ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ (A')

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

Πάνω: Από την βάπτιση δύο νεοφώτιστων, πρώην παπικών, μητέρα και του τέκνου αυτής στο Μόντρεαλ του Καναδά.

Κάτω: Από την βάπτιση οικογένειας Αλβανών Μεταναστών στην Κερατέα

ΕΟΡΤΕΣ & ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ

Από την πανήγυρη του Ιερού Ναού Παναγίας Λαμποβίτισσας στη Κέρκυρα

Από την εορτή της Ιεράς Γυναικείας Μονής Αγίας Σοφίας Καλύμνου

Με κατάνυξη και ολονύκτια αγρυπνία τιμήθηκε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην ομώνυμη Γυναικεία Μονή στην Καλαμάτα. Δυναμική υπήρξε η προσέλευση του ορθοδόξου λαού

Από την λαμπρά πανήγυρη του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Σοφίας Τρικάλων με την παρουσία όλων των μελών της Αγίας και Ιεράς Συνόδου της Ελλαδικής Εκκλησίας

Από την εορτή της ιεράς μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Ευσταθίου στο ομώνυμο Γυναικείο Ιερό Ησυχαστήριο όπου συστεγάζεται και το Γηροκομείο της Εκκλησίας μας

Κι εφέτος λαμπρά πανηγύρισε η Ιερά γυναικεία Μονή Παναγίας Γοργοϋπηκόου Γοργοποτάμου Λαμίας με τη συμμετοχή πλήθους φιλέορτων πιστών, πολλών κληρικών. Την πολύωρη κατανυκτική αγρυπνία λάμπρυνε η παρουσία απάντων των Αγίων Αρχιερέων της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος.

Με λαμπρότητα εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας η εορτή του πολιούχου αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά, του ιατρού και πρώτου αγιογράφου, στην έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Θήβας. Της Ιεράς πανηγύρεως προεξήρχε ο Πανιερώτατος πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, Μητροπολίτης Θηβών κ. Χρυσόστομος συμπαρασταστούμενος υπό του Σεβ/του Μητροπολίτη Μεσσηνία κ. Ιακώβου και με τη προσέλευση πολλών ορθοδόξων πιστών από την ευρύτερη Στερεά Ελλάδα. Μετά τη Θεία Λειτουργία πραγματοποιήθηκε προσκύνημα στο τάφο του Αγίου Ευαγγελιστή όπου στην ιερά αυτού μνήμη, κατά το πάτριο ορθόδοξο εορτολόγιο, εκκρίνεται θαυματουργό κολλύριο.

Από την εορτή της ιστορικής ενορίας Αγίου Δημητρίου Πάτρας

Από πανηγύρεις της Εκκλησίας μας στη Θεσσαλία κατά το παρελθόν θέρος. Πάνω στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Κυρίου στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων και Κάτω δεξιά από την λαμπρά λιτάνευση της Ιεράς εικόνος Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Πυργετό Λάρισας.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΚΥΠΡΟΥ

Από την πανήγυρη της Ιστορικής Μαρτυρικής Ιεράς Ανδρώας Μονής Παναγία Γαλακτοτροφούσας στην Λευκωσία. Με την ευκαιρία της εορτής την αδελφή Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Κύπρου επισκέφτηκε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος.

Μεταξύ των άλλων ιερών προσκυνημάτων τα οποία πραγματοποίησε ο Άγιος Μεσσηνίας, επισκέφτηκε και τον νεοαναγειρόμενο Ιερό Ναό Αγίας Άννας Αυγόρου Αμμοχώστου, μετόχιον της ανδρώας Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Λεμεσού.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Από την μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στο ηλεκτρονικό φακέλωμα της "Κάρτας του Πολίτη".
Μεγάλη ήταν η συμμετοχή και των μελών της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑ

ΣΤΗ ΝΕΟΚΟΠΗ «ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ «ΕΝΙΣΤΑΜΕΝΩΝ» ΦΛΩΡΙΝΑΙΩΝ

ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!

Στα έσχατα χρόνια, που όπως όλα δείχνουν, διανύουμε η Εκκλησία του Χριστού διώκεται όχι μόνο από τα καταφανή όργανα του Σατανά αλλά και από ανθρώπους «ευσεβείς και πιστούς». Πώς όμως παρουσιάζονται ως ευσεβής και πιστοί άνθρωποι και ότι αγωνίζονται «εν Χριστώ» όταν πεισματικά αρνούνται την Εκκλησία του Χριστού και δημιουργούν κακέκτυπα Αυτής και όταν αρνούνται την Ορθόδοξη πίστη και Εκκλησιολογία Αυτής; Δεν φτάνει η πλήρης αποστασία από Θεό, οι αιρέσεις και τα σχίσματα αλλά η Εκκλησία έχει να αντιμετωπίσει και τους ψευδαδελφούς που πολεμούν την Αλήθεια του Χριστού, την Ορθοδοξία, γενόμενοι έτσι επικίνδυνοι και για τους άλλους χριστιανούς που αντιλαμβάνονται την πτώση των Οικουμενιστών και αγωνιωδώς αναζητούν των σωστική Κιβωτό της αληθινής Εκκλησίας.

Το 1924 η Εκκλησία δέχτηκε ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα στην ιστορία Της αφού το μεγαλύτερο μέρος του ποιμνίου της έπεσε στην μεγίστη αίρεση του Οικουμενισμού όπως αυτή πρωτοεμφανίσθηκε με τις δύο αρχικές μορφές του Νεοημερολογιτισμού δηλ. της εισαγωγής του Παπικού Νέου ημερολογίου για τον κοινό συνεορτασμό όλων των «Χριστιανών», κατά την Οικουμενιστική Εγκύκλιο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (1920) και του Σεργιανισμού δηλαδή της επιβολής του Καισαροπαπισμού στις Ορθόδοξες χώρες που βρέθηκαν υπό το Σοβιετικό καθεστώς. Το Ορθόδοξο εναπομείναν «μικρό ποίμνιο» ανασυγκροτείται πάραυτα εν μέσω διωγμών και πειρασμών και μεγαλουργεί πνευματικά προς δόξαν Θεού με την πνευματική προκοπή του και τις αγίες μορφές που το κοσμούσαν έστω και στις Κατακόμβες που αναγκαστικά περιήλθε.

Ο διάβολος όμως, ως ο αρχαίος εχθρός του ανθρώπου, αφού βλέπει ότι για άλλη μία φορά κατασυντρίβεται από τους διωκόμενους μέχρι αιμάτων Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς επιτίθεται με μία άλλη προσφιλή του τακτική: με την διακήρυξη αιρετικών θέσεων και πλανών εκ των έσω και μάλιστα Αρχιερέων, μετατρεπόμενοι καταυτό τον τρόπο από Ποιμένες των λογικών προβάτων του Χριστού σε «Λύκους βαρείς»! Αυτό έγινε και το 1937 όταν ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης νόθευσε την Ορθόδοξη ομολογία του 1935 με την οποία επαναπροσχώρησε στην Ορθόδοξο Εκκλησία κηρύσσοντας ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ την καινοτόμο Ιεραρχία και ΑΚΥΡΑ τα μυστήρια Αυτής κατά τον Α’ κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου.

