2015/12/30

ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ

Την κύρια μνήμη, της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής, εόρτασε η φερώνυμη Ιερά Μονή στην Δίβρη Φθιώτιδος.


Από την Λιτανεία της ιεράς εικόνας του πολιούχου Αγίου Παντελεήμονος στην ενορία στο Καπαρέλλι Θήβας.



Από την εορτή του Μετοχιακού Ι.Ν. Αγίας Άννης Κορώνης.



Με σεμνότητα εόρτασε στις Κυκλάδες η Ενορία της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Νάξου.



Την ίδια ημέρα πανηγύρισε την δεύτερη εορτή της η Ιερά Μονή Αγ. Μαγδαληνής Δίβρης Λαμίας με ολονύχτια Αγρυπνία. 



Από την λαμπρά πανήγυρη της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής στην Χαλκίδα. Εκατοντάδες πιστών τίμησαν την μνήμη της λαοφιλούς Παρθενομάρτυρος.


Επίσης εόρτασε ο ιστορικός Ναός στην Υπάτη Φθιώτιδος.



Το Ιερό Ησυχαστήριο στη Θήβα (περιοχή Τάχιο)



Και η Φερώνυμος Μονή στην Καλαμάτα.



Λαμπρά πανηγύρισε στην Κρήτη ο Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Κυρίου στην Παναγία Καινουρίου Ηρακλείου.


Πόλος έλξης για εκατοντάδες ορθοδόξους πιστούς από όλη την Θεσσαλία ήταν κι εφέτος, κατά την μεγάλη Θεομητορική εορτή της Μεταστάσεως της Θεοτόκου, η Ενορία της Παναγίας στον Τύρναβο Λάρισας. Παρέστην ο προσωρινός Τοποτηρητής Λαρίσσης, Σεβ/τος Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος μετά του Παν/του Ιερομονάχου π. Ευθυμίου, συμπροσευχομένου του λογικού Ποιμνίου της Εκκλησίας μας.


Την ίδια ημέρα πανηγύρισε η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Χαλκίδας την Κοίμηση της Κυρίας Θεοτόκου καθώς παρέλαβε υπό του Αγίου Πατρός Ματθαίου η εξόριστος αδελφότητα των Ομολογητριών Μοναζουσών, πνευματικών τέκνων του Αγίου.



Με εκκλησιαστική Μεγαλοπρέπεια πανηγύρισε ο Καθεδρικός Ιερός Ναός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Γ.Ο.Χ. Αθηνών κατά την Αποτομή της Κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου.



Την ίδια ημέρα εόρτασε και ο γραφικός Ι.Ν. των Γ.Ο.Χ. Τήνου.


Από την εορτή του Ι.Ν. Τιμίας Ζώνης στην Αρφάρα Μεσσηνίας.



Με σεμνότητα εόρτασε ο Ναός του Προφήτη Ζαχαρία στα Φυλλά των Γ.Ο.Χ. Ευβοίας.


Την 8η Σεπτεμβρίου εόρτασε η Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Καλαμάτας.



Η Ενορία στο Μαρκόπουλο Αττικής, με την παρουσία μεγάλου πλήθους πιστών από τα Μεσόγεια.



Και η Ενορία της Κυρίας μας Λαμποβίτισσας στην Κέρκυρα.



Πόλος πνευματικής έλξης για εκατοντάδες ορθοδόξους πιστούς, από την Πελοπόννησο- Δυτική Ελλάδα κι αλλαχού, κατέστη κι εφέτος η Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας.



Η ακριτική Κάλυμνος τίμησε δεόντως την Μνήμη της Αγίας Σοφίας και των τέκνων της στην ιστορική φερώνυμη Μονή της Μεγαλομάρτυρος.



Από την πανήγυρη του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Ευσταθίου Κρυονερίου Αττικής όπου υφίσταται Γηροκομείο της Ιεράς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ Αττικής.



Από την εορτή του Ιερού Ησυχαστηρίου Παναγίας Μυρτιδιώτισσας στο Μαρούσι Αθηνών.



Με την συνήθη εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια πανηγύρισε η Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοϋπηκόου Γοργοποτάμου Φθιώτιδος. 



Την ίδια ημέρα εόρτασε η ενορία της Κερατέας Αττικής όπου θησαυρίζεται φερώνυμος Ιερά εικόνα της Θεοτόκου.



Από την εορτή του Ιερού Ησυχαστηρίου της Παναγίας Γοργοϋπηκόου στην Ραφήνα Αττικής.



Από την πανήγυρη της Ενορίας Οσίων 99 Πατέρων στα Χανιά. 



Από την ευλόγηση των Άρτων στον Καθεδρικό Ι.Ν. της Θήβας κατά τον εορτασμό του πολιούχου Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστού και Αποστόλου.



Στην Ενορία Αγχιάλου Θεσσαλονίκης τιμήθηκε η μνήμη του πολιούχου Θεσσαλονικέως Αγίου Δημητρίου.



Την ίδια ημέρα πανηγύρισε ο Καθεδρικός Ι.Ν. του Μυροβλήτου στην Πάτρα.


2015/12/18

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (+14-5-1950)


Έπειτα από 65 χρόνια από την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών αγίου Ματθαίου, η μνήμη του και η παρουσία του παραμένει για τους Ορθοδόξους εναργής. Το πλήρωμα της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, ποιμένες και ποιμενόμενοι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί είναι απολύτως βέβαιοι περί της αγιότητος του Αγίου αυτού ανδρός, βεβαιότητα η οποία και έχει ενισχυθεί από πολλά σημεία και θαύματα για τα οποία πανελληνίως υπάρχουν έγκυρες και ασφαλείς μαρτυρίες σε ορθοδόξους και μη. Τα θαύματα και σημεία του αγίου Πατρός Ματθαίου Καρπαθάκη, σε συνδυασμό με την προσφορά του στον αγώνα της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και στην διαμόρφωση, διατύπωση και διάδοση της ορθοδόξου ομολογίας- εκκλησιολογίας και την εξασφάλιση της γνησίας και ακωλύτου αποστολικής διαδοχής, δια των ιστορικών χειροτονιών Επισκόπων, το έτος 1948, ως επιβεβαιωμένα και μαρτυρημένα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ο αγωνοθέτης Χριστός ενέκρινε και επιβράβευσε τους αγώνες του μακαρίου Πατρός. Τον ελέησε με ειδικά χαρίσματα που δίνει μόνο στους Αγίους του, όπως την διόραση, την προόραση, την προφητεία, την θαυματουργία και την μυροβλησία. Διά τούτο και η αγιότητα του αναγνωρίζεται απ’ αρχής από το πλήρωμα της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος εντός του πνευματικού χώρου της οποίας αναδείχτηκε, αλλά και εκτός αυτού.

Η μνήμη του Αγίου Πατρός Ματθαίου τιμάται ιδιαιτέρως στην Ιερά γυναικεία κοινοβιακή Μονή Αγίας Παρασκευής στα Μύτικα Χαλκίδας, όπου βρήκε καταφύγιο η υπό την Οσιοτάτη Καθηγουμένη Γερόντισσα Βενερία εκδιωχθείσα Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής υπό των αιρετικών και σχισματικών νεοεικονομάχων Ανδρεϊκών.

Η εφετινή πανήγυρη τιμήθηκε με ιδιαίτερη κατάνυξη και ευλάβεια, ιερουργούντος του Πανοσιοτάτου Ιερομονάχου π. Βησσαρίωνος, αδελφού της Ιεράς Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Πανάκτου Βοιωτίας, με την συμμετοχή πλήθους Ορθοδόξων οι οποίοι ευλαβούνται την μνήμη του σύγχρονου ομολογητή. Κατ’ αυτήν εκτέθηκαν σε προσκύνηση απότμημα των ιερών λειψάνων του, άμφια και ανθοστολισμένη αγία του εικόνα. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας εψάλησαν τα εγκώμια αυτού ενώ ο π. Βησσαρίων διά του ωμοφορίου του ευλόγησε τους παρισταμένους πιστούς.  

ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΚΥΠΡΟΥ


Κατά την Θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Πανυπερευλογημένης Θεοτόκου Μαρίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος, ως Τοποτηρητής Κύπρου, επισκέφτηκε την μαρτυρική μεγαλόνησο. Στην ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Γαλακτοτροφούσης Κύπρου τελέστηκε πανηγυρικώς η Θεία Λειτουργία υπό του Ιεράρχου, συμπροσευχομένων, όπως διακρίνεται στην φωτογραφία, της Αδελφότητας της Μονής και πλήθους Ορθοδόξων αδελφών μας Κυπρίων, τμήμα των οποίων φωτογραφήθηκε με το Δέσποτα.  

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΟ ΠΕΤΑΛΙΔΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ



Την 29η Αυγούστου, Εορτή της Αποτομής της Κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου, πανηγύρισε η ομώνυμη Ιερά Μονή στο Πεταλίδι Μεσσηνίας. Αφ’ εσπέρας εψάλη ο πανηγυρικός Εσπερινός υπό των Πατέρων της Ιεράς Μονής Παναγουλάκη και το πρωί της κυριώνυμης ημέρας τελέστηκε ο εόρτιος Όρθρος με μετά αρτοκλασίας και η Θεία Λειτουργία υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Ιακώβου, βοηθούμενου υπό του Ιεροδιακόνου π. Χριστοφόρου, παρουσία της ηγουμένης της Ιεράς Μονής, Αικατερίνης Μοναχής, και με συμμετοχή πλήθους πιστών από την ευρύτερη περιοχή της Μεσσηνίας. 

Η Ιερά Μονή ιδρύθηκε το 1927 από την Μοναχή Μυροφόρα Στεφανάκου (η οποία έζησε ασκητικά σε αυτή 50 περίπου έτη), επάνω σε θεμέλια αρχαίας Μονής. Μάλιστα της είχε εμφανισθεί στον ύπνο μία μαυροφόρα γυναίκα και της είχε πει: «Σοφία (το κοσμικό της όνομα), βλέπεις εδώ; Είναι ο Άγιος Ιωάννης. Να σκάψεις και θα βρεις την Αγία του Τράπεζα». Όπως και πράγματι έγινε. 

Η Γερόντισσα Μυροφόρα κοιμήθηκε οσιακώς το 1976 και έκτοτε την διακυβέρνηση της Ιεράς Μονής ανέλαβε η Μοναχή Αικατερίνη η οποία αγωνίστηκε και αγωνίζεται με πολλούς κόπους και με προσωπικό αγώνα για την συντήρηση και την εύρυθμη λειτουργία της. 

Ευχόμαστε ο Τίμιος Πρόδρομος να στηρίζει την Γερόντισσα Αικατερίνη και τη Συνοδεία της στο δύσκολο έργο, στερεωμένες στην Γνήσια Ορθοδοξία, και να διαφυλάττει την Ιερά Μονή του από ορατούς και αοράτους εχθρούς.


Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κυρός Γρηγόριος προεξάρχων σε πανήγυρη της Μονής. Για πολλά χρόνια, στην παραλία πλησίον του Μοναστηρίου, στο Πεταλίδι τελούνταν η ρίψη του Τιμίου Σταυρού κατά την εορτή των Θεοφανείων από τον άγιο Ιεράρχη.

2015/12/15

ΛΙΓΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ "ΠΑΡΑΝΟΗΣΕΙΣ"

Μόλις χθες εξέδωσε στην επίσημη ιστοσελίδα του ο Φλωρινικός "Μητροπολίτης" Φυλής κ. Κυπριανός σχετικά με την επικοινωνία του με τους Ανδρεϊκούς στην Κύπρο επί τετραήμερο προσφάτως όπου παρέστη "προσευχητικῶς" στην "Χειροτονία" ενός κληρικού τους.


