία κατά του Χριστού ήταν ότι ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλέα, «λέγοντα εαυτόν Χριστόν βασιλέα είναι» (Λουκ.23,2). Για τούτο και οι δήμιοι στρατιώτες έγραψαν σε επιγραφή επί του σταυρού «της αιτίας αυτού επιγεγραμμένη, ο βασιλεύς των Ιουδαίων» (Μαρκ.15,26). Κάθε μορφή αντιποίησης της ρωμαϊκής εξουσίας τιμωρούνταν με βαρύτατες ποινές και συχνά το θάνατο. Ιδιαίτερα τιμωρούνταν τέτοιες περιπτώσεις στην Ιουδαία, σε μια από τις πλέον ταραγμένες περιοχές της αυτοκρατορίας, όπου οι επαναστάσεις κατά της ρωμαϊκής κατοχής ήταν συχνές και αιματηρές. Ο Χριστός παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τους Ιουδαίους «κατηγορείσθαι αυτόν υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων» (Ματθ.27,13) ότι «βασιλέα εαυτόν» εποίησε (Ιωάν.19,13) και πως «πας ο βασιλέα εαυτόν ποιεί αντιλέγει τω Καίσαρι» (Ιωάν.19,13). Με αυτά τα εκβιαστικά απαιτούσαν από τον Πιλάτο να Τον θανατώσει, γεγονός το οποίο θορύβησε τον ρωμαίο ηγεμόνα και υπέγραψε την θανατική Του καταδίκη.

Επικίνδυνο ήταν και από μέρους των Ιουδαίων, να φροντίσουν το σώμα του Χριστού και να το θάψουν με τιμές. Διότι οι Ιουδαίοι συνέλαβαν τον Ιησού ως «βλάσφημο» (Ματθ.26,65), ότι «εαυτόν Θεού υιόν εποίησεν» (Ιωάν.19,7). Ο μωσαϊκός νόμος σε περιπτώσεις ασέβειας και βλασφημίας προς το Θεό ήταν αυστηρός και προέβλεπε μεγάλες ποινές. Ο βλάσφημος στιγματίζονταν από την ιουδαϊκή κοινωνία, όπως και όσοι τον συναναστρέφονταν.

Αυτοί που ζήτησαν το σώμα του Χριστού δεν ήταν άσημοι άνθρωποι, αλλά σημαίνοντα πρόσωπα της ιουδαϊκής κοινωνίας, γνωστά πρόσωπα, μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, κυβερνητικοί άρχοντες, οι οποίοι, με την πράξη τους αυτή έθεταν σε κίνδυνο, όχι απλά τη θέση τους και την υπόληψή τους, αλλά και αυτή τη ζωή τους! Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας «βουλευτής υπάρχων και ανήρ αγαθός και δίκαιος» (Λουκ.23,50), «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μαρκ.15,44), για να το ενταφιάσει με τιμές και όχι, όπως συνηθίζονταν να πετούν τα σώματα των κακούργων στα σκουπίδια. Η λέξη «τολμήσας» φανερώνει το ηρωικό τόλμημα του αγίου και αφοσιωμένου στο Χριστό ανθρώπου! Μαζί του και ο έτερος αγαθός άρχοντας των Ιουδαίων, ο βουλευτής Νικόδημος «ο ελθών προς τον Ιησούν νυκτός» (Ιωάν.19,39), παλιότερα, για να γίνει κρυφός μαθητής Του. Αυτοί οι δύο σεβάσμιοι και ηρωικοί άνδρες, αψηφώντας τον κίνδυνο να κατηγορηθούν από τους φανατικούς Ιουδαίους ως συνεργάτες του «επικίνδυνου επαναστάτη και βλάσφημου του Θεού», σύμφωνα με το κατηγορητήριο της καταδίκης Του, απέδωσαν τις νεκρικές τιμές στον Μεγάλο Νεκρό. Οι δύο κρυφοί μαθητές του Κυρίου, φανερώθηκαν και επιτέλεσαν την υψηλή αποστολή τους.

