2016/12/04

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

Στην Ιερά Μονή στον Μύτικα της Χαλκίδας όπου ενασκείται η εξόριστη αδελφότητα, για την εμμονή της στην ορθόδοξη παράδοση,υπό την Οσιοτάτη Καθηγουμένη Βενερία, εορτάστηκε με κατάνυξη η μεγάλη θεομητορική εορτή της Πανυπερευλογημένης μας Κυρία Θεοτόκου Μαρίας. Την εόρτια Θεία Λειτουργία, μετ΄ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, τέλεσε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς ενώ έψαλλε ο καλλικέλαδος χορός των ομολογητριών μοναζουσών. Προσήλθαν πολλοί πιστοί όχι μόνο από την Εύβοια αλλά και από την Αττικοβοιωτία.

Στην συνέχεια παραθέτουμε ανέκδοτη ιστορία από το διαδίκτυο για την μαρτυρική πρώτη Καθηγουμένη Μαριάμ Σουλακιώτου (+ 1953) της Ιεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής, της οποίας Κανονική διάδοχος είναι σήμερα η Οσιοτάτατη Μητέρα Βενερία. Μήνα Νοέμβριο κοιμήθηκε μαρτυρικά η αείμνηστη Καθηγουμένη Μαριάμ ένεκα διωγμών για την ορθόδοξη πίστη και μίσους μέχρι θανάτου των τέκνων του κοσμοκράτορος του κόσμου τούτου, ο οποίος στέρησε και στην αδελφότητα την Μονή της Μετανοίας της.

Ἡ ἀνάδειξις τῆς Α' Καθηγουμένης Μαριάμ

Μετά τήν ἐμφάνιση καί ἐντολή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὁ μακάριος Ματθαῖος ἐγκατέλειψε γιά πάντα τήν ἀγαπημένη του Ἀθωνική ἔρημο καί κατέβηκε στόν κόσμο. Ἔφθασε στήν Ἀθήνα τήν 1η Ὀκτωβρίου 1926 καί ἀμέσως ἐγκαταστάθηκε στήν πατρική οἰκία τῆς δοκίμου Μαρίνας Σουλακιώτου (ἔπειτα Γεροντίσσης Μαριάμ), ἐπί τῆς ὁδοῦ Μεγ. Ἀλεξάνδρου ἀριθμ. 71.

δη ἀπό τόν καιρό τῶν ἐξοριῶν του (1910 καί 1922) καί κυρίως τῆς ἐφημερίας του στό Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι τῆς Ἀναλήψεως Βύρωνος (1917 - 1923), εἶχε δημιουργηθεῖ γύρω του μία πνευματική ὁμήγυρις φιλομονάχων ψυχῶν, ἀνδρῶν καί γυναικῶν. Ἔτσι μέ τήν κάθοδό του στόν κόσμο συγκεντρώθηκαν στό ἔπειτα Μετόχι οἱ ἑπτά πρῶτες ἀδελφές, ἡ πρώτη ζύμη τῆς ἔπειτα πολυπληθούς ἀδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας, διότι ἀπό τίς πρώτες προτεραιότητες τοῦ ἁγ. Ματθαίου ἦταν ἡ ἵδρυσις μονῶν, γιά τήν στήριξη τοῦ Ἀγῶνος τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας. 

Οἱ πρῶτες αὐτές ἑπτά ἀδελφές πού συγκεντρώθηκαν κάτω ἀπό τήν πνευματική καθοδήγηση του ἦσαν ἡ Μαρίνα Σουλακιώτου (Ἡγουμένη Μαριάμ, 1926 – 1953), ἡ Εἰρήνη Μενδρινοῦ (ἀρχικά Οἰκονόμος, 1926 - 1955, ἔπειτα Ἡγουμένη Εὐφροσύνη, 1955 – 1985), ἡ Μαρία Τσαγκάρη (μοναχή Μακαρία), ἡ Παναγιώτα Βουνισάκου (μοναχή Διονυσία), ἡ Μαρία Φαμέλη (μοναχή Μαρία), ἡ Ἀσημίνα Ταμπακάκη (μοναχή Ξένη) καί ἡ Ἑλένη Καρπαθάκη (μοναχή Συγκλητική, κατά σάρκα ἀνηψιά τοῦ ἁγ. Ματθαίου, κόρη τοῦ ἀδελφοῦ του Ἱερέως Κωνσταντίνου, Δασκάλα στό ἐπάγγελμα).
Οἱ ἀδελφές αὐτές ζοῦσαν κοινοβιακῶς, προετοιμαζόμενες μέ τήν προσευχή, τήν ἄσκηση καί τήν μεταξύ τους καί πρός τόν Γέροντά τους ὑπακοή, γιά τήν ἔπειτα ζωή τους στήν Ἱερά Μονή Παναγίας.


μπειρος στά πνευματικά, ἀλλά καί στά διοικητικά τῶν μονῶν ὁ ἅγ. Ματθαῖος, ἀπό τῆς συστάσεως τῆς ἀδελφότητος, προχώρησε στήν ἀνάδειξη τῆς πνευματικῆς μητέρας τῶν ἀδελφῶν, τῆς Καθηγουμένης. Συνήθως οἱ πνευματικοί προεστῶτες τῶν μονῶν ἐκλέγονται ἀπό τούς ἀδελφούς ἤ τίς ἀδελφές καί σπανίως διορίζονται ἀπό τούς ἐπιχωρίους Ἐπισκόπους. Ὁ ἅγ. Ματθαῖος μποροῦσε νά ὁρίσει Ἡγουμένη κατά τήν κρίση του μία τῶν ἀδελφῶν, ὅμως ἤθελε ἡ Ἡγουμένη νά ἀναδειχθεῖ μέσα ἀπό μία συγκεκριμένη πνευματική διαδικασία, ἀπό τήν ὁποία θά ἀποδεικνύονταν ἡ αὐταπάρνηση καί ἡ ἀγάπη της πρός τόν Γέροντα καί τίς ἐν Χριστῶ ἀδελφές της.

Κάποια στιγμή ζήτησε ἀπό τίς ὑποτακτικές του νερό. Ὅπως ἦταν φυσικό καί ἀναμενόμενο, ὅλες ἔσπευσαν νά τόν ἐξυπηρετήσουν, παρά τό γεγονός ὅτι τότε δέν ὑπῆρχε στά σπίτια τρεχούμενο νερό. Στή συνέχεια διευκρίνισε, ὅτι ἤθελε νερό ἀπό τήν πηγή τῆς ἱστορικῆς Μονῆς Καισαριανῆς, στόν Ὑμητό. Καί πάλι ὅλες ἔδειξαν προθυμία νά πᾶνε νά τοῦ φέρουν, ἡ δόκιμη ὅμως Μαρίνα Σουλακιώτου ἐπέμενε περισσότερο.