Ο Άγιος Ιεράρχης Τριμυθούντος Σπυρίδων, διακρίνεται δέυτερος από αριστέρα, κατά το Τεσσακονθήμερο Μνημόσυνο του Αγίου Ματθαίου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, με τους υπόλοιπους χειροτονηθέντες κατα το 1948 Αρχιερείς.

Σε αυτήν την ανακοίνωση διατυπώνονται εμμέσως κάποιες Φλωρινικές εμμονές, τις οποίος πονηρώς και με μαεστρία υποβάλλει ο συγγράφων κ. Κυπριανός. Μας λέει, λοιπόν, ότι "ἀξιώθηκα νὰ ἐπικοινωνήσω μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κιτίου κ. Σεβαστιανὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας στὴν Κύπρο, ἡ Ὁποία ἔχει ἱδρυθῆ ὑπὸ τοῦ Ἀειμνήστου Μητροπολίτου Ἐπιφανίου († 2005) καὶ ἔχει κοινωνία μὲ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο ἐν Ἑλλάδι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Στεφάνου".

Η Γνήσια Ορθόδοξος Εκκλησία της Κύπρου "ιδρύθηκε" όχι από τον Μητροπολίτη Κιτίου Επιφάνιο αλλά από τον Άγιο Ιεράρχη Σπυρίδωνα τον Επίσκοπο Τριμυθούντος τον Νέο. Ο Άγιος Τριμυθούντος Σπυρίδων, αφού χειροτονήθηκε Επίσκοπος για τους Γ.Ο.Χ. της Κύπρου που ήταν λιγοστοί και διωκόμενοι, έσπευσε να μεταδώσει την Αποστολική Διαδοχή, ανόθευτη και Κανονική, όπως την παρέλαβε υπό του Ορθοδόξου και Αγίου Ιεράρχου Βρεσθένης Ματθαίου του Α' (+ 1950). Χιλιάδες πιστών επέστρεψαν στην Εκκλησία του Χριστού από την Καινοτομία, Κληρικοί επίσης είτε χειροτονήθηκαν, είτε αποκαταστάθηκαν στην Ιερωσύνη. Πλείστοι Ιεροί Ναοί και Μονές (όπως η ιστορική Έδρα της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου: Η Ιερά Μονή Παναγίας Γαλακτοτροφούσης Λευκωσίας) θεμελιώθηκαν. Ο θαυματουργός Σπυρίδων, με διακεκριμένα σημάδια αγιότητας, αυτά έπραξε στην Κύπρο με αποτέλεσμα να διωχθεί από τους Καινοτόμους μέσων των τότε κατακτητών Άγγλων.

Και βέβαια η αναφορά μας αυτή δεν έχει να κάνει τόσο με το άγιο Πρόσωπο του μακαριστού Ιεράρχου Σπυρίδωνος αλλά με την δόλια προσπάθεια να δώσουν "αρχή χρονική" στην Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. Κύπρου όχι από την υφ' ενός (Αγίου Πατρός Ματθαίου) χειροτονία του Τριμυθούντος Σπυρίδωνος αλλά από την "Χειροθεσία" υπό των Ρώσσων της Διασποράς. Μία Συγχωρετική Ευχή που τυπικώς αναγνώστηκε στους Επισκόπους Επιφάνιο (Κύπρου) και Κάλλιστο (Κορινθίας) προς άρση των προφάσεων των Φλωρινικών για την διακοπή της Κοινωνίας μετά της Εκκλησίας. Μία αναγνώριση της Κανονικότητας της Αγίας Ελλαδικής Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. από την Σύνοδο του Μητροπολίτη Νέας Υόρκης κυρού Φιλαρέτου. 

Δεν χρειάζεται βέβαια να τονίσουμε την αστοχία, να θεωρεί την ίδρυση μιας Εκκλησίας από έναν Επίσκοπο, και μάλιστα για την Αρχαία Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (Βαρνάβα και λοιπών) αλλά και αυτό αποτελεί Φλωρινική καινοτομία, προερχόμενη από την δημιουργία και διάλυση "Εκκλησιών και Συνόδων" κατά το πρώτυπο της "Συνόδου των Ενισταμένων".

Ακόμη ο κ. Κυπριανός μας λέει ότι ο Κιτίου Επιφάνιος δίδασκε και αλλότρια περί των Ιερών Εικόνων από τις Αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας: "Ἔλεγε γιὰ τὴν γνωστὴ εἰκονολογικὴ ἔριδα: «Στὴν Ἐκκλησία μας συνυπῆρχαν ἀπὸ αἰώνων οἱ δύο τύποι τῶν συγκεκριμένων Εἰκόνων... Καὶ 7 ὑπῆρχε εἰρήνη... Πιθανὸν ἡ μία ἐξ αὐτῶν νὰ μὴν εἶναι θεολογικὰ καὶ τόσο ὀρθὴ καὶ ἡ ἄλλη νὰ εἶναι πλήρως ὀρθή... Ἐμεῖς συνεχίζουμε τὴν χρῆσι ἀμφοτέρων, προτιμῶντες τὴν εἰρήνη... Καὶ ἀναμένουμε, μὲ ἀγάπη μεταξύ μας, νὰ ἀποφανθῆ κάποτε ἡ Ἐκκλησία συνοδικῶς καὶ ἐγκύρως... Μέχρι τότε, ἂς εἰρηνεύουμε...  Ἂς μὴν ὁδηγούμεθα στὰ ἄκρα... Δὲν πρέπει τὸ ζήτημα αὐτὸ νὰ μᾶς διαιρῆ... Προέχει ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἑνότης, ὡστε νὰ ὁμιλήση ὁ Θεὸς μέσῳ μιᾶς Ὀρθοδόξου Συνόδου...».

Να υπενθυμίσουμε στον κ. Κυπριανό ότι ο Επίσκοπος Επιφάνιος υπέγραψε τις Αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας περί της προσκυνήσεως και θεολογικής εγκυρότητας των Ιερών Εικόνων που διαβάλλονται. Οι δε Κύπριοι αδελφοί είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι σε αυτό το θέμα. Ας ψάχνει αλλού θεολογικά λάθη και ατέλειες ο κ. Κυπριανός. Η Εκκλησία έχει αποφανθή υπό Ορθοδόξων Συνόδων Αγίων και Ομολογητών Αρχιερέων.


Ακόμα αναφέρει για το τρόπο που συμμετείχε, συμπροευχόμενος: "μὲ ἔθεσαν σὲ τιμητικὴ θέσι στὸν Ναό, μὲ ἀντιμετώπισαν μὲ πολλὴ εὐγένεια, μοῦ εὐχήθησαν ἐπανειλημμένως «σύντομα καὶ ἡ ὥρα ἡ καλή...», ἀλληλoασπασθήκαμε μὲ ἰδιαίτερη ἐγκαρδιότητα, μοῦ ἐδόθη ἡ ἄδεια-εὐλογία νὰ προσφωνήσω στὸ Ἀρχονταρίκι τὸν νέο Ἐπίσκοπο ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας μὲ Χαιρετισμὸ Ἑνωτικὸ καὶ νὰ προσφέρω συνοδικὸ Δῶρο ὡς σύμβολον κλάδου ἐλαίας, τέλος δὲ νὰ συμμετάσχω στὴν μεγάλη ἑόρτια τράπεζα, ὅπου ὁ συμπλησιασμὸς ἦταν τοιαύτης ποιότητος πνευματικῆς, ὥστε νὰ χαθῆ πλήρως ἡ αἴσθησις τῆς ὁποιασδήποτε διαφορότητος"...

Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε στους αγαπητούς αναγνώστες. Υπενθυμίζουμε, όμως, πως για ανάλογες συμπροσευχές του Πάπα με τον "Πατριάρχη", αμφότεροι κατακρίνονται υπό των Ορθοδόξων δια σωρεία παραβάσεων των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας.

2015/12/14

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Εντύπωση προκαλεί η δυναμική και προφανής προώθηση της ένωσης των Ανδρεϊκών (Νεοεικονομάχων) μετά των Φλωριναίων Παλαιοημερολογιτών. Κατά την πρόσφατη χειροτονία εις "επίσκοπο" για την Κύπρο, και ετέρου ανηψιού του αποβιώσαντος Μητροπολίτου Κιτίου Επιφάνειου, παραβρέθηκε ο Φλωριναίος "Επίσκοπος" Φυλής κ. Κυπριανός Γιούλης (προφανώς συμπροσευχόμενος...) σε παραθρόνιο στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Λάρνακας.
Άλλωστε ο κ. Κυπριανός είχε ενημερώσει τον φλωριναίο Αρχιεπίσκοπο ότι: "Τὴν Παρασκευήν, 14/27.11.2015, ἀναχωρῶ διὰ τὴν Κύπρον, προκειμένου νὰ παρίσταμαι εἰς τὴν Χειροτονίαν τοῦ π. Ἐπιφανίου εἰς Ἀρχιερέα καὶ νὰ ἐπικοινωνήσω τοιουτοτρόπως μὲ τοὺς Ἀδελφούς μας τοῦ Πατρίου... Τοῦτο εἶχεν εὐλογηθῆ εἰς τὴν πρόσφατον Συνοδικὴν Συνεδρίαν (6/19.11.2015). Ἐπιστροφὴ σὺν Θεῷ τὴν Δευτέραν, 17/30.11.2015".



Σε άλλες φωτογραφίες βλέπουμε τον νέο ψευδεπίσκοπο κ. Παντελεήμονα Τσαλάγκα να ασπάζεται τις χείρες του κ. Κυπριανού. Προφανώς τον ευχαριστεί θερμώς που η Φλωρινική Σύνοδος του κ. Καλλινίκου του επέτρεψε να πραγματοποιήσει το όνειρο του, να γίνει "Δεσπότης Φθιώτιδος!", αφού εξελέγη την επόμενη της απόφασης των Φλωρινικών για  εκλογή "Μητροπολίτου Δημητριάδος και Φθιώτιδος"κάτι που τελικά δεν έγινε την τελευταία στιγμή οπότε και "χειροτονήθηκε" ο κ. Τσαλάγκας για ανύπαρκτο Ποίμνιο. (Αυτό ισχύει για πολλούς εκ των Ανδρεικών Επισκόπων).


Κάποτε ως "Σύνοδος Ενισταμένων" και Πρόεδρος αυτής ο κ. Κυπριανός δήλωνε ότι τα Σιγγίλια των Πανορθοδόξων Συνόδων με τους Αναθεματισμούς κατά του Νέου Ημερολογίου είναι πλαστά (!!!) πέρα των λοιπών εκκλησιολογικών κακοδοξιών που κήρυττε. Τα έχουν αναιρέσει ή έστω οι δύο πλευρές έχουν συνυπογράψει κοινή ομολογία πίστεως; 

Τέλος ο Νεοημερολογίτης Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημητρίου (εξωμότης), ο οποίος και ενημερώνει διαδικτυακώς για τις αποφάσεις των Ανδρεϊκών..., να παρίσταται στην εις Ψευδοαρχίεπισκοπο εκλογή του κ. Στεφάνου Τσακίρογλου (όπως και στην κηδεία του πρώην Πειραιώς Νικολάου). Απορίας άξιον πώς ευσκανδάλιστοι Φαρισαίοι δεν εξοργίστηκαν από την παρουσία Κληρικού "αιρετικού ως Νεοημερολογίτη"!
 Άλλωστε πληροφορούμαστε από πρώην οπαδούς τους ότι και η αδελφή του κ. Τσακίρογλου παρέστη στην ενθρόνιση του Νεοημερολογίτη Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικολάου για να του παραδώσει το Καταστατικό της Ιστορική Μονής Παναγίας Κερατέας ώστε να συνδράμει στην κατάληψη της Μονής, την εκδίωξη των Ορθόδοξων Μοναζουσών, και την μετατροπή σε θλιβερό κέντρο του Οικουμενισμού. Ερείπια σε έμψυχο υλικό, έχοντας χάσει την παλαιά αίγλη, όπως καταφανώς διακρίνει ο αναγνώστης των Ομολογιακά άγευστων ιστολογίων τους.


