"ΕΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑΣ ΕΚΑΛΕΣΕΝ"

  

ΕΟΡΤΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Παράκληση και επιταγή του Κυρίου μας αποτελεί η ενότητα στην Εκκλησία. Πράγματι ο Χριστός, ο Οποίος γεννήθηκε ως «επί γης ειρήνη» και διατήρησε σ’ όλη την διάρκεια της επί γης παρουσίας Του την ειρήνη και την ενότητα με όλους όσους παρέμειναν συνδεδεμένοι μαζί Του, εν όψει της ολοκληρώσεως του έργου Του μεριμνά για την συνέχεια αυτού του θείου δώρου, της ενότητος, όχι μόνον ανάμεσα στους μαθητές Του αλλά και σε όλους τους πιστούς: «Ου περί τούτων δε ερωτώ (παρακαλώ) μόνον, αλλά και περί των πιστευόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ, ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι» (Ιωάν, ιζ’ 21).

Η τελεία αυτή συν-φωνία Πατρός-Υιού αποτελεί την βάση και το θεμέλιο για την ολοκληρωμένη ενότητα των πιστών εν Χριστώ αδελφών («ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν, καθώς ημείς εν εσμέν», ο.π. 23), η οποία με την σειρά της είναι η αναγκαία προϋπόθεση, για να γνωρίση και να πιστεύση στον Θεό ο κόσμος ο εν τω πονηρώ κείμενος (ο.π.). Από εμάς που γνωρίσαμε το φως το αληθινό και πιστεύσαμε σ’ Αυτό εξαρτάται εάν θα κατευθυνθούν προς το φως και επομένως θα σωθούν και οι άλλοι άνθρωποι που ζούν στο σκότος και στην σκιά του θανάτου.

Πάντως ο Χριστός μας, έμπλεως αγάπης, διατυπώνει προς τον Πατέρα Του την ύστατη επιθυμία Του, ολίγον προ του Πάθους: «θέλω όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν, ην δέδωκάς μοι» (στ. 24). Πράγματι ο Πατήρ εισήκουσε την επιθυμία του Υιού Του. Πως θα μπορούσε άλλωστε να του "χαλάση χατήρι", εφ’ όσον και ο Υιός, όσο ζούσε, υπήκουσε με συνέπεια στο θέλημά Του, επισφραγίζοντας μάλιστα την ενότητά Των με την τελεία υπακοή Του μέχρι θανάτου!

Χαρακτηριστικό δείγμα της ενότητός των αποτελεί και το γεγονός ότι κατά την Ανάληψη του Υιού στους ουρανούς συνανυψώνεται στο πρόσωπο του Χριστού και η πεσμένη ανθρώπινη εικόνα, την οποία ο Υιός συγκαθίζει στα δεξιά του Πατρός. Ο άνθρωπος μάλιστα δεν εγκαταλείπεται μόνος αλλά σύμφωνα με την παράκληση και την επαγγελία του Υιού ο Θεός Πατήρ αποστέλλει τον άλλο Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο, για να συνεχίση το έργο του Υιού στον κόσμο, προ πάντων όμως για να μεριμνήση, όπως και τα άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, για την θεόσδοτη ενότητα.

Να γιατί στο Κοντάκιο της εορτής του Αγίου Πνεύματος ψάλλει ο υμνωδός: «ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν (ο Θεός), εις ενότητα πάντας εκάλεσε», διότι εν Αγίω Πνεύματι καλούμαστε όλοι σε ενότητα με τον εν Τριάδι Θεό και μεταξύ μας. Το Άγιο Πνεύμα μάλιστα κατέρχεται ως πυρ που καθαίρει πρώτα από την αμαρτία και στην συνέχεια φωτίζει και αγιάζει τον πιστό, ώστε να επιθυμεί την ενότητα με τον Θεό και συν Θεώ με τους άλλους ανθρώπους.

Εάν θέλωμε επομένως να ελέγξωμε κατά πόσον είμαστε πλήρεις Αγίου Πνεύματος και εμφορούμενοι από τις δωρεές Του, ας αναρωτηθούμε εάν έχωμε εξαγιαστή από τις χάρες Του, ώστε να περιπατούμε ως τέκνα φωτός. Εάν πράγματι είμαστε καρποί του Αγίου Πνεύματος, ειρηνικοί, πράοι, αγαθοποιοί, τότε θα σπεύδωμε να τηρούμε και την ενότητα του Πνεύματος διά του συνδέσμου της ειρήνης (Εφεσ., δ’ 4).