Παρούσες και πρωταγωνίστριες στην θεόσωμη ταφή του Κυρίου και οι άγιες γυναίκες Μυροφόρες, εκτός από την Θεοτόκο, «εν αις ην Μαρία η Μαγδαληνή, και Μαρία η του Ιακώβου και Ιωσή μήτηρ, και η μήτηρ των υιών Ζεβεδαίου» (Ματθ.27,56). Ο ευλογημένος αυτός σύλλογος των αγίων μαθητριών Του, σε αντίθεση με τους άντρες ένδεκα μαθητές Του, οι οποίοι Τον εγκατέλειψαν και κρύφτηκαν, «δια τον φόβον των Ιουδαίων» (Ιωάν.19,38), στάθηκαν άφοβα κοντά Του, Τον θρήνησαν και Τον κήδευσαν με τις τιμές, που Του άξιζε!

Αλλά είχαν την πεποίθηση ότι, όσα έκαναν για Εκείνον ήταν λίγα. Η βιαστική ταφή Του, λόγω της εορτής του Πάσχα, δεν τους επέτρεψε να περιποιηθούν το άχραντο Σώμα Του όσο έπρεπε. Δεν αρκέστηκαν στην μύρωση του αγίου σώματος πριν την ταφή, αλλά θέλησαν να το μυρώσουν και μετά. Έτσι, μη λογαριάζοντας τους κινδύνους και τις ανυπέρβλητε δυσκολίες, «λίαν πρωί τη μια των σαββάτων», «τη επιφωσκούση» (Ματθ.28,1), «ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσι αυτόν» (Μαρκ.16,1). Ενώ βάδισαν προς το μνημείο, όπου εκείτο ο Διδάσκαλος, σκυθρωπές και λυπημένες, για τον άδικο θάνατό Του, «οδυρόμεναι μετά σπουδής», τις βασάνιζε η σκέψη: «τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ τη θύρας του μνημείου;» (Μαρκ,16,3). Ο λίθος, που κύλισαν στη θύρα του μνημείου ήταν «μέγας σφόδρα», ανυπέρβλητο εμπόδιο για την είσοδό τους στο μνημείο, για να επιτελέσουν την ευγενή επιθυμία τους.

Όταν έφτασαν στο μνημείο τις περίμενε η μεγάλη έκπληξη: είδαν τον ογκόλιθο αποκυλισμένο από τη θύρα και πάνω του να κάθεται ο άγγελος της Αναστάσεως (Ματθ.28,1), ο οποίος τους ανήγγελλε το χαρμόσυνο νέο, ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος «ηγέρθη, ουκ εστιν ωδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν» (Μαρκ.16,6). Πήγαιναν να συναντήσουν νεκρό και διαπίστωσαν την ανάστασή του!

Για την άδολη αφοσίωσή τους στον Κύριο και τον ηρωισμό τους, έλαβαν την υπέρτατη επιβράβευση, να αξιωθούν να γίνουν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεως. Οι υπέροχες εκείνες, ταπεινές και καταφρονεμένες γυναίκες, από την ανδροκρατούμενη κοινωνία, αξιώθηκαν επίσης να αναγγείλουν την Ανάσταση!

Η απ’ αιώνων καταφρονεμένη γυναικεία φύση γίνεται και πάλι αξία. Έχουμε την έμπρακτη αναγνώριση, για πρώτη φορά στην ιστορία, της γυναίκας, ως ισότιμο ανθρώπινο πρόσωπο με τον άνδρα. Για πρώτη φορά έγινε η μαρτυρία της αξιόπιστη, διότι ως τότε, ούτε στα δικαστήρια γινόταν δεκτή. Και τι μαρτυρία, η μέγιστη όλων των εποχών, η σωτήρια για το ανθρώπινο γένος και ολόκληρο τον κόσμο! Η Ανάσταση του Χριστού, για την συνανάσταση του ανθρώπου!