Όταν το 1955 πέθανε ο εν λόγω επίσκοπος, χωρίς να χειροτονήσει επισκόπους διότι πίστευε η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία ήταν «η Μητέρα Εκκλησία» του και ότι οι Γ.Ο.Χ. αποτελούν απλώς μία «φρούρά» των Νεοημερογιτών, οι οπαδοί του είχαν δύο καταφανείς επιλογές: είτε νε επιστρέψουν στην Κανονική Εκκλησία υπό την Ιερά Σύνοδο που συγκρότησε ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος είτε να προσχωρήσουν στην θεωρούμενη ως «Μητέρα Εκκλησία» των Νεοημερολογιτών και να εκλείψει το Σχίσμα.

Δυστυχώς εφηύραν μία τρίτη λύση και δημιούργησαν παρανόμως, αντικανονικώς και κρυφίως νέους «επισκόπους» προς διαιώνιση του Σχίσματος (κατ’ ουσίαν μία μορφή Παλαιοημερολογίτικης Ουνίας) με χείριστα επακόλουθα έως σήμερα και προς τεράστια ζημία του Ιερού Αγώνος της Εκκλησίας για την διάδοση της γνησίας Ορθοδοξίας προς σωτηρία αθανάτων ψυχών! Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι από τους επισκόπους που τους χειροτόνησαν, ο μεν ένας αρνείται ότι έλαβε μέρος ο δε άλλος σε επιστολή του δηλώνει μεταμέλεια για το ανοσιούργημα που διέπραξε (βλ. άρθρο μας «Τα δώρα των Αποστόλων».

Σήμερα δραστηριοποιούνται στον Ελλαδικό χώρο τρείς κύριες ομάδες των Φλωριναίων (ορθότερα «Ακακιακών»):

1) Του «Αρχιεπισκόπου» κ. Καλλίνικου Σαραντόπουλου, ο οποίος υπήρξε ορθόδοξος κληρικός ως το 1977 και αργότερα αποσχίστηκε από την Εκκλησία με τον Γέροντα του πρώην επίσκοπο Κάλλιστο και κατέφυγε στο Φλωρινικό Σχίσμα όπου και αργότερα πραξικοπηματικά έγινε «επίσκοπος». Ο χώρος του εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Φλωριναίων Παλαιοημερολογιτών ενώ η Εκκλησιολογία τους επίσημα είναι αυτή με την Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος ενώ ανεπίσημα εφαρμόζουν άλλη γραμμή (τουλάχιστον αρκετοί κληρικοί τους) αφού εξυπηρετούν μυστηριακώς, ακωλύτως, Νεοημερολογίτες πιστούς. Με την ομάδα αυτή η Γνήσια Ορθόδοξος Εκκλησίας της Ελλάδος, επί Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ανδρέου, προσπάθησε πολλάκις να διαλεχθεί θεολογικώς «εν αγάπη και αληθεία» για την εν Χριστώ ένωση αλλά δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε ο διάλογος (1992) αν και έγιναν πολύ σημαντικά βήματα. Ο κ. Σαραντόπουλος δήλωσε κατά την ανάληψη της αρχηγίας της Ακακιακής παρατάξεως ότι επιθυμεί τον Θεολογικό διάλογο με όσους δεν βρίσκεται σε κοινωνία για θέματα Εκκλησιολογίας… Θα τολμήσει άραγε ο κ. Καλλίνικος;

2)2) Του «Αρχιεπισκόπου» Μακαρίου Καββακίδη, του οποίου ομάδα Φλωριναίων αποσχίστηκε από την προαναφερθείσα αδικαιολογήτως, άνευ λόγου πίστεως, αλλά για να μην καταδικαστεί κάποιο μέλος της για υποτιθέμενα ηθικά παραπτώματα. Αργότερα επικαλέστηκαν έναν θεολογικά αβάσιμό λόγο για την αυτονόμηση τους την λεγόμενη «Σωματοποίηση της Εκκλησίας» διότι οι Φλωρινικοί του αποθανόντος Κιούση δημιούργησαν Σωματείο με την επωνυμία «Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος». Βέβαια η ενέργεια τους δεν προκαλεί έκπληξη αφού καταυτό τον τρόπο ενεργεί αυτός ο χώρος με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Πραξικόπημα- Σχίσμα των Καλλιστικών Φλωριναίων (1979) από όπου αναδείχτηκε και ο κ. Σαραντόπουλος. Αξίζει να σημειωθεί ότι και ο κ. Μακάριος υπήρξε μέλος της Εκκλησίας, ως μοναχός, αλλά αποσχίστηκε και εντάχτηκε στο Σχίσμα του 1937.

33) Τρίτη σημαντική ομάδα είναι του κ. Κυπριανού Κουτσούμπα (τυπικώς αφού από ετών βρίσκεται δυστυχώς σε κωματώδη κατάσταση) με αναπληρωτή Πρόεδρο τον κ. Κυπριανό Γιούλη. Με ένα επίσημο κείμενο της ομάδας αυτής θα ασχοληθούμε, το οποίο υπήρξε και αφορμή για το παρόν άρθρο. Η ομάδα αυτή συγκροτήθηκε το 1985 από τα υπολείμματα του Πραξικοπήματος του 1979 και έκτοτε διακήρυξε επίσημα την ουνιτική «εκκλησιολογία» του «δυνάμει και ουχί ενεργεία» Σχίσματος του Νέου ημερολογίου.

Τέλος υπάρχουν πολλές μικρές ομάδες, προερχόμενες από του προαναφερθέντες χώρους, αποτελούμενες από αρκετές δεκάδες έως ελάχιστα άτομα που υπάρχουν κυρίως στο λεκανοπέδιο της Αττικής χωρίς καμιά εκκλησιολογική συνείδηση και χωρίς κανένα ηθικό φραγμό απασχολούν κυρίως με τα ηθικά σκάνδαλά τους προς ζημία και δυσφήμηση της Κανονικής Εκκλησίας, εκμεταλλευόμενοι αφελείς απλούς χριστιανούς εξασφαλίζοντας έτσι τα προς το ζην. Χαρακτηριστικοί είναι η περίπτωση της Αυστραλιανής Νεοημερολογητική κοινότητας που εντάχτηκε στους Αυξεντιακούς με αποτέλεσμα νέα σεξουαλικά και οικονομικά σκάνδαλα που αποτέλεσαν την ταφόπλακα των Αυξεντιακών υπολειμμάτων. Γενικά αποτελούν τον «σκουπιδοτενεκέ» των Νεοημερολογιτών και Παλαιοημερολογιτών. Κυριότερες ομάδες είναι των κ.κ.: «Πειραιώς» Νήφωνος, «Αυλώνος» Αγγέλου, «Ταλαντίου» Νεκταρίου, «Αρχιεπισκόπου» Αυξεντίου (β’), «Μεσογαίας» Ησαΐα, «Αμερικής» Μιχαήλ, «Ελευσίνος» Σεραφείμ, «Δωδεκανήσου» Καλλινίκου, «Λουτρακίου» Στεφάνου και άλλων Ψευδεπισκόπων.

