ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Οι Μακαριστοί Μάρτυρες της Εκκλησίας και του Γένους:

Γερόντισσα Αγαθονίκη και Μοναχός Νεκτάριος

Αιωνία Αυτών η Μνήμη!

Το επίσημο όργανο της Εκκλησίας μας ("Κήρυξ Εκκλησίας Ορθοδόξων") αναγγέλει στον Ορθόδοξο λαό το θλιβερό γεγονός για την αδελφή Εκκλησία της Κύπρου. Βλέπε παρακάτω το απλουστευμένο κείμενο σε καθαρη μορφή.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ

(Του ανταποκριτή μας π. Ευθυμίου Ιεροδιακόνου)

Με οδύνη ψυχής και θλίψης μεγάλης η Εκκλησία της Κύπρου αναγγέλλει στο Ορθόδοξο Πανελλήνιο τον άδικο φόνο των πνευματικών αυτής τέκνων Γεροντίσσης Αγαθονίκης, ηγουμένης Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Μοναχού Νεκταρίου, επισυμβάντα υπό των αιωνίων εχθρών της Ελληνικής φυλής των Τούρκων και υπό τις ακόλουθες συνθήκες.

Κατά την 27η Ιουνίου 1958 και περί ώρα 6:30 μ.μ.έξωθι ακριβώς της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Λάρνακας, ομάδα έξαλλων Τούρκων επιτέθηκε κατά του Οσιωτάτου Μοναχού Νεκταρίου και με αλλεπάλληλους εκ των όπισθεν τον έριψαν κατά γης όπου δέχτηκε έτερους έξι πυροβολισμούς ενώ με μαχαίρια του έκαναν 16 συνεχείς επιθέσεις εκ τους σύνεγγυς. Σύνεπεια όλων αυτών ήταν, όπως είναι επόμενο ο άμεσος θάνατος του. Ταυτόχρονα, λίγο μακρύτερα του π. Νεκταρίου, βρίσκεται νεκρά, η πυροβοληθείσα και αυτή, η Οσιωτάτη Γερόντισσα Αγαθονίκη η οποία μετέβαινε για υπηρεσία στην Ιερά Μονή. 

Φαίνεται πιθανόν ότι η Μακαριστή πλέον Οσιομάρτυς και Εθνομάρτυς Αγαθονίκη θα προσέτρεχε σε βοήθεια του εκπνέοντος και στενάζοντος από τους πόνους π. Νεκταρίου, όταν δέχθηκε τους πυροβολισμούς. Ουδείς άλλος βρισκόταν πλησίον αυτών για να προστρέξει σε βοήθεια. Όταν αργότερα οι αδελφοί της Ιεράς Μονής μας αντιλήφθηκαν τα τραγικά συμβάντα βρήκαν εντός λίμνης αίματος τους άδικα φονευθέντας και ειδοποίησαν αμέσως τον αστυνομικό σταθμό του πλησιέστερου χωριού ενώ συγκινητικές σκηνές λάμβαναν χώρα μεταξύ ιδίως των αδελφών Καλογραιών βλέποντας νεκρά την μέχρι προ ολίγων λεπτών σφύζουσα από ζωή και ενεργητικότητα ηγουμένη τους.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Παρασκευή 27 Ιουνίου 1958. Το χωριό Αβδελλερό της επαρχίας Λάρνακας, ζει τις πιο εφιαλτικές στιγμές στην ιστορία του. Η άγρια δολοφονία των δυο μοναχών, της Γερόντισσας Αγαθονίκης και του μοναχού Νεκτάριου, προκαλεί έντονο φόβο και πανικό στους κατοίκους αλλά και στις μοναχές της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Οι περιγραφές που ακολουθούν είναι συγκλονιστικές. Οι μοναχές της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, αναφέρουν στο ant1iwo: 

«Η Γερόντισσα Αγαθονίκη καταγόταν από τον Καλοπαναγιώτη και τον Δεκέμβριο του 1948, ασπάστηκε τον μοναχικό βίο. Ο μοναχός Νεκτάριος, κατά κόσμον Νικόλαος Αδάμου, καταγόταν από το χωριό Τρούλλοι και το 1948 ακολούθησε το μοναχικό βίο ως δόκιμος μοναχός. Έμενε πλησίον της Ιεράς Μονής και βοηθούσε στην ανέγερση της.    