Την ενότητα αυτήν του Πνεύματος διετήρησαν πάντοτε με επιμέλεια όλοι οι πιστοί της Εκκλησίας, μάλιστα δε οι πάνσοφοι Πατέρες, προκειμένου να πάρουν τις σωστές αποφάσεις στις συνόδους για τα ζητήματα της πίστεως δεν στηρίζονταν αποκλειστικά στις γνώσεις των αλλά ζητούσαν πρωτίστως και «συμφώνως» τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος: «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν».

Εν τέλει, για να διακρίνη κάποιος με ασφάλεια εάν η ενότητα που διακηρύσσεται είναι του Θεού ή του κόσμου, χρειάζεται να εξετάση προσεκτικά στο όνομα ποιού διακηρύσσεται αυτή η ενότητα και σε τι αποσκοπεί. Εάν διακηρύσσεται στο όνομα του τριαδικού Θεού της αγάπης και της ενότητος, του μόνου αληθινού Θεού, και αποσκοπεί στην ένωση και συνεργασία των ανθρώπων του, τότε είναι αγιοπνευματική ενότητα. Εάν όμως η διακηρυσσόμενη ενότητα ούτε στο όνομα του Θεού κηρύσσεται ούτε στην ενότητα των ανθρώπων αποσκοπεί, τότε δεν αποτελεί ενότητα εν Πνεύματι Αγίω αλλά εν πνεύματι του κόσμου, επομένως δεν συνιστά πραγματική ενότητα, αντιθέτως αποτελεί διάσπαση και σύγχυση.

Η σύγχυση αυτή μάλιστα ομοιάζει με την προκαλούμενη από τον Θεό ασυμφωνία των ανθρώπων της Βαβέλ που ύψωσαν πύργο, για να φτάσουν στον ουρανό, χωρίς όμως να επιθυμούν να γνωρίσουν τον Θεό. Γνωρίζοντας λοιπόν Εκείνος τα πραγματικά των κίνητρα, διέλυσε τα κακόβουλα σχέδιά των, προκαλώντας προς τιμωρία των την ασυνεννοησία («αφωνία»). Έτσι διαλύει πάντοτε ο αγαθός Θεός τα αλαζονικά σχέδια όλων των επίδοξων πυργοποιών, οδηγώντας τους στο τέλος στην μεταξύ των διάσπαση και ασυμφωνία.

Όσοι, επομένως, πιστεύομε στον αληθινό Θεό, που επιθυμεί την ενότητα και όχι την διάσπαση των ανθρώπων, ας μην παρασυρώμεθα από τους ψευδοκήρυκες της ενότητας, που με τα λόγια των καλούν σε συμφωνία, με τα έργα των όμως προκαλούν ταραχή και σύγχυση. Εμείς, αντιθέτως, ας επιζητούμε την κατά Θεό ενότητα, βαδίζοντες «συμφώνως» τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, «σπουδάζοντες τηρείν εν τω συνδέσμω της ειρήνης την ενότητα του Πνεύματος» (Εφεσ., δ’ 4). Έτσι και μόνον έτσι ακολουθούμε το παράδειγμα όλων των πάσης φύσεως αγιοπνευματικών ανθρώπων, Αποστόλων, Πατέρων, μαρτύρων, κηρύκων του φωτός, προς δόξα Θεού και σωτηρία των ψυχών ημών. Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή, φιλόλογος-θεολόγος

ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, 19/ 5 (Εκκλ. Ημ), 1/6 Μαΐου Π.Η, θα τελεστεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ησυχαστήριο της Αγίας Τριάδος στην Κερατέα Αττικής. (Έναντι προσκυνήματος Παναγίας Γκαρίκα)