Ας έρθουμε όμως στο κείμενο ομολογίας των Φλωριναίων για τον πνευματικό τους γεννήτορα Πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο όπως τον παρουσιάζει το φλωρινικό περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ» (Τεύχος 4, Δεκέμβριος 2010) να πιστεύει και να δρα μετά την απόσχιση σου από την Εκκλησία και μετά την αποκήρυξή του από τον Άγιο Πατέρα Ματθαίο Βρεσθένης.

Στη σελίδα 63 γράφει λοιπόν ο «ενιστάμενος» φλωριναίος «επίσκοπος» Κλήμης: «τὸν Μάϊο τοῦ 1935, μαζὶ μὲ τοὺς Μητροπολίτας Δημητριάδος Γερμανὸ καὶ Ζακύνθου Χρυσόστομο, προέβησαν στὸ διάβημα τῆς ᾿Αποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς Καινοτόμους καὶ ἀνέλαβαν τὴν διαποίμανσι τοῦ ᾿Ακαινοτομήτου Πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας» Είναι λυπηρό διότι ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει- υποτίθεται- την ιερά επιστήμη της θεολογίας χρησιμοποιεί τόσο δόλια και μάλιστα εν γνώσει του το ΨΕΜΑ για την προπαγάνδα των «εκκλησιολογικών» θέσεων κάποιων παλαιοημερολογιτών. Εάν κάποιος διαβάσει το διάγγελμα των Τριών Αρχιερέων που επαναπροσχώρησαν στο σώμα της Εκκλησίας διαπιστώνει ξεκάθαρα ότι εκεί γίνεται λόγος για το ΣΧΙΣΜΑ των Καινοτόμων και όχι για αποτείχιση των Ορθοδόξων! Στην από 14-5-1935 επιστολή των Αρχιερέων προς την Νεοημερολογητική Σύνοδο γράφουν: «αναλαμβάνομεν την πνευματικήν ηγεσίαν και εκκλησιαστικήν ποιμαντορίαν του αποκηρύξαντος την Διοικούσαν Εκκλησίαν και εκ πολυαρίθμων κοινοτήτων συγκείμενου Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού». Και στο επίσημο «Διάγελμα» ομολογούν ορθοδόξως για του Καινοτόμους ότι «απέσχισαν εαυτούς του καθόλου κορμού της Ορθοδοξίας, και εκήρυξαν εαυτούς κατ’ ουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών» και κλείνουν το διάγγελμα τους με την αποκήρυξη τους ως ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ των Καινοτόμων Νεοημερολογιτών. Όποιος καλόπιστος επιθυμεί να μελετήσει το διάγγελμα θα διαπιστώσει ότι οι Γ.Ο.Χ. δεν άλλαξαν την απ’ αρχής του Ιερού Αγώνος Εκκλησιολογία- Ομολογία αλλά οι αποσχισθέντες εκ της Εκκλησίας Φλωρινικοί.

Συνεχίζει ο «ενιστάμενος» κατά της Εκκλησίας του Χριστού κ. Κλήμης στην σελίδα 66: «῎Αλλοι ἀπὸ αὐτοὺς ὑπαναχώρησαν στὴν Καινοτομία ἀπὸ φόβο καὶ ἀστάθεια, καὶ ἄλλοι ἀπεσχίσθησαν καὶ περιθωριοποιήθησαν ἀπὸ ἔλλειψι ὑγιοῦς ἐκκλησιολογίας. ῎Ηδη ἀπὸ τοῦ 1937, οἱ ἐπίσκοποι Κυκλάδων Γερμανὸς καὶ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀποκήρυξαν Αὐτὸν ὡς μὴ ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς᾿Αληθείας, διότι εἶχε ἀρχίσει νὰ προβαίνη σὲ διευκρινίσεις περὶ τοῦ τί ἐσήμαινε ἐκκλησιολογικὰ ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν Καινοτόμων ὡς «σχισματικῶν» καὶ μάλιστα «στερουμένων τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος».

Αὐτό, ὑπεστήριζε ὁ πρώην Φλωρίνης, ἦταν προσωπικὴ γνώμη καὶ ἔχει τὴν ἔννοιαν τοῦ «δυνάμει» καὶ ὄχι «ἐνεργείᾳ» ἰσχύοντος. Τοιοῦτοι ἐκηρύχθησαν οἱ Καινοτόμοι, ἀλλὰ τοῦτο γιὰ νὰ ἰσχύη τῇ ἀληθείᾳ καὶ ἐν τοῖς πράγμασι, θὰ πρέπει νὰ δικασθοῦν καὶ καταδικασθοῦν ὑπὸ νομίμου ᾿Εκκλησιαστικῆς ᾿Αρχῆς, ἤτοι ὑπὸ ἀνεγνωρισμένης Αὐτοκεφάλου ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἤ σαφέστερα καὶ πληρέστερα ὑπὸ Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς ὅλης ᾿Εκκλησίας».

Περί της πλάνης της «μελλούσης Πανορθοδόξου Συνόδου» του πρώην Φλωρίνης και άλλων αιθεροβαμόνων παλαιοημερολογιτών έχουν γράψει αρκετοί αξιόλογες μελέτες. Κατ’ αρχάς ομολογείται ότι όντως ο πρώην Φλωρίνης νόθευσε την ορθόδοξη ομολογία του 1935 και άρα απέκοψε ο ίδιος τον εαυτό του από το σώμα της Εκκλησίας. Επιπλέον οι Κυπριανίτες περιμένουν την συγκρότηση Συνόδου υπό των σχισματικών Καινοτόμων και ιδιαιτέρως των Οικουμενιστών για να αποφανθούν περί του Ορθοδόξου εορτολογίου που ορίστηκε από τους 318 Θεοφόρους Αγίους Πατέρες και Μάρτυρες της Εκκλησίας μας της Α’ Οικουμενικής Συνόδου! Η «Σύνοδος» που προσμένουν οι «Ενιστάμενοι» μοιάζει με τον «Μεσσία» που αναμένουν» οι εβραίοι… Γράφει ο άγιος Δοσίθεος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων: «Ούτε δύναται τις Σύνοδος Οικουμενική Παγκόσμιος νομοθετήσαι τι κατά των πράξεων και αποφάσεων των επτά Οικουμενικών Συνόδων». Και άλλοι επιφανείς Ιεράρχες της Εκκλησίας προειδοποιούν για την προσπάθεια συγκρότησης ληστρικής «Οικουμενικής Συνόδου» προς κατάργηση της ορθοδοξίας.