Κλείνει ο γράφων, τονίζοντας ότι δεν είναι κατά οποιαδήποτε ένωσης που εδράζεται στην Ορθόδοξη Ομολογία και Εκκλησιολογία εν Αληθεία και Αγάπη Χριστού και όχι σε βρώμικες συναλλαγές αλά Παπικά που αηδιάζουν τον έχοντα νοημοσύνη και εκκλησιαστική συνείδηση πιστό.

2015/12/12

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Μετά βαθυτάτης θλίψεως ανακοινώνεται ότι ο Μητροπολίτης Λαρίσσης κ. Φιλόθεος (Τουρτουνής) τελεί από μηνών σε αργία, που του επιβλήθηκε υπό της Ιεράς Συνόδου για αδικαιολόγητη απόσχιση από την Εκκλησία και αυτο-απομόνωση του μακράν του Ποιμνίου του. Δόξα στον Τριαδικό Θεό που διαφύλαξε ακέραιο το Πλήρωμα της Αγίας Εκκλησίας Του, καθώς οι Ορθόδοξοι παρέμειναν πιστοί στην Αγία Εκκλησία του Χριστού και την Κανονική Ιερά Σύνοδο.
Ο Μητροπολίτης Φιλόθεος (de facto έκπτωτος του θρόνου του) παρασύρθηκε από "ζήλον ου κατ' επίγνωσιν" σε πρωτοφανείς αξιώσεις δια τους προσερχομένους εκ της Νεοημερολογητικής Καινοτομίας στη Γνήσια Ορθόδοξο Εκκλησία, μακράν του Νόμου και του Πνεύματος των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, ακόμη και της τάξης που παρέδωσε ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος (Αρχ/πος Αθηνών) και που επί δεκαετίες, μέχρι σήμερα τηρείται πιστώς.
Μεγάλη ευθύνη ενώπιον του Θεού φέρουν και και διάφοροι διάβολοι και επίβουλοι της Αγίας μας Εκκλησίας, που νυχθημερόν εργάζονται την φθορά του Αμπελώνος του Κυρίου, ως χέρια του Σατανά. Φαρισαίοι και όργανα των Καινοτόμων εναγκαλιζόμενοι και υπηρετούντες τον Νεοημερολογητικό και Παλαιοημερολογητικό Οικουμενισμό. 
Ακολουθεί η σχετική Συνοδική Ανακοίνωση.

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 22
Τ.Κ. 11854 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ.: 219 3451692 & 210- 3452164
Εν Αθήναις τη 8η-8-2015 Εκκλ. Ημερολόγιον
(17η-8ου-2015 Πολιτικό ημερολόγιον)


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
ΠΡΟΣ ΑΠΑΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά:

Η Ιερά Σύνοδος συνεδριάσα την 4ην Αυγούστου του τρέχοντος έτους εις τα γραφεία αυτής, κατόπιν προσκλήσεως του Προέδρου αυτής Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Χρυσοστόμου, παρευρεθέντων απάντων των Αρχιερέων αυτής, εδέχθη ανακοινωτική επιστολή, υπό του μέλους αυτής μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου, εις την οποίαν δηλώνει ούτος την διακοπή εκκλησιαστικής επικοινωνίας με την Ιεράς Συνόδου, επικαλούμενος λόγους ακρίβειας πίστεως.

Δια ταύτα η Ιερά Σύνοδος μετά λύπης, πλην όμως υποχρεωμένη από τις κανονικές εκκλησιαστικές διατάξεις, αποφασίζει:

1. Την επιβολήν επ’ αόριστον αργίας από πάσης ιεροπραξίας εις τον μητροπολίτην αυτής Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Φιλόθεον, διά την αδικαιολόγητον και αντικανονικήν διακοπήν εκκλησιαστικής επικοινωνίας και προκλήσεως σχίσματος από μέρους του.
2. Την κοινοποίησιν εις  αυτόν κλήσεως εις απολογίαν ενώπιον της Ιεράς Συνόδου των Αρχιερέων.
3. Τον διορισμόν προσωρινού τοποτηρητού της καθ’ ημάς μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. Ιγνατίου.

Η Ιερά Σύνοδος, εντέλλεται εις τα πιστά τέκνα της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, την διακοπήν εκκλησιαστικής και πάσης άλλης πνευματικής επικοινωνίας με τον μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Φιλόθεον εως νεωτέρας αποφάσεως του συνοδικού δικαστηρίου της Ιεράς Συνόδου περί αυτού.

Δια την Ιεράν Σύνοδον

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

+ Ο Θηβών και Λεβαδείας

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

2015/12/01

Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΤΕΙΑ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟ ΗΜΕΡΟΔΕΙΚΤΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 1986
ΤΗΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ



ΠΡΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΙΣΤΑ ΤΕΚΝΑ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



Τιμιότατοι Ιερείς, Μοναχικά Τάγματα της Εκκλησίας, Ευσεβέστατοι Πιστοί, Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά!

Χάρη, ειρήνη και ευλογία από τον Θεό και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό σε όλους Εσάς κατά το νέο έτος 1986, από μέρους της Ιεράς Συνόδου και Ημών ευχή και ευλογία, ώστε περισσότερο να αγαπήσουμε την αγγελική αρετή της Νηστείας, διά της οποίας ο χοϊκός άνθρωπος αγγελική πολιτεία αποκτά και ουράνιος άνθρωπος γίνεται.

Τέκνα αγαπητά. Ό,τι παρέλαβε και υιοθέτησε η Μητέρα μας Εκκλησία πηγάζει από τα λόγια και τα έργα του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Και ο άγιος θεσμός της Νηστείας δεν παραδόθηκε μόνο 40 μέρες ο Μωυσής και ο Ηλίας ή ο Καθηγητής της ερήμου ο Τίμιος Πρόδρομος με όλη τη ζωή του, αλλά εξαιρέτως νήστευσε, αυτός που δεν είχε ανάγκη νηστείας, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Κύριος μας.

Ιδού, τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, αν και ο θεσμός της Νηστείας καταπατήθηκε από τον Αδάμ, ο θείος θεσμός της Νηστείας τηρείται και παραδίδεται στην Εκκλησία από τον νέο ΑΔΑΜ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος Εαυτόν τύπο και υπογραμμό αφήνει στην Εκκλησία Του, αφού νήστευσε πρώτος ημέρες και νύχτες σαράντα. Πριν διδάξει τους μαθητές του, ότι "το γένος τούτο (του Σατανά), δεν εξέρχεται παρά μόνο με προσευχή και Νηστεία", Αυτός νήστευσε και νίκησε τον τρίπλοκο του Κυρίου πειρασμό στο Σαραντάριο Όρος στο οποίο οδηγήθηκε "από το Πνεύμα" μετά την Βάπτιση του στον Ιορδάνη.

Κατά τον πρώτο πειρασμό ο διάβολος λέει προς τον Κύριο, ο Οποίος ήδη είχε νηστεύσει 40 μέρες: Αν είσαι πράγματι ο υιός του Θεού, όπως άκουσα στον Ιορδάνη, πες να γίνουν αυτές οι πέτρες ψωμιά.

Ο Κύριος νίκησε τον πειρασμό τούτο απαντώντας: Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο άρτο, αλλά με κάθε θείο Λόγο, ο οποίος θα εξέλθει εκ του στόματος του Θεού.

Κατά τον δεύτερο πειρασμό, όπως μας διδάσκει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο διάβολος ανέβασε τον Κύριο στο ανώτερο μέρος της στέγης του Ναού και του είπε: Αν είσαι πράγματι ο Υιός του Θεού, ρίξε κάτω τον εαυτό σου και όπως λέει ο ψαλμός, ο Θεός θα δώσει εντολή να τρέξουν οι Άγγελοι να σε κρατήσουν στα χέρια τους, ώστε να μην πάθεις το παραμικρό. Ο Κύριος με την απάντηση του: δεν θα εκθέσεις σε κίνδυνο τον εαυτό σου για να δοκιμάσεις έτσι, εάν ο Κύριος σε προστατεύσει, νίκησε και τον δεύτερο πειρασμό.

Κατόπιν προχωρεί ο διάβολος στον τρίτο πειρασμό. Αναβιβάζει τον Κύριο σε πανύψηλο όρος και από εκεί του δείχνει όλες τις βασιλείες της γης και την δόξα. Όλα αυτά θα σου τα χαρίσω, λέει, αν πέσεις και με προσκυνήσεις ως Κύριο σου. Στον λόγο τούτο του πειραστή ο Κύριος απάντησε: "πήγαινε πίσω μου σατανά, έχει γραφεί στην Παλαιά Διαθήκη, Μόνο τον Κύριο και Θεό σου θα προσκυνάς και θα λατρεύεις".
\
Tότε κατησχυμένος "τσακίζεται" να απομακρυνθεί ο διάβολος και ιδού Άγγελοι προσήλθαν και υπηρετούν τον Κύριο.

Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε. Καὶ προσελθὼν αὐτῷ ὁ πειράζων εἶπεν· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ. Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος, καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῷ. (Κατά Ματθαίον Δ', 1-4 και Κατά Μάρκον 11).

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ: Τότε ο Ιησούς οδηγήθηκε από το Πνεύμα το Άγιο σε κάποιο ψηλότερο μέρος της ερήμου, για να υποστεί πειρασμό ως άνθρωπος από τον διάβολο (και να τον νικήσει εξολοκλήρου). Και αφού νήστεψε κατά συνέχεια τεσσαράκοντα ημέρας και νύκτας, ύστερα (και ως άνθρωπος που ήταν) πείνασε. Τότε ο διάβολος, που έχει ως έργο το να πειράζει τους ανθρώπους, τον πλησίασε ύπουλα και του είπε· “εάν είσαι ο Υιός του Θεού (όπως είπε η φωνή που ακούστηκε από τον ουρανό στον Ιορδάνη) θαυματούργησε, πες να γίνουν αυτοί οι λίθοι άρτοι, δια να φας”. Τότε ο διάβολος (έπειτα από την τριπλή του ήττα) άφησε τον Ιησού· και ιδού άγγελοι του Θεού ήλθαν πλησίον του Ιησού και τον υπηρετούσαν ως νικητή.

Ιδού η θεμελίωση του Εκκλησιαστικού θεσμού της Νηστείας, αλλά και το βαθύτερο νόημα αυτής.

Ο Κύριος ως Θεός, δεν είχε χρεία της Νηστείας, νήστευσε όμως ο Θεάνθρωπος Ιησούς για να μας διδάξει τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι ο Κύριος οδηγήθηκε από το Άγιο Πνεύμα για να νηστεύσει και να νικήσει τον Διάβολο: "τότε λέει ο Ιησούς οδηγήθηκε στην έρημο από το Πνεύμα¨. Και ο άνθρωπος λοιπόν για να νηστεύσει και να νικήσει τους πειρασμούς στον πνευματικό αγώνα, πρέπει να έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και να ωθείται από Αυτό.