Την Παρασκευή 27 Ιουνίου 1958. Ο μοναχός Νεκτάριος ήταν στο χωράφι, κουβαλούσε δεμάτια από σανό στην καρότσα του τρακτέρ για να τα πάει στη Λεμεσό. Με το που τελείωσε το φόρτωμα, του επιτέθηκαν ένοπλοι Τουρκοκύπριοι. Τον πυροβόλησαν πισώπλατα. Δέχτηκε ακόμη έξι πυροβολισμούς αλλά η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη που δεν σταμάτησαν εκεί. Έπεσαν πάνω του σαν άγρια θηρία και ενώ άφησαν τα όπλα, πήραν τα μαχαίρια. Ο άτυχος μοναχός δέχτηκε 16 μαχαιριές. Η Γερόντισσα που άκουσε τους πυροβολισμούς αλλά και τις κραυγές του π. Νεκταρίου, έτρεξε να βοηθήσει. Οι Τούρκοι την πυροβόλησαν και η Γερόντισσα έπεσε νεκρή λίγα μέτρα μακριά του. 

Τους πυροβολισμούς άκουσαν και οι μοναχές αλλά δεν ήξεραν τι συνέβη. Είχαν τρομοκρατηθεί, κρύφτηκαν στην εκκλησία και άρχισαν να προσεύχονται. Οι οπλισμένοι Τουρκοκύπριοι κατευθύνθηκαν προς την Μονή, αλλά με τη βοήθεια του Θεού, ως εκ θαύματος, αφού πέρασαν έξω από την Εκκλησία, απομακρύνθηκαν βιαστικοί προς το χωριό Κελιά. Η ταραχή όμως και η αγωνία κορυφωνόταν όσο η Γερόντισσα αργούσε να επιστρέψει στην Μονή.

Μετά από αρκετή ώρα, έτυχε ένας από τους μοναχούς που βρισκόταν στους Τρούλλους, επιστρέφοντας στην Μονή, να περάσει από το χωράφι και να δει τα πτώματα των δυο μοναχών. Συγκλονισμένος, έτρεξε αμέσως στο μοναστήρι. Εκεί όμως δεν υπήρχε κανείς. Νόμιζε ότι είχαν δολοφονήσει και τις μοναχές. Δεν ήξερε ότι ήταν μέσα στο ναό κρυμμένες. Κατατρομαγμένος,  έτρεξε να ειδοποιήσει τον κόσμο, ήθελε να πάνε όλοι εκεί για να διαπιστώσουν μαζί τι ακριβώς συνέβη. Όταν έφθασαν, σοκαρίστηκαν από το θέαμα, ήταν ότι χειρότερο είχαν δει στη ζωή τους. Ειδοποίησαν αμέσως την αστυνομία και πήγαν στην Μονή. Όταν διαπίστωσαν ότι οι μοναχές ήταν ζωντανές, ένιωσαν μεγάλη ανακούφιση. 

Μαθεύτηκε πολύ γρήγορα σε όλα τα γύρω χωριά. Η Γερόντισσα ήταν 42 ετών και ο π. Νεκτάριος μόλις 29 ετών και ήταν οι μοναδικοί μοναχοί, σε ολόκληρη την Κύπρο, που δολοφονήθηκαν από Τούρκους κατά το διάστημα του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59. Η ήρεμη καθημερινότητα των μοναχών είχε μετατραπεί σε εφιάλτη, τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο. Όσον αφορά τις διαδικασίες για την νεκρώσιμη ακολουθία, έγιναν σχετικά γρήγορα χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Υπήρχαν παντού στεφάνια και ελληνικές σημαίες ενώ πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε για να πει το τελευταίο αντίο. Στα πρόσωπα όλων ήταν ζωγραφισμένη η αγανάκτηση και ο πόνος για όλα όσα προκάλεσαν οι Τούρκοι στον τόπο μας».