Συνεχίζει ο Κυπριανίτης «επίσκοπος» χωρίς αιδώ προς το Μυστήριο της Εκκλησίας και τους Αγώνες των Γ.Ο.Χ. υπέρ της γλυκύτατης Ορθοδοξίας να φλυαρεί: ῾Η μερὶς τῶν Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἡ ὁποία διέκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μετὰ τῆς Διοικούσης ῾Ιεραρχίας, δὲν ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη ᾿Εκκλησία, ἀλλὰ «ἀνήκει εἰς τὴν αὐτὴν καὶ Μίαν ἀδιαίρετον ᾿Εκκλησίαν, ὡς μία ταύτης ἀλύμαντος (σῶα, ἀβλαβὴς) καὶ ἀναπόσπαστος πλευρά» (Σελίδα 27).

Ο παλαιοημερολογιτικός ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ σε όλο του το μεγαλείο! Ιδού η σχιζοφρενική, προτεσταντική και αντορθόδοξη «εκκλησιολογία» των φλωρινικών. Έτσι συνδυάζονται τα ασυνδύαστα και «Χριστός και Βελίαρ», και Ορθοδοξία και κακοδοξία! Κι έτσι εξυπηρετούνται όλοι και γινόμαστε σε όλους αρεστοί, στον κόσμο δηλαδή.

Και το κρεσέντο Κακοδοξίας και προτεσταντίζουσας «εκκλησιολογίας» συνεχίζεται: «῾Ο ῾Ομολογητὴς ῾Ιεράρχης ἐτόνιζε, ὅτι ἐξῆλθαν στὸν ᾿Αγῶνα ὑπὲρ τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου στὴν ᾿Εκκλησία, καὶ ὄχι γιὰ τὴν μονιμοποίησι καὶ διαιώνισι τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσεως. Εἶναι φανερό, ὅτι δὲν εἶχε τὴν αἴσθησι ὅτι ἡ ὑπ᾿ αὐτὸν «Θρησκευτικὴ Κοινότης», ὡς καὶ ἡ προσωρινὴ ῾Ιερὰ Σύνοδος, εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία στὴν ῾Ελλάδα καὶ οὐδεὶς ἕτερος.» (Σελ. 27).

Αιωνία σου η μνήμη Άγιε Ιεράραρχα του Χριστού Ματθαίε Ομολογητά που προφύλαξες το μικρό ποίμνιο του Χριστού από τέτοιες θεολογικές και εκκλησιολογικές βλασφημίες!

Η εμμονή των Γ.Ο.Χ. στην Ορθοδοξία πολλές φορές έγινε στόχος των αποσχισθέντων. Ότι δεν κατόρθωναν οι μεσαιωνικοί διωγμοί, προσπαθούσαν να το επιβάλλουν δια της ΟΥΝΙΑΣ του πρώην Φλωρίνης! Μία από τις σατανικές ραδιουργίες των Ουνιτών Παλαιοημερολογιτών αποτελεί η περιβόητη Εγκύκλιος του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου με την οποία κηρύσσει δήθεν και πάλι σχισματική την Καινοτόμο Εκκλησία. Η εγκύκλιος αυτή υπογράφηκε 10 ημέρες μετά την κοίμηση του Αγίου Πατρός Ματθαίου και παρόλη την πρότερη εναντίωση του πρώην Φλωρίνης στην επίσημη αυτή διακήρυξη προς παύση του Σχίσματος του 1937. Ας δούμε τι ομολογεί ο Φλωρινικός «επίσκοπος» Κλήμης και τι αποκαλύπτεί, φανερώνοντας ακούσια ποιοι παρέμεινα εντός της Εκκλησίας και ποιοι αποξενώθηκαν Αυτής μετερχόμενοι το σατανικό ψεύδος. Γράφει λοιπόν στην 68^η σελίδα: «Ακόμη καὶ ὅταν τὴν 26.5.1950 ὑπέγραφε τὴν ᾿Εγκύκλιο, ὅτι οἱ Καινοτόμοι στεροῦνται Μυστηριακῆς Χάριτος, ὅτι ἀνακαλεῖ τοὺς ὅρους «δυνάμει» καὶ «ἐνεργείᾳ» καὶ ὅτι οἱ προσερχόμενοι ἐκ τῆς Καινοτομίας πρέπει νὰ ἀναμυρώνωνται, δὲν ἔπεισε εὐρύτερα ὅτι ὄντως μετέβαλε ᾿Εκκλησιολογία καὶ γενικὰ ἐκκλησιολογικὴ θεώρησι καὶ πίστι. ῾Η ᾿Εγκύκλιος ἐκείνη μὲ τὰ ἀναφερόμενα τρία ἀπάδοντα σημεῖα, ἦταν φανερὰ ἑνωτική, ἀπέβλεπε στὴν ἑνότητα τῶν διεσπασμένων ἀκολούθων τοῦ Πατρίου, ἐπεδείκνυε δὲ οἰκονομία καὶ συγκατάβασι ἐν ὄψει ἐπερχομένων δεινῶν. ῾Ο ἴδιος δὲν τὴν ἐφήρμοσε καὶ ἐδήλωσε μάλιστα ὅτι τὴν ὑπέγραψε εὑρισκόμενος ἐν ἀμύνῃ.

῎Αλλωστε, στὴν ᾿Εγκύκλιο αὐτὴ δὲν ἐκφράζει τὴν παραμικρὴ μετάνοια καὶ μεταμέλεια ὡς ὑπαίτιος τοῦ σχίσματος τῶν «Ματθαιϊκῶν», οἱ ὁποῖοι ἀπεσχίσθησαν, διότι ἀκριβῶς ὁ πρώην Φλωρίνης δὲν ἀπεδέχετο τὰ ἐνταῦθα διαλαμβανόμενα!»

Αμετανόητος λοιπόν απέθανε και ετάφη ο Χρυσόστομος Καβουρίδης! Πιστός στην νεοημερολογιτική ουνία ως τέλους. Κατά τα άλλα ο συγγραφέας του άρθρου τολμά να μιλά για Σχίσμα των «Ματθαιϊκών» διότι κατά τους Φλωριναίους «Ενισταμένους» κατά των Ορθοδόξων ο Αντι- οικουμενισμός συνίσταται σε ανέξοδο ρομαντισμό με εκδηλώσεις, προσκυνηματικό τουρισμό και κάθε άλλη εκδήλωση που όμως δεν αποτελεί Ορθόδοξη Ομολογία όπως αυτή υπαγορεύεται από την Εκκλησιαστική διδασκαλία και παράδοση, την Πατερική Θεολογία και την ορθόδοξη εκκλησιαστική συνείδηση του λογικού Ποιμνίου της Εκκλησίας.