Γι' αυτό οι χλιαροί και οι άπιστοι δεν νηστεύουν, αλλά και όταν ακούν περί νηστείας φοβούνται αυτήν και τρομάζουν, διότι είναι γυμνοί από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Δεν είναι λιγότερο στερημένοι του Αγίου Πνεύματος εκείνοι οι Κληρικοί και Θεολόγοι, οι οποίοι όχι μόνο δεν νηστεύουν, αλλά θέλουν και να καταργήσουν (να μειώσουν, λένε στην αρχή) τις Αγίες Τεσσαρακοστές. Προγραμματίζουν οι αιρετικοί Οικουμενιστές την αναπροσαρμογή των Εκκλησιαστικών Διατάξεων περί Νηστείας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής.

Ναι οι Πατέρες υπό του Αγίου Πνεύματος εμφορούμενοι, όρισαν πάνω στο πρότυπο του Κυρίου τις Τεσσαρακοστές, αυτοί κινούμενοι από τον Διάβολο, ζητούν με νόμο να καταργήσουν τις Νηστείες.
Ας νηστεύσουμε λοιπόν αδελφοί για να είναι μαζί μας η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος.

Δεύτερον διδασκόμαστε ότι οι πειρασμοί νικιούνται, και καταισχύνεται ο Διάβολος, διά της Αγίας Νηστείας, η οποία μαραίνει μεν το σώμα, σηκώνει όμως και γιγαντώνει την ψυχή λαμπρύνει αυτήν. Τούτο το βλέπουμε και στους πειρασμούς του Κυρίου αλλά και ο ίδιος ο Κύριος πάλι διαβεβαιώνει τους μαθητές Του ότι: "αυτό το γένος (του διαβόλου) δεν εξέρχεται, παρά μόνο με την προσευχή και την νηστεία" (Ματθ. ΙΖ', 21)

Τρίτον βεβαιούμαστε, ότι η Αγία Νηστεία κατεβάζει την εκ του Ουρανού και φέρνει πλησίον του νηστευτή τους Αγίους Αγγέλους για να υπηρετήσουν τον αληθινό χριστιανό, τον κατά Χάριν υιό του Θεού, στον αγώνα του για την απόκτηση των χριστιανικών αρετών.

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά! Ο πρώτος Αδάμ, επειδή δεν νήστευσε, απώλεσε τον εαυτό του και μαζί του όλο το ανθρώπινο γένος. ο Νέος Αδάμ, Ο Κύριος νηστεύοντας νίκησε τους πειρασμούς και έσωσε με την υπακοή όλο το ανθρώπινο γένος.

Τίνος λοιπόν θα γίνουμε εμείς μιμητές; Του πρώτου Αδάμ, του χοϊκού, ή του Νέου, του επουράνιου, ο οποίος νήστευσε.

Οι μιμητές του πρώτου Αδάμ, ιδού και σήμερα είναι χοϊκοί και ζητούν την κατάργηση της Νηστείας, οι δε Αληθείς νηστευτές είναι ουράνιοι άνθρωποι και νικούν τις πολύπλοκες μηχανές του διαβόλου.

Μιμητές λοιπόν γενόμενοι του Κυρίου, ας αγαπήσουμε την αγία Νηστεία όπως την αγάπησαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες και όπως αυτή αναλύεται και παρουσιάζεται στις σελίδες του παρόντος Ημεροδείκτη και ας ακούμε πάντα τα λόγια του Κυρίου: Το γένος τούτο δεν εκπορεύεται, παρά μόνο με προσευχή και ΝΗΣΤΕΙΑ".

ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ

Διάπυρος προς Κύριο ευχέτης

+ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ



Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

O Θεός αφού δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, τον έθεσε στον ευφρόσυνο Παράδεισο για να εργάζεται αυτόν και να το φυλάει. Παράλληλα έδωσε εντολή στον Αδάμ να απολαμβάνει από τους καρπούς όλων των δένδρων, μόνο δε να μην φάει από τους καρπούς ενός δέντρου. Εάν παρέβαινε αυτήν την εντολή, από την ημέρα εκείνη θα έχανε την αθανασία και θα γινόταν πλέον θνητός.

"Καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Ἀδὰμ λέγων· ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, 17 ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε". (ΓΕΝΕΣΗ Β' 16- 17)

Με την συγκεκριμένη νηστεία ο Αδάμ θα παρέμενε αθάνατος και με την εργασία της αρετής θα ξεπλήρωνε τον σκοπό για τον οποίο τον δημιούργησε ο Θεός. δηλαδή θα έμοιαζε στο Θεό, θα γινόταν Θεός κατά Χάριν.

Αυτό ήταν το αγαθό της Νηστείας την οποία όρισε ο Θεός στον πρώτο άνθρωπο. Η παράβαση όμως της Νηστείας από τους Πρωτόπλαστους στοίχισε όχι μόνο την απώλεια εκείνου του Παράδεισου, αλλά και όλων των Θείων χαρισμάτων, με τα οποία είχε προικίσει ο Θεός τον πρώτο άνθρωπο, καθώς τον δημιούργησε "κστ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν" (ΓΕΝ. Α'26). Ιδιαιτέρως όμως στοίχισε εκείνη η παράβαση της νηστείας, τον θάνατο.

Ας ακούσουν λοιπόν οι καταφρονητές της νηστείας ή και οι πολέμιοι αυτής, ότι ποιούν έργο διαβόλου. Ο Κύριος "όρισε", δηλαδή έδωσε ρητή εντολή "να μην φάτε από αυτόν", το οποίο και πάλι σημαίνει "νηστέψτε". Έδωσε αυτή την εντολή με μεγάλο και φοβερό επιτίμιο: ¨(ΓΕΝ Β 17).

Τί είπε όμως ο επίβουλος διάβολος για να πλανήσει τους Πρωτόπλαστους; Διέβαλλε τον ίδιο τον Θεό (!), και συμφώνησαν στην διαβολή του και οι Πρωτόπλαστοι! Όχι τους είπε, δεν θα πεθάνετε, όταν καταλύσετε την νηστεία την οποία σας όρισε ο Θεός αλλά θα γίνετε σαν Θεοί.

Το αποτέλεσμα όμως της κατάλυσης της πρώτης και αγίας εντολής, ποιό ήταν; Αυτό που είπε ο διάβολος; Όχι ασφαλώς, αλλά όπως λέει ο Απόστολος Παύλος "(ΡΩΜ. Ε 12)

Για την παράβαση και τις συνέπειες εκείνης της νηστείας, χρειάστηκε να γίνει ένας Θεός άνθρωπος, ο Οποίος και πάλι παρέδωσε στους λυτρωμένους από αυτόν την Αγία Νηστεία, με το δικό του παράδειγμα αφού ο Ίδιος πρώτος νήστεψε.


Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Και μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων, η νηστεία ως μέσο κάθαρσης και αγνισμού, απαντάται ως μόνιμος και συνεχής θεσμός, σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη. Οι Ισραηλίτες είχαν τακτές νηστείες. Νήστευαν πριν από μεγάλες εορτές και θεία γεγονότα ή νήστευαν μετά από θεία τιμωρία (σωφρονισμό) για να τύχουν του ελέους του Θεού (Έξοδος ΛΗ' 26, Κριτές Κ' 26, Εσθήρ Δ' 16, Β' Μακκαβαίων ΙΓ' 12, Ιωήλ Α' 14, Ησαΐας ΝΗ' 3, Βαρούχ Α' 5, Δανιήλ Θ' 3 κλπ.)

Όχι μόνο αυτά, αλλά η Νηστεία ζητείται ήδη από την Παλαιά Διαθήκη, να συνοδεύεται από προσευχή και να συμπορεύεται με τις αρετές της ελεημοσύνης και της δικαιοσύνης: (Τωβίτ ΙΒ', 8).

Μεγάλος νηστευτής υπήρξε ο Προφήτης Μωυσής! Ο θειότατος αυτός καταξιώθηκε να συνομιλήσει πρόσωπο προς πρόσωπο με το Θεό στο Όρος Σινά "αφού καθάρισε τον εαυτό του με τεσσαρακονθήμερη νηστεία"

" καὶ ἦν ἐκεῖ Μωυσῆς ἐναντίον Κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας· ἄρτον οὐκ ἔφαγε καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιε· καὶ ἔγραψεν ἐπὶ τῶν πλακῶν τὰ ρήματα ταῦτα τῆς διαθήκης, τοὺς δέκα λόγους. ". (ΕΞΟΔΟΣ)

Παράλληλα προς τον Θεόπτη Μωυσή, πρότυπο νηστείας κατά την Παλαιά Διαθήκη είναι ο Ζηλωτής Ηλίας. Αυτός με την νηστεία τόσο πολύ λέπτυνε την σάρκα, ώστε αξιώθηκε πολλά θαυμάσια, εξαιρέτως να δει τον Κύριο ως "φωνή αύρας λεπτής" (Βασιλειών Γ' ΙΘ' 12).

Ως πρότυπα νηστείας για την Παλαιά Διαθήκη μπορούμε να αναφέρουμε και την νηστεία των Νηνευϊτών (Προφήτης Ιωνάς), όπως και την νηστεία των τριών Παίδων, οι οποίοι προκειμένου να μην φάνε κρέας και να μην πιούν οίνο από το τραπέζι του ειδωλολάτρη Ναβουχοδονόσορ, νήστεψαν τρεφόμενοι μόνο με τα σπέρματα της γης (Δανιήλ Α' 5-16).

Τέλος θα αναφέρουμε τον μέγιστο των νηστευτών, με τον οποίο κλείνει η Παλαιά Διαθήκη, δηλαδή τον Τίμιο Πρόδρομο, ο οποίος όχι απλά νήστεψε, αλλά απέκτησε την αγγελική πολιτεία, γι' αυτό και ο Κύριος είπε για αυτόν "Ουκ εγηγερται μειζων εν γεννητοις εκ γυναικων Ιωάννου του Βαπτιστού (Ματθαίος ΙΑ' 11).



Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Η νηστεία την οποία είδαμε στην Παλαιά Διαθήκη τελειώνεται και λαμβάνει το πλήρες νόημα της από τον ίδιο τον Κύριο.

Ο Κύριος μη έχοντας ανάγκη νηστείας, νήστεψε σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες για να αφήσει σε εμάς αιώνιο πρότυπο νηστείας και να διδάξει ότι στη νηστεία οδηγείται ο πιστός, ωθούμενος από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος, ώστε μέσω αυτής να δυναμώσει, ως πνευματικός άνθρωπος, και να μπορέσει να προχωρήσει σε πνευματικούς αγώνες, να νικήσει τον αντίδικο διάβολο και να έχει δίπλα του στον αγώνα της πνευματικής τελείωσης τους Αγίους Αγγέλους.

Ο Κύριος εν προκειμένω νηστεύοντας ο ίδιος σαράντα ημέρες, δεν θεσμοθετεί απλώς την αγία Νηστεία, αλλά και την τελειοποιεί και δίνει το πραγματικό νόημα της Νηστείας.

Και ο Προφήτης Μωυσής και ο Ηλίας, νήστεψαν σαράντα μέρες, όμως η σαρανταήμερη νηστεία του Κυρίου έχει την αναφορά της ευθέως και αμέσως στην ανυπακοή του Αδάμ και την καταπάτηση της Νηστείας με όλες εκείνες τις συνέπειες.

