2017/01/21

ΣΥΝΟΔΙΚΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ 2017


ΣΤΟΝ ΛΙΜΕΝΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ
ΠΡΟΕΞΗΡΧΕ Ο ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΘΗΒΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΚΑΙ Ο ΟΙΚΕΙΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗΣ ΣΕΒ/ΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ κ. ΚΟΣΜΑΣ 
ΜΕΤΑ ΟΣΙΟΤΑΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ.
 










ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ 2017
υπό του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ.κ. ΚΟΣΜΑ

 ....Φανερώθηκε η προσκύνησις της Αγίας Τριάδος.Φάνηκε το Φως το απρόσιτον. Η ανθρωπίνη φύσις έλαβε τον αρραβώνα της μελλούσης αφθάρτου δόξης. Η συστενάζουσα και συνοδείνουσα κτίσις προγεύεται την αναμενομένην της ελευθερία από την δουλεία της φθοράς. Τα ουράνια ενώνονται με τα επίγεια σε μία παγκόσμια πανήγυρη.
Ο Προφητάνακτας Δαβίδ αποκρίνεται εν ευφροσύνη προς τον βαπτιζόμενο στον Ιορδάνη Κύριο της Δόξης και αναφωνεί: "Συ συνέτριψας κεφαλάς του δράκοντος επί του ύδατος. Συ συνέθλασας την κεφαλή του δράκοντος." (Ψαλμος 73' στ. 13,14) δηλαδή εσύ Κύριε συνέτριψες τας κεφαλάς των δαιμόνων, τους γίγαντες των παθων: την φιληδονία, την φιλοδοξία, την φιλαργυρία. Συ Κύριε με το άγιο βαπτισμά σου και την φανερωσίν της Θεότητος σου, κατεθρυμμάτισες την κεφαλή του διαβόλου. Αφάνισες την λατρεία των νεκρών ειδώλων και του υπερηφάνου σατανά.
Διακαώς λοιπόν τα πάντα χαίρονται και αγάλλονται δια την απελευθέρωση και ανακαίνιση αυτών υπό του επιφανέντος Χριστού. "Ελευθέρα μεν η κτίσις γνωρίζεται. Υιοί δε φωτός, οι πριν εσκοτισμένοι. Μόνος στενάζει, του σκότους ο προστάτης" (Καταβασίες εορτής). Ο Αγγελιοφόρος Μεγάλης Βουλής, ο Θεάνθρωπος Κύριος μας εις τον Οποίον "κατοικει παν το πληρωμα της θεοτητος σωματικως" (Β' Κολασσ. β' στ. 9) ήδη αποκαλύπτει το προαιώνιο σχέδιο του Πατρός για τη σωτηρία και την θέωση της ανθρωπίνης φύσεως.
Το Παναγιο Πνεύμα εν ήδη περιστέρας μηνύει την κατάπαυση του κατακλυσμού της αμαρτίας και την ειρηνοποίηση του ουρανού και της γής εν τω σαρκωθέντι Λόγω του Θεού. Ο ουράνιος Πατήρ εκφράζει την ευαρέσκεια του προς τον Υιόν Αυτού τον αγαπητό διότι μέσω Αυτού ερρύσατο ημάς εκ της δουλείας του σκότους και μετέστησεν εις την βασιλείαν του Υιού της Αγάπης Αυτού. Χαιρόμεθα λοιπόν και δοξάζομεν ον ευλογούσι λαοί και υπερυψούσιν εις πάντας τους αιώνες.
Χαιρόμεθα διότι έχουμε ελεηθεί να ευρισκόμεθα μέσα στην Κιβωτόν της Σωτηρίας, μεσα στην Εκκλησία του Φωτός, η οποία μας μεταφέρει ασφαλώς στον ακίνδυνο λιμένα της ουρανίου βασιλείας. Δοξάζουμε τον Κύριον και σωτήρα μας διότι μας έχει αξιώσει να μην είμεθα ώσπερ λοιποί μη έχοντες ελπίδα.