Από έρευνα της κας Χριστιάνας Διονυσίου για τον ΑΝΤ1 Κύπρου.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Κατά την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος τιμούνται κατά την Παράδοσιν της Εκκλησίας οι Ιεροί Ναοί που τιμώνται στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της εξαπλώσεως της πλάνης του Μωαμεθανισμού, οι Ορθόδοξοι πιστοί ιδιαιτέρως προέβαλαν και τίμησαν την ημέρα αυτή προβάλλοντας το δόγμα της Αγίας Τριάδος διά των Ιερών Εικόνων και των αφιερωμένων Ιερών Ναών. Μεταξύ των εορταζόντων Ιερών Ναών της Εκκλησίας μας, πανηγύρισε ο ενοριακός Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Άνω Κώμης Κοζάνης. Ιερούργησε ο Τοποτηρητής Κοζάνης, Σεβ/τος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος.

Την ίδια ημέρα πανηγύρισε το ιστορικό Ναΐδριο στην Μαγούλα Αττικής. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Ευθύμιος Κωτούλας, χωροστατούντος του οικείου Μητροπολίτου Σεβ/του Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς ο οποίος κήρυξε τον θείο Λόγο καταλλήλως. Προ του αντιδώρου, λιτανεύθηκε η ιερά συμβολική εικόνα της Παναγίας Τριάδος.

Με κατάνυξη εόρτασε και το γραφικό Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κορώνης Μεσσηνίας. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος.

ОБСТОЯТЕЛЬСТВА СВЯТОГО СИНОДА ДЛЯ СВЯТОГО ИКОНЫ

ОБСТОЯТЕЛЬСТВА СВЯТОГО СИНОДА ДЛЯ СВЯТОГО ИКОНЫ by ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ on Scribd

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ (20)

 

ΟΙ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥ ... by ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ

1821: Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Λίγα έχουν ειπωθεί και λιγότερα γραφτεί για την προσφορά των Ποντίων στην Ελληνική Επανάσταση. Μια προσφορά η οποία ήταν σημαντική και καθοριστική, τόσο στη Φιλική Εταιρεία και τη χρηματοδότησή της όσο και σε έμψυχο υλικό. Δυστυχώς οι περισσότερες μαρτυρίες για τη συμβολή των Ποντίων στην Επανάσταση του ’21 χάθηκαν με την ολοκληρωτική καταστροφή του ποντιακού ελληνισμού το 1922. Σε γραπτά όμως κείμενα, αγωνιστών του 1821, γίνονται αναφορές για εκατοντάδες «Μαυροθαλασσίτες», «Τραπεζούντιους», «Σινωπείς», «Αργυρουπολίτες». Στο Θούριό του ο Ρήγας αναφέρεται στους Πόντιους Μαυροθαλασσινούς: «Λεβέντες Μαυροθαλασσινοί, ο βάρβαρος ως πότε θε να σας τυραννεί». Την ίδια εποχή 4.000 Μπαφραίοι θανατώνονται από τους Τούρκους, ρίχνονται δεμένοι πισθάγκωνα και πνίγονται στον ποταμό Άλυ.

Ένας Πόντιος, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, άρχισε την επανάσταση, και ένας άλλος, ο αδελφός του Δημήτριος, την τελείωσε. Γράφει χαρακτηριστικά ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων: «Οι μεγαλύτερες ίσως μορφές του 1821 ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο αδερφός του Δημήτριος Υψηλάντης. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ως Στρατηγός και Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας άρχισε τον αγώνα με τον Ιερό Λόχο, ενώ ο αδερφός του Δημήτριος, ως Στρατάρχης, σφράγισε την Επανάσταση το 1829 με νίκη στην Πέτρα Βοιωτίας, νικώντας 7.000 Τούρκους (με 3.000 Έλληνες)».