Και παρακάτω απογυμνώνει το εκκλησιολογικό ερείπιο: «Εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι ὁ πρώην Φλωρίνης ποτὲ δὲν διεκήρυξε ρητῶς γιὰ τοὺς Καινοτόμους ἤ γιὰ τοὺς ἀποσχισθέντας ἀπὸ αὐτὸν κατὰ καιροὺς ᾿Ακαινοτομήτους, ὅτι «ἐξέπεσαν τῆς ᾿Εκκλησίας» (!), οὔτε ποτὲ ἔκρινε κάποιον ἐκκλησιαστικῶς. Καὶ τελικά, ἄν εἶχε τὴν αἴσθησι ὅτι προσωποποιεῖ μόνον αὐτὸς αὐθεντικῶς τὴν ὅλην ᾿Εκκλησίαν, πῶς ἄφησε Αὐτὴν ὀρφανήν; ῎Επρεπε, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, νὰ κινήση γῆν καὶ οὐρανόν, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίση διαδοχήν. ῞Ομως, τὸ τόλμημα τῆς χειροτονίας ἐπισκόπων ἐξ ἑνὸς τὸ διέπραξε ὁ ἰδεολογικός του ἀντίπαλος Βρεσθένης Ματθαῖος, συνεπὴς ὤν στὴν ἀκραία ἐκκλησιολογία του ὡς δῆθεν μόνος ἐναπομείνας ὀρθόδοξος ἀρχιερεύς! Τέτοια πίστι καὶ συνείδησι ὁ πρώην Φλωρίνης δὲν εἶχε ποτέ, ὅπως ἀποδεικνύει καταφανῶς ἡ ἁπλῆ σύγκρισις τῶν δύο ἀνδρῶν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου».

Οι μακαριστοί Πατέρες της Εκκλησίες δικαιώθηκαν και δικαιώνονται από την ιστορία αφού οι ίδιοι οπαδοί των εναντίων ομολογούν την πνευματική τους πτώση. Όμως ας αφήσουμε τον «επίσκοπο» κ. Κλήμη να αποτελειώσει το πνευματικό πορτρέτο του πρώην Φλωρίνης και να συνθλίψει το τελευταίο ψευδό έρεισμα των φλωρινικών για το «ορθόδοξο» φρόνημα του περί Εκκλησίας με την εγκύκλιο του 1950 με την υπ’ αριθμόν 34 υποσημείωση του άρθρου: «Βεβαίως, πρέπει νὰ τονισθῆ, ὅτι τελικὰ ἡ συγκατάβασις αὐτὴ ἔμεινε ἄνευ ἀντικρίσματος, ἀπέτυχε στὸν σκοπό της, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν διευκόλυνσι ἐπιστροφῆς μικρᾶς μόνον ὁμάδος Ματθαιϊκῶν Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ τρόπον τινὰ ἀμαύρωσε τὴν φωτεινὴ μαρτυρία τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου.»

Στην σελίδα 69 ο κ. Κλήμης δικαιώνει περίτρανα τους Γ.Ο.Χ. όταν εγκαλούν τον πρ. Φλωρίνης ως εγκάθετο υπό του Νεοημερολογιτισμού Ουνίτη επίσκοπο για την απορρόφηση των Γ.Ο.Χ. στον οχετό του Οικουμενισμού.

Δυστυχώς, στην παρούσα φάση, δεν διαθέτουμε τον χρόνο για μία πιο εμπεριστατωμένη και πληρέστερη απάντηση στο άρθρο των «Ενισταμένων» Φλωριναίων αλλά θεωρούμε επαρκή τα γραφθέντα για να αποκαλύψει την πλάνη στον απλούστερο χριστιανό πού έχει την πίστη και την εκκλησιαστική συνείδηση ότι η Εκκλησία είναι Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική όπως επί 2000 χρόνια πιστεύουμε και διακηρύσσουμε διά του Συμβόλου της Πίστεως των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων.

Παρά την εξωτερική ωραία εικόνα κάποιοι αποκαλύπτονται, κατά το λόγο του Χριστού, τάφοι βρώμικοι (πνευματικά). Λοιπόν, σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, ας κηρύξουμε Ορθοδόξως και εντίμως την ομολογία του Χριστού εντός της Μιας Εκκλησίας. Όσοι δε αδελφοί παλαιοημερολογίτες αντιλαμβάνονται το πνευματικό ερείπιο που αποκαλύφθηκε, και πιστεύουν κατά την ορθόδοξη ομολογία του 1924, 1935 και την διηνεκή πράξη της Εκκλησίας έναντι του σχίσματος ας επανέλθουν στην Κιβωτό της Εκκλησίας, προς δόξαν του ενός Τριαδικού Θεού!

ΥΣ: Περισσότερα στοιχεία ας αναζητήσει ο ενδιαφερόμενες σε σχετικά βιβλία και μελέτες που κατά καιρούς εξέδωσε η Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος από τα γραφεία της Ιεράς Συνόδου και τις κατά τόπου Μητροπόλεις και ενορίες.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Εόρτιος λόγος στην εορτή των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών επουρανίων Ασωμάτων δυνάμεων εκφωνηθείς υπό του κ. Δημητρίου Βάββα, ομογενούς ιατρού εν Αμερική, κατά την πανήγυρη του Καθεδρικού Ιερού Ναού της Ιεράς Μητροπόλεως Αμερικής & Καναδά, Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. την 8/21-11-2010.

