Η ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΗΝ ΦΥΛΑΓΕΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ;

ΑΝ ΕΙΣΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΝΑ ΤΗΝ ΦΥΛΑΓΕΤΕ!

Πολύς ο λόγος προσφάτως για την αργία της Κυριακής και για το πώς αυτή θα καταργηθεί και στον τόπο μας, όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Οι προφάσεις για το ατόπημα τούτο ποικίλες και κυρίως οικονομικού περιεχομένου, προβάλλοντας την εξυπηρέτηση του κοινού αν πρόκειται για εμπορικά καταστήματα ή για υπηρεσίες κοινής ωφελείας, και κυρίως τον εξευρωπαϊσμό της χώρας μας.

Αυτή απαίτηση της Πολιτείας, πέραν, του καταναγκασμού που ασκεί στους εργαζόμενους, αντίκειται στις θρησκευτικές πεποιθήσεις ενός ολόκληρου λαού, που έμαθε να σέβεται την αργία της Κυριακής, αφιερώνοντας την στην δοξολογία του Θεού. Αλλά και αμάθεια- στην καλύτερη περίπτωση- δηλώνει η απαίτηση αυτή της Πολιτείας, για να μην πούμε σκοτεινές προθέσεις.

Θα πρέπει, λοιπόν, να την πληροφορήσουμε ότι η αργία της Κυριακής, που τόσο απερίσκεπτα σπεύδει να καταργήσει, είναι η αρχαιότερη και η κυριότερη των χριστιανικών εορτών, και ως εκ τούτου κεφαλαιώδους σημασίας για την ορθόδοξη ζωή. Καθιερώθηκε τον 2^ο αιώνα, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ως καθολική αργία, αντί του εβραϊκού Σαββάτου. Την Κυριακή, οι Χριστιανοί τιμούν την ανάμνηση της Ανάστασης του Χριστού, αινώντας τον Κύριο και προσευχόμενοι στους ναούς για την σωτηρία του Κόσμου. Άραγε, θα τολμούσε η Πολιτεία να καταργήσει την εορτή του Πάσχα; Όχι, βέβαια. Πώς, λοιπόν, καταλύει την αργία της Κυριακής.

Η Κυριακή δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως μία απλή ημερολογιακή ημέρα, και συγκεκριμένα ως η πρώτη ημέρα της εβδομάδας. Είναι η ημέρα που οι Χριστιανοί αφιερώνουν στα πνευματικά του καθήκοντα, η ημέρα  κατά ην οποία παραμερίζονται οι ανάγκες της βιωτής και ανορθώνονται το πνεύμα και η ψυχή. Οι άνθρωποι, ως Εκκλησίασμα, έρχονται πιο κοντά, βιώνοντας την κατανυκτική ατμόσφαιρα της Θείας Λειτουργίας. Και ως λέγει ο Πατροκοσμάς, «την Κυριακή ούτε εργαζόμαστε, ούτε να πραγματευόμαστε…» αλλά «…να στοχαζόμαστε τις αμαρτίες μας, τον θάνατο, την κόλαση, τον παράδεισο, την ψυχή μας…».

Η κατάργηση της, λοιπόν, αποτελεί προσπάθεια ώστε να πληγεί η ίδια η θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, και ως τέτοιο θα πρέπει να το εκλαμβάνουμε και να εναντιωθούμε στην καθιέρωση της. Στους δε πολιτικούς ταγούς μας, που παρότι δηλώνουν ορθόδοξοι, οι πράξεις τους πόρρω απέχουν από τις εντολές των Αγίων Γραφών, υπηρετώντας τη νέα εποχή της Ουνίας., θα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε  η Ορθοδοξία θα πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού, διότι είναι ο μόνος στερεός προμαχώνας που έμεινε και ο οποίος εγγυάται το μέλλον του καθημαγμένου λαού μας.

Στην συνέχεια παρατίθεται απόσπασμα της Δ’ Διδαχής του Κοσμά του Αιτωλού, όπου ο Άγιος αναφέρεται στην αργία της Κυριακής.

«Πήγε Ο Κύριος στην κόλαση και έβγαλε τον Αδάμ, την Εύα και το γένος του. Ανέστη την Τρίτη μέρα. Φάνηκε δώδεκα φορές στους Αποστόλους της. Έγινε χαρά στον ουρανό, χαρά στην γη και σε όλον τον Κόσμο. Φαρμάκι και σπαθί δίστομο στην καρδιά των Εβραίων και μάλιστα του διαβόλου. Δια τούτο και οι Εβραίοι δεν κατακαίονται άλλη μέρα τόσο, όσο την Κυριακή, όπου ακούν τον παπά μας να λέει: «Ο Αναστάς εκ νεκρών Χριστός ο αληθινός Θεός ημών». Διότι εκείνο όπου σπούδασαν οι Εβραίοι να κάμουν, για να εξαλείψουν το όνομα του Χριστού μας, γύρισε ενάντια ον της κεφαλής τους. Πρέπει και εμείς, αδελφοί μου, να χαιρόμαστε πάντοτε, μα περισσότερο την Κυριακή, όπου είναι η Ανάσταση του Χριστού μας. Διότι Κυριακή ημέρα έγινε ο Ευαγγελισμός της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Κυριακή ημέρα μέλλει ο Κύριος να αναστήσει όλο τον Κόσμο.