Η κορυφουμένη αποστασία των εσχάτων καιρών έχει γεμίσει με αισθήματα αγωνίας και ανασφαλείας τους ανθρώπους οι οποίοι πορεύονται εν τω σκότι "ελπίδα μη έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω". (Εφεσ. 2', στ. 12) Ας προσευχόμεθα και ας αγρυπνούμε για να μην εκπέσουμε του ιδίου στηριγμού, για να μην πέσουμε έξω από την αμετακίνητη θεμελίωση μας στην Αποστολοπαράδοτο αγία Ορθόδοξη πίστη μας.
Οι πειρασμοί του κόσμου αυξάνονται. Οι πλάνες και κακοδοξίες πληθύνονται. Η πονηρή ειρηνολογία και αγαπολογία του Οικουμενισμού εντείνεται. Το πανθρησκειακό όραμα για την οικοδομή ενός ενωμένου κόσμου, μιας Νέα Τάξης πραγμάτων χωρίς το θεμέλιο των Αποστόλων και Προφητών, όντος ακρωγωνιαίου αυτού του Ιησού Χριστού, προβάλλεται συνεχώς όλο και περισσότερο.
Πρόσχωμεν Πατέρες και Αδελφοί, Τέκνα εν Κυρίω! Η θάλασσα είδε και έφυγε. Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω. Η φωταυγής εορτή των Αγίων Θεοφανείων μας αφυπνίζει και μας υπενθυμίζει ότι η ταραγμένη θάλασσα του κόσμου, η οποία απειλεί να καταποντίσει το παν, θα φύγει, θα στραφεί εις τα οπίσω και θα μας αφήσει δίοδον να διέλθουμε και να φτάσουμε στον ποθητό Παράδεισο, την άνω Ιερουσαλήμ. Πώς θα γίνει αυτό; Θα γίνει αν η προσωπική μας ζωή είναι μία φανέρωσις του Θεού στον κόσμον, αν είμεθα φορείς του φωτός και της χάριτος της Ορθοδοξίας μας. Αν είμεθα οι ειρηνοφόροι και ελπιδοφόροι μέσα στην γενική ταραχή και απελπισία, αν δοξάζωμεν τον Θεό εν τω σώματι ημών και εν τω πνεύμαι ημών, άτινα εστί του Θεού.
Περαίνωντα ας ευχαριστήσουμε και πάλι τον Πανάγαθον Θεόν ότι εν τη απείρω Αυτού αγαθότητι αξίωσεν ημάς και πάλιν ημάς να εορτάσωμεν την ένδοξον ταύτην ημέραν της Επιφανίας και να δώσουμε δια άλλην μια φορά την μαρτυρίαν του μικρού ποιμνίου του Χριστού, εις την τελετήν της καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού και του αγασμού των υδάτων.
Επίσης ευχαριστούμεν θερμώς και πάλιν τους αξιοτίμους εκπροσώπους της Πολιτείας, τας Δημοτικάς, Αστυνομικάς και Λιμενικάς αρρχάς των Δήμων Μάνδρας και Ελευσίνος διότι συνέβαλλον εις την αρτίαν διακπεραίωσιν της εκδηλώσεως αλλά και όσους εξ αυτών ετίμησαν δια της παρουσίας των την σεμνήν ταύτην κατάδυσην. 
Είθε η χάρις του εν Ιορδάνι βαπτισθέντος, και υπό του Πατρός και Αγίου Πνεύματος, Ιησού Χριστού του αληθινού Θεού ημών να φωτίσει πάντας ημάς, Ποιμένες και ποιμενομένους, Άρχοντες και αρχομένους, προς δόξαν της Αγίας Τριάδος σωτηρίαν των αθανάτων ψυχών μας και όλου του κόσμου. Αμην.