Η Ελισάβετ Υψηλάντη (ανάμεσα στους ήρωες γιους της Αλέξανδρο και Δημήτριο) εκποίησε ακίνητα και χρυσαφικά και τα διέθεσε στον Αγώνα. Οι Υψηλάντες ήταν μια από τις παλιές ποντιακές οικογένειες, με καταγωγή από την Υψηλή, ένα χωριό του Όφι, στον Πόντο. Ο παππούς τους, Αλέξανδρος Υψηλάντης, καρατομήθηκε από τους Οθωμανούς όντας ηγεμόνας στη Μολδοβλαχία. Η οικογένεια Υψηλάντη ξόδεψε όλη της την περιουσία για να χρηματοδοτήσει την επανάσταση, και πέθαναν φτωχοί. Παρομοίως Έλληνες ομογενείς όπως ο Παναγιώτης Σέκερης (έδωσε 10.000 γρόσια), ή ο Γεώργιος Λεβέντης (έδωσε 12.000 γρόσια), πέθαναν πάμπτωχοι στην απελευθερωμένη πλέον Ελλάδα! Ο Ηλίας Κανδήλης, ιδρυτής του Φροντιστηρίου της Χερσώνας, άφησε στον Αλέξανδρο Υψηλάντη 5.000 ρούβλια, ο Ιάκωβος Γρηγοράντης, γενικός «αρχιμεταλλουργός» των μεταλλείων της Αργυρούπολης, καθώς και η μεγάλη ποντιακή οικογένεια των Μουρούζηδων είναι λίγα μόνο από τα παραδείγματα των Ποντίων που ενίσχυσαν τον αγώνα.

Με τη διακήρυξη του Υψηλάντη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», στις 24 Φεβρουαρίου 1821, σήμανε η αρχή της Επανάστασης και Έλληνες σπουδαστές έτρεξαν και οργανώθηκαν κατά τα πρότυπα του θηβαϊκού «Ιερού Λόχου». Οι περισσότεροι ήταν Πόντιοι. Στις 7 Ιουνίου 1821 στο Δραγατσάνι έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι στο πεδίο της μάχης. Ο σουλτάνος κήρυξε τον Ιερό Λόχο ως «Ποντιακή Στρατιωτική Μονάδα» και έσφαξε για αντίποινα τους προκρίτους της Αργυρούπολης. Επί δύο χρόνια οι κάτοικοι της Αργυρούπολης, και άλλων περιοχών του Πόντου, δεν είχαν δικαίωμα να παίρνουν νερό κατά τη διάρκεια της ημέρας από τις βρύσες τους, έστω κι αν αυτές βρίσκονταν μέσα στην αυλή τους.

Ανάμεσα στους Φιλικούς ήταν ο Μητροπολίτης Αργυρουπόλεως Σίλβεστρος Λαζαρίδης Β΄, που μυήθηκε από τον συμμαθητή του και Σχολάρχη Τραπεζούντας Σάββα Τριανταφυλλίδη. Ορκίστηκαν από δύο απεσταλμένους Φιλικούς που ήρθαν για το σκοπό αυτόν στην Αργυρούπολη, ντυμένοι σαν Τούρκοι δερβίσηδες. Οι δερβίσηδες περιόδευσαν τον Πόντο και όρκισαν πολλούς και μάζεψαν χρήματα για τον αγώνα. Μόνον οι μυημένοι της επαρχίας Χαλδίας συγκέντρωσαν για τον αγώνα 12.000 γρόσια. Ακόμη και το 1866, όταν καιγόταν η ηρωική Κρήτη, ο πρόξενος της Ελλάδας στην Τραπεζούντα, Παναγιώτης Ματαράγκας, μάζεψε για τον αγώνα της Κρήτης 340 χρυσές λίρες, από τις οποίες τις 50 έδωσε ο Μητροπολίτης Γερβάσιος Σουμελίδης.

Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, το μίσος και ο φανατισμός των Τούρκων εναντίον των Ποντίων κορυφώθηκε. Στην Τραπεζούντα ο φανατισμένος όχλος μάζεψε τους Χριστιανούς στο Γκιουζέλ Σεράι (Λεοντόκαστρο) για να τους σφάξει. Ο καταγόμενος από το Σταυρίν της Κρώμνης φρούραρχος της Τραπεζούντας, ο Σατήρ Ζαδδές Σουλεημάν Πασάς, διέλυσε τον όχλο και έσωσε τους χριστιανούς. Λέγεται ότι ο φρούραρχος ήταν κρυπτοχριστιανός.