«Καλά παιδί μου - τῆς εἶπε ὁ Ἅγιος Πατήρ, φωτιζόμενος ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα - πήγαινε ἐσύ».
Μόλις ἡ δ. Μαρίνα πῆρε τήν στάμνα, ὁ μακάριος Γέροντας τήν φώναξε κοντά του.
«Βγάλε, παιδί μου τό μαντήλι σου» τῆς εἶπε. Ἡ δ. Μαρίνα ἔκανε ὑπακοή.
«Βγάλε καί τά παπούτσια σου», συνέχισε ὁ ἅγ. Ματθαῖος. Ἡ δ. Μαρίνα ἔκανε ὑπακοή, χωρίς νά προβάλλει τήν παραμικρή ἀντίρρηση.

Στή συνέχεια ὁ Ἅγιος Πατέρας πῆρε τό μαυρισμένο ἀπό τήν καπνιά τῶν ξύλων τηγάνι καί μαύρισε τό πρόσωπο τῆς ὑποτακτικῆς του! «Τώρα μπορεῖ νά ξεκινήσεις - εἶπε στή δ. Μαρίνα - ἀλλά νά πᾶς ἀπό τήν Ὀμόνοια»!

ἀπαλή κορασίδα δ. Μαρίνα ξεκίνησε γιά τήν Μονή Καισαριανῆς ξυπόλητη, χωρίς μαντήλι, μέ μουτζουρωμένο τό πρόσωπο καί μία στάμνα στόν ὥμο! Πέρασε τήν κεντρική πλατεία Ὀμονοίας καί ὅλη τήν Ἀθῆνα μέ τά πόδια, ἀπό χωματόδρομους μέ πέτρες καί χαλίκια (τότε δέν ὑπῆρχαν ἀσφαλτοστρωμένοι δρόμοι), δίνοντας τήν ἐντύπωση τοῦ ψυχικά διαταραγμένου ἀτόμου, μιᾶς τρελλῆς πού βγῆκε ξυπόλητη μέ μία στάμνα στό δρόμο! Ἀντιμετώπισε τά πειράγματα τοῦ κόσμου, τά σφυρήγματα τῆς ἀλητείας τῶν δρόμων, τά χαχανιτά τῶν γυναικῶν, τά γιουχαρίσματα τῶν παιδιῶν! Κι ὅμως συνέχισε τόν ἐπώδυνο δρόμο τῆς ὑπακοῆς της, μία διά Χριστόν Σαλή στούς Ἀθηναϊκούς δρόμους!

Μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα ὁ ἅγ. Ματθαῖος κάλεσε τίς ὑπόλοιπες ἕξι δόκιμες ὑποτακτικές του καί τούς εἶπε: «Τώρα πού θά ἔρθει ἡ ἀδελφή σας Μαρίνα, θά τῆς βάλετε μετάνοια, εἶναι ἡ Ἡγουμένη καί πνευματική σας μητέρα. Καί εἰδοποιῆστε ὅσους ἀδελφούς ἔχουν ἀρρώστους νά ἔρθουν, διότι τό νερό πού θά φέρει εἶναι τό νερό τῆς ὑπακοῆς καί θά κάνει θαύματα».

τσι ἀναδείχθηκε ἡ μαρτυρική Ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Γερόντισσα Μαριάμ καί ἔτσι ἐνθρονίσθηκε στίς συνειδήσεις καί τίς καρδιές τῶν ἀδελφῶν της, μέ τήν μέχρι θυσίας καί τελείας αὐταπαρνήσεως ὑπακοή. (Προφορική μαρτυρία στόν γράφοντα τῆς Ἡγουμένης Εὐφροσύνης, τῆς Ἡγουμένης Ἐπιστήμης, τῆς Μοναχῆς Ἰουλιανῆς καί τοῦ Μοναχοῦ Παναρέτου).

2016/12/02

APOLOGETIC BOOK; THE SCHISM OF 1937

1937- 2017; 80 YEARS OF THE FLORINITE SCHISM

2016/11/27

ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΘΙΕΡΑΡΧΟΥ

Πολυχρόνιον ποίησαι Κύριος ο Θεός 
τον Πανιερώτατον και Πατέρα ημών, 
Μητροπολίτην Θηβών και Λεβαδείας
 και Πρόεδρον της Ιεράς Συνόδου ημών
κύριον κύριον Χρυσόστομον. 
Κύριε, φύλαττε Αυτόν εις πολλά έτη.
ΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΕΤΗ ΔΕΣΠΟΤΑ!


Το Σάββατο 13/26 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Πατέρα Ιωάννη τον Χρυσόστομο, εορτάζει ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Τοποτηρητής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Γ.Ο.Χ. Αθηνών και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Ακαινοτομήτου Εκκλησίας της Ελλάδος. 
Ανήμερα της εορτής του Χρυσορρήμονος τελέστηκε πανηγυρική Θεία Αρχιερατική Λειτουργία στην έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών, τον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίων Ταξιαρχών Θήβας. Της Θείας Μυσταγωγία προεξήρχε ο εορτάζων Άγιος Πρόεδρος μετά του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά, βοηθούμενοι υπό των Ιερομονάχων π. Αυγουστίνου, π. Ευθυμίου, π. Βησσαρίωνος, του επίσης εορτάζοντος π. Χρυσοστόμου και του Ιεροδιακόνου π. Αθανασίου.
Προσήλθαν εκατοντάδες πιστών κυρίως από την Αττικοβοιωτία αλλά και από άλλες περιοχές, που κατέκλυσαν τον Ναό και τους πέριξ χώρους από τις πρωινές ώρες. Οι πιστοί είχαν την ευλογία να ασπαστούν και πλείστα ιερά Λείψανα Αγίων που ήταν εκτεθειμένα προς προσκύνηση ήδη από την εορτή των Αγίων Ταξιαρχών. Επίσης παρέστησαν αντιπροσωπείες των Ιερών Μονών Αγίας Παρασκευής Μύτικα Χαλκίδας (της αδελφότητας Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης υπό την Οσιοτάτη Καθηγουμένη Βενερία), του Αγίου Γεωργίου Μελλισοχωρίου Θήβας και Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Πανακτού Οινόης.
Πρός της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε η ευλογία των Άρτων ενώ κατά την ώρα του Κοινωνικού τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Πανοσιολογιότατος Ιερομόναχος π. Ευθύμιος Κωττούλας, αναφερθείς στους πειρασμούς που κατέκλυσαν την ζωή του Αγίου Ιωάννου Χρυσόστόμου και την προβολή του κλέους αυτού της Κωνσταντινουπόλεως ως παράδειγμα μίμησης στην δική μας κατά Χριστόν ζωή. Υποδειγματική υπήρξε και η διακονία των Ιεροψαλτών στα δύο αναλόγια από διάφορες ενορίες, δίνοντας πανηγυρικό τόνο και εντείνοντας στην πνευματική ανάταση των πιστών.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Πανιερώτατος Πρωθιεράρχης της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ευχαρίστησε τους πιστούς για την αθρόα προσέλευση τους και τις ευχές τους και ζήτησε ως "δώρο" την μετάνοια και τον εν Χριστώ ανακαινισμό. 
Ο Σεβασμιότατος Αττικής κ. Κοσμάς ευχήθηκε εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου και ο καλλίφωνος πανοσιολογιότατος π. Αυγουστίνος μετά άλλων αδελφών και πατέρων έψαλλε τον "Πολυχρόνισμό" του Αγίου Προέδρου. Ο Πανιερώτατος Πρωθιεράρχης διένειμε το αντίδωρο, δεχόμενος τις εγκάρδιες ευχές των πιστών. Οι πιστοί δέχθηκαν την φιλοξενία των Θηβαίων αδελφών ενώ προσφέρθηκε και Τράπεζα για τους Πατέρες και τους πιστούς που προσήλθαν απο μακριά.