2017/01/20

ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2017 ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ (20/1/2017 ΠΟΛ. ΗΜ.)
ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΑΡΧΕΙΑ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΟΡΩΝΗΣ (https://www.facebook.com/Holy.Monastery.of.St.John.the.Baptist.Koroni/)


Τα Θεοφάνια γιόρτασαν χθες το πρωί οι παλαιοημερολογίτες της Καλαμάτας και της ευρύτερης περιοχής.
Η τελετή του αγιασμού των υδάτων έγινε μπροστά από τις εγκαταστάσεις του ΝΟΚ, στον προλιμένα, από τον μητροπολίτη Μεσσηνίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ιάκωβο, με 3 κολυμβητές να βουτούν στη θάλασσα για να πιάσουν τον Σταυρό. Νωρίτερα είχε τελεστεί θεία λειτουργία στο ναό της Ευαγγελίστριας στη Μονή Παναγουλάκη.
Στον αγιασμό των υδάτων παρέστησαν μεταξύ αρκετού κόσμου κι εκπροσώπων φορέων, ο δήμαρχος Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας και ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Αλλαγή για το Δήμο Καλαμάτας» Θεόδωρος Μπρεδήμας.
Κ.Δ.



ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2017 ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ

 ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017.







Με τη δέουσα κατάνυξη οι ΓΟΧ (Παλαιοημερολογίτες) γιόρτασαν χθες τα Θεοφάνια, τηρώντας πιστά και το έθιμο της ρίψης του Σταυρού στον Πηνειό ποταμό.
Μετά τη θεία λειτουργία που τέλεσε ο τοποτηρητής Λάρισας, μητροπολίτης Φθιώτιδας στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην οδό Κουμουνδούρου, η πομπή έφθασε στη γέφυρα Αλκαζάρ, όπου ακολούθησε η ρίψη του Σταυρού στο ποτάμι. Στα παγωμένα νερά του Πηνειού έπεσαν δύο κολυμβητές.

2017/01/09

"ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ"


 ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Δημοσιογραφικό όργανο της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος
των ετών 1996 έως 2002

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Τα παρόντα τεύχη αντλήθηκαν από παλαιότερη ανάρτηση τους σε ιστοσελίδα παλαιοημερολογιτών. Παρακαλούνται οι αγαπητοί αναγνώστες της ιστοσελίδας μας- που έχουν την καλή διάθεση και επιθυμία- να μας αποστείλουν στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο (ekklisiagoc@gmail.com) τυχόν υπολοιπόμενα τεύχη σε ηλεκτρονική μορφή. Φυσικά, κάθε προσφορά ομολογιακού και αρχειακού υλικού σε διάφορες ηλεκτρονικές μορφές είναι ευπρόσδεκτη και ως φιλάδελφη συνεργασία θα θεωρηθεί. Ας μην κρύβουμε, κατά τον Κυριακο λόγο, το τάλαντο αλλά "δωρεά ελάβατε, δωρεά δώτε ημίν". 
Με ευχές για ευλογημένο το νέο έντος 2017.
Η σύνταξη του Ιστολογίου.
 
 
 

2017/01/08

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ


Γιά ποιό λόγο ἐνανθρώπησε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ Πατήρ ἤ τό Πνεῦμα• καί ποιές οἱ συνέπειες τῆς ἐνανθρώπησης


Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ

Πατήρ δέν μεταπίπτει στόν Υἱό, παραμένει πάντα Πατήρ· ὁ Υἱός δέν μεταπίπτει στόν Πατέρα, παραμένει πάντα Υἱός· τό Πνεῦμα δέν μεταπίπτει στόν Πατέρα ἤ τόν Υἱό, παραμένει πάντα Πνεῦμα ἅγιο. Ἡ ἰδιότητα καθενός προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδας εἶναι σταθερή καί ἀμετάβλητη. Πῶς, ἄλλωστε, θά παρέμενε ἰδιότητα ἄν ἐναλασσόταν συνεχῶς περνώντας κάθε φορά σέ ἄλλο πρόσωπο; Γιαυτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι πού γίνεται Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά παραμείνει ἀκριβῶς ἡ ἰδιότητα ἀμετακίνητη. Γιατί, ὄντας Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἔγινε Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παίρνοντας σάρκα ἀνθρώπου ἀπ’ τήν ἁγία Παρθένο, δέν ἀλλοτριώθηκε ἀπό τήν υἱική του ἰδιότητα.

Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐνανθρώπησε γιά νά χαρίσει ξανά στόν ἄνθρωπο ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο δημιουργώντας τον τόν προόρισε. Τόν δημιούργησε σύμφωνα μέ τή δική του εἰκόνα, διανοητή καί ἐλεύθερο, προορισμένο νά τοῦ μοιάζει, δηλαδή νά ᾿ναι, ὅπως καί ὁ δημιουργός του, τέλεια ἐνάρετος, πράγμα κατορθωτό γιά τήν ἀνθρώπινη φύση. Γιατί οἱ ἀρετές, δηλαδή ἡ νηφαλιότητα, ἡ ἠρεμία, ἡ ἀκεραιότητα, ἡ ἀγαθοσύνη, ἡ σοφία, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀνεξικακία εἶναι πρωταρχικά, γνωρίσματα τῆς θείας φύσης.

Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο σέ πλήρη κοινωνία μαζί του ( τόν δημιούργησε γιά νά μείνει ἄφθαρτος, τόν ἀνέβασε στήν ἀθανασία μέ τό νά τόν κρατᾶ κοντά του). Ἐμεῖς, ὅμως, αὐτά τά γνωρίσματα τῆς θείας φύσης τά ἀλλοιώσαμε καί τά μπερδέψαμε μέ τήν παράβαση τῆς ἐντολῆς, καί περάσαμε στήν παράταξη τῆς κακίας μέ ἀποτέλεσμα νά χάσουμε τήν κοινωνία μέ τό Θεό. Τίς γάρ μετουσία φωτί πρός σκότος; Καί ὅταν πιά στερηθήκαμε τή ζώη, πέσαμε στή φθόρα τοῦ θανάτου.