«Η Ελλάς ανέστη, η Ελλάς ηγέρθη, η Ελλάς αληθώς Ανέστη». Για τον Πόντο, όμως, «…Ανάσταση καμιά». Δυστυχώς τα κλαριά δεν άνθισαν στον Πόντο, ούτε και η γης έβγαλε χορτάρι. Η προσφορά των Ποντίων όμως στην Ελληνική Επανάσταση ήταν γενναιόδωρη σε χρήμα και βαρετή σε αίμα.

"Μην κλαις, μην κλαις Αϊ-Γιάννε μου, και μη δερνοκοπάσαι.

Η Ρωμανία πέρασεν, η Ρωμανία επάρθεν.

Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο."

pontos-news.gr

ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Τιμώντας την μνήμη του εν Αγίοις Πατρός Ματθαίου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών του Ομολογητή και Θαυματουργού, αναρτούμε το βιβλίο "Έλεγχος και Ανατροπή" που εκδόθηκε το 1985 με έγκριση της Ιεράς ημών Συνόδου της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. της Ελλάδος. Η απόλογητική αυτή μελέτη κατά της Διδακτορικής Διατριβής του τότε "Δημητριάδος" και αργότερα δημοφιλούς Αρχιεπισκόπου της Καινοτομίας Χριστοδούλου (2008) αποτελεί μέσο κατανόησης των υπεράνθρωπων αγώνων -εν μέσω διωγμών και συκοφαντιών- του νέου μονομάχου Αγίου από Βρεσθένης Ματθαίου κατά της Ημερολογιακής Καινοτομίας και του συνεσκιαζόμενου αρχικά Οικουμενισμού. Η εφετινή 71η επέτειος από την οσιακή κοίμησή του να μυροβλύσει την δοκιμαζόμενη οικουμένη με Ορθοδοξία και Αγιότητα μέσω της μετάνοιας μας και της κατά Θεόν επιστροφής μας.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ by ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ on Scribd

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ

Tην Πέμπτη 30 Απριλίου (Εκκλ. ημ), μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ιακώβου του Ζεβεδαίου, αδελφού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εόρτασε τα ονομαστήριά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεσσηνίας κ.κ. Ιάκωβος στην Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας. Αφ' εσπέρας εψάλη ο εόρτιος Εσπερινός, ενώ το πρωί της κυριωνύμου ημέρας ετελέσθη ο εόρτιος Όρθρος μετ' αρτοκλασίας και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην οποία προεξήρχε ο άγων τα ονομαστήρια μετά κληρικών  από την Μονή Παναγουλάκη. Ευχόμαστε έτη πολλά και καρποφόρα πνευματικά με αγάπη και υγεία επ' αγαθώ της Αγίας μας Εκκλησίας.

ΕΚΔΗΜΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΞΕΝΙΑ ΜΟΝΑΧΗ

Την 24η Απριλίου 2021(Ε.Η), Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδος εκοιμήθη η οσιωτάτη Καθηγουμένη της Ι. Μονής Γοργοϋπηκόου Γοργοποτάμου Λαμίας Ξενία Μοναχή.  Η Γερόντισσα Ξενία, κατά κόσμον Παυλίνα Λαζινού, καταγόταν από την Καρδίτσα Θεσσαλίας και είχε μαθητεύσει την ραπτική τέχνη, ενώ στην ηλικία των 24 ετών απαρνήθηκε τον κόσμο και ακολούθησε τον μοναχικό βίο στην Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοϋπηκόου όπου υποτάχθηκε στην μακαριστή Γερόντισσα Μαριάμ καθώς και τον Κτίτωρα της Ιεράς Μονής αοίδιμο Μητροπολίτη Γ.Ο.Χ. Φθιώτιδος κυρό Θεοδόσιο. Η Γερόντισσα μόχθησε με προσωπική εργασία, φτιάχνοντας και κουβαλώντας λάσπη με τα ίδια της τα χέρια για την οικοδόμηση της νεοσυσταθείσας τότε Ιεράς Μονής. Επίσης εξυπηρέτησε τα διακονήματα του ξενώνος και του ραφείου της Μονης, ενώ ήταν υπεύθυνη για το Μητροπολιτικό Ι.Ν. Τιμίου Προδρόμου Λαμίας. 