Σεβασμιώτατε Επίσκοπε κ. Ιάκωβε, Πανοσιολογιότατε π. Αθανάσιε, ευλογημένε κτίτωρ Δρ. Μιχαήλ Τσόκα, αγαπητοί αδελφοί,
Είμαι ο λιγότερο κατάλληλος για αυτό το έργο, και δεν είμαι άξιος γι’ αυτό που μου ανατέθηκε. Δεν έχω τα καλά έργα του κλήρου μας ή την σεβάσμια ζωή τους. Δεν έχω τα κατορθώματα του κτίτορος αυτής της Εκκλησίας.
Αλλά ο σεβασμός προς τους μεγαλύτερους δείχνεται με την υπακοή, η οποία μας διδάσκει ότι πρέπει να προσπαθήσω το κατά δύναμιν να εκπληρώσω το έργο που μου ανατέθηκε.
Σήμερα εορτάζουμε τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ, Γαβριήλ και τις λοιπές ουράνιες ασώματες δυνάμεις.
Συναχθήκαμε εδώ να προσευχηθούμε και να ζητούμε την καθοδήγηση και προστασία τους για τον υπέρτιμο στόχο μας, της επιδίωξης της πραγματικής ευτυχίας. Το να σώσουμε εαυτούς, να σώσουμε την ψυχή μας.
Είναι αυτοί οι άγγελοι που χαίρονται όταν ο ποιμένας Χριστός αφήνει τα 99 πρόβατα και βρίσκει το χαμένο ένα. Είναι αυτοί οι άγγελοι που χαίρονται όταν οι διάδοχοι του Χριστού, οι κληρικοί μας, ιερείς και Αρχιερείς, αφήνουν τα 99 πρόβατα της Επισκοπής τους και έρχονται 6.000 μίλια μακριά και περνούν τον Ατλαντικό για να ψάξουν να βρουν το ένα χαμένο της ξενιτιάς. Και όταν το βρουν, όλοι οι άγγελοι χαίρονται γι’ αυτό το ένα, παραπάνω απ’ ότι για τα 99 που δεν χάθηκαν ποτέ.
Αγαπητοί αδελφοί, μην κοροϊδεύουμε εαυτούς. «Κάθε παράβαση και παρακοή έλαβε την ένοικο μισθαποδοσίαν». Δεν πρέπει να ξεχνάμε και να αγνοούμε τον σημαντικό σκοπό της ζωή μας την σωτηρία της αθανάτου ψυχή μας.
«Ο ακούων υμών, εμού ακούει, και ο αθετών υμάς, εμέ αθετεί, ο δε εμέ αθετών, αθετεί τους αποστείλαντάς με», είπε ο Ιησούς Χριστός στους Αποστόλους του.
Αγαπητοί αδελφοί, υπάρχει ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ, ποιητής ορατών και αοράτων. «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην». Ας μην παγιδευτούμε από την πιο θανατηφόρο των αμαρτιών. Την αμαρτία της υπερηφάνειας και του εγωισμού. Το πιστεύω, ότι εμείς οι άνθρωποι με τον πεπερασμένο μας νου, μπορούμε να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις όλα είσαι είναι ανώτερα από εμάς. Είναι αυτός ο εγωισμός και η υπερηφάνεια ο λόγος της πτώσεως των πρώτων των αγγέλων. Είναι αυτός ο εγωισμός και η υπερηφάνεια και η έλλειψη ταπεινώσεως που οδηγεί επιστήμονες και μη, από αρχαιοτάτων χρόνων και μέχρι σήμερον, να αγνοούν τον Θεό και την ίδια τους την (θεϊκά δοσμένη) λογική και να δηλώνουν ότι κάτι μπορεί να προέλθει από τίποτα χωρίς δημιουργό, δηλώνοντας οπαδοί της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang) ή της του Χώκινγκ!
Δεν έτσι αδελφοί μου!
Με ταπείνωση δηλώνουμε και κηρύττομε ότι υπάρχει μία πίστις, μία αλήθεια και ένας Θεός, ο Αυτός χθες και σήμερον και εις τους αιώνας.
Ο Θεός είναι αληθινή αγάπη, χαρά, ειρήνη, ο Θεός είναι αλήθεια, μία αλήθεια, ολόκληρη η αλήθεια. Εάν η αλήθεια αλλάζει σύμφωνα με τους χρόνους, τις συνήθειες και τις κοινωνίες, δεν θα ήταν αλήθεια αλλά ψέμα.
Αγαπητοί αδελφοί, ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν μπορεί να υπάρχουν πολλοί Θεοί, πολλές αλήθειες. Δεν μπορεί να υπάρχουν μερικές αλήθειες.
Ο Θεός δεν θέλει να είμαστε στο σκοτάδι και στην ατελή γνώση Του ή σε αντιπαλευόμενη γνώση Του.
Μας φανέρωσε Εαυτόν! Έλαβε σάρκα και έγινε ένας από εμάς. Υπέμεινε. Δέχθηκε ύβρεις , κοροϊδίες, συκοφαντίες, από εμάς, ο μόνος αναμάρτητος. Καταδέχθηκε να τον κρίνουμε, ο μόνος δίκαιος Κριτής. Δέχτηκε σταυρικό θάνατο ο μόνος Ζωοδότης. Για να δείξει την οδό της σωτηρίας.
Θυσία, ταπείνωσις, άκρα ταπείνωσις.
Είναι αυτή η έλλειψη ταπείνωσης που οδηγεί τους ανθρώπους μακριά από το Θεό, σε πολλές αιρέσεις, δόγματα και θρησκείες.
Είναι αυτή η έλλειψη ταπείνωσης που οδηγεί τον Πάπα να αλλάζει το Σύμβολο της Πίστεως και να νομίζει ότι είναι αλάθητος.
Είναι αυτή η έλλειψη ταπείνωσης που οδηγεί στο νέο ημερολόγιο, για να συνεορτάζει η «Εκκλησία της Ελλάδος» με τον Πάπα.
Είναι αυτή η έλλειψη ταπείνωσης που οδηγεί τον καθένα από εμάς μακριά από τον Θεό, δηλαδή να είμαστε στην κόλαση πριν από την κρίση.
Διότι τί είναι παράδεισος- Βασιλεία των Ουρανών και κόλαση παρά η κατάσταση του να είμαστε με τον Θεό και υπό την χάριν Του ή χωρισμένοι.
Πως μπορεί να είμαστε με τον Θεό όταν δεν το αναζητούμε ποτέ, όταν δεν θέλουμε να είμαστε ποτέ μαζί Του, όταν δεν θέλουμε να είμαστε ποτέ μαζί Του, όταν δεν ακολουθήσουμε το παράδειγμά Τους
Ο Θεός είναι φως, αλήθεια, ζωή, ελπίδα, χάρη ειρήνη, αγάπη. Όλα αυτά δεν μπορούν να υπάρξουν εκτός του Θεού. Χωρισμός από τον Θεό είναι κόλαση και τί μας χωρίζει από τον Θεό; Η αμαρτία! Και ποια είναι η χειρότερη; Παρά η μεγαλυτέρα όλων, η υπερηφάνεια, ο εγωισμός, που εμφανίζεται με τα κλαδιά της, του να φανταζόμαστε τους εαυτούς μας καλούς και να κατηγορούμε τους άλλους (παραβολή Φαρισαίου). Το να πιστεύουμε στη δύναμη μας. Το να μην έχουμε υπακοή. Αυτό το δηλητήριο, το θανάσιμο δηλητήριο, έχει ένα πολύτιμο. «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Πολλοί νομίζουν ότι πτωχοί σημαίνει «χαζοί». Όχι. Πτωχοί στο πνεύμα είναι αυτοί που πτωχεύουν από μεγάλες ιδέες για τον εαυτό τους, που πτωχεύουν από την δική τους θέληση και γνώμη και πλουτίζουν με το θέλημα και την χάριν του Θεού, που ταπεινώνονται στο θέλημα του Θεού. Ο Θεός είναι ταπείνωση.
Ορθοδοξία, αδελφοί μου, πραγματική γνησία Ορθοδοξία είναι ταπείνωση και τανάπαλιν. Η Ορθοδοξία δεν ακολουθεί τους χρόνους, δεν προσπαθεί να «ευχαριστήσει» το θέλω μας, δεν προσπαθεί να «ξαναβρεί» τον εαυτό της, να αυτό-ξαναανακαλυφθεί.
Η ορθοδοξία ακολουθεί τον μόνο δρόμο, τον αληθινό δρόμο του Χριστού, της ταπεινώσεως.
Ας ταπεινωθούμε, αδελφοί, ώστε να λάβουμε τον μισθό των αρετών μας. Όπως με δίδαξε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός μου έλεγε: «Όσες αρετές και να έχει κάποιος είναι σαν να έχει πολλά μηδενικά, είτε ένα, είτε δύο, είτε τρία, είτε εκατό, μηδέν συνεχίζει να έχει. Αν αποκτήσει όμως την ταπείνωση αποκτά το 1 που μπαίνει μπροστά από τα μηδενικά, και τότε έχει 10, 100, 1000 και ούτω καθ’ εξής».
«Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου»! Ας γίνουμε και σταθούμε ταπεινοί. Αυτό εύχομαι σε όλους μας. Αμήν.