2016/11/25

Иконы Божией Матери «Иверской-Мироточивой»

Иконы Божией Матери «Иверской-Мироточивой» 
   
(Празднование: 11/24 ноября 1982 г. - день начала Мироточения)



1982 году скит посетил православный канадец чилийского происхождения Иосиф Муньос Кортес — занимавшийся изучением иконописи преподаватель истории искусств. Осенью 1982 года Иосиф с друзьями отправился в паломничество на Афон. Очень хотелось ему побывать в скиту святого Даниила, знаменитом своей иконописной мастерской. На пути к скиту паломники заблудились и обнаружили другой скит – во имя Рождества Христова[1]. Монахи приняли их с любовью, угостили чаем, после чего пригласили посетить иконописную мастерскую. «И тут, – вспоминает Муньос, – я увидел икону, от которой мое сердце как будто перевернулось в груди».

Образ Божией Матери – список с Иверской Вратарницы — настолько поразил его, что он начал упрашивать монахов продать ему икону. Монахи твердо и решительно отказали, объяснив, что этот образ, созданный о. Хризостомом (Цанисом)[2], один из первых, написанных византийским письмом, и служит им образцом. Однако они пообещали сделать список с иконы и послать его в Канаду. Муньос продолжал упрашивать, однако иноки были непреклонны. Во время ночной литургии в храме скита Иосиф Муньос обратился с молитвой к Божией Матери: “Я уже сделал все, что можно сделать по-человечески: я предлагал деньги, я надоедливо упрашивал игумена. Но, Матерь Божия, все же сопровождай нас в Америку, потому что мы так нуждаемся в Тебе!” После молитвы он почувствовал душевное успокоение и уверенность в том, что просьба его услышана. 


На рассвете, когда Иосиф и его спутник попрощались с монахами и пошли к пристани, их догнал игумен схиигумен Климент (†1997), державший в руках завернутую икону. “Божья Матерь желает ехать с вами, – сказал он и решительно отказался от предложенных денег. – За такую святыню деньги брать нельзя”. После этого друзья направились в Иверский монастырь и приложили подаренный образ к древнему чудотворному образу Божией Матери Вратарница, Покровительницы Афона, с которого и была списана поразившая его икона.

После возвращения в Монреаль Иосиф установил икону в красном углу рядом с имевшимися у него реликвиями. По словам Иосифа, икона впервые за мироточила 24 ноября 1982 года и затем мироточила почти непрерывно в течение 15 лет (1982-1997), за исключением страстных седмиц Великого поста, перед Пасхой. По утверждению очевидцев, святое миро истекало главным образом из рук Девы Марии и Спасителя, а также из звезды, находившейся на плече Богородицы, оно имело сильный аромат роз и его даже собирали в сосуды. Исцеления миром, вес которого за все годы в несколько раз превысил вес самой иконы, были зафиксированы в огромном количестве, в том числе и от неизлечимых болезней.


Бывали также случаи, когда после прекращения истечения оно возобновлялось неожиданным образом. Так, при посещении Бостонского монастыря миро истекало потоками, но затем совершенно иссякло, когда икона была перенесена в ближний приход. По возвращении в монастырь поток возобновился так сильно, что выступил через край. В другом случае после раздачи мира 850 богомольцам икона оказалась сухой, но прибыв на следующий день в приход, где ее ожидала масса верующих, она чудесным образом восстановила мироистечение.

15 лет Муньос возил Монреальскую икону по всему миру. Она побывала в Европе и Америке, в Азии и Новой Зеландии, в Австралии и Африке. И везде Богородица помогала людям. Истекавшее миро собирали в ватки и рассылали верующим — поступало множество сообщений об исцелениях, в том числе от тяжёлых заболеваний, происходивших после молитв и помазываний больных в России, Латвии, Бельгии, Канаде, Швейцарии, Швеции, Бразилии, Аргентине и др. Некоторые из фотографий иконы тоже начинали мироточить. Получив письмо с фотографией и ваткой, пропитанной миром, Александр Солженицын написал Иосифу, что эта икона-целительница, которая исцеляет не тела, а души больных.

В Россию икону ни разу не привозили. Связано это было с тем, что выступавшие против форсирования сближения с Московским патриархатом представители высокопоставленного духовенства РПЦЗ, в том числе её тогдашний первоиерарх митр. Виталий, считали данный визит неуместным.​

«Икона явилась в нашей маленькой Зарубежной Церкви как раз после того, как покойный патриарх Пимен сказал, что Зарубежная Церковь мертва, так как у нас нет чудес. И это случилось в подтверждение евангельских слов: не бойся, малое стадо. Ещё это случилось у нас потому, наверное, что наша Церковь своими молитвами поддерживает христиан в России». (из беседы с братом Иосифом Муньос в Монреале, 11/24 ноября 1992 г.).