Στα τιμημένα πρόσωπα αυτών των αγίων και αφοσιωμένων στον Κύριο γυναικών τιμάται η γυναικεία φύση, την οποία η προμήτορα Εύα, με την παρακοή της, την είχε απαξιώσει και οι άνδρες την είχαν θέσει στο απόλυτο περιθώριο. Όμως ήρθε ο Χριστός, ο Οποίος γκρέμισε κάθε στεγανό, που διαχώριζε τα ανθρώπινα πρόσωπα και μαζί ήρε την απαξίωση της γυναίκας, ανάγοντάς την σε πραγματικό ανθρώπινο ον. Η γυναίκα απέκτησε τη χαμένη τιμή της από το Χριστό και καταξιώνεται πραγματικά στην Εκκλησία μας και όχι στους ψευδοφεμινισμούς του κόσμου! Οι άγιες Μυροφόρες είχαν την ευλογία να βιώσουν τον πρώτο και αληθινό φεμινισμό, την πραγματική αποκατάσταση της γυναίκας στην θέση που της αξίζει. Έναν φεμινισμό απόλυτα διαφορετικό από τον σημερινό, ο οποίος, αντί να απελευθερώνει τη γυναίκα την κάνει έρμαιο των αμαρτωλών παθών.

Αυτή την αλήθεια αργότερα ο απόστολος Παύλος διατύπωσε στη διδασκαλία του: «ούκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ.3,28). Οι πάντες, «όσοι εις Χριστόν εβαπτήσθημεν», είμαστε ένα σώμα, το Σώμα του Χριστού. Αν σήμερα οι γυναίκες απολαμβάνουν δικαιώματα, αυτά τα χρωστούν στο σωτήριο μήνυμα του Χριστού! Οι Άγιες και ηρωικές Μυροφόρες Γυναίκες έκαμαν την αρχή! Αναμφίβολα οι σύγχρονες γυναίκες οφείλουν ευγνωμοσύνη σε εκείνες! Η Κυριακή των Μυροφόρων θα έπρεπε να είναι η κατ’ εξοχήν εορτή των γυναικών!

(Αναδημοσίευση άρθρου από "Ενωμένη Ρωμιοσύνη")

Ω ΚΑΛΗ ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Λόγος στην Κυριακή του Θωμά 

Ιερού Χρυσοστόμου

Ἀποδίωξε τὸ νέφος τῆς ἀπιστίας καὶ κοίτα τὶς καθαρὲς ἀκτῖνες τῆς πίστεως. Πάρε ὅλα τὰ ἐφόδια γιὰ νὰ γίνης ἄξιος Ἀπόστολος τῆς θεότητός μου. Γίνε ὅπως πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ συνανεστράφη μαζί μου, καὶ εἶχε τὶς ἐμπειρίες ποὺ εἶχες ἐσύ. Ὁμοίως μὲ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους ἐκλήθης, ὁμοίως μὲ αὐτοὺς ἐτιμήθης, ὁμοίως μὲ αὐτοὺς ἐξοπλίσου. Τὰ ἴδια μὲ ἐκείνους εἶδες καὶ σύ, σοῦ ἐνεπιστεύθην σὰν φίλο ὅλο μου τὸ μυστήριο, ὅπως καὶ σ’ αὐτούς. 

Ὁμοίως μὲ αὐτοὺς κήρυττε τὴν δύναμή μου. Μὴν εἰπῆς πάλι γιὰ δευτέρα φορᾶ: «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταὶς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, οὐ μὴ πιστεύσω». Ὅσον εἶμαι μαζί σας, ὅπως θέλης ἠμπορεῖς νὰ μὲ περιεργασθῆς. 

Ὅσον ἔχεις κοντά σου τὸ οὐράνιον κλῆμα, ἐξερεύνησε ὅλους τούς κλάδους καὶ τὰ σταφύλια του. Θὰ ἀνεβῶ στοὺς οὐρανοὺς ἀπὸ ὅπου ᾖλθα στὴν γῆ, θὰ ἀνέλθω ἐκεῖ ὅπου εἶμαι, θὰ ἀνέλθω ὡς πρὸς τὴν ἀνθρωπίνη μου φύσιν ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου συγκατέβην γιὰ χάρη σας ὡς πρὸς τὴν θεότητα. 

Θὰ ἀνέλθω μὲ τοῦτο τὸ σῶμα, ἐγὼ ποὺ χωρὶς αὐτὸ ἔχω ἐκδημήσει ἀπὸ ἐκεῖ, ἀλλὰ δὲν ἔπαψα νὰ παραμένω ἐκεῖ. Θὰ ἀνέλθω μὲ τὴν ἰδική σας φύση πρὸς τὸν πατρικὸν κόλπο, ἐγὼ ποὺ εὑρίσκομαι στοὺς κόλπους τοῦ Πατρός. Διότι ἐξεπλήρωσα τὸ ἔργο γιὰ τὸ ὁποῖον ἔκαμα ὄλον αὐτὸν τὸν δρόμο.