Υπήρξε δραστήριο μέλος της Αδελφότητας και στάθηκε δίπλα στον πειρασμό της αδελφότητας με την αποσκίρτηση λιγοστών μοναζουσών που παρασύρθηκαν απο αποσχισθέντα Ιερομόναχο για προσωπικές φιλοδοξίες του. Το έτος 2019 ανέλαβε την διαποίμανση της αδελφότητος κατά διαδοχή της πρώτης Γεροντίσσης Μαριάμ και στάθηκε επάξια στο πνευματικό της καθήκον ως εσχάτης της αναπνοής.Η Γερόντισσα αντιμετώπιζε χρόνιο πρόβλημα με τους πνεύμονές της και τις τελευταίες εβδομάδες νόσησε βαρέως και χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο Λαμίας. Στα μέσα της Μεγάλης Εβδομάδος η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και- κατά παραχώρηση Θεού- άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 66 ετών ενώ ομολογουμένως είχε πολλά ακόμη να προσφέρει. 

Δόξα τω Θεώ και στις θλίψεις μας! Είθε ο άγιος Θεός να την αναπαύσει την ψυχή της και να παρηγορήσει την τεθλιμμένη Αδελφότητα από την οποία να αναδείξει νέα άξια Γερόντισσα.

Κάποιος μοναχός της Μονής του Σαρώφ κυριεύθηκε από μελαγχολία. Μια φορά μάλιστα που ένιωσε να φθάνει στην απόγνωση, ζήτησε την συμπαράσταση ενός αδελφού. Βγήκαν και οι δύο έξω από την Μονή μετά τον Εσπερινό και άρχισαν να περιπατούν στον κήπο και να παρηγορούνται με την συζήτηση. Πλησίασαν στον σταύλο της Μονής. Εκεί κοντά άρχιζε το δρομάκι που ωδηγούσε στην πηγή του Οσίου Σεραφείμ. Ο άρρωστος αδελφός θέλησε ν’ αλλάξει κατεύθυνση, για να μην συναντηθεί με τον Στάρετς σ’ αυτήν την ψυχική κατάσταση. Πριν όμως προφθάσουν ν’ απομακρυνθούν, τον βλέπουν να έρχεται προς το μέρος τους. Οι δύο Μοναχοί έπεσαν με σεβασμό στα πόδια του. Εκείνος τους ευλόγησε και τους μίλησε με ασυνήθιστη καλωσύνη. Σαν στοργικός πατέρας! Κατόπιν άρχισε να ψάλλει ένα τροπάριο της ενάτης ωδής του μικρού Παρακλητικού κανόνος της Θεοτόκου, που ψάλλεται σε κάθε θλίψη και δοκιμασία: Χαρᾶς μου τὴν καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα, τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην ἐξαφανίσασα.(Μικρὰ Παράκλησις, ὠδὴ θ´) Γέμισε μὲ χαρὰ τὴν καρδιά μου, Παρθένε, Ἐσὺ ποὺ δέχθηκες μέσα Σου τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό, κι ἔτσι ἐξαφάνισες τὴ λύπη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία.

Ύστερα χτύπησε το πόδι του στην γη και είπε:

- Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανάστησε τον Αδάμ! Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!

Η ψυχική κατάστασις του Στάρετς μεταδόθηκε στην ψυχή των αδελφών. Ζωογονημένοι τώρα με την χαρά του, επέστρεψαν στην Μονή ειρηνικοί!

Από το βιβλίο: ''Χαρίσματα και Xαρισματούχοι'', τόμος Α΄, Ιερά Μονή Παρακλήτου.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΝΕΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΠΑΤΡΩΝ

Την Τρίτη του Πάσχα που η Εκκλησία μας τιμά τα Θαυμάσια της Υπεραγίας Θεοτόκου πανηγύρισε ο Ιερός Ναός της Παναγίας Πορταΐτισσας στο Πλατάνι Ρίου του Δήμου Πατρών. Στην εόρτια και Πασχαλίνη Θεία Λειτουργία στον νεόδμητο, περικαλλή Ιερό Ναό ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος Κιτσαντάς και προσήλθαν αρκετοί ευσεβείς πιστοί από τις γύρω περιοχές. 