(περιοδικό "Θηβαϊκη Φωνή", Νοεμβρ.- Δεκεμβριος 2010)

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

· Με εκκλησιαστική λαμπρότητα εορτάστηκαν τα σεπτά ονομαστήρια του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Προέδρου της Ιεράς Συνόδου και Τοποτηρητού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών την 13η Νοεμβρίου 2010 (Εκκλ. Ημ.) . Στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Ταξιαρχών Θήβας, συμπαρέστησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Τρίκκης και Σταγών κ. Kοσμάς, Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος και κατώτεροι κληρικοί. Αθρόα υπήρξε η προσέλευση του πιστού λαού για να τιμήσει τον σεπτό Προκαθήμενο της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος.
· Παρουσία πλήθους πιστών από όλη τη Θεσσαλία, εόρτασε τα ονομαστήρια του ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κ. ΚΟΣΜΑΣ συμπαραστατούμενος υπό του Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου και κατωτέρων κληρικών. Η εόρτιος Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Τρικάλων την 1η Νοεμβρίου 2010, μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.
· Τέλος, την 20η Δεκεμβρίου 2010 εόρτασε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ στην Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοϋπηκόου Γοργοποτάμου Λαμίας κατά την εορτή του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου. Τον Ιεράρχη τίμησαν ο Σεβ. Τρίκκης κ. Κοσμάς, ο Σεβ. Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος, κατώτεροι κληρικοί καθώς και πλήθος κόσμου από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

ΕΚΤΑΦΗ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

Την 29ην Οκτωβρίου 2010, μνήμη του Οσίου Πατρός Αβραμίου, πραγματοποιήθηκε στην Ιερά Μονή Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Πανάκτου Βοιωτίας, όπου βρίσκονται και οι τάφοι τους, η ανακομιδή των λειψάνων του Μακαριστού Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κυρού Αβραμίου και του αειμνήστου Αρχιμανδρίτη π. Πέτρου Παπαϊωάννου. Την ανακομιδή τέλεσε ο Ιεροδιάκονος π. Βησσαρίων Βάλλιος, πνευματικό τέκνο του αοιδίμου Επισκόπου Αβραμίου, ενώ προηγήθηκε Τρισάγιο υπό του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θηβών κ. Χρυσοστόμου και Προέδρου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος με την συμμετοχή κατωτέρων κληρικών, μοναχών και ολιγάριθμων πνευματικών τέκνων των μακαριστών Ποιμένων της Εκκλησίας του Χριστού.
Ο Μακαριστός Επίσκοπος Θηβών Αβράμιος διακρίθηκε για την απλότητα, την ταπείνωση και τον ζήλο του υπέρ της Ορθοδοξίας εν μέσω πολλών διωγμών και πειρασμών. Το 2002, σε μία περίοδο δοκιμασίας για την Εκκλησία, χειροτονήθηκε κανονικώς Επίσκοπος Θηβών και αν και σε μεγάλη ηλικία συνέχισε να αγωνίζεται για την Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία μέχρι την κοίμηση του, την 13η Φεβρουαρίου 2005.

Ο αλησμόνητος π . Πέτρος υπήρξε εφημέριος της ενορίας Αγ. Γεωργίου Κερατέας και ήταν πολύ αγαπητός από τα πνευματικά ου τέκνα, και όχι μόνο, λόγω των ποικίλων ευαγγελικών αρετών με τις οποίες ήταν στολισμένος ο καλός ποιμήν του Χριστού αλλά κυρίως με την ευλογημένη ταπείνωση. Απόδειξη έμπρακτη αποτελεί η άρνηση του να αναδειχθεί Αρχιερέας παρά την ψήφιση του υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου το 1973. Εκοιμήθη την 16η Ιουνίου 2003. Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι και ο π. Πέτρος και ο Μητροπολίτης Αβράμιος είχαν την Αρχιεροσύνη δια των τιμίων χειρών του εν Αγίοις Πατρός Ματθαίου, ομολογητή Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ;

Είναι ευχάριστο να πληροφορούμαστε ότι απέναντι στον σημερινό χείμαρρο της φοβερής Παναίρεσης του Οικουμενισμού ορθώνονται πνευματικά «τείχη» αντίστασης και πνευματικής εγρήγορσης από καταξιωμένους ανθρώπους με επιστημονική δράση. Κι αναφερόμαστε στη δήλωση του ελλογιμότατου Καθηγητή της Δογματικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» («ΕΣΦΑΛΜΕΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ», 1ης Οκτωβρίου 2010) υπέρ των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Ο κ. Καθηγητής καλεί την Νεοημερολογιτική Εκκλησία να προβεί στην αποκατάσταση της ενότητας με την Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία όπως πριν τη διασάλευση της εορτολογικής ενότητας και του δόγματος της Ενότητος της Εκκλησίας, το 1924. Γράφει ο κ. Τσελεγγίδη:

«Ατυχώς η ημερολογιακή μεταρρύθμιση, σε συνδυασμό με τα προβληματικά θεολογικώς οικουμενιστικά ανοίγματα, στο πλαίσιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έγινε αιτία για τη διασάλευση της λατρευτικής και διοικητικής ενότητος των νεοημερολογιτών με τους Ορθοδόξους Παλαιοημερολογίτες ζηλωτές.
Έχουμε τη γνώμη, ότι το πρόβλημα αυτό θα πρέπει να απασχολήσει θεολογικά και αγαπητικά την ηγεσία της Εκκλησίας μας, εφόσον συμβαίνει να είναι κοινή μεταξύ μας η ορθόδοξη πίστη. Η καταγραμμένη μετά το 1920 ιστορία μας μπορεί να βοηθήσει βεβαίως σε αυτοκριτική γύρω από το πρόβλημα του Οικουμενισμού με σκοπό την αποκατάσταση της πλήρους ενότητος και κοινωνίας μεταξύ μας».