В ночь с 30 на 31 октября 1997 года Иосиф Муньос был убит в Афинах, а Монреальская Иверская икона бесследно исчезла.

Чудеса, дарованные от Иверской Монреальской иконы

Везде, куда бы ни прибывала эта икона, возрождались любовь и согласие, как, например, в одной общине, где ссорившиеся прихожане вновь обрели путь к молитве и церковному единению. Ее присутствие умножало молитвенный жар до такой степени, что литургии, совершаемые при ней, могут быть сравнимы с пасхальными, столь пламенными в Православной Церкви.

Известны многие случаи возврата людей к посещению храма, исповеди, причастию. Так, одна бедная женщина, узнав о смерти своего сына, готовилась лишить себя жизни, но, тронутая до глубины души при виде чудотворной иконы, раскаялась в своем ужасном намерении и немедленно исповедалась. Благодатное воздействие Пречистой пробуждало и преображало верных, нередко застывших в косном веровании.

Рассказывают, как один старый монах, подойдя к иконе, запел: “Величит душа моя Господа…” – и целебное миро обильно истекло от звезды на плече Богоматери.

Из множества чудес, связанных с Иверской Мироточивой иконой, расскажем лишь о самых известных.

…В Германии заболел неизлечимой болезнью мальчик лет пяти. Родители положили его в больницу, как сами говорили, – “отдали в больницу умирать”. Ребенок ничего не ел и таял как свеча. В это время родителям прислали из Америки ватку, пропитанную миром от Иверской иконы.

В субботу мать взяла эту ватку в больницу и протерла ею все тельце сына, а в Понедельник утром позвонила взволнованная медсестра и сказала: “Произошло невероятное! Ваш мальчик встал с постели и попросил кушать”. Через несколько дней ребенок был совершенно здоров.

…В Лос-Анжелесе в 1991 году, когда икона была в соборе, к ней приложилась согнутая параличом и с трудом передвигавшаяся старая прихожанка. Приложившись, женщина сразу выпрямилась и пошла исцеленная, славя Бога и Его Пречистую Матерь.

…Пожилая француженка пришла на костылях поклониться Иверской Мироточивой.

Помолившись перед чудотворным образом, она уехала. Примерно через неделю эта женщина приехала снова, уже без костылей, и рассказала о своем чудесном исцелении. Добравшись до дома после посещения иконы, она на следующее утро стала подниматься с кровати и хотела, как всегда, взять костыли, без которых обычно не могла встать на ноги, но вдруг почувствовала, что костыли уже не нужны. И с тех пор она ходит спокойно без них.

…В клинике города Винсен, в предместье Парижа, два года лежал 28-летний француз с искалеченной после дорожной аварии ногой. Врачи пришли к заключению о необходимости ампутации. Не знавший Бога, Жан-Луи Жорж (так звали больного) в отчаянии решил покончить жизнь самоубийством.

Ему рассказали о чудотворной иконе Иверской Мироточивой, находившейся тогда в Леснинской женской обители (примерно в ста километрах от Парижа), и он согласился поехать туда.

После молебна у иконы священник взял ватку, смоченную миром, и положил больному под бинты. Но Жан не хотел уходить из церкви и стал просить об исповеди. Священник ответил, что это невозможно, ведь молодой человек не был православным, но потом все же согласился с ним побеседовать. И Жан стал горячо говорить и особенно каяться в своем намерении наложить на себя руки…

Он уехал в тот же день в Париж, а ночью с ноги чудесным образом упали бинты, кожа стала очищаться, исчез гной из ран. Выписываясь из клиники, Жан-Луи сказал, что глубоко уверовал в неведомого ему доселе Бога и взял себе в правило каждое утро читать до трапезы акафист Божией Матери.

…В одну из больниц Бельгии привезли в машине “скорой помощи” какого-то мужчину. Сестра – православная христианка — спросила: “Он умирает?” Ей ответили, что он уже скончался, покончив с собой. Тогда медсестра взяла ватку с миром от Иверской иконы, помазала усопшего и сказала: “Матерь Божия, помоги его душе там, где она находится сейчас”.

Человек открыл глаза, позвал священника и исповедался, покаялся в содеянном. Он прожил еще два дня, но никто из врачей не мог объяснить это чудесное его возвращение к жизни.

…В России четырехлетний мальчик получил сильное ранение. Его маленькую ножку захватила неисправная лестница эскалатора, зубцы которой нанесли глубокую рану. В больнице трудно было без слез смотреть на страдания малыша.

У родных этого мальчика была ватка с миром от Иверской мироточивой иконы. Они горячо молились Божией Матери и смазывали ваткой вокруг раны. К изумлению лечащего врача рана начала заживать, операцию отменили и вскоре мальчика отпустили домой.

По всему христианскому миру разошлись фотографии Иверской иконы с приклеенным к ней кусочком ваты, пропитанным целебным благоуханным миром. Но самое удивительное, что некоторые фотографии иконы тоже мироточат. Это происходит повсеместно – в Америке, в Европе. Мироточат списки Иверской иконы и в России.

24 февраля 1996 года во время всенощного бдения в храме села Нижняя Байгора Воронежской области начала мироточить Иверская икона Богоматери.

Миро истекало потоками: под икону положили белое полотенце, которое впитывало миро. Чудесное истечение мира продолжалось до конца богослужения. А утром 25 февраля, в самый день праздника Иверской иконы истечение мира продолжалось, все так же стекало оно по иконе потоками. 26 февраля мира стало меньше, оно истекало из-под венца, много росинок было и на челе Божией Матери.

На следующий день миро истекало потоками по всей иконе, а 28 февраля вся икона как бы высохла, но из глаз Божией Матери потекли струйки мира. Множество собравшихся видели это чудо, и дивный аромат мира стоял в храме долгое время.

Тропа́рь, гла́съ 1:

Отъ святы́я ико́ны Твоея́, о Влады́чице Богоро́дице, мѵ́ро благода́тное источи́ла еси́ оби́льно, вѣ́рныя Твоя́ во изгна́ніи су́щія утѣ́шила еси́ и невѣ́рныя свѣ́томъ Сы́на Твоего́ просвѣти́ла еси́. Тѣ́мже и припа́даемъ къ Тебѣ́, Госпоже́, со слеза́ми: ми́лостива на́мъ бу́ди въ ча́съ су́дный, да нека́ко толи́кую ми́лость Твою́ воспрія́вше, я́ко презо́рливи нака́зани бу́демъ, но пода́ждь на́мъ Твои́ми моли́твами пло́дъ духо́вный принести́ и спаси́ ду́ши на́ша.