Ο Κύριος νηστεύοντας (ανθρώπινα) άφησε τέλειο πρότυπο της νηστείας. Αν ο Κύριος (ανθρωπίνως) νήστεψε πριν αρχίσει το έργο του, νίκησε τον τριπλό πειρασμό με την νηστεία και την προσευχή, θέλοντας να διδάξει σε εμάς με το δικό του παράδειγμα την προετοιμασία μας με νηστεία και προσευχή για οποιοδήποτε μεγάλο έργο.

Εν προκειμένω το μέγιστο των έργων μας είναι η σωτηρία μας, είναι η θέωση του Χριστιανού. Στην πορεία όμως αυτή παρεμβάλλει ο αντίδικος, ο πειρασμός, όπως και στον Κύριο, ο οποίος όμως νικιέται με την Νηστεία και την Προσευχή και έτσι ο πιστός προχωρεί στον πνευματικό Αγώνα, για την πνευματική και ηθική του τελείωση, δηλαδή την Θέωση. Ο παραμερισμός και η κατανίκηση των πειρασμών και η περεταίρω πνευματική πρόοδος είναι το νόημα της νηστείας που παρέδωσε ο Κύριος.

Γι' αυτό και στο κατεξοχήν πνευματικό λειτουργικό βιβλίο το Τριώδιο, τονίζεται: "Ελάτε, όπως ο Κύριος που με την νηστεία διέλυσε τον εχθρό, και εμείς έτσι να σπάσουμε τα βέλη του και την ενέδρα, λέγοντας ο καθένας, ύπαγε πίσω μου σατανά, όποτε μέλλει να μας δώσει πειρασμό".

Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει παρόμοια ότι ο Κύριος την σάρκα την οποία προσέλαβε για χάρη μας, με την Νηστεία την ενδυνάμωσε και έτσι αντιμετώπισε τις προσβολές του διαβόλου. διδάσκοντας κι εμάς να κάνουμε το ίδιο. (Περί Νηστείας Ι' 9 P G, 31, 177).

Και ο Ιερός Χρυσόστομος πάλι λέει ότι και ο Κύριος αφού υπέμεινε σαράντα μέρες νηστεία, έτσι πάλεψε με τον διάβολο, αφήνοντας σε όλους εμάς υπογραμμό, ώστε αγνοί δια της Νηστείας να λαμβάνουμε από αυτήν ισχύ (δύναμη) και έτσι να παρατασσόμαστε στην πάλη εναντίον του (Ομιλία στην Γέννηση Ι', 3 P.G. 53, 24).

Αλλά ας δούμε και άλλες μαρτυρίες από την Καινή Διαθήκη για την Αγία Νηστεία.

Πάλι o ίδιος ο Κύριος λίγο πριν την Σταυρική Του θυσία και αμέσως μετά την Αγία Μεταμόρφωση του, στους Μαθητές Του, οι οποίοι τον ρώτησαν γιατί δεν μπορούν να νικήσουν τον πειρασμό, ο οποίος βασάνιζε τον δαιμονισμένο γιο, λέει: "τούτο το γένος δεν εξέρχεται παρά μόνο με προσευχή και νηστεία". (Ματθαίος ΙΖ', 21)

Όχι μόνο ο Κύριος, αλλά και οι Άγιοι Απόστολοι νήστευαν σε συγκεκριμένες περιόδους, όπως μαρτυρούν οι Πράξεις των Αποστόλων (ΚΖ, 9). Μάλιστα, ο Απόστολος Παύλος ρητά αναφέρει ότι κατά την Αποστολική περίοδο διατεταγμένες νηστείες: "υπηρέτησα, λέει, τον Κύριο με κόπο και μόχθο... με νηστείες πολλές φορές" (Β' Κορινθίους ΙΑ' 27). Ο Ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί, ότι νήστεψε ο Απόστολος Παύλος, όταν είχε ιδιαίτερη ανάγκη την θεία βοήθεια. Το δύσκολο Αποστολικό έργο του, το οποίο είχε συνεχώς την ανάγκη της θείας βοήθειας, έκανε τον Απόστολο Παύλο να νηστεύει πολλές φορές.

Και πάλι στις πράξεις των Αγίων Αποστόλων βλέπουμε, ότι όλοι οι Χριστιανοί νήστευαν. Είχαν κοινές λατρείες, κήρυγμα και νηστεία: (Πράξεις ΙΓ' 2). Και ο Άγιος Χρυσόστομος παρατηρεί: "Βλέπεις πόσο μεγάλο πράγμα είναι η νηστεία; Όταν επρόκειτο να χειροτονήσουν, τότε νήστευαν και δέχονταν την αποκαλυπτική Χάρη του Αγίου Πνεύματος για να εκλέξουν αποστόλους (Κληρικούς) για την διάδοση του Ευαγγελίου".

Και πάλι στις Πράξεις αμέσως διαβάζουμε: "Τότε αφού νήστεψαν και προσευχήθηκαν, τους έβαλαν πάνω τα χέρια τους (σ. ιστ.: ως ευλογία) και τους άφησαν να φύγουν. (Πράξεις!)

Επίσης στην Α' προς Κορινθίους επιστολή (Ζ' 5) ο Απόστολος Παύλος διδάσκει τους Χριστιανούς την εγκράτεια για να επιδίδονται με μεγαλύτερο ζήλο και προσοχή στη νηστεία και την προσευχή.

Τέλος ο 69ος Αποστολικός Κανόνας ορίζει ως Νηστείες για όλους τους χριστιανούς την Τετάρτη και την Παρασκευή και την Αγία Τεσσαρακοστή.

Λέει ακριβώς ο Ιερός Αποστολικός Κανόνας: "Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή Υποδιάκονος, ή Αναγνώστης, ή Ψάλτης, κατά την Αγία Τεσσαρακοστή δεν νηστεύει, ή Τετάρτη και Παρασκευή, αυτός να καθαιρείται. Εάν είναι λαϊκός, ας αφορίζεται".



Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Οι Πατέρες της Εκκλησία, μιμητές των Αγίων Αποστόλων, οι οποίοι μιμήθηκαν τον Κύριο μας, παρέλαβαν τον Άγιο θεσμό της Νηστείας και τον βίωσαν βαθύτατα. Από τους μεγάλους Ιεράρχες μέχρι τους μεγάλους νηστευτές της Ερήμου η θεόσδοτη Νηστεία συνδέθηκε αδιάσπαστα μετά την προσευχή προς αντιμετιση των πειρασμών και την πρόοδο προς τον πνευματικό και ενάρετο βίο.

Δηλαδή κατά τους Πατέρες η Νηστεία είναι θεία Εντολή, που πηγάζει από την Αγία Γραφή και ιδιαίτερα από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Κύριο, ο Οποίος είναι το αιώνιο πρότυπο και στον ιερό τούτο Θεσμό της Νηστείας.

Γενικότερα η θεώρηση και η διδασκαλία των Πατέρων για την αγία Νηστεία βασίζεται απόλυτα στο νόημα και την σημασία που είχε η σαρανταήμερη νηστεία του Κυρίου μας.

Δηλαδή ο αληθής χριστιανός οδηγείται στην νηστεία από το Πνεύμα, νικά με αυτήν τον χοϊκό άνθρωπο, μέσω του οποίου ο αντίδικος πολεμά με τους πειρασμούς τον χριστιανό και έτσι νικητής κατά του πειρασμού συνεχίζει με την νηστεία και την προσευχή και με την συνέργεια των Αγίων Αγγέλων την εργασία των αρετών, οι οποίες τον οδηγούν στο καθ’ ομοίωσιν, δηλαδή στην τελείωση, στην θέωση.

Η νηστεία κατά τους Αγίους Πατέρες δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον που οδηγεί στην νίκη κατά των πειρασμών για να εργαστεί τις αρετές. Νηστεία χωρίς αρετές δεν είναι χριστιανική νηστεία και ψέγεται δριμύτατα από τους Πατέρες.

Ο Ιερός Χρυσόστομος λέει: «νηστεία δεν εννοώ την (τυπική) που κάνουν οι πολλοί, αλλά την ακριβή νηστεία, όχι μόνο από τροφές αποχή, αλλά και των αμαρτιών». Και ο Μέγας Βασίλειος: "αληθινή νηστεία, λέει, είναι η αποξένωση μας από το κακό (την αμαρτία) (P.G. 28, 260). Η νίκη της αμαρτίας δίνει το πρώτο νόημα στη νηστεία.

Ο Άγιος Κλήμης λέει επίσης εμφαντικότατα: "Η νηστεία είναι η αρχή της τροφής"! Και εξηγεί: Όπως η τροφή διατηρεί στην ζωή το σώμα μας ενώ η παντελή έλλειψη τροφής οδηγεί στον σωματικό θάνατο, έτσι κι εμείς οι αληθινοί χριστιανοί, λέει, θα νηστέψουμε από τα κοσμικά, τα χοϊκά, για να πεθάνουμε για τον κόσμο, δηλαδή σαν νεκροί να μην επηρεαζόμαστε και έτσι καθαροί, τρώγοντας την θεία τροφή, να συζήσουμε με τον Θεό. Ώστε και κατά τον Άγιο Κλήμεντα, η νηστεία έχει σκοπό την νέκρωση του χοϊκού ανθρώπου και την ανάσταση του πνευματικού, οποίος ζη και αυξάνει δια της θείας, ουράνιας τροφής, δηλαδή της θείας Χάριτος, εξαιρέτως με την συμμετοχή στο Ποτήριο της ζωής, την θεία Μετάληψη.

Κατακρίνουν οι Πατέρες, όπως προείπαμε, ως μάταιη την νηστεία, η οποία περιορίζεται μόνο στην νηστεία των τροφών. Ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης λέει, ότι σε τίποτα δεν ωφελείται όποιος νηστεύει μόνο τις τροφές και δεν νηστεύει με τις υπόλοιπες αισθήσεις επίσης.

Στο Τριώδιο, στο ουράνιο αυτό βιβλίο, το οποίο μάλλον Άγγελοι συνέγραψαν, διαβάζουμε: "Ας νηστέψουμε ευπρόσδεκτη νηστεία και ευάρεστη στον Κύριο. Αληθινή νηστεία είναι η αποξένωση των κακών, η εγκράτεια της γλώσσας, η αποχή από τον θυμό, ο αποχωρισμός των επιθυμιών... η πτώχευση αυτών είναι η αληθινή και ευπρόσδεκτη νηστεία". Και πάλι στο ίδιο βιβλίο: "Νήστεψε από την κακία ψυχή μου, εντρυφώντας στην θεία αγάπη. Άνοιξε την πόρτα σε όλες τις αγαθές ιδέες".

Ο χρόνος της νηστείας χαρακτηρίζεται στο ίδιο βιβλίο του Τριωδίου ως "μακάριος καιρός", "αγαθότατος", "ωραία" και "τερπνή" (ευχάριστη) η ημέρα της νηστείας. Η αγία Νηστεία χαρακτηρίζεται παρόμοια ως "η μητέρα των αρετών", για να τονιστεί η σχέση της προς τις άλλες αρετές, "συμπολίτισσα των ουρανών", για να δηλώσει, ότι είναι αγγελική αρετή, θεία και ουράνια, η "πιο φαιδρή των αρετών", διότι με αυτήν αποκτώνται οι υπόλοιπες αρετές, οδηγείται ο πιστός στην κάθαρση και την ενόραση των θείων και γεύεται την πραγματική, ουράνια χαρά. Ονομάζεται ακόμα "η καλύτερη των αρετών και "Μητέρα της σωφροσύνης".