πειδή, τώρα, ὁ Θεός μᾶς πρόσφερε τό ὕψιστο καί δέν τό διαφυλάξαμε, χρειάστηκε νά κατέβει αὐτός στό χείριστο, δηλαδή στή δική μας ξεπεσμένη φύση, ὥστε νά μᾶς ξαναδώσει, προσφέροντας καί ἐνεργώντας ὁ ἴδιος, τήν ἐξομοιωμένη μ᾿ αὐτόν εἰκόνα καί τόν ἀρχαῖο προορισμό. Κι ἀκόμα νά μᾶς διδάξει τό ἐνάρετο ἦθος τῆς βιωτῆς, αὐτό τό ἦθος πού ὁ ἴδιος μέ τήν ἐπίγεια ζωή του κατέστησε συγκεκριμένο καί εὐκολοκατόρθωτο. Κι ἀκόμα νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τή φθορά φέρνοντάς μας πάλι σέ κοινωνία μέ τή ζωή, μέ τό νά ἀνοίξει ὁ ἴδιος τό δρόμο τῆς δικῆς μας ἀνάστασης. Καί ἀκόμα νά ξανακάνει καινούργιο τό θρυμματισμένο κι ἀγνώριστο κανάτι τῆς ὕπαρξής μας, νά λύσει τά δεσμά τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου ἐπάνω μας προκαλώντας μας νά ἀναγνωρίσουμε τήν κυριαρχία τοῦ Θεοῦ. Καί ἀκόμα νά μᾶς γεμίσει κουράγιο καί νά μᾶς ἐκπαιδεύσει νά πολεμοῦμε τόν τύραννο μέ τήν ὑπομονή καί τήν ταπείνωση.

Μέ τήν ἐνανθρώπηση, λοιπόν, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καταργήθηκε ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων, ὅλη ἡ κτίση ἁγιάστηκε μέ τό θεῖο του αἷμα, οἱ βωμοί καί οἱ ναοί τῶν εἰδώλων κατεδαφίστηκαν, ρίζωσε ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, λατρεύεται πιά ἡ ὁμοούσια Τριάδα, ἡ ἄκτιστη θεότητα, ὁ ἕνας ἀληθινός Θεός ὁ δημιουργός καί κυβερνήτης τοῦ σύμπαντος. Τώρα πιά, πάλι, οἱ ἀρετές εἶναι κατορθωτός τρόπος ζωῆς, προσφέρθηκε ἡ ἐλπίδα μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· τώρα πιά οἱ δαίμονες τρέμουν τούς ἀνθρώπους πού προηγουμένως ἦταν τοῦ χεριοῦ τους. Καί τό πράγματι ἀξιοθαύμαστο, εἶναι πώς ὅλα αὐτά κατορθώθηκαν μέ τό σταυρό καί τά πάθη καί τό θάνατο. Κηρύχθηκε σ’ ὅλη τή γῆ τό Εὐαγγέλιο τῆς ὑποταγῆς στό Θεό, ὄχι μέ πολέμους καί ὅπλα καί στρατούς πού σύντριβαν τούς ἐχθρούς. Κηρύχθηκε ἀπό λίγους γυμνούς, φτωχούς καί ἀγράμματους, πού διώχνονταν ἀπό παντοῦ, πού δέχονταν χτυπήματα, πού θανατώνονταν, πού κήρυτταν ἕνα σταυρωμένο καί νεκρό, πού ὅμως ἐπικράτησαν ἀπέναντι στούς σοφούς καί τούς ἰσχυρούς γιατί ἀκριβῶς τούς ἀκολουθοῦσε ἡ ἀκαταμάχητη δύναμη τοῦ σταυρωμένου. Ὁ θάνατος, ὁ πρίν τρομακτικός, νικιέται, καί καταδικάζεται τώρα ὁ ἀπόβλητος καί μισητός τῆς ζωῆς.

Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ· αὐτές εἶναι οἱ συνέπειες τῆς ἐπιβολῆς τῆς δύναμής του. Δέν ἔσωσε ἕνα λαό, ὅπως ὁ Μωυσῆς πού φυγάδευσε ἀπό τήν Αἴγυπτο τούς Ἑβραίους περνώντας τους μέσ’ ἀπό τή θάλασσα γιά ν᾿ ἀπαλλαγοῦν ἀπό τή δουλεία τοῦ Φαραῶ. Ἔσωσε ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τή φθορά τοῦ θανάτου καί τόν γεμάτο ἀπό κακία τύραννο, τήν ἁμαρτία. Καί ἔσωσε τούς ἀνθρώπους ὅλους, ὄχι πειθαναγκάζοντάς τους νά ἀσκήσουν τήν ἀρετή, ὄχι παραχώνοντάς τους στό χῶμα, ὄχι καίοντάς τους καί διατάσσοντας νά λιθοβολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοί, ἀλλά πείθοντάς τους μέ πραότητα, ὑπομονή καί συγχωρετικότητα νά διαλέξουν τήν ἀρετή καί νά συναγωνίζονται στούς κόπους γι᾿ αὐτήν κι ἔτσι νά ἱκανοποιοῦνται. Προηγουμένως ὅταν ἁμάρταναν ἐτιμωροῦντο μέ χτυπήματα κι ὅμως ἐπέμεναν στήν ἁμαρτία καί τήν εἶχαν θεοποιήσει· τώρα δέχονται νά ὑφίστανται χτυπήματα γιά χάρη τῆς ὑπακοῆς στό Θεό καί γιά χάρη τῆς ἀρετῆς, δέχονται νά κακοπαθοῦν καί νά θανατώνονται.

Δόξα σέ Σένα Χριστέ, Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Σοφία καί Δύναμη καί Θεέ Παντοκράτορα. Τί νά Σοῦ ἀντιδωρίσουμε ἐμεῖς οἱ ἄπραγοι γιά ὅλα ὅσα μᾶς χάρισες; Ὅλα μᾶς τά ᾿χεις δοσμένα Ἐσύ καί τίποτ᾿ ἄλλο δέν ζητᾶς ἀπό μᾶς πάρα ν᾿ ἀποδεχτοῦμε τή σωτηρία πού μᾶς πρόσφερες, δίνοντάς μας ἀκόμα καί τή δύναμη γιά νά τό κάνουμε. Καί τήν προσπάθειά μας πάλι νιώθεις γιά χάρη γιατί εἶσαι ἀπερίγραπτα ἀγαθός. Σ᾿ εὐχαριστοῦμε, Ἐσένα πού μᾶς ἔδωσες τήν ὕπαρξη, μά καί μᾶς χάρισες τήν αἰώνια ζωή· Ἐσένα πού καί ὅταν τήν χάσαμε καί τήν ἀρνηθήκαμε, μᾶς ὁδήγησες πίσω σ’ αὐτήν μέ τήν ἐνανθρώπησή Σου πού καμιά γλώσσα δέν τολμᾶ νά ἑρμηνεύσει.

2016/12/26

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΟΥΣ Γ.Ο.Χ. ΜΑΝΔΡΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (1926)


 
















Ἔτος 1926. Τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο συνέβη τὸ εξής συνταρακτικὸ θαῦμα στὴν Μάνδρα Ἀττικῆς. Οἱ κάτοικοί της μετέβησαν στὸν ναὸ γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου, τοῦ μεγάλου μας Ἁγίου Σπυρίδωνος, ἀλλὰ ἡ ἀστυνομία μετὰ ἀπὸ ἐντολὴ τῆς Ἀρχιεπισκοπὴς εἶχε κλειδώσει μὲ ἀλυσίδες τὴν πόρτα τοῦ ναού γιὰ νὰ μὴ μποροῦν νὰ εἰσέλθουν οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ Πατρίου. Τότε οἱ κάτοικοι ἄναψαν τὰ κεριὰ ποὺ εἶχαν μαζὶ καὶ τὰ κόλλησαν στὴν πόρτα τοῦ ναοὺ. Καὶ, ὢ, τοῦ θαύματος! Οἱ ἀλυσίδες ἔπεσαν κάτω καὶ ἄνοιξε ἡ πόρτα τοῦ ναοῦ!


  Δημοσιεύτηκε στο παλαιοημερολογιτικό ιστολόγιο "Κρυφό Σχολειο". 

2016/12/18

"ΘΕΛΩ ΑΜΦΙΑ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ!"