Конда́къ, гла́съ 8:

Аще и оте́чествія земна́го лише́ніе попуще́ніемъ Бо́жіимъ пріи́де вѣ́рнымъ Твои́мъ, но яви́лася еси́ ми́лостивая Утѣ́шительница и́мъ въ чудотво́рнѣй ико́нѣ Твое́й, отъ нея́же и сле́зы источи́ла еси́ о нечу́вствіи серде́цъ на́шихъ скорбя́щи, тѣ́мже и умиле́нно вопіе́мъ къ Тебѣ́ со слеза́ми: небе́снаго оте́чествія врата́ отве́рзи на́мъ толку́щимъ, я́ко блага́я Врата́рница еси́, две́ри ра́йскія вѣ́рнымъ отверза́ющая.


[1] Это был скит Рождества Христова в Катунаках, относившийся к «матфеевскому» Синоду Истинно-Православной Церкви Греции.

[1] Иеромонах Хризостом (Цанис) - ныне Митрополит Фивский и Ливадийский, с 2009 года предстоятель Матфеевского Синода старостильной греческой Церкви.

***

Искажение текста зарубежного акафиста иконе Б.М.Иверской-Мироточивой Монреальской членами МП:

Оригинал: «Страннаго и непостижимаго промышления Господня о рабех Его в разсеянии русстем сущих не уразумеша отступницы тайнии, рекшии Благодати Божией в Церкви изгнанной не быти. Ты же, Владычице, чудоточное миро от иконы Твоея источивши, абие злохуление сие всеконечно посрамила еси, верныя же Твоя возвеселила еси, вопиющия о Тебе: Аллилуиа».

Измененный текст: «Странное и непостижимое промышление Господне о рабех Его в разсеянии русстем сущих людие православнии уразумеша, егда Ты, Владычице, чудоточное миро от иконы Твоея источивши, верныя Твоя возвеселила еси, вопиющия о Тебе: Аллилуиа».

( http://afanasiy.net)

2016/11/22

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΣΤΥΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ

«Κι αν αλλάξουν όλοι να παραμείνετε στην παράδοση»
«Τα σπίτια σας να γίνουν Εκκλησίες»...
 
Βρισκόμαστε στη Θηβα το 1924 στην περιοχή του Πυρίου. Όλα κυλούν ήρεμα και καλά. Οι νοικοκυρές στολίζουν τα σπίτια τους με τα έργα των χεριών τους, οι πατεράδες αγωνίζονται για το καθημερινό αναλώνοντας τις περισσότερες ώρες τους στα χωράφια ενώ τα παιδιά ανέμελα τρέχουν από δω και από κει για να χορτάσουν το παιχνίδι τους. Ξαφνικά όμως μέσα σε αυτή την ηρεμία δύο άντρες ανεβασμένοι στα άλογά τους, γνωστοί στους περισσότερους των Θηβών, ο Κίμων ο Στεφανιώτης και ο Λουκάς ο Καλατζής, γυρίζουν αλαφιασμένοι και τρομαγμένοι φωνάζοντας, πάνω από τα άλογα που βρισκόντουσαν. «ΜΑΣ ΦPAΓKEΨAN! ΜΑΣ ΦPAΓKEΨAN!» Τι είχε συμβεί; Δυστυχώς είχαν πληροφορηθει πως η Ελλαδική Εκκλησία άλλαξε το ημερολόγιο χωρίς να γνωρίζει ο κόσμος, χωρίς να ρωτηθούν οι Αρχιερείς της Ελλάδος, εκτός από τους πέντε που το άλλαξαν.

«Μας φράγκεψαν! Μας φράγκεψαν!». Συνεχώς φώναζαν και ενημέρωναν τα γειτονικά χωριά των Θηβών. Ναι, μα με ποιο δικαίωμα το έκαναν αυτό; Αφού αυτοί δεν ήταν κληρικοί, ήταν απλοί λαϊκοί. Από που πήραν το θάρρος αυτό; Τι γνώριζαν; Τι εντολή είχαν;

Οι δύο αυτοί άνδρες είχαν πνευματικό καθοδηγητή κάποιο επίσκοπο ο οποίος βρισκόταν σε ένα όμορφο νησί του Αργοσαρωνικού, την Αίγινα. Το όνομά του ήταν Νεκτάριος, Επίσκοπος Πενταπόλεως. Το 1918 είχαν πάει και οι δύο στο νησί να εξομολογηθούν και να πάρουν τη συμβουλή του για ένα θέμα το οποίο την εποχή εκείνη ήταν σε έξαρση. Το θέμα αυτό ήταν για την αλλαγή του ημερολογίου. Η ερώτησις των δύο ήταν κατά πόσο είναι εφικτή και επιτρεπτή η αλλαγή του ημερολογίου. Ο Άγιος Ιεράρχης όπως ήταν σοφός και πράος τούς απάντησε:

-Παιδιά μου, δεν πρέπει να γίνει η αλλαγή του ημερολογίου διότι βάσει αυτού έχουν θεσπισθεί όλες οι εορτές της Εκκλησίας μας και ιδιαιτέρως το αιώνιο Πασχάλιο.
- Μαλιστα Δέσποτα, εάν όμως η Εκκλησία δεχθεί τη μεταρρύθμιση τι γίνεται; Τι κάνουμε εμείς;
- Εσείς να παραμείνετε ως έχετε, δεν θα ακολουθήσετε τούς μεταρρυθμιστές διότι το Γρηγοριανό ημερολόγιο έχει καταδικασθεί από τρεις πανορθοδόξους συνόδους επί πατριαρχίας Ιερεμίου του Τρανού 1592-1593 και Ανθίμου το 1848. Είναι αδύνατον Ορθόδοξοι Χριστιανοί να δεχθούν την αλλαγή. Εγώ δε δέχομαι ούτε ακολουθώ κανέναν έστω κι αν μείνω μόνος μου. Ναι, Δέσποτα, αλλά εάν δεν έχουμε ιερείς τι θα κάνουμε;
- Παιδιά μου θα οικονομήσει ο Κύριος μας και θα σας στείλει.
- Κι αν δεν έχουμε εκκλησία και εχουν γυρίσει όλοι με το Γρηγοριανό εκεί, πως το αντιμετωπίζουμε;
- Γι’ αυτό προβληματίζεσθε; Δεν υπάρχει πρόβλημα, τα σπίτια σας να γίνουν Εκκλησίες.
- Μα, πως Δέσποτα; Πως μπορεί να γίνουν αυτά;
- Εγώ παιδιά μου απεύχομαι να γίνη η αλλαγή, αλλά εάν γίνει τότε πρέπει να αντισταθείτε. Να είστε σίγουροι πως ο Χριστός μας θα είναι μαζί σας όταν συνειδητά υπερασπισθείτε τα Ιερά και τα Όσια της Εκκλησίας μας. Εάν διαβάσατε την Ιστορία της Εκκλησίας μας θα δείτε και θα γνωρίσετε πως σε περίοδο ανταρσίας και ακαταστασίας στην Εκκλησία ότι πολλά σπίτια είχαν γίνει τόποι κοινής προσευχής». Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα είπε και τους έλεγε ο επίσκοπος Πενταπόλεως Νεκτάριος. Έπειτα από δύο χρόνια το 1920 ο Άγιος Ιεράρχης κοιμήθηκε.