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την εόρτια Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο Μπούρτζι (Άγιο Νικόλαο) Χαλκίδας. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος Δημουλάς και έψαλλε η αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μύτικα. Η υπό την οσιωτάτη Μοναχή Καλλινίκη αδελφότητα τελεί υπό διπλό διωγμό και εξορία από το Μοναστήρι της Παναγίας στην Κερατέα που ίδρυσε ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και από το καταφύγιό τους στον Μύτικα Εύβοιας. Παρά τους διωγμούς, παρέμειναν στην Ορθόδοξη Ομολογία όπως την παρέλαβαν παρά του Αγίου Πατρός Ματθαίου. Η Γερόντισσα Καλλινίκη εισήλθε σε ηλικία 10 ετών στην Μονή της Κερατέας, ως προστατευόμενη του Αγίου Ματθαίου, και έχει συμπληρώσει 80 έτη Μοναστικού βίου! Έζησε όλους τους διωγμούς και τις συκοφαντίες της ιστορικής Μονής μαζί με τα δεκάδες όργανα παιδιά που βρήκαν προστασία στο Μοναστήρι του. Στην πανήγυρη προσήλθαν λίγοι προσκυνητές λόγω του εργάσιμου της ημέρας. Είθε η Χάρις του Τριαδικού Θεού να σκεπάζει την αδελφότητα και κάθε ορθοδόξου πιστού που επικαλείται τις πρεσβείες του εν Αγίοις Ιεράρχου Ματθαίου του ομολογητού και θαυματουργού.

ΜΝΗΜΗ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΑΡΧ/ΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Την Τετάρτη, 14/27 Μαΐου, θα τελεστεί εόρτια Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο Μπούρτζι (Άγιος Νικόλαος) Χαλκίδας. Τιμάται από την διωκόμενη αδελφότητα η μνήμη του Αγίου Πατρός Ματθαίου, Πνευματικού και Κτίτωρος της Ιεράς Μονής Παναγίας Κερατέας.

Παρήλθαν 76 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου (Καρπαθάκη). Ο άγιος Πρωθιεράρχης των Γ.Ο.Χ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ εκοιμήθη στις 14/27 Μαΐου 1950 στην υπ΄ αυτού ιδρυθείσα Ιερά Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής. Παραμονή της Αγίας Πεντηκοστής παρέδωσε ο Ομολογητής Ιεράρχης, ο από Βρεσθένης Ματθαίος ο Α' την οσιακή του ψυχή, αφού έδωσε στην Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος την χαρά της Πεντηκοστής το 1948. Το έτος εκείνο χειροτόνησε 4 Επισκόπους για την Εκκλησία της Ελλάδος, με την σύμφωνη γνώμη Κλήρου και Ορθοδόξου Λαού και κατά την επιτρεπόμενη Οικονομία υπό των Ιερών Κανόνων. Η ζωή του όλη, 90 χρόνια, μια "θυσία" ευάρεστος στον Τριαδικό Θεό. Ασκητικοί αγώνες, διώξεις, εξορίες, φυλακές, συκοφαντίες, ψεύδη, ψευδαδελφοί... Τίποτα δεν έκαμψε το αγωνιστικό φρόνημα του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου.

Το κατ' έτος αφιέρωμα δεν είναι "προσωπολατρεία" αλλά χρεωστική ευγνωμοσύνη που ποτέ δεν θα ανταποδοθεί. Το Άγιο Παραδειγμά του, η αγιότητά του, τα θαύματα και η μυροβλυσία του, η παράδοση της γνησίας Ορθοδόξου Ομολογίας- Εκκλησιολογίας και της Αποστολικής Διαδοχής, την οποία του παρέδωσε η Εκκλησία του Χριστού, δεν έχει αντάλλαγμα. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε η ευχή του να σκεπάζει την Ελλαδική Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία και τα πνευματικά του Τέκνα κατά χάριν και ορθόδοξη Ομολογία. 

Εἰ τέκνα πνευματικά τοῦ Ματθαίου ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ματθαίου ἐποιεῖτε ( παράβαλε Ιω. 8',39). Σχίσματα και πονηροί άνθρωποι "λαλούντες διεστραμμένα" αμαύρωσαν τον Ιερό Αγώνα για την γλυκύτατη Ορθοδοξία. Για τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό τον Οποίον από νήπιο πόθησε και αγάπησε. Ορθοδοξία, Ορθοπραξία, Μετάνοια, Ταπείνωση, καλλιέργεια αρετών, κατήχηση και ιεραποστολή είναι μόνον από τα λίγα που μας παρέδωσε με την ζωή και τον λόγο του. Ο Ιερός Αγώνας χρειάζεται ανανέωση και συσπείρωση απέναντι στον Οικουμενισμό και την αναθεματισμένη Καινοτομία που άνοιξε την πόρτα στην Παναίρεση. Καταλλαγή εν Αγάπη και Αληθεία, δίχως έκπτωση από την Ορθόδοξη Ομολογία που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες της του Χριστού Εκκλησίας.