Από τον άπειρο θησαυρό της υμνολογίας περί της αγίας Νηστείας θα παραθέσουμε ένα μόνο ακόμη μικρό ύμνο του Τριωδίου, διότι είναι εκφραστικότατος και ιδιαζόντως εξυμνεί την νηστεία, την οποία αποκαλεί "το πατρώο κειμήλιο, το πράγμα το θαυμαστό, την μητέρα πάντων που λατρεύουν τον Δεσπότη Χριστό" (Τριώδιο 1895) δηλαδή είναι πατροπαράδοτο θείο και ιερό κειμήλιο που παραδόθηκε πρώτα στον πατέρα μας Αδάμ, τελειότερα όμως παραδόθηκε υπό του νέου Αδάμ, του Κυρίου μας και από όλους τους Πατέρες μας! Την ονομάζει και χρήμα θαυμάσιο καθώς έχει μέγιστη αξία όπως ο χρυσός! Ιδιαίτερα όμως την ονομάζει μητέρα όλων εκείνων, οι οποίοι αξιώθηκαν να λατρεύουν ειλικρινά τον Δεσπότη Χριστό. Είναι αληθινή μητέρα η νηστεία, αφού αυτή οδηγεί στη νέκρωση του χοϊκού ανθρώπου και την αναγέννηση του νέου, του πνευματικού, του ουράνιου ανθρώπου.

Τέλος πρέπει να τονίσουμε το αγωνιστικό χαρακτήρα της νηστείας, ο οποίος κατεξοχήν πάλι τονίζεται στο Τριώδιο. Η νηστεία είναι πρωτίστως "αγώνας", τον οποίον αναλαμβάνουν εκείνοι, οι οποίοι επιθυμούν να κάνουν αθλήματα πνευματικά (αρετές).

Ολόκληρη η Μεγάλη Τεσσαρακοστή χαρακτηρίζεται ως στάδιο αθλητικών αγώνων, στο οποίο θα εισέλθουν οι χριστιανοί να αγωνιστούν κατά των πειρασμών, για την κάθαρση και κυρίως την κατάκτηση των αρετών. «Το στάδιο των αρετών άνοιξε, όσοι επιθυμείτε να αθληθείτε, να εισέλθετε, ξεκινώντας τον καλό αγώνα της Νηστείας», «έφτασε ο καιρός που αρχίζουν οι πνευματικοί αγώνες, η νίκη κατά των δαιμόνων, η πάνοπλη εγκράτεια».



Η ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, Η ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ


"Ποιό το όφελος, αν δεν προσφέρεις στο στόμα κρέας και δαγκώνεις με την κακία τον αδελφό σου; Ή αν δεν φας τροφές, που εσύ αγόρασες, και αρπάξεις άδικα αυτά των φτωχών; Νήστεψε και ο Ιούδας με τους άλλους έντεκα μαθητές, αλλά αφού δεν δάμασε την φιλάργυρη συμπεριφορά του, δεν ωφελήθηκε από την ασιτία προς σωτηρία. Και ο διάβολος ποτέ δεν τρώει καθώς είναι πνεύμα ασώματο αλλά ξέπεσε λόγω της κακίας" (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)

"Έφτασε η νηστεία, η μητέρα της σωφροσύνης, η κατήγορος της αμαρτίας και συνήγορος της μετάνοιας, πολιτεία των Αγγέλων και σωτηρία των ανθρώπων" (Τριώδιο)

"Ας ποθήσουμε τη Νηστεία που μαραίνει τα χαλεπά πάθη της ψυχής με την συνέργεια του Αγίου Πνεύματος και που ενισχύει την πραγματοποίηση των ένθεων πράξεων" (Τριώδιο)

"Όλον τον χρόνο και τον καιρό καλή και τίμια είναι η νηστεία διότι μήτε ο διάβολος δεν τολμάει ενάντια στον νηστεύοντα, μήτε ο πειρασμός των δαιμόνων παραμένει σε αυτόν που νηστεύει" (Θησαυρός Δαμασκηνού)

"Η Νηστεία είναι υπεράσπιση κάθε αρετής και αρχή του αγώνα και στέφανος των εγκρατών." (Ισαάκ ο Σύρος)

"Η Νηστεία είναι νέκρωση του σώματος, ζωοποίηση του πνεύματος, κόσμηση των ηθών, κάθαρση της ψυχής, ανύψωση της διάνοιας, πτέρωση του νου" (Μιχαήλ Ψελλός)

"Να νηστεύουμε με ευπρόσδεκτη νηστεία, που είναι ευάρεστη στον Κύριο, Αληθινή νηστεία είναι η αποξένωση από την κακία, η εγκράτεια της γλώσσας, η αποχή από τον θυμό, ο αποχωρισμός των επιθυμιών, της καταλαλιάς, του ψεύδους και της επιορκίας. Η (πνευματική) φτώχια από όλα αυτά είναι αληθινή και ευπρόσδεκτη (νηστεία)" (Τριώδιο)

"Όπως με την βρώση και την παρακοή εξήλθε ο Αδάμ από τον Παράδεισο, έτσι και πάλι με νηστεία και υπακοή, αυτός που το θέλει, εισέρχεται στον Παράδεισο" (Περί Παρθενίας, 6, PG 28, 257).

Η νηστεία και η εγκράτεια κοιμίζει τις επαναστάσεις του σώματος, και μαραίνει την λύσσα του θυμού και τις επιθυμίες..." (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

"Νέκρωσε μου (Κύριε) τα θελήματα της σάρκας και ζωοποίησε την άθλια καρδιά μου, καθαρίζοντας με την παθοκτόνο νηστεία" (Τριώδιο)

"Ας Νηστεύει και το στόμα από αισχρά λόγια και λοιδορία. Ποιό το όφελος όταν απέχουμε από τα πουλερικά και τα ψάρια ενώ τους αδελφούς μας τους δαγκώνουμε και τους κατατρώμε. Όποιος κατηγορεί, τρώει το κρέας του αδελφού του, δάγκωσε την σάρκα του πλησίον του." (Ιερός Χρυσόστομος)

"Και η μεν νηστεία είναι εντολή ζωής, συνυπάρχουσα με την ανθρώπινη φύση στον Παράδεισο, δοσμένη από τον Θεό στον Αδάμ, σε απαρχή της ενυπάρχουσας σε αυτόν υπό του ιδίου Θεού ζωής και θείας Χάριτος" (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

"Ο Μωυσής βρήκε με την καθαρτήρια νηστεία, την κατανόηση του μόνου καθαρού Θεού. Ψυχή μου με την νηστεία να καθαριστείς, για να πλησιάσεις τον φιλάνθρωπο Θεό" (Τριώδιο)

"Στο όρος του Χωρήβ, αφού με τη νηστεία καθαρίστηκε, είχε ο Ηλίας τον Θεό. Ας καθαρίσουμε και εμείς με τη νηστεία την καρδιά και θα δούμε τον Χριστό (Τριώδιο)

"Αυτός που αγαπά τον Θεό ζει στη γη αγγελικό βίο, νηστεύοντας και αγρυπνώντας..." (Μάξιμος ο Ομολογητής)

Έτσι είναι αγία η οδός του Θεού, και κάθε αρετής το θεμέλιο, η νηστεία ακριβώς, και η αγρυπνία και η εγρήγορση" (Ισαάκ ο Σύρος)



ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΝΗΣΤΕΙΑ

Οι Νεοημερολογίτες Οικουμενιστές, παρόλη την διδασκαλία της Εκκλησίας, θέλουν με απόφαση "Μεγάλης Πανορθόδοξης Συνόδου" τους να καταργήσουν και την Αγία Νηστεία.

Μετά από το Μασωνικό συνέδριο του 1923 στην Κωνσταντινούπολη, στο οποίο αποφασίστηκε η περικοπή της Νηστεία, έκτοτε το θέμα αυτό έχει πρώτη θέση στις... διασκέψεις τους. Αντίθεη και Σατανική έμπνευση και εμμονή.

ΚΑΝΟΝΑΣ 69 ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

"Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή Υποδιάκονος, ή Αναγνώστης, ή Ψάλτης, κατά την Αγία Τεσσαρακοστή δεν νηστεύει, ή Τετάρτη και Παρασκευή, αυτός να καθαιρείται. Εάν είναι λαϊκός, ας αφορίζεται".



ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ: Το ανωτέρω κείμενο- συν Θεώ- θα μεταφραστεί προς δημοσίευση στον Ημεροδείκτη που συντάσσει η ιστοσελίδα μας στην αγγλική γλώσσα με προφανή αφιέρωση στον θεοπαράδοτο Θεσμό της Αγίας Νηστείας.

2015/11/10

ΥΠ' ΟΨΙΝ ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ... ΤΗΣ ΜΙΤΡΑΣ

Ἐκ τοῦ στόματός σου κρίνω σε, πονηρὲ δοῦλε (Ο Κύριος)

"Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Φθιώτιδος κ.κ. Ιγνάτιε,
Κατά τις ανεξιχνιάστους βουλάς του δικαιοκρίτου Θεού αναλαμβάνετε σήμερον τους οίακας της νοητής νηός της τοπικής Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Φθιώτιδος. Kαθίστασθε ούτως ο δεύτερος κατά σειράν Ορθόδοξος Επίσκοπος της Μητροπολιτικής ταύτης περιφερείας, μετά την επάρατον εισαγωγήν του νέου παπικού εορτολογίου εις την χώραν μας, εν έτει 1924, εις διαδοχήν ερχόμενος του εν μακαρία τη λήξει γενομένου αοιδίμου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κυρού Θεοδοσίου, του πνευματικού Πατρός ημών και, επί σχεδόν τριακονταετίαν, αξίου Ποιμενάρχου.
Το γεγονός τούτο αποτελεί δι' υμάς υψίστην τιμήν, αφ' ενός μεν διότι, ως γνωρίζετε, ο Αρχιερεύς φέρει ομοίωσιν τινά  του Θεού εις την εκκλησιαστικήν Ιεραρχίαν, αφ' ετέρου δε, διότι ο αείμνηστος προκάτοχος υμών, του οποίου την πνευματικήν παρακαταθήκην παραλαμβάνητε, υπήρξεν πανθομολογουμένως άνδρας μεγάλης πνευματικότητος. Όμως, αυτό ακριβώς συνιστά δι' υμάς πρόκλησιν, διότι η μεγάλη πνευματικότητα του μακαριστού Θεοδοσίου ίνα μιμηθήτε αυτόν και ούτως αναδειχθήτε εφάμιλλος ή και ανώτερος εκείνου, διότι, ως ασφαλώς αντιλαμβάνεσθε, η σύγκρισις ημών υμών προς εκείνον θα είναι αναπόφευκτος, αλλά και δικαίως έντονος υπό πάντων.
Πέραν τούτων η ανάδειξις υμών εις Επίσκοπον, σημαίνει ανάληψιν βαρέων καθηκόντων, μεγάλων ευθυνών, κόπου πνευματικού και σωματικού, δηλαδή σημαίνει ανάληψιν σταυρού μεγάλου και βαρυτάτου, ο οποίος καθίσταται  έτι βαρύτερος  κατά την σημερινήν εποχήν, κατά την οποίαν, ως γνωρίζετε, εξέλιπεν η ευσέβεια και "πάντες εξέκλιναν", άλλοι εις τον αμαρτωλόν βίον του ματαίου τούτου κόσμου και άλλοι εις τας ποικίλας αιρέσεις, εις τρόπον ώστε να αρμόζει  τανυν ο λόγος του Προφητάνακτος Δαυΐβ, "ουκ εστίν ποιών χρηστότηταν, ουκ εστίν εως ενός".