Παρευρέθηκαν στην κηδεία του παίρνοντας για τελευταία φορά την ευχή του προσκυνώντας τον. Καθηκόντως λοιπόν οι δύο αυτοί άνδρες σεβόμενοι τη μνήμη του πνευματικού τους, ως συνειδητοί χριστιανοί, προσπάθησαν όσο το δυνατόν περισσότερο να ενημερώσουν τον κόσμο για το μεγάλο πνευματικό κακό που είχε γίνει στην Ελλάδα. Καταφέρνουν με τη χάρη του Κυρίου μας να βοηθήσουν πνευματικά, πολύ κόσμο με αποτέλεσμα αρκετά χωριά της Βοιωτίας να παραμένουν στη παράδοση. Ιερείς έρχονταν αραιά και που από το Άγιον Όρος για να τούς εξυπηρετήσουν και όχι μόνον αυτό αλλά στην αναζήτηση προς εξυπηρέτηση ιερού ναού ο Λουκάς Καλατζής αποφάσισε να κάνει τόπο κοινής προσευχής το σπιτάκι του, δίδοντας στο Εκκλησάκι την ονομασία του Ευαγγελισμού, ούτως ώστε να έρθουν σε εκπλήρωση οι ευχές και οι εντολές του πνευματικού τους πατέρα του Επισκόπου Πενταπόλεως Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού.
 
(Απόσπασμα από άρθρο π. Χρυσοστόμου Μανιώτη στο περιοδικό "Φωνή της Ορθοδοξίας"). 

Ἡ γνωριμία μέ τόν ἅγιο Νεκτάριο ἐπόσκοπο Πενταπόλεως – Ὁ πόθος τοῦ μαρτυρίου
 
Τό 1910 καί ἐνῶ ὁ Ἅγιος Πατήρ Ματθαῖος περιώδευε ἱεραποστολικῶς τήν Πελοπόννησο, πληροφορήθηκε γιά τόν αὐτοεξόριστο στήν Ἑλλάδα Μητροπ. Πενταπόλεως Νεκτάριο (τοῦ κλίματος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας), τότε Διευθυντή τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς τοῦ ὁποίου ἡ φήμη τῆς ἁγιότητος ἦταν εὑρύτατα διαδεδομένη. Οἱ δύο ἄνδρες συνδέθηκαν ἔκτοτε μέ πνευματική φιλία, μεταξύ τους δέ ὑπῆρξε καί ἀλληλογραφία. Μάλιστα ὁ ἅγ. Νεκτάριος, ἐκτιμήσας τόν χαρακτῆρα του, τόν χειροθέτησε Ἀρχιμανδρίτη καί τοῦ χάρισε ἕνα ἐπιγονάτιό του (σήμερα φυλάσσεται στό Δεσποτικό τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας Κερατέας).
Ἕνα χαρακτηριστικό τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Πατρός Ματθαίου εἶναι, ὅτι ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἐφλέγετο ἀπό τόν πόθο τοῦ μαρτυρίου ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Πίστεώς Του. Τόν μαρτυρικό του ζῆλο ἐξέθρεψε ἀφ’ ἑνός μέν ἡ μελέτη τῶν συναξαρίων τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καί Νεομαρτύρων (ἡ ὁποῖα ἤδη ἀπό τήν παραμονή του στή Μονή Χρυσοπηγῆς ἦταν καθημερινό του ἐντρύφημα), ἀφ’ ἑτέρου δέ ἡ θυσιαστική διάθεση ὑπέρ τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως καί τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος τῶν ὑποδούλων στούς Τούρκους συμπατριωτῶν του Κρητῶν.
Σέ ἐποχές ἱστορικά κοντινές μέ ἐκείνη τῆς παιδικῆς τοῦ νεαροῦ Γεωργίου, πολλοί Κρητικοί εἶχαν θυσιαστεῖ στό βωμό τῆς μανίας τῶν Ὀθωμανῶν κατά τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Ἀμέσως μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, εἶχαν τελειωθεῖ μαρτυρικά στό Ρέθυμνο οἱ Ἅγιοι 4 Νεομάρτυρες Ἀγγελῆς, Γεώργιος, Μανουήλ καί Νικόλαος, πρώην κρυπτοχριστιανοί ἀπό τό χωριό Μέλαμπες Ἀμαρίου (+ 1924, 28η Ὀκτωβρίου). Καί τό 1866, ἐνῶ ὁ Γεώργιος ἦταν στήν τρυφερή ἡλικία τῶν 6 ἐτῶν, τήν Κρήτη συγκλόνισε ἡ μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ 1866, μία σελίδα τῆς ὁποίας ἦταν καί τό φοβερό μαρτύριο τοῦ ἁγ. Νεομάρτυρος Γεωργίου ἀπό τόν Ἀλικιανό Κυδωνίας, μία περιοχή κοντινή στήν ἰδιαιτέρα του πατρίδα καί πολύ κοντινή στή Μονή τῆς Χρυσοπηγῆς.
Ἀργότερα στούς Ἁγίους Τόπους ὁ πόθος του γιά τό μαρτύριο θά γιγαντωθεῖ ἀκόμη περισσότερο. Ἡ Παλαιστίνη, σάν γεωγραφικός καί ἱστορικός χῶρος ἀθλήσεως πολλῶν παλαιῶν καί νέων Μαρτύρων, ἄσκησε στήν ψυχή του ἰσχυρή πνευματική γοητεία. Λ.χ. στή Μονή Τιμίου Προδρόμου Ἱεροσολύμων φυλάσσονταν τά Λείψανα τοῦ ἁγ. Νεομ. Παναγιώτου τοῦ Πελοποννησίου, ὁ ὁποῖος εἶχε μαρτυρήσει τό 1820 καί ἡ μνήμη τῆς θυσίας του ἦταν σχετικά νωπή.
Ὁ πόθος τοῦ Μαρτυρίου, λοιπόν, κατέκαιε τήν ψυχή τοῦ Ἱερομ. Ματθαίου. Ἔχει μάλιστα ἀποτυπωθεῖ καί γραπτῶς στό ἐξώφυλλο ἑνός βιβλίου πού ἔφερε μαζί του τό 1911 ἀπό τήν Μονή ἁγ. Αἰκατερίνης Σινᾶ (κατά τό δεύτερο προσκύνημά του στούς Ἁγίους Τόπους). «Ἀξίωσέ με, Ἁγία Αἰκατερίνη - γράφει – νά μαρτυρήσω καί γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ τό αἷμα μου νά χύσω, τό αἷμα καί τό σῶμα μου ὅμως παραναλώσω».
Τό 1910, ἔτος γνωριμίας του μέ τόν ἅγ. Νεκτάριο Πενταπόλεως, ὁ Ἱερομόναχος Ματθαῖος θέτει τό θέμα τοῦ πόθου του γιά μαρτύριο στήν κρίση τοῦ μεγάλου Ἱεράρχου Νεκταρίου καί ὁ ταπεινός Ἅγιος ἀντί νά ἐκφέρει δική του γνώμη, τόν προτρέπει νά μήν κάνει τίποτα πρίν συμβουλευθεῖ διακριτικούς πατέρες! «Πανοσιολογιώτατε πάτερ Ματθαῖε - γράφει σέ ἐπιστολή του τῆς 8ης Νοεμβρίου 1910– καθῆκον μου θεωρῶν νά δώσω ὑμῖν τήν ἐξῆς συμβουλήν, ὡς πρός τό διαφλέγον τήν καρδίαν σου ζήτημα τοῦ μαρτυρίου. Σᾶς συμβουλεύω, πρίν λάβετε συμβουλάς ἐναρέτων Πατέρων, νά μή μεταβῆτε πρός ἀναζήτησιν μαρτυρίου. Εὔχομαι ὅμως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς, ὑπ’ Οὗ τήν ψυχήν σου τίθεις, νά σέ διαφυλάττη, νά σέ καθοδηγῆ καί διαφωτίζη».
Χαρακτηριστική ἡ ὑψοποιός ταπείνωσις καί τῶν δύο ἁγίων ἀνδρῶν. Ὁ Ἱερομόναχος Ματθαῖος, ἤδη ὥριμος πνευματικά, δέν βασίζεται στή γνώμη του, ἀλλά ταπεινώνεται ἐνώπιον τοῦ μεγάλου ἁγ. Νεκταρίου. Καί ὁ ἐξόριστος Ἱεράρχης Νεκτάριος δέν δίδει γνώμη, ἀλλά παραπέμπει στή γνώμη «ἐναρέτων Πατέρων»! (Άρθρο κ. Αντωνίου Μάρκου).