Συμπληρώνουμε το ταπεινό μας αφιέρωμα με επιχρωματισμένες φωτογραφίες του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου και πολυσήμαντο βιβλίο για την ομολογιακή του ζωή. Το βιβλίο συνέγραψε ο τότε Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Συνόδου, μακαριστός Πρωθιερεύς Ευγένιος Τόμπρος και  με μέριμνα του τότε Επισκόπου Πατρών Ανδρέου.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Γ.Ο.Χ. ΑΘΗΝΩΝ by foniecclesias

ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 «Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ»

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

(νεοελληνικὴ ἀπόδοση)

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.

Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.

Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11).

Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποῦ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ᾿ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α´ Πέτρ. β´ 21).

Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ᾿ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μιὰ ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατὶ τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ᾿ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων.

Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα». (Ἐφ. α´ 20).

Γιατί λοιπὸν στάθηκε στὸ μέσο τους κι᾿ ἔπειτα τοὺς συνόδευσε; «Τοὺς ἐξήγαγε, λέγει, ἔξω ἕως τὴ Βηθανία», ἀλλὰ «καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε». (Λουκ. κδ´ 50). Τὸ ἔκαμε γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο σῶο καὶ ἀβλαβῆ, γιὰ νὰ παρουσιάσει τὰ πόδια ὑγιῆ καὶ βαδίζοντα σταθερά, αὐτὰ ποὺ ὑπέστησαν τὰ τρυπήματα τῶν καρφιῶν, τὰ ὁμοίως ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καρφωμένα χέρια, τὴν ἴδια τη λογχισμένη πλευρά, ἂν ἔφεραν πάνω τους, τοὺς τύπους τῶν πληγῶν, πρὸς διαπίστωση τοῦ σωτηριώδους πάθους.

Ἐγὼ δὲ νομίζω ὅτι διὰ τοῦ «στάθηκε στὸ μέσο τῶν μαθητῶν» δεικνύεται καὶ τὸ ὅτι αὐτοὶ στηρίχθηκαν στὴ πίστη πρὸς αὐτόν, μὲ αὐτὴ τὴ φανέρωση καὶ εὐλογία του. Γιατὶ δὲν στάθηκε μόνο στὸ μέσο ὅλων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ στὸ μέσο της καρδιᾶς τοῦ καθενός, γιατὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα οἱ ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου ἔγιναν σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι.

Στάθηκε λοιπὸν στὸ μέσο τους καὶ τοὺς λέγει, «εἰρήνη σὲ σᾶς», τούτη τὴ γλυκιὰ καὶ σημαντικὴ καὶ συνηθισμένη του προσφώνηση. Τὴν διπλῆ εἰρήνη, πρὸς τὸ Θεὸ ποὺ εἶναι γέννημα τῆς εὐσέβειας καὶ αὐτὴ ποὺ ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Καὶ καθὼς τοὺς εἶδε φοβισμένους καὶ ταραγμένους ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη καὶ παράδοξη θέα, γιατὶ νόμισαν ὅτι βλέπουν πνεῦμα - φάντασμα, αὐτὸς τοὺς ἀνέφερε πάλι τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδιᾶς των, καὶ ἀφοῦ ἔδειξε ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος, πρότεινε τὴ διαβεβαίωση διὰ τῆς ἐξετάσεως καὶ ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, ὄχι γιατὶ εἶχε ἀνάγκη τροφῆς, ἀλλὰ γιὰ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀναστάσεώς του.