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ: ΟΙ ΝΕΟΦΑΝΕΙΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

 ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ: 

ΟΙ ΝΕΟΦΑΝΕΙΣ ΕΝΔΟΞΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα στη χώρα μας είναι και αυτό της Θέρμης Μυτιλήνης, όπου τιμώνται τρεις νεοφανείς Μάρτυρες της Εκκλησίας μας, οι άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη. Εκεί στην περίφημη Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ, βρέθηκαν, ύστερα από θαυμαστά γεγονότα, τα ιερά τους λείψανα, όπου και φυλάσσονται, αγιάζοντας τους πολυάριθμους προσκυνητές. Πρόκειται για ένδοξους Νεομάρτυρες, οι οποίοι μαρτύρησαν αμέσως σχεδόν μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στους Τούρκους. Ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για τους βίους τους.

Ο Ραφαήλ καταγόταν από το χωριό Μύλοι της Ιθάκης, όπου γεννήθηκε το έτος 1410. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος και το επώνυμό του Λάσκαρης ή Λακαρίδης. Ο πατέρας ονομαζόταν Διονύσιος. Κατατάχτηκε στον βυζαντινό στρατό, όπου αποφάσισε να κάνει καριέρα στρατιωτικού. Έφτασε μάλιστα και σε μεγάλο αξίωμα. Όμως η γνωριμία του με κάποιον άγιο ασκητή, ονόματι Ιωάννη, τον μύησε στην πνευματική ζωή και στην κατά Χριστόν βιωτή. 

Κάποια Χριστούγεννα ο άγιος ασκητής γέροντας είχε πάει στο στρατόπεδο να λειτουργήσει, να κηρύξει και να εξομολογήσει τους στρατιώτες, ο Γεώργιος, τριανταπέντε χρονών τότε, ενθουσιάστηκε από τα λόγια του γέροντα και πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τη στρατιωτική καριέρα και να αφοσιωθεί στην Εκκλησία. Μάλιστα λίγες ημέρες μετά, κατά την εορτή των Θεοφανείων, όταν ο γέροντας είχε επισκεφτεί και πάλι το στρατόπεδο, αποχαιρέτησε τους συναδέλφους του και ακολούθησε τον μοναχό. Αποφάσισε να γίνει μοναχός και έλαβε το όνομα Ραφαήλ. Ήρθε στην Αθήνα, όπου η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε και μάλιστα του προτάθηκε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Αργότερα του απονεμήθηκε και το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.

Λίγο πριν την άλωση, επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη όπου τον δέχτηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος τον έστειλε στη Γαλλία, στην πόλη Μορλαί, για θεολογικές σπουδές. Αργότερα ήρθε ξανά στην Αθήνα, ως ιεροκήρυκας. Λειτουργούσε στο ναό του Αγίου Δημητρίου Λουμπαδιάρη και συνήθιζε να κηρύττει στο λόφο του Φιλοπάππου. Περί το 1450 έφυγε για τη Μακεδονία, όπου περιπλανιόταν, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και ενθαρρύνοντας τους πιστούς, από τα επερχόμενα δεινά. Αποφάσισε τελικά να μονάσει σε κάποιο μέρος της Θράκης, που δεν γνωρίζουμε.

Μαζί του είχε και τον πιστό υποτακτικό του Νικόλαο, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Γαλλία και ο οποίος γεννήθηκε, άγνωστο πότε, στη Θεσσαλονίκη ή κατ’ άλλους στους Ράγους της Μηδίας της Μ. Ασίας και ήρθε μικρός, με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, όπου μεγάλωσε και σπούδασε. Από μικρός είχε τη λαχτάρα να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα και να υπηρετήσει την Εκκλησία. Εκάρη μοναχός και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και ουδέποτε εγκατέλειψε τον Ραφαήλ.