Σημείωση: Η εικόνα του Αγίου Ματθαίου, πνευματικού τέκνου του εορταζόμενου σήμερα Αγίου Νεκταρίου είναι έργο της Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Λεμεσού.

2016/11/21

ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΘΗΒΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΘΗΒΩΝ ΚΑΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΘΗΒΑΣ

Με εκκλησιαστική λαμπρότητα και ευλάβεια πανηγύρισε ο Καθεδρικός Ναός της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας κατά την εορτή των αγίων Ασωμάτων Δυνάμεων στην συνοικία Κολωνάκι στη Θήβα. Τελέστηκε πανηγυρικό Αρχιερατικό Συλλείτουργο, προεξάρχοντος του οικείου Ποιμενάρχου Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θηβών κ.κ. Χρυσοσόμου μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς βοηθούμενοι υπο των Παν/των Πατέρων π. Αυγουστίνου Βρακάτου, π. Βησσαρίωνος Βάλλιου και των Ιεροδιακόνων π. Χριστοφόρου (της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας) και π. Αθανασίου.

Προσήλθε πλήθος φιλέορτων πιστών για να τιμήσει τους Αγίου Ταξιάρχες και να αιτηθεί την αρωγή τους στην ζωή του καθενός πιστού. Τελέστηκε η ευλόγηση των αρτών και παρατέθηκαν προς προσκύνηση αρκέτα Ιερά Λείψανα προς αγιασμό των πιστών. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε η καθιερωμένη λιτάνευση της ιεράς εικόνας ενώ οι πιστοί γεύτηκαν- πέραν του  θείου Λόγου και πνευματικού άρτου- και τράπεζα επιγείων αγαθών. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετοί πιστοί προσήλθαν από την Μακεδονία και την Θεσσαλία ως προσκυνητές. Άπαντες οι πιστοί επέστρεψαν πνευματικά ενισχυμένοι στα ίδια, δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό και Δημιουργό των Αγαθών Πνευμάτων με ένα εκ των οποίων (φύλακας Άγγελος) εφοδιάζεται κάθε ορθόδοξος πιστός κατά το Άγιο Βάπτισμα.







2016/11/17

Στα κρυφά ετοιμάζουν κοινό εορτασμό του Πάσχα;