Ἔφαγε δὲ μέρος ψητοῦ ψαριοῦ καὶ μέλι ἀπὸ κηρύθρα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὰ σύμβολα τοῦ μυστηρίου του. Δηλαδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἕνωσε στὸν ἑαυτό του καθ᾿ ὑπόσταση τὴ φύση μας, ποὺ σὰν ἰχθὺς κολυμποῦσε στὴν ὑγρότητα τοῦ ἡδονικοῦ καὶ ἐμπαθοῦς βίου, καὶ τὴν καθάρισε μὲ τὸ ἀπρόσιτο πῦρ τῆς Θεότητός του. Μὲ κηρύθρα δὲ μελισσιοῦ μοιάζει ἡ φύση μας γιατὶ κατέχει τὸ λογικὸ θησαυρὸ τοποθετημένο στὸ σῶμα σὰν μέλι στὴ κηρύθρα. Τρώγει ἀπὸ αὐτὰ εὐχαρίστως γιατὶ καθιστᾶ φαγητό του τὴ σωτηρία τοῦ καθενὸς ἀπὸ τοὺς μετέχοντας τῆς φύσεως. Δὲν τρώει ὁλόκληρο, ἀλλὰ μέρος «ἀπὸ κηρύθρα μέλι» ἐπειδὴ δὲν πίστευσαν ὅλοι καὶ δὲν τὸ παίρνει μόνος του, ἀλλὰ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς μαθητές, γιατὶ τοῦ φέρνουν μόνο τοὺς πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν, χωρίζοντάς τους ἀπὸ τοὺς ἀπίστους.

Κατόπιν τοὺς ὑπενθύμισε τοὺς λόγους του πρὶν τὸ πάθος, ποὺ ὅλοι πραγματοποιήθηκαν. Τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς στείλει τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τοὺς εἶπε νὰ καθίσουν στὴν Ἱερουσαλὴμ μέχρι νὰ λάβουν δύναμη ἀπὸ ψηλά. Μετὰ τὴ συζήτηση ὁ Κύριος τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τοὺς ὁδήγησε ἕως τὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ τοὺς εὐλόγησε, ὅπως ἀναφέραμε, ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀνυψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σὰν ὄχημα καὶ ἀνῆλθε ἐνδόξως στοὺς οὐρανούς, στὰ δεξιὰ τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Πατρός, καθιστώντας ὁμόθρονο τὸ φύραμά μας.

Καθὼς οἱ Ἀπόστολοι δὲν σταματοῦσαν νὰ κοιτάζουν τὸν οὐρανό, μὲ τὴ φροντίδα τῶν ἀγγέλων πληροφοροῦνται ὅτι ἔτσι θὰ ἔλθει πάλι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ «θὰ τὸν ἰδοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς, νὰ ἔρχεται πάνω στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ». (Ματθ. κδ´ 30). Τότε οἱ μαθητὲς ἀφοῦ προσκύνησαν ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἀπὸ ὅπου ἀναλήφθηκε ὁ Κύριος, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ χαρούμενοι, αἰνώντας καὶ εὐλογώντας τὸ Θεὸ καὶ ἀναμένοντες τὴν ἐπιδημία τοῦ θείου Πνεύματος.

Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνο αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα. (Α´ Θεσ. δ´ 17).

Ἂς ἔρθουμε στὸ ὑπερῷο μας, στὸ νοῦ μας προσευχόμενοι, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου καὶ νὰ προσκυνήσουμε Πατέρα καὶ Υἱὸ καὶ ἅγιο Πεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ Η.Π. ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Για μεγάλο διάστημα της Αναστάσιμης περιόδου, μετέβησαν προς εξυπηρέτηση των Ορθοδόξων πιστών της Αμερικής οι Παν/τοι Ιερομόναχοι π. Θεοδόσιος Στυλιανού και π. Δαμασκηνός Κοραής. Ιερούργησαν, τέλεσαν ιερά Μυστήρια και έδωσαν ιεραποστολικώς την Ορθόδοξη Μαρτυρία στους πιστούς και τους ενδιαφερομένους από Πολιτείες της Αμερικής. Μετά την Κυριακή της Σαμαρείτιδος τ.ε. επέστρεψαν στις Ιερές Μονές τους, της Εκκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου.

Από το μνημόσυνο της αείμνηστης Χρυσούλας Λύρα. Η οικογένεια της μακαριστής αδελφής Χρυσούλας αγωνίστηκε για να παραμείνει ο περικαλλής Ιερός Ναός στη Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία υπό το ωμοφόριο του αοιδίμου Μητροπολίτου Θηβών κυρού Χρυσοστόμου και σήμερα υπό τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά.