Από την ιστορία γνωρίζουμε πως η κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από τους ασιάτες Οθωμανούς γινόταν σταδιακά από τις αρχές του 15ου αιώνα. Η τραγική πτώση και άλωση της Βασιλεύουσας υπήρξε ο τυπικός επίλογος και το τέλος της ένδοξης χιλιόχρονης βυζαντινής αυτοκρατορίας (για να κυριολεκτούμε: η κατάλυση του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους). Οι πρώην ελεύθεροι λαοί της χριστιανικής αυτοκρατορίας, οι οποίοι απολάμβαναν την ελευθερία και την ασφάλεια του θεόσωστου Κράτους, τώρα βρίσκονται κάτω από στυγνή τυραννία. Το χειρότερο κακό ήταν ότι οι βάρβαροι ασιάτες μουσουλμάνοι Οθωμανοί δεν σέβονταν την Ορθόδοξη πίστη των κατακτημένων Ρωμιών και ασκούσαν πιέσεις και μαρτύρια προκειμένου να τους αναγκάσουν να εξισλαμιστούν και άρα να τουρκέψουν, αφού ο  κύριος συνδετικός κρίκος τους με την Ρωμαίικη συνείδησή τους ήταν η Ορθόδοξη Πίστη.

Ο Ραφαήλ, μαζί με τη συνοδεία του, μπροστά σε αυτή την δραματική κατάσταση, πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν από τη Θράκη, διότι εκεί κινδύνευαν περισσότερο. Αποφάσισαν να μετακομίσουν στην νήσο Λέσβο, η οποία δεν είχε πέσει ακόμα στα χέρια των Τούρκων. Από το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως πήραν το καράβι για τη Μυτιλήνη. Διάλεξαν την παλαιά Ιερά Μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου να εγκατασταθούν και να μονάσουν. Η Μονή βρισκόταν στο χωριό Θέρμη, στις πρόποδες του λόφου Καρυές στην οποία υπήρχε ένας γέρος μοναχός, ονόματι Ρουβείμ. Στα 1235 είχαν επιδράμει στη Μονή Σαρακηνοί πειρατές, οι οποίοι, αφού τη λεηλάτησαν, σκότωσαν, με φρικτά βασανιστήρια και απερίγραπτες βιαιότητες τις μοναχές, με επικεφαλής την ηγουμένη Ολυμπία, στις 11 Μαΐου του ιδίου έτους και είχαν κάψει τη Μονή. Αφού, λοιπόν ανακαίνισαν την παλιά γυναικεία Μονή, εξέλεγη ηγούμενος ο Ραφαήλ και ζούσαν θεοφιλώς.

Αλλά το έτος 1463 η Λέσβος έπεσε και αυτή στα χέρια των Οθωμανών κατακτητών. Ακολούθησαν άγριες σφαγές και λεηλασίες. Κάποτε έφτασαν και στη Μονή των Καρυών. Ήταν το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Συνέλαβαν τον Ραφαήλ και τον Νικόλαο, τους οποίους υπέβαλαν σε απάνθρωπα βασανιστήρια και ταπεινώσεις. Τον Ραφαήλ τον πήραν τραβώντας από τα μαλλιά και τα γένια, τον κρέμασαν σε ένα δένδρο και τον τρυπούσαν με τα αιχμηρά όπλα τους. Κατόπιν άναψαν φωτιά και τον έκαιγαν σιγά – σιγά. Στο τέλος του πριόνισαν το στόμα και έτσι παρέδωσε την ψυχή του ο ηρωικός Μάρτυρας του Χριστού. Ο Νικόλαος πέθανε από συγκοπή καρδιάς από τους βασανισμούς, δεμένος σε ένα δένδρο.

Μαζί τους μαρτύρησε και η δωδεκάχρονη Ειρήνη, κόρη του προεστού της Θέρμης Βασιλείου. Της έκοψαν το χέρι και την έκλεισαν σε πιθάρι και την έκαψαν, μπροστά στα μάτια των γονέων της. Μετά Μαρτύρησαν ο πατέρας της Βασίλειος, η μητέρα της Μαρία, το πέντε ετών παιδί τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος. Το μαρτύριό τους έγινε στις 9 Απριλίου του 1463, την Τρίτη της Διακαινησίμου. Τα σώματά τους έμειναν άταφα για μέρες και κατόπιν κάποιοι ευσεβείς τα έθαψαν εντός της Μονής. Τα ιερά τους λείψανα βρέθηκαν κατόπιν θαυματουργικών οραμάτων στη Θέρμη της Μυτιλήνης το 1959 και το 1960. Η μνήμη τους εορτάζεται την Τρίτη της Διακαινησίμου.