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Θωμὰς ἤγγισε τὰ δεσποτικὰ χέρια καὶ τὴν θεία πλευρά, καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ δειλία καὶ χαρὰ μὲ τὴν θέα αὐτῶν ποὺ ἐπεθύμησε, κινεῖ εὐθὺς τὴν γλῶσσα πρὸς ὑμνῳδίαν ἀναφωνώντας πρὸς τὸν Κύριον: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος καὶ Θεός, σὺ εἶσαι καὶ ἄνθρωπος καὶ φιλάνθρωπος, σὺ εἶσαι ἀξιοθαύμαστος καὶ παράδοξος ἰατρὸς τῆς φύσεως. Δὲν ἀποκόπτεις μὲ νυστέρι τὰ παθήματα, δὲν καυτηριάζεις μὲ φωτιὰ τὶς πληγές, δὲν ἀντλεῖς ἀπὸ τὰ βότανα τὴν ἰσχὺ τῶν φαρμάκων, δὲν ἐπιδένεις μὲ ἐπιδέσμους ὁρατοὺς τὰ πάσχοντα τραύματα. 

Διαθέτεις ἀοράτους ἐπιδέσμους εὐσπλαχνίας, οἱ ὁποῖοι ἀοράτως τονώνουν τὰ καταπονημένα μέλη. Ἔχεις λόγον ὀξύτερον ἀπὸ τὸ μαχαῖρι, ἔχεις διδασκαλία πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τὴν φωτιά, ἔχεις βλέμμα πιὸ προσιτὸ ἀπὸ βάλσαμο. Ὡς δημιουργός, χωρὶς δαπάνη καὶ ἀντίτιμο, ἁγιάζεις τὸ δημιούργημά σου. Ὡς πλάστης, χωρὶς νὰ κοπιάσης, μεταπλάττεις τὰ πλάσματά σου. 

Σὺ ἐκαθάρισες λεπροὺς μὲ τὸ θέλημά σου, σὺ ἔκαμες χωλοὺς νὰ τρέχουν, σὺ ἔδωσες στοὺς παραλύτους νὰ σηκώσουν τὰ κρεβάτια τους, σὺ ἐπρόσταξες ἐκ γενετῆς τυφλοὺς νὰ ξεπλύνουν τὸ σκοτεινό τους κάλυμμα, σὺ ἐξώρισες τοὺς δαίμονες ἀπὸ τὰ πλάσματά σου, σὺ συνελήφθης μὲ τὴν θέλησή σου ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, σὺ ἔπαθες τὰ πάντα ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους ἑκουσίως πρὸς χάριν μου. «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Ἀνεγνώρισα τὸν Δεσπότη μου, ἀνεγνώρισα τὸν ἁλιέα μου καὶ φύλακα, τὸν Βασιλέα καὶ Κύριό μου. «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Πιστεύω, Κύριε, στὴν οἰκονομία σου, πιστεύω στὴν συγκατάβασή σου, πιστεύω στὴν πρόσληψη τῆς φύσεώς μου, πιστεύω στὸν προσκυνητὸν Σταυρόν σου, πιστεύω στὰ Πάθη τῆς σαρκός σου, πιστεύω στὸν τριήμερόν σου θάνατο, πιστεύω στὴν Ἀνάστασίν σου. 

Πλέον δὲν ἐξετάζω. Πιστεύω, δὲν φιλολογῶ. Πιστεύω, δὲν ζυγίζω. Πιστεύω, δὲν περιεργάζομαι. Πιστεύω στοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ στὰ χέρια μου. Αὐτὰ ποὺ εἶδα μὲ ἐδίδαξαν νὰ μὴ φιλολογῶ. Ἔμαθα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐψηλάφησα νὰ προσκυνῶ καὶ ὄχι νὰ συγκρίνω μὲ ἀνθρώπινα μέτρα καὶ σταθμά. Ἕναν Κύριον καὶ Θεὸν γνωρίζω μόνον, τὸν Δεσπότην Χριστό, ὢ ἡ δόξα καὶ τὸ Κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.