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ 
ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΑ ΑΜΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

Η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Αγίου Σάββα στις 5 Δεκεμβρίου και επί τη ευκαιρία της εορτής του θα ήθελα να σας διηγηθώ ένα θαύμα του Αγίου που μας εξιστόρησε ο φύλακας του λειψάνου του όσον αφορά τα άμφια που φορεί μέσα στη Λάρνακά του αυτή τη στιγμή. Μας είπε λοιπόν ο μοναχός, ότι πριν από αρκετά χρόνια εμφανίστηκε ο Άγιος στον Ηγούμενο της μονής και του ζήτησε να βρούνε και να του φορέσουν άμφια Ορθοδόξων και με αυτά να κλείσουν για πάντα τη Λάρνακά του. 
 Ο Ηγούμενος απευθύνθηκε σε ειδικούς και μετά από την κατασκευή τους του τα φόρεσαν, έκλεισαν την Λάρνακα και την σφράγισαν. Ξαναεμφανίζεται ο Άγιος στον ηγούμενο και του λέει: "Σου είπα ότι θέλω άμφια από Ορθοδόξους". Ο ηγούμενος σαστισμένος προσπάθησε να κατανοήσει τι θέλει ο Άγιος και μετά από συμβούλιο που έκαναν οι μοναχοί αποφάσισαν να πάνε σε άλλο μοναστήρι να παραγγείλουν τα άμφια. Και έτσι έγινε. Έκλεισαν πάλι την Λάρνακα αλλά ξαναεμφανίστηκε ο Άγιος και ζητούσε το ίδιο. 
 Μετά από δυο τρεις προσπάθειες και αφού ο Άγιος δεν αναπαυόταν με τα άμφια που του έραβαν, ο ηγούμενος απευθύνθηκε τελευταία στην Ιερά Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας όπου ζήτησε να κατασκευάσουν εκεί τα άμφια του Αγίου. Οι Μοναχές και με την ευλογία τότε του Αρχιεπισκόπου Ανδρέου έρραψαν τα άμφια του Αγίου με τον χαρακτηριστικό σταυρό (παρακαταθήκη του Αγίου Πατρός Ματθαίου) που τοποθετούν στο μέτωπο του κουκουλίου και στις δύο άκρες του. Αφού λοιπόν, πήραν οι μοναχοί τα άμφια από τους Ορθοδόξους (όπως ζητούσε ο Άγιος) του τα φόρεσαν και από τότε ο Άγιος Σάββας δεν ξαναενόχλησε τον ηγούμενο. Αναπαύεται μέχρι και σήμερα στη Λάρνακά του φορώντας "ρούχα Ορθοδόξων" όπως ζήτησε ο ίδιος με τον χαρακτηριστικό σταυρό στην άκρη του κουκουλίου του, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες.

Αυτού Αγίαις πρεσβείαις Χριστέ  ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς!



(Από δημοσίευση στο διαδίκτυο του π. Κηρύκου)

2016/12/04

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

Στην Ιερά Μονή στον Μύτικα της Χαλκίδας όπου ενασκείται η εξόριστη αδελφότητα, για την εμμονή της στην ορθόδοξη παράδοση,υπό την Οσιοτάτη Καθηγουμένη Βενερία, εορτάστηκε με κατάνυξη η μεγάλη θεομητορική εορτή της Πανυπερευλογημένης μας Κυρία Θεοτόκου Μαρίας. Την εόρτια Θεία Λειτουργία, μετ΄ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, τέλεσε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς ενώ έψαλλε ο καλλικέλαδος χορός των ομολογητριών μοναζουσών. Προσήλθαν πολλοί πιστοί όχι μόνο από την Εύβοια αλλά και από την Αττικοβοιωτία.

Στην συνέχεια παραθέτουμε ανέκδοτη ιστορία από το διαδίκτυο για την μαρτυρική πρώτη Καθηγουμένη Μαριάμ Σουλακιώτου (+ 1953) της Ιεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής, της οποίας Κανονική διάδοχος είναι σήμερα η Οσιοτάτατη Μητέρα Βενερία. Μήνα Νοέμβριο κοιμήθηκε μαρτυρικά η αείμνηστη Καθηγουμένη Μαριάμ ένεκα διωγμών για την ορθόδοξη πίστη και μίσους μέχρι θανάτου των τέκνων του κοσμοκράτορος του κόσμου τούτου, ο οποίος στέρησε και στην αδελφότητα την Μονή της Μετανοίας της.