Εν μέσω ταύτης της καταστάσεως, Σεβασμιώτατε η Εκκλησία δια της Ιεράς Συνόδου επέλεξεν υμάς δια την θέσιν του ποιμένος των λογικών προβάτων,του διδασκάλου και κήρυκος του Θείου Λόγου, του ερμηνευτού των ορθοδόξων δογμάτων, του θεματοφύλακος των ιερών κανόνων και της παραδόσεως της Εκκλησίας, του φορέως και μεταδότου της Αποστολικής Διαδοχής και εν συνόψει, δια την θέσιν του οικονόμου της Θείας Χάριτος, του έχοντος εξουσίαν μεταδίδειν  ταύτην, καθώς τονίζει σαφέστατα ο ιερός Συμεών Θεσσαλονίκης, λέγων ότι "ο επίσκοπος είναι φωτιστικός και έχει τελείαν την χάριν του Αγίου Πνεύματος  και δια τούτο αυτός πλουτεί και την μεταδοτική χάριν των θείων φώτων, τουτ' έστι την δωρεάν των χαρισμάτων, μιμούμενος εις τούτο τον πατέρα των φώτων Θεόν ημών". Όθεν ημείς οι αποτελούντες  το ποίμνιον ημών,  ορώντες υμάς εις την υψηλήν ταύτην θέσιν προσβλέπομεν εις το πρόσωπον υμών μετ' ελπίδος και προσμονής, αναμένοντες, αλλά και εκζητούντες παρ' υμών πατρικήν αγάπην, ποιμαντικήν προστασίαν, ακραιφνήν ορθόδοξον πίστιν, ακαινοτόμητον διδασκαλία, ιεραποστολικήν δράσιν και γενικώς πνευματικήν δραστηριότητα προς πνευματικήν ανάκαμψιν και προκοπήν.
...Περαίνοντες, Σεβασμιώτατε, αιτούμεν συγχώρησιν και ευλογίαν, υποσχόμενοι πάσαν αρμόζουσαν εις το αξίωμα υμών τιμήν και ολοψύχως ευχόμεθα όπως Κύριος ο Θεός διά της Χάριτος του Παναγίου και  Τελεταρχικού Πνεύματος διαφυλάττη υμάς από πάντων των ορατών και αοράτων εχθρών, φωτίζει υμάς και ενισχύει προς εκπλήρωσιν των νέων καθηκόντων υμών, απαλάττει υμάς από πάσης επιβουλής πονηρών ανθρώπων και αναδείξη την ποιμαντορίαν υμών ευτυχή, καρποφόρον και σωτηριώδη, υμάς δε προσωπικώς χαρίση τη Εκκλησία σώον, έντιμον, υγιά μακροημερεύοντα τον λόγον της αληθείας Αυτού, επ' αγαθώ πάντων και πρωτίστως του μεγάλου μεν, πλην όμως, κάπως λημονησθέντος αγώνος της Εκκλησίας. Αμήν. Εις πολλά έτη Δέσποτα!" 

Σημείωση: Από την ομιλία- προσφώνηση του Ιερομονάχου Παντελήμονα Τσαλάγκα κατά την Χειροτονία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, προ 10 ετών στην Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας υπό του Μακαριστού Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυρού Γρηγορίου και την περί αυτόν Ιερά Σύνοδο. Δημοσιεύτηκε στο 13ο τεύχος του περιοδικού "Θηβαϊκή Φωνή", Νοέμβριος- Δεκέμβριος 2005.


2015/11/09

DER NEUE KALENDER



DER NEUE KALENDER 
- FESTSETZUNG DES OSTERTERMINS.

Warum wir als Wahre Orthodoxen Christen dem so genannten neuen, also den "Gregorianischen" Kalender ablehnend gegenüberstehen müssen. 


Wie wir im NT nachlesen können, gründete unser Herr selbst die Kirche. Er selbst suchte sich sorgsam die Hl. Apostel aus, welche vom Heiligen Geist erfüllt, sein Werk fortsetzten. 



In deren Nachfolge versammelten sich die Bischöfe (Apg. 20, 28; 1. Tim. 3, 1-2; Tit. 1, 7) mit ihren unterschiedlichen Standpunkten zu einem Konzil und legten u.a. ein Prinzip fest, das die Kirche leiten soll. Die 7 Oekumenischen Konzilien tragen das Siegel des Hl. Geistes.

Die Schrift stellt eindeutig fest, dass die Auferstehung des Herrn nach dem jüdischen Passah stattfand. Also darf man Ostern auch nicht vor oder zusammen mit dem Pessachfest der Juden feiern. Dies kann man aber nach neuem Kalender nicht gewährleisten. Der Neue Kalender bringt nicht nur Ostern durcheinander sondern auch andere Fixpunkte. Der wichtigste ist das Apostelfasten. Dieses beginnt am Montag nach Allerheiligen, also dem Sonntag nach Pfingsten und dauert bis zum Fest der Apostel am 29. Juni AK. In den Kirchen, die den NK eingeführt haben, gibt es daher bei einem späten Ostertermin nicht nur kein Apostelfasten, sondern sogar "minus 8 Tage". Das Apostelfasten hört bei denen also 8 Tage vor seinem Anfang bereits auf. Ein solches Absurdum für eine der wichtigen Fastenzeiten im Kirchenjahr zeigt wohl deutlich, wie wenig der NK akzeptabel ist. Dazu Auszüge aus einigen Konzilsbeschlüssen: 

Apostolischer Kanon VII - "Wenn irgendein Bischof, Priester oder Diakon das Osterfest vor dem Frühlingsäquinoktium zusammen mit den Juden begeht, der sei seines Amtes enthoben." 

"Es sollen die alten Gebräuche siegreich bleiben" - Kanon VI, Erstes Ökumenisches Konzil 

"insofern der Brauch und die alte Tradition siegreich geblieben sind..." Kanon VII, Erstes Ökumenisches Konzil" 

...gemäß den Kanones der Heiligen Väter und dem alten Brauch..." - Kanon VIII, Drittes Ökumenisches Konzil 

Nach dem Beschluss des Konzils von Nicäa 325 ist der Ostertemin nach dem ersten Frühlingsvollmond und nach dem jüdischen Pessachfest zu setzen. Davon ausgehend ist der österliche Festzyklus IN JEDEM FALL an den "alten Stil" gebunden - selbstverständlich bezieht sich dies dann auch auf das Apostelfasten. Ostern ist zu feiern nach dem Frühlingsäqiunoktium Christen feiern nicht am selben Tag wie Juden (14. Nisan) Ostern wird immer am Sonntag gefeiert (den 8. Tag- Tag der Auferstehung). 

Warum hat die gesamte Kirche nach diesem Konzil (325) immer nach dem jüdischem Pesah Ostern gefeiert, und nicht vorher!? War nicht die Priorität der Beschließung dass alle Christen am gleichen Tag Ostern feiern? Das beweisen die anderen Beschlüsse danach, welche diejenigen die an einem anderen Tag oder zusammen mit den Juden das Ostern feiern, mit der Excommunication drohen. Der Herr ist doch am Freitag den 14. Nisan, also jüdischen Pesah gekreuzigt worden und am dritten Tage auferstanden, das war ein Sonntag! 

In den ersten Jahrhunderten war es terminlich ungeregelt, aber man hielt am 14. Nisan fest, da man das geschichtlich sicher beglaubigt wusste. 

Bereits Ap. Paulus sträubt sich dagegen, dass man am gleichen Tag mit denen feiert, die das "Blut des Herrn an ihren Händen kleben haben". (gemeint sind die gottlosen Juden). Die "Schwammigkeit" bzgl. des Ostertermins, dem höchsten Fest der Kirche, wollte man endlich durch ein Konzil regeln. Punkt 2 und Punkt 4 des oben rekonstruierten Beschlusses, ergeben, dass dies immer nach dem 14.Nisan geschehen muss, und wenn dieser selbst auf einen Sonntag fällt, dann wird das Osterfest eine Woche später stattfinden. 

Typologisch gesehen kann das neutestamentliche Neue Pessach nur nach dem alttestamentlichen Pessach folgen! 

Papst Gregor XIII. hat gegen diese allgemein gültigen Konzilbeschlüsse der Kirche verstoßen, in dem er durch eine eigenhändige gottlose Kalenderreform den Feiertagstermin wiederum aufgesplittet und somit die Mühen der heiligen Konzilstväter zunichte machte. Jetzt feiert man, wie es beliebt, mal vorher, mal gleich, mal nach den Juden. Es gab und gibt in Wahrheit nur den "Kirchenkalender", entworfen und beschlossen zum einheitlichen kirchlichen Gebrauch vom Nicänum I, dann bis zur unseligen Reform des Papstes Gregor XIII. Ende des 16. Jahrhunderts mehr als tausend Jahre in Kraft stehend, bis ins 20. Jahrhundert einheitliche Grundlage der Orthodoxen Kirche war, bis zur gottlosen Reformdes griechischen Freimaurers und Patriarchen Metaxakis, der auch hier die Spaltung einleitete.

Typisch neukalendarisch ist die Argumentation, dass die ganze Sache mit der Genauigkeit der Zeit etwas zu tun; dem ist aber nicht so. Die Panorthodoxen Synoden des 16. Jahrhunderts unter der Führung des Ökumenischen Patriarchen Jeremias II. (Tranos) haben dies bestätigt und die Befolger des neuen päpstlichen Kalenders mit dem Ausschluss aus der Wahren Kirche belegt. Dies gilt selbstverständlich auch für die Befolger des sog. "modifizierten Kalenders", der zwar das Osterdatum nach dem alten kirchlichen Kalender berechnet, aber sonst, was das Menologion und die feststehenden Feste wie z.B. Weihnachten anbetrifft, mit dem neuen geht. 

Nach der Entscheidung des Ersten Ökumenischen Konzils müssen zur Zelebration des Pas’cha (Ostern) folgende vier Punkte eingehalten sein (Pedalion, S. 9, s. u.): 
a) Frühlingstagundnachtgleiche, 
b) erster Vollmond nach der Frühlingstagundnachtgleiche, 
c) nach dem jüdischen Pessach, 
d) der erste Sonntag nach a) bis c). 

Was nun das jüdische Pessachfest betrifft, so soll dies am 14./15. Tag des ersten Monats (Nissan) gefeiert werden (Ex 12 bzw. Lev 3,4-8). 

Ob die (heutigen) Juden noch nach ihrer eigenen Regel leben, ist dabei völlig belanglos, denn die Hl. Väter der Konzile haben ihre Regel natürlich unabhängig von irgendwelchen anderen Bedingungen aufgestellt. D.h. selbst wenn es überhaupt keine Juden mehr gäbe, gilt immer noch die Regel, die sich auf das jüdische Gesetz bezieht. Oder anders gesagt, selbst wenn alle vom Gesetz abweichen, bleibt dieses doch bestehen. Und an diesem, orthodoxen Ostertermin erscheint ja auch jedes Jahr das unstoffliche Licht in der Auferstehungskirche zu Jerusalem. So lange es kein Gesamtorthodoxes Konzil gibt, wo von allen beschlossen wird, nach einem anderen Kalender zu feiern als einst verfügt wurde, bleibt alles andere eine unzulässige Abweichung von den Traditionen. 

Schon der Apostel Paulus schrieb: 
"Nun wohl, Brüder, stehet fest und haltet euch an die Überlieferungen, die ihr mündlich oder brieflich von uns empfangen habt." 