Η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. της Ελλάδος πολλάκις κι επανειλημμένως προσκάλεσε την Νεοημερολογίτικη Ιεραρχία σε θεολογικό διάλογο. Ιδιαιτέρως στα μέσα της δεκαετίας του 1980 κορυφώθηκε η προσπάθεια για θεολογικό διάλογο, στα πλαίσια του οποίου υπήρξε συνάντηση του αποθανόντος γνωστού Νεοημερολογίτη επισκόπου Αυγουστίνου Κατιώντη με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ανδρέα όπου δυστυχώς διαπιστώθηκε διάθεση απλώς για απορρόφηση των Γ.Ο.Χ. στο Νεοημερολογιτισμό- Οικουμενισμό και όχι επιστροφή στην κοινή Ορθόδοξη πίστη ώστε να εκλείψει το Σχίσμα. Στη συνέχεια δημοσιεύουμε απόσπασμα (σελ. 171- 172) από το βιβλίο «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ» της Διδακτορικής Διατριβής του «Δημητριάδος» (και μετέπειτα αρχιεπισκόπου των Νεοημερολογιτών) Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη. Στο εν λόγω απόσπασμα από το βιβλίο, που εκδόθηκε με Συνοδική έγκριση της Εκκλησίας παρουσιάζεται η κατά Θεόν λύση για την «αποκατάσταση της πλήρους ενότητος και κοινωνίας μεταξύ μας απέναντι στις ουνιτικές προτάσεις του αποθανόντος Οικουμενιστή Χριστοδούλου όπως είχαν διατυπωθεί στην διδακτορική του διατριβή ενάντια στην Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία:

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΛΥΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ

Περαίνοντας, θα εκθέσουμε τη προτεινόμενη υφ’ υμών λύση, τονίζοντας ότι αυτή είναι ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ.
Η Μία αυτή λύση δεν έχει χρεία, ούτε αυστηρής γλώσσας, ούτε αντεκδικήσεων ή σοφιστειών ή δικολαβιών. Επίσης οιαδήποτε σκοπιμότητα ή υποκειμενική και ανεπηρέαστος γνώμη δεν έχουν θέση προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα του Νεοημερολογιτισμού διά της Μίας και μοναδικής λύσης.
Η λύση αυτή προϋποθέτει δύο τίνα: πρώτον να αναζητηθεί ειλικρινώς η λύση υπό αμφοτέρων ων διισταμένων και δεύτερον να υποτάξουν κυριολεκτικώς το ίδιον θέλημα στο άγιο θέλημα του Χριστού.
Με αυτές τις προϋποθέσεις δύναται να είναι βέβαιος κανείς, ότι η διά του διαλόγου της Αγάπης εν Αληθεία λύση είναι ο μοναδικός τρόπος δια του οποίου θα επιλυθεί το πρόβλημα του Νεοημερολογιτισμού, το οποίο (δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι) είναι πρόβλημα Οικουμενισμού.
Την οδό αυτή ακολούθησε κι εφάρμοσε η Εκκλησία ανέκαθεν αυτή επιζητεί και σήμερα πάλι, ήτοι τον εν αγάπη και ελευθερία του Χριστού Θεολογικό Διάλογο.
Πιο συγκεκριμένα, κατά την λύση την οποία προτείνομε, επιβάλλεται να ακολουθηθεί η εξής πορεία, πάντοτε βεβαίως υπό τις προϋποθέσεις τις οποίες σημειώσαμε ανωτέρω:
1. Επιστροφή στο χρονικό σημείο του χωρισμού ήτοι του 1924.
2. Ποια η αρχή του Νεοημερολογιτισμού.
3. Ποια η απ’ αιώνων (1582) στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι της Παπικής καινοτομίας- αιρέσεως του Νεοημερολογιτισμού.
4. Ποια η δεοντολογία του Νεοημερολογιτισμού προς την παναίρεση του Οικουμενισμού.
5. Ποιοι από ορθοδόξου απόψεως οι συνέπειες εκ του Νεοημερολογιτισμού.
Εάν αυτά και ό,τι άλλο ήθελε προταθεί προς εξέταση , ερευνηθούν, εν αγάπη και υπό το φως της Ορθοδοξίας, τότε ο εις Χριστός θα αποκαλύψει το Άγιον θέλημα Του και ούτως θα επέλθει η λύση του προβλήματος.
Για να βεβαιώσουμε τους ευλαβείς αναγνώστες, ότι η αφ’ υμών προτεινόμενη λύση δεν είναι ημετέρα, αλλά αυτή την οποία ζητεί η Εκκλησία παραθέτουμε τους λόγους του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού τους οποίους εξεφώνησε στη Σύνοδο της Φλωρεντίας- Φερράρας (1438).

«Πρώτον μεν εστίν αναγκαιοτάτη η ειρήνη, ην παρέλιπεν ημίς ο δεσπότης ημών ο Χριστός, και η αγάπη. Δεύτερον, ότι παρέβλεψεν η Ρωμαϊκή Εκκλησία την αγάπην και διελύθη η ειρήνη. Τρίτον, ότι ανακαλούμενη νυν η Ρωμαϊκή Εκκλησία, την τότε καταληφθείσαν αγάπην, εσπούδασεν ίνα έλθωμεν ενταύθα και εξετάσωμεν τας μεταξύ ημών διαφοράς. Τέταρτον, ότι αδύνατον εστίν ανακαλέσασθαι την ειρήνην, εάν μη λυθή του το του σχίσματος αίτιον. Και πέμπτον, ίνα και οι όροι των Οικουμενικών Συνόδων αναγνωσθώσιν, ως αν φανώμεν και ημείς σύμφωνοι τοις εν εκείναις Πατράσι και η παρούσα Σύνοδος εκείναις ακόλουθος».

Και η εν Καρθαγένη Αγία Σύνοδος (418) λίαν κατηγορηματικώς λέγει:
Ταύτην, λοιπόν, την ειρηνικήν υπόμνησιν, όπου σας κάμνομεν εξ αγάπης, δεν πρέπει και εσείς να καταφρονήσετε. Ει δε και νομίζετε ότι τα φρονήματα σας είναι αληθινά, διαλέξετε εσείς τους ανθρώπους όπου θέλετε, διαλέγομεν και ημείς τους ανθρώπους όπου θέλομεν, και ούτω να γίνει Σύνοδος αμφότερων των μερών εν διωρισμένω τόπω και καιρώ και να εξετασθή ειρηνικώς εκείνον όπου μας χωρίζει, ίνα δια της ειρηνικής ταύτης εξετάσεως τέλος λάβει η πλάνη, με την βοήθειαν του Θεού φανερωθήσεις της αληθείας, και να μη χάνωνται τόσαι ασθενείς ψυχαί και απλαί, διά το πείσμα μερικών, χωριζόμενοι από την Καθολικήν Εκκλησίαν με κλέπτικον τρόπον και ιερόσυλον. Εάν δε ταύτα μη ποιήσετε, θέλει φανερωθεί σε όλους ότι είσθε άπιστοι άνθρωποι». (Όρα Ι. Πηδάλιον, Κανών 91ος της εν Καρθαγένη Αγίας Συνόδου).

Δεύτε να προσέλθομε εις αυτόν τον διάλογο να αποδείξουμε ότι είμεθα πιστοί και ουχί άπιστοι και διατεθειμένοι εις τους σατανοκίνητους μηχανισμούς του Οικουμενισμού και των λοιπών σκοτεινών δυνάμεων. Είθε όπου περίσσευσε η αμαρτία του Οικουμενισμού να υπερπερισσεύσει η Χάρις του Χριστού. Αμήν.