Ο αείμνηστος Κτήτορας του Ναού Μιχαήλ Τσόκας με καταγωγή από την Ήπειρο. Γνωστός στην ομογένεια για την φιλανθρωπία του και την Ορθοδοξη Ομολογία. Φρόντισε εν ζωή για το μέλλον του Ιερού Ναού διαβλέποντας τον κίνδυνο λυκοποιμένων εκ Μεσσηνίας.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΥΛΟΣ MARTINS (ΒΟΣΤΟΝΗ, +1994)

Ο πατήρ Παύλος προερχόμενος εκ Ρωμαιοκαθολικών και αναζητών την σώζουσα αλήθεια εισήλθε στην Αγία Εκκλησία με έρευνα. Η αναζήτησή του αυτή συνάντησε πολλούς καλουμένους ορθοδόξους, τη ουσία όμως ψευδοορθοδόξους.

Γεννήθηκε το 1946 στην πολιτεία της Μασσαχουσέττης, από γονείς Πορτογάλους, σπούδασε στο Γαλλικό σχολείο της πατρίδας του, στο Γυμνάσιο έμαθε την Ισπανική και Λατινική. Εισήλθε στην Λατινική Θεολογική Σχολή, την Ελληνική Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης και στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας SOUTH HEASTERN, απ’ όπου έλαβε πτυχίο καθηγητού Πορτογαλικών και Ισπανικών.

Ο π. Παύλος κατανόησε σε ποιο θεολογικό και εκκλησιολογικό ψεύδος βρισκόταν και αναζητήσας την ανάπαυση της ψυχής του την οποίαν βρήκε μόνον στην Αγία Ορθοδοξία.

Μη γνωρίζων, διότι κακώς τον πληροφορούσαν περί της Γνησίας Ορθοδοξίας, εισήλθε στην Νεοημερολογίτικη Εκκλησία του Ιακώβου της Αμερικής, κατόπιν στην Εκκλησία των Ρώσων της Διασποράς. Εν αγνοία του ανεζήτησε την Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησία σε σχισματική ομάδα παλαιοημερολογιτών, αλλ’ η Χάρις του Θεού τον εισήγαγε εν βαθεία επιγνώσει στους κόλπους της Μιάς Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ.

Γνωρίζων καλώς και την Ελληνική γλώσσα μελέτησε  άρθρα του «Κήρυκος», μελέτησε καλώς την Εκκλησιολογία και Δογματολογία της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ, πληροφορήθηκε σοβαρώς και έλαβε την σωτήριον απόφαση.

Τον συγκίνησε βαθύτατα η φράση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ανδρέου κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας 1979. Ιδού τι γράφει εις την επιστολή του ο π. Παύλος:

«Μακαριώτατε...... Θέλω διά της παρούσης να απαντήσω εις την σωτήριον πρόσκλησιν («Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων», τεύχος 2/79, σελ. 5) «Παλαιοημερολογίται που πονείτε την Ορθοδοξίαν και ζητείτε την σωτηρίαν σας, επιστρέψατε εις την Μητέρα Εκκλησίαν, απογυμνώσατε τους δήθεν ποιμένας και τιμωρήσατε αυτούς διά της εγκαταλείψεως μήποτε εις εαυτούς και αυτοί έλθωσι και μετανοήσωσι». 

Η αγία του πρόθεση διά την σωτηρία της ψυχής του, ο άγιος πόθος του να υπηρετήσει ως ιερεύς την Αγίαν Εκκλησία του Χριστού και μόνον αυτήν, ουχί δε σχίσματα και παρασυναγωγές, τον οδήγησε στους κόλπους της Ακαινοτομήτου Αγίας του Χριστού Εκκλησίας (Γ.Ο.Χ.).

Ο π. Παύλος ελθών εις Ελλάδα μετά του π. Ιωάννου εγένετο δεκτός υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου κατά τους θείους και Ιερούς Κανόνας. Ο π. Παύλος στο προς τον Μακαριώτατο και την Ιεράν Σύνοδο έγγραφό του γράφει μεταξύ άλλων: «Προσφεύγω σήμερον εις την Αγιωτάτην του Χριστού Εκκλησίαν. Ευχαριστώ και δοξάζω τον Τριαδικόν Θεόν, διότι ωδήγησε τα διαβήματά μου προς Αυτήν. Ευχαριστώ και τον  αγαπητόν αδελφόν και συνοδοιπόρον πατέρα Ιωάννην, διότι τα μέγιστα με εβοήθησεν. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως και Υμάς την Ιεραρχία και την Ιεράν Σύνοδον, διότι με τόσην ειλικρινή αγάπην δέχεσθε την ταπεινότητά μου. Λυπούμαι, διότι εταλαιπωρήθην τόσον διά να φθάσω εις την Αγίαν του Χριστού Εκκλησίαν».