Ἡ ἀνάδειξις τῆς Α' Καθηγουμένης Μαριάμ

Μετά τήν ἐμφάνιση καί ἐντολή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὁ μακάριος Ματθαῖος ἐγκατέλειψε γιά πάντα τήν ἀγαπημένη του Ἀθωνική ἔρημο καί κατέβηκε στόν κόσμο. Ἔφθασε στήν Ἀθήνα τήν 1η Ὀκτωβρίου 1926 καί ἀμέσως ἐγκαταστάθηκε στήν πατρική οἰκία τῆς δοκίμου Μαρίνας Σουλακιώτου (ἔπειτα Γεροντίσσης Μαριάμ), ἐπί τῆς ὁδοῦ Μεγ. Ἀλεξάνδρου ἀριθμ. 71.

δη ἀπό τόν καιρό τῶν ἐξοριῶν του (1910 καί 1922) καί κυρίως τῆς ἐφημερίας του στό Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι τῆς Ἀναλήψεως Βύρωνος (1917 - 1923), εἶχε δημιουργηθεῖ γύρω του μία πνευματική ὁμήγυρις φιλομονάχων ψυχῶν, ἀνδρῶν καί γυναικῶν. Ἔτσι μέ τήν κάθοδό του στόν κόσμο συγκεντρώθηκαν στό ἔπειτα Μετόχι οἱ ἑπτά πρῶτες ἀδελφές, ἡ πρώτη ζύμη τῆς ἔπειτα πολυπληθούς ἀδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας, διότι ἀπό τίς πρώτες προτεραιότητες τοῦ ἁγ. Ματθαίου ἦταν ἡ ἵδρυσις μονῶν, γιά τήν στήριξη τοῦ Ἀγῶνος τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας. 

Οἱ πρῶτες αὐτές ἑπτά ἀδελφές πού συγκεντρώθηκαν κάτω ἀπό τήν πνευματική καθοδήγηση του ἦσαν ἡ Μαρίνα Σουλακιώτου (Ἡγουμένη Μαριάμ, 1926 – 1953), ἡ Εἰρήνη Μενδρινοῦ (ἀρχικά Οἰκονόμος, 1926 - 1955, ἔπειτα Ἡγουμένη Εὐφροσύνη, 1955 – 1985), ἡ Μαρία Τσαγκάρη (μοναχή Μακαρία), ἡ Παναγιώτα Βουνισάκου (μοναχή Διονυσία), ἡ Μαρία Φαμέλη (μοναχή Μαρία), ἡ Ἀσημίνα Ταμπακάκη (μοναχή Ξένη) καί ἡ Ἑλένη Καρπαθάκη (μοναχή Συγκλητική, κατά σάρκα ἀνηψιά τοῦ ἁγ. Ματθαίου, κόρη τοῦ ἀδελφοῦ του Ἱερέως Κωνσταντίνου, Δασκάλα στό ἐπάγγελμα).
Οἱ ἀδελφές αὐτές ζοῦσαν κοινοβιακῶς, προετοιμαζόμενες μέ τήν προσευχή, τήν ἄσκηση καί τήν μεταξύ τους καί πρός τόν Γέροντά τους ὑπακοή, γιά τήν ἔπειτα ζωή τους στήν Ἱερά Μονή Παναγίας.


μπειρος στά πνευματικά, ἀλλά καί στά διοικητικά τῶν μονῶν ὁ ἅγ. Ματθαῖος, ἀπό τῆς συστάσεως τῆς ἀδελφότητος, προχώρησε στήν ἀνάδειξη τῆς πνευματικῆς μητέρας τῶν ἀδελφῶν, τῆς Καθηγουμένης. Συνήθως οἱ πνευματικοί προεστῶτες τῶν μονῶν ἐκλέγονται ἀπό τούς ἀδελφούς ἤ τίς ἀδελφές καί σπανίως διορίζονται ἀπό τούς ἐπιχωρίους Ἐπισκόπους. Ὁ ἅγ. Ματθαῖος μποροῦσε νά ὁρίσει Ἡγουμένη κατά τήν κρίση του μία τῶν ἀδελφῶν, ὅμως ἤθελε ἡ Ἡγουμένη νά ἀναδειχθεῖ μέσα ἀπό μία συγκεκριμένη πνευματική διαδικασία, ἀπό τήν ὁποία θά ἀποδεικνύονταν ἡ αὐταπάρνηση καί ἡ ἀγάπη της πρός τόν Γέροντα καί τίς ἐν Χριστῶ ἀδελφές της.