Του Μάνου Χατζηγιάννη
Πριν από ακριβώς ένα χρόνο το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, αποκάλυψε τις ασκήσεις επί χάρτου για κοινό εορτασμό του Πάσχα. Γράφαμε τότε: «Ετοιμάζουν τον απόλυτο αιφνιδιασμό για τον εορτασμό του Πάσχα; Είναι δυνατόν να έχουν συμφωνήσει Ορθόδοξοι, Ρ/καθολικοί και Κόπτες για κοινό εορτασμό και να φέρουν την Χριστιανοσύνη προ τετελεσμένου;».. Σήμερα ένα χρόνο μετά οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών αποδεικνύουν πως το θέμα κάθε άλλο παρά έχει μπει στα συρτάρια….! 
Και τα νεώτερα μάλιστα τα μαθαίνουμε πάντα από κοπτικές πηγές!
Πριν από ένα χρόνο πληθώρα ερωτημάτων, προέκυψαν από μια περίεργη ανάρτηση σε κόπτικη ιστοσελίδα σύμφωνα με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ και οι τρεις προαναφερθείσες πλευρές είναι έτοιμες να προχωρήσουν στην οδό του κοινού εορτασμού άμεσα!
Πριν από λίγες μέρες με αφορμή την επίσκεψη του Αρμένιου Πατριάρχη Aram I στο Βατικανό είχαμε συγκεκριμένη αναφορά στο θέμα! Ο μονοφυσίτης προκαθήμενος, μιλώντας για τη…. σημασία της ενότητας της Εκκλησίας, τόνισε ότι η θέσπιση κοινής ημερομηνία για το Πάσχα θα είναι μια ορατή έκφραση της χριστιανικής ενότητας.
Ο Πάπας Φραγκίσκος απαντώντας υπενθύμισε πως κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Ρ/Καθολική Εκκλησία έχει δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το θέμα και χαιρετίζει όλες τις προσπάθειες που στοχεύουν στον καθορισμό μιας κοινής ημερομηνίας, η οποία θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από όλες τις εκκλησίες.
Υπενθυμίζεται πως το καλοκαίρι του 2015 πολύς λόγος έγινε για την πρόταση του Πάπα Φραγκίσκου για κοινό εορτασμό του Πάσχα Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Μια πρόταση που από ότι φαίνεται εξετάζει σοβαρά και το Φανάρι όπως ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε αποκαλύψει λέγοντας χαρακτηριστικά «Το εξετάζουμε, αλλά κάποιες εθνικές εκκλησίες αντιδρούν» σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα LA STAMPA.
2-1Συγκεκριμένα όπως είχε αποκαλύψει στις 20 Ιουνίου 2015 το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ενώ οι υπόλοιποι ασχολούνταν με την παπική εγκύκλιο για το περιβάλλον, ο κ. Βαρθολομαίος είχε πει:
«»Η Ορθόδοξη Εκκλησία συζητά το ενδεχόμενο για μια ενιαία ημερομηνία για τον εορτασμό του Πάσχα, την εορτή των εορτών, περισσότερο από μισό αιώνα. Στην πραγματικότητα, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το μεγάλο ιερό Συμβουλίο που έχει προγραμματιστεί για το επόμενο έτος στην Κωνσταντινούπολη, την Πανορθόδοξη, έχουν εξεταστεί διάφορες επιλογές σε επιστημονικό και λειτουργικό επίπεδο, για αυτό το ενδεχόμενο. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά τη διάλυση του Σιδηρού Παραπετάσματος, σημαντικά στοιχεία μέσα σε μερικές εθνικές εκκλησίες έχουν δυστυχώς αντισταθεί σε αυτήν την ιδέα της αλλαγής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια συμφωνία σχετικά με μια κοινή καθορισμένη ημερομηνία για τον εορτασμό του Πάσχα θα είναι ένα πλεονέκτημα ιδιαίτερα για τους Χριστιανούς που ζουν στην Αμερική, στη Δυτική Ευρώπη και την Ωκεανία. Αλλά ανεξάρτητα από το αν εσείς προσωπικά συμφωνείτε ή όχι, μια τέτοια πρόταση θα πρέπει να αποφασιστεί από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες για να μην τεθεί σε κίνδυνο η ενότητα του ορθόδοξου κόσμου.»
Ο κοινός εορτασμός του Πάσχα δεν είναι κάτι τόσο απλό και από ό,τι φαίνεται ενστάσεις δεν υπάρχουν μόνο από κάποιες εθνικές εκκλησίες όπως δηλώνει ο κ. Βαρθολομαίος. Ιεράρχες κοντά στο Πατριαρχείο έχουν εκφράσει προβληματισμό. Ο Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος δήλωσε τότε: «Άραγε, η κοινή ημερομηνία διά το Άγιον Πάσχα θα είναι ενότης της Χριστιανοσύνης ή μία νέα ρήξις και διαίρεσις του Ορθοδόξου κόσμου, με ανυπακοήν, αγνωμοσύνην και ανταρσίαν, λαμβάνοντες υπ’ όψιν τα σημερινά δεδομένα;».
Ο Επίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος επίσης σε συνέντευξή του πριν από ένα χρόνο στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ δήλωνε «Οι Καθολικοί θα πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο καθορισμού του Πάσχα»…
Η ρωσική αντίδραση για την πρόταση περι κοινού εορτασμού ήρθε προ μηνών από τα χείλη του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα. Σε ερώτημα αναφορικά με την πρόταση του ποντίφικα για μια συγκεκριμένη ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα των Ρ/Καθολικών και των Ορθοδόξων ο κ. Ιλαρίωνας αρχικά τοποθετήθηκε θετικά, αλλά διευκρίνισε πως «το νόημά της πρέπει να αποσαφηνιστεί». «Τι σημαίνει «να ορίσουμε μια σταθερή ημερομηνία»; Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία στο ημερολόγιο, στις 25 Μαρτίου ή 25 Απριλίου ή άλλοτε; Ή η ιδέα είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα για όλες τις χριστιανικές εκκλησίες;» σχολίασε.
Συνέχισε επικαλούμενος τον υπολογισμό της ημερομηνίας του Πάσχα με βάση τις αρχές που έχουν θεσπιστεί από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325, η οποία όρισε πως το Πάσχα θα πρέπει να εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.
» Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ακολουθεί επίσης αυτό τον υπολογισμό του Πάσχα, αλλά με κάποιες μικρές διαφορές από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Για παράδειγμα, το επόμενο έτος θα έχουμε διαφορετικές ημερομηνίες του Πάσχα, ενώι το 2017 θα συμπίπτουν» τόνισε και έθεσε τον εξής όρο: «Αν η εκκλησία επιστρέψει στο σύστημα υπολογισμού, που υπήρχε στην πρώτη χιλιετία, θα είμαστε ικανοποιημένοι. Επειδή πιστεύουμε ότι η βάση της Ένωσής μας είναι αυτή η πρώτη χιλιετία».

2016/11/08

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΣ

Με κατάνυξη εορτάστηκε ο Μεγαλομάρτυς του Χριστού Άγιος Δημήτριος στον ενοριακό Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Χριστού στην Αγχίαλο των Γ.Ο.Χ. Θεσσαλονίκης. Την εόρτια Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Αιδεσιμότατος πατήρ Νικόλαος Γουσσιόπουλος και προσήλθαν αρκετοί ευσεβείς. Ο Μυροβλήτης Άγιος τιμάται ιδιαίτερα στην περιοχή της μακεδονικής Συμπρωτεύουσας όπου έδρασε θεαρέστως και ετελειώθη μαρτυρικώς σε νεαρή ηλικία για την αγάπη του Χριστού.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος γ’. (Κατέβασμα)
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, 
σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, 
Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. 
Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, 
τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα,
 οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, 
Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, 
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.