Wie man in der Zeitschrift DER BOTE / Ausgabe 2/1998 der Russischen Auslandskirche vor ihrem Zusammenschluss mit dem Sergianistischen Moskauer Patriarchat (sehr interessante Ausführungen zu dem Kalenderthema!) nachlesen kann, haben die Romkatholiken und andere Sektierer wie Protestanten, Anglikaner, Altkatholiken in einem Zeitraum von 100 Jahren, zwischen 1888 und 1988 dreiundzwanzigmal die o.g. Regeln unbekümmert verletzt, fielen also in der Osterfestfrage den Anathemata des des 1. Ökumenischen Konzils sowie anderer Verurteilungen anheim. 

"Rundschreiben der vier Östlichen Patriarchen (1884) : 

- " Unser Glaube ist nicht vom Menschen und nicht durch den Menschen gekommen, sondern vermittels der Offenbarung Jesu Christi, welche die Göttlichen Apostel verkündigt, die Heiligen Ökumenischen Konzile bekräftigt, die größen, weisen Lehrer der Welt weitergegeben, und die Märtyrer durch ihrem Blut besiegelt haben. Halten wir uns weiterhin an unser Glaubensbekenntnis, das wir von so vielen bedeutenden Männern in reiner Form übernommen haben, und lehnen wir jegliche Neuerung als eine Einflüsterung des Bösen ab... 

Wer es wagt, dem zuwider zu handeln, der hat bereits dem Christlichen Glauben entsagt, und sich durch Lästerung des Heiligen Geistes der ewigen Verdammnis ausgesetzt. 

Alle Neuerer, seien es Ketzer oder Spalter, ziehen also freiwillig den Fluch an wie ihre Hemd (Ps.108,18), und das betrifft alle: Päpste, Patriarchen, Kleriker und Laien... 

Nicht wir sprechen heute diesen furchtbaren Fluch aus, sondern das hat vor allem unser Erlöser, hat der Göttliche Paulus in seinem Brief an die Galater getan. Das gleiche haben auch die sieben Ökumenischen Konzile und eine ganze Schar von Gott-erleuchtenden Väter ausgesprochen." (Darunter stehen die Unterschriften von Patriarchen und Mitgliedern ihres Synods : Anthymos von Konstantinopel, Jerotheus von Alexandria, Methodios von Antiochien und Kyrillos von Jerusalem). 

Der ehrwürdige Seraphim von Sarow (gest. 1833) : - " Was die Heilige Kirche akzeptiert hat, das muß einem jedem Christenherz lieb und teuer sein. Was die Kirche und den Sieben Ökumenischen Konzilien anordnete, ist zu erfüllen. Schlimm wird es dem ergehen, der hierbei in Wort hinzufügt oder wegläßt." 


Erzbischof Nikon von Wologda (gest. 1917) : - " In letzter Zeit sind so manche auf Umwandlungen aus, wir klügeln allzu viel herum und legen auch schon an die Kirche selbst einen entsprechenden Maßstab an. Dabei vergessen wir ganz, daß sie nicht von dieser Welt ist, wie der Herr zu Pilatus gesagt hat, daß ihr Fundament unantastbar ist. Und wer es trotzdem tut, der begeht einen größen Frevel, denn dieses Fundament ist ewig wie die Kirche selbst, und wer sich davon lossagt, ist bereits von der Kirche ausgeschieden und kein Christ mehr... 
Davor sollen sich alle unsere "Erneuerer", "Beleber" und "Umgestalter" des Kirchenlebens in acht nehmen, wenn sie getreue Söhne der Orthodoxen Kirche bleiben wollen. Sind sie ihre Söhne, so müssen sie ihr vor allen Dingen wie ein Sohn gehörchen, ansonsten werden sie Falschnamige sein, welche die Kirche innerlich spalten können". 

Bischof Nikodim Milas, der bekannte Kanonist aus Dalmatien : "Weicht man von den alten Gesetzen ab und verletzt auch nur eine von ihren Regeln, so verliert die Landeskirche die Gnade Gottes, wird sie zu eine spalterische Gemeinschaft." 

Der hl. Johannes Chrysostomos (gest. 407) : "Ist eine Kirchenüberlieferung vorhanden, so braucht man nichts mehr weiter zu suchen". 

Griechisches Steuermannbuch ("Pidalion") : "Wo es keine Richtschnur oder ein geschriebenes Gesetz gibt, da tut es an ihrer Stelle auch ein Brauch, der sich viele Jahre hindurch bewährt hat und dem geschriebenen Gesetz nicht zuwiderläuft."Syntagma", ein kanonischer Sammelband aus dem 14. Jh., zusammengestellt von dem Mönchpriester Matthäus Wlastaris : "Um die Osterfeierlichkeiten richtig festzusetzen, müssen vier Bedingungen eingehalten werden: 
1.) Diesem Fest muß das Frühlingsäquinoktium vorausgegangen sein. 
2.) Danach mußte ein Vollmond folgen. 
3.) Es muß am ersten Sonntag danach gefeiert werden. 
4.) Dieses Fest darf zeitlich nicht mit den jüdischen Passah zusammenfallen".Siebente Regel der heiligen Apostel : "Ganz gleich, wer es auch immer sein mag : ein Bischof oder ein Priester oder ein Diakon, jeder, der Ostern vor der Frühlings Tag und Nachtgleiche zusammen mit den Juden feiert, ist seines heiligen Ranges zu entkleiden". 

Gemeinsame Verordnungen unter den Patriarchen Jeremias II von Konstantinopel (1583) : "Da die Kirche des alten Rom sich über die Eitelkeit ihrer Astronomen zu freuen scheint und die vortrefflichen Bestimmungen über das Heilige Osterfest, das von den Christen der ganzen Erde gefeiert wird, wie es sich geziemt unbedachterweise abgeändert hat, werden sich daraus allerlei Versuchungen ergeben... 

Deshalb müssen wir darauf hinweisen, daß es so die hl. Väter bestimmt hatten. Wir haben dies mit dem Patriarchen von Alexandria und dem Patriarchen von Jerusalem und anderen Mitgliedern des Synods in Dusse Swjate besprochen und geklärt : Wer sich nicht an die Kirchenbräuche und daran hält, was die Sieben Ökumenischer Konzile über das Osterfest und den Kalender verordnet haben, sondern sich an die Gregorianische Ostertafel und den Gregorianischen Kalender halten will, der handelt zusammen mit den gottlosen Astronomen wider alle Bestimmungen der Heiligen Konzile und möchte sie abschwächen und verändern ? Er sei verflucht und aus der Christuskirche und aus der Gemeinschaft der Getreuen ausgestoßen. Ihr alle, orthodoxe und strenggläubige Christen, haltet euch an das, was man euch gelehrt hat, womit ihr geboren und groß geworden seid, und sollte es notwendig sein, so vergießet auch euer Blut, auf daß der väterliche Glaube und das Bekenntnis bewahrt bleiben. Seid auf der Hut, auf daß unser Herr Jesus Christus euch beistehe und unsere Gebete mit euch allen seien. Amen". (Jeremias II, Patriarch von Konstantinopel, Silvester, Partriarch von Alexandria, Sophronius, Patriarch von Jerusalem, und andere Erzpriester des Konzils das am 20. November 1583 stattgefunden hat). 
Für uns rechtgläubige Menschen gehört die Benutzung des Orthodoxen Kalenders seit den Anfängen des Christentums zu den überkommenen altbewährten, guten Kirchenbräuchen. 

Der ökumenische Patriarch Ioakim III (gest. 1904) : "Es ist ein wesentliches Merkmal der Orthodoxie und das A und 0 ihrer gesamten kanonischen Struktur, dass die jahrhundertealten Festlegungen unserer Väter nicht verletzt werden. Nur so sind die neuesten Bestrebungen, die, um mit den Worten des Apostels zu sprechen, von den irdischen und teuflischen Klügeleien ausgehen, zu verstehen. Denn ihrer Meinung nach soll das, was so viele Jahrhunderte lang gebührend bestanden hat, nicht in Kraft bleiben und auch für die übrige Zeit heilig sein." 

Das Gesamtrussische Heilige Konzil (1917-1918) war sich bewußt, wie verderblich jegliche Annäherung an den gregorianischen Stil sei, und gab daher dem Julianischen Kalender den Vorzug. Es lehnte den neuen Stil entschieden ab und legte fest, sich bei der kirchlichen Zeitrechnung an den alten Stil zu halten. 

Die vier Orthodoxen Bischofskonzile der ausländischen Russischen Kirche (1923, 1924, 1926 und 1931) verfügten damals ebenfalls den neuen Stil abzulehnen, denn die östlichen Patriarchen hatten 1583 und 1756 den neuen Stil verflucht. Und dieser Fluch ist auch heute noch gültig.
1903 der Heilige Synod der Russisch Orthodoxen Kirche verurteilt den Neuen Kalender 

1903 der Heilige Synod der Rumäniisch Orthodoxen Kirche verurteilt den Neuen Kalender 

1903 der Heilige Synod der Griechisch Orthodoxen Kirche verurteilt den Neuen Kalender 

1904 der Ökumensche Patriarch Joachim III.. und dessen Heiliger Synod verurteilen den Neuen Kalender 

1919 erneut verurteilt der Heilige Synod der Griechisch Orthodoxen Kirche den Neuen Kalender 

1919 Der Freimaurer Meletios Metaxakis wird Erzbischof von Athen und sucht den Kontakt vor allem mit den protestantischen Anglikanern, um mit ihnen zusammen gemeinsam Ostern feiern zu können.

1921 Erzbischof Meletios wird abgesetzt wegen unkanonischer Vorgehensweise. 

Im Januar 1922 wird Metaxakis mit der Unterstützung des griechischen Ministeriums, aber ohne kanonischer Wahl, wird Patriarch von Konstantinopel. 

1923 der zukünftige Erzbischof von Athen Chrysostomos Papadopoulos schreibt: Keine Orthodoxe Autokephale Kirche kann sich von den anderen Lokalkirchen trennnen und den Neuen Kalender akzeptieren ohne schismatisch zu werden. Nach 1924 -vom wahren Glauben abgefallen- sagt er das Gegenteil !

....... 

1925 die Erscheinung des lebenspenden Kreuzes über der Kirche des Hl. Johannes des Theologen in Athen, wo sich Altkalendarier versammelt haben um das Fest der Erhöhung des Kreuzes zu feiern. Besonders zu beachten ist, dass diese Kirche unter dem Omophor von Erzbischof Matthäus (Karpathakis) (+1950) stand, der für seine Standfestigkeit und Glaubenstreue bekannt ist - im Gegensatz zu seinem Widersacher Chrysostomos Kavouridis von Florina, der 1937 in Schisma und Häresie verfiel, weil er die Mysterien der Staatskirche Griechenlands als gültig betrachtete. 

Jeder Bischof muss schwören, dass er den Glauben bewahrt und den Hl. Kanones und der Hl. Tradition folgt, sollte er das nicht beherzigen, ist er kein Bischof mehr. 

Der Hl. Johannes Chrysostomus: Gehorche deinem Bischof, wenn er aber was lehrt, das von der überlieferten Lehre abweicht oder etwas Neues einführt, dann fliehe - fliehe - fliehe denn sonst werdet ihr beide verloren gehen. 

Würdest du auch Nestorius folgen und gehorsam sein ? - oder Arius...?

Nur nebenbei sei bemerkt, dass im Jahre 2013 "Romkatholiken", Anglikaner, Altkatholiken und andere Sektierer Ostern bezw. Pessach zusammen mit den Juden am 31. März gefeiert haben, während wir Wahre Orthodoxe Christen am 22. April (nach dem neuen Kalender am 5. Mai) nach den Regeln des I. Oekumenischen Konzils von Nizäa wahrhaft OSTERN feiern werden.

Dieser Betrag wurde von Archim. Nilos bearbeitet und ergänzt.