Κάποια στιγμή ζήτησε ἀπό τίς ὑποτακτικές του νερό. Ὅπως ἦταν φυσικό καί ἀναμενόμενο, ὅλες ἔσπευσαν νά τόν ἐξυπηρετήσουν, παρά τό γεγονός ὅτι τότε δέν ὑπῆρχε στά σπίτια τρεχούμενο νερό. Στή συνέχεια διευκρίνισε, ὅτι ἤθελε νερό ἀπό τήν πηγή τῆς ἱστορικῆς Μονῆς Καισαριανῆς, στόν Ὑμητό. Καί πάλι ὅλες ἔδειξαν προθυμία νά πᾶνε νά τοῦ φέρουν, ἡ δόκιμη ὅμως Μαρίνα Σουλακιώτου ἐπέμενε περισσότερο.

«Καλά παιδί μου - τῆς εἶπε ὁ Ἅγιος Πατήρ, φωτιζόμενος ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα - πήγαινε ἐσύ».
Μόλις ἡ δ. Μαρίνα πῆρε τήν στάμνα, ὁ μακάριος Γέροντας τήν φώναξε κοντά του.
«Βγάλε, παιδί μου τό μαντήλι σου» τῆς εἶπε. Ἡ δ. Μαρίνα ἔκανε ὑπακοή.
«Βγάλε καί τά παπούτσια σου», συνέχισε ὁ ἅγ. Ματθαῖος. Ἡ δ. Μαρίνα ἔκανε ὑπακοή, χωρίς νά προβάλλει τήν παραμικρή ἀντίρρηση.

Στή συνέχεια ὁ Ἅγιος Πατέρας πῆρε τό μαυρισμένο ἀπό τήν καπνιά τῶν ξύλων τηγάνι καί μαύρισε τό πρόσωπο τῆς ὑποτακτικῆς του! «Τώρα μπορεῖ νά ξεκινήσεις - εἶπε στή δ. Μαρίνα - ἀλλά νά πᾶς ἀπό τήν Ὀμόνοια»!

ἀπαλή κορασίδα δ. Μαρίνα ξεκίνησε γιά τήν Μονή Καισαριανῆς ξυπόλητη, χωρίς μαντήλι, μέ μουτζουρωμένο τό πρόσωπο καί μία στάμνα στόν ὥμο! Πέρασε τήν κεντρική πλατεία Ὀμονοίας καί ὅλη τήν Ἀθῆνα μέ τά πόδια, ἀπό χωματόδρομους μέ πέτρες καί χαλίκια (τότε δέν ὑπῆρχαν ἀσφαλτοστρωμένοι δρόμοι), δίνοντας τήν ἐντύπωση τοῦ ψυχικά διαταραγμένου ἀτόμου, μιᾶς τρελλῆς πού βγῆκε ξυπόλητη μέ μία στάμνα στό δρόμο! Ἀντιμετώπισε τά πειράγματα τοῦ κόσμου, τά σφυρήγματα τῆς ἀλητείας τῶν δρόμων, τά χαχανιτά τῶν γυναικῶν, τά γιουχαρίσματα τῶν παιδιῶν! Κι ὅμως συνέχισε τόν ἐπώδυνο δρόμο τῆς ὑπακοῆς της, μία διά Χριστόν Σαλή στούς Ἀθηναϊκούς δρόμους!

Μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα ὁ ἅγ. Ματθαῖος κάλεσε τίς ὑπόλοιπες ἕξι δόκιμες ὑποτακτικές του καί τούς εἶπε: «Τώρα πού θά ἔρθει ἡ ἀδελφή σας Μαρίνα, θά τῆς βάλετε μετάνοια, εἶναι ἡ Ἡγουμένη καί πνευματική σας μητέρα. Καί εἰδοποιῆστε ὅσους ἀδελφούς ἔχουν ἀρρώστους νά ἔρθουν, διότι τό νερό πού θά φέρει εἶναι τό νερό τῆς ὑπακοῆς καί θά κάνει θαύματα».

τσι ἀναδείχθηκε ἡ μαρτυρική Ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Γερόντισσα Μαριάμ καί ἔτσι ἐνθρονίσθηκε στίς συνειδήσεις καί τίς καρδιές τῶν ἀδελφῶν της, μέ τήν μέχρι θυσίας καί τελείας αὐταπαρνήσεως ὑπακοή. (Προφορική μαρτυρία στόν γράφοντα τῆς Ἡγουμένης Εὐφροσύνης, τῆς Ἡγουμένης Ἐπιστήμης, τῆς Μοναχῆς Ἰουλιανῆς καί τοῦ Μοναχοῦ Παναρέτου).

2016/12/02

APOLOGETIC BOOK; THE SCHISM OF 1937

1937- 2017; 80 YEARS OF THE FLORINITE SCHISM