 Η χειροθεσία του έγινε στις 15.12.1980 (Ε.Η.) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Ηλιουπόλεως υπό του Αρχιεπισκόπου Ανδρέα. Εξυπηρετούσε το πλήρωμα της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Αμερική στον Ι. Ν. Αγίας Τριάδος Αστόριας Ν. Υόρκης και αλλαχού. Ίδρυσε Ναό επ’ ονόματι του Τιμίου Προδρόμου στη Βοστώνη και εργάσθηκε υπέρ της ορθοδόξου ιεραποστολής. Σε ηλικία μόλις 48 ετών και κατόπιν πολυωδύνου ασθενείας εκοιμήθη εν Κυρίω, υπηρετήσας ευδοκίμως την Γνησία Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού εν Αμερική. 

Του αειμνήστου Ιερομονάχου Παύλου είη η μνήμη αιωνία!

Από την αποδοχή του αειμνήστου Ιερομονάχου Παύλου Μάρτινς κατά τον Δεκέμβριο του 1980. Διακρίνονται από αριστερά οι Αρχιερείς: Κοζάνης Τίτος, Αττικής Ματθαίος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ανδρέας και Βρεσθένης Λάζαρος. Ο π. Παύλος πίσω από τον Αρχιεπίσκοπο Ανδρέα, δίπλα στον τότε Έξαρχο εν Αμερικής της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, Αρχιμανδρίτη Ιωάννη. Πρώτος από τους όρθιους διακρίνεται ο τότε Αρχιμανδρίτης Παύλος Καραγκούνης (μετέπειτα Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος +2005), λαϊκοί θεολόγοι και ο διάκονος του Αρχιεπισκόπου.

ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στην Μεγαλόνησο Κρήτη μετέβη ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς για να τελέσει την Θεία Λειτουργία την Κυριακή της Σαμαρείτιδος. Προσήλθαν αρκετοί Κρήτες πιστοί να συμμετάσχουν στη θεία λατρεία, εν μέσω της Αναστάσιμης περιόδου. Ο Σεβασμιώτατος Αττικής κ. Κοσμάς συζήτησε επί αρκετές ώρες με ορθόδοξους πιστούς και ενδιαφερόμενους για τη Γνήσια Ορθοδοξία. Επίσης υποδέχτηκε πανοικί μια πολύτεκνη οικογένεια στην Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά την κανονική τάξη και ορθόδοξη ομολογία, ευχόμενος στερέωση, προκοπή και ψυχική σωτηρία. Ο Σεβασμιώτατος θα παραμείνει για λίγες ημέρες στην Κρήτη, προς πνευματική και μυστηριακή εξυπηρέτηση των πιστών, και θα επιστρέψει στην έδρα της Μητροπόλεως του εντός της εβδομάδας.

ΜΝΗΜΗ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Με την σπάνια σύμπτωση του συνεορτασμού της δεσποτικής εορτής της Μεσοπεντηκοστής και μέσα στην αναστάσιμη περίοδο, που διανύουμε, τιμήθηκε με ευλάβεια η μνήμη του τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου. Στον εορτάζοντα Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Λυκότραφο Μεσσήνης, της Ιεράς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Μεσσηνίας, μετέβη και ιερούργησε ανήμερα ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος Δημουλάς.

Η θαυματουργή, Αχειροποίητη εικόνα του Αγίου Γεωργίου της Ιεράς Μονής Ζωγράφου

Μεθεόρτια, το Σάββατο μετά την Μεσοπεντηκοστή, εόρτασε για πρώτη φορά ο Ιερός Ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στην Οινόη Βιλλίων Αττικής. Ιερούργησε ο ίδιος κληρικός, π. Αθανάσιος, αδελφός της παρακείμενης Ιεράς Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων. Ο εορτάζων Ναός είναι μετόχιο της Ιεράς Μονής Παναγίας Παραμυθίας στα Δερβενοχώρια Αττικής. Παρέστησαν αρκετοί ευλαβείς προσκυνητές από την περιοχή και την ενορία της Μάνδρας.