Πρέπει και εμείς να εργαζόμαστε τις έξι ημέρες τις εβδομάδες για αυτά τα μάταια , γήινα και ψεύτικα πράγματα, και την Κυριακή να πηγαίνουμε στην Εκκλησία και να στοχαζόμαστε τις αμαρτίας μας, τον θάνατο, την κόλαση, τον Παράδεισο, την ψυχή μας  που είναι τιμιότερη  από όλο τον κόσμο, και όχι να πολυτρώμε και να πολυπίνουμε και να κάνουμε αμαρτίες. Ούτε να εργαζόμαστε και να πραγματευόμαστε την Κυριακή.

Εκείνο το κέρδος οπού γίνεται την Κυριακή είναι αφορισμένο και καταραμένο, και βάζετε φωτιά και κατάρα στο σπίτι σας και όχι ευλογία. Και σε θανατώνει ο Θεός παράκαιρα,  ή την γυναίκα σου, ή το παιδί σου, ή το ζώο σου ψοφά ή άλλο κακό σου κάνει.

Λοιπόν, αδελφοί , για να μη πάθετε κανένα κακό, μήτε ψυχικό, μήτε σωματικό, εγώ σας συμβουλεύω να φυλάτε την Κυριακή, καθώς είναι αφιερωμένη στον Θεό. Εδώ πώς πηγαίνετε, Χριστιανοί μου; Την φυλάτε την Κυριακή; Αν είστε Χριστιανοί, να την φιλάτε την Κυριακή. Έχετε εδώ πρόβατα; Το γάλα της Κυριακής τι το κάνετε; Άκουσε, παιδί μου. Να το σμίγεις  όλο και να το κάνεις επτά μερίδια. Και τα έξι μερίδια κράτησε για τον εαυτό σου και το άλλο μερίδιο της Κυριακής , αν θέλεις , δώσε το ελεημοσύνη στους πτωχούς ή και στην Εκκλησία, για να ευλογήσει ο Θεός τα πράγματα σου. Και αν τύχει ανάγκη και θέλεις να πωλήσει πράγματα φαγώσιμα την Κυριακή, εκείνο το κέρδος μη το σμίγεις στην σακούλα σου, διότι την μαγαρίζει αλλά δώσε τα ελεημοσύνη, για να σας φυλάει ο Θεός».

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

Με αφορμή τον εορτασμό της μνήμης των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού των εκ της Μικράς Ασίας, την 1^η του παρόντος μηνός Νοεμβρίου, δημοσιεύουμε σύντομη περιγραφή για την τάξη  απάντων των Αγίων Αναργύρων, 20 και πλέον τον αριθμόν, όσων βεβαίως είναι γνωστοί στο Σώμα της Εκκλησίας του Χριστού. Το άρθρο βασίζεται σε σχετικό βιβλιάριο του Θεολόγου κ. Ευ. Λέκκου.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

Την Εκκλησία του Χριστού απαρτίζουν- με κεφαλή τον Ίδιο- οι ζώντες βαπτισμένοι χριστιανοί και η μεγάλη στρατιά των αγίων και μαρτύρων (πρβλ. Εβρ. 12, 1: «και ημείς, τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων»). Ο χορός αυτών των αγίων, ανάλογα με την κλήση, την αποστολή,  το έργο, τον τρόπο ζωής, το οσιακό ή μαρτυρικό τέλος του καθενός διακρίνεται στους αποστόλους, τους προφήτες, τους οσίους, τους μάρτυρες, τους ιεράρχες, τους ομολογητές,  τους ομολογητές κλπ.

Ιδιαίτερη τάξη ανάμεσα σ’ αυτούς που ευαρέστησαν στον Θεό αποτελούν οι άγιοι Ανάργυροι. Ενώ όμως με τον όρο αυτό (Άγιοι Ανάργυροι) οι περισσότεροι χριστιανοί νοούν τους αγίους Κοσμά και Δαμιανό ή τους Αγίους Κύρο και Ιωάννη, το σωστό είναι να παραπέμπουν τη σκέψη τους σε όλους εκείνους τους αγίους, οι οποίοι «δωρεάν έλαβαν και δωρεάν έδιδαν» τη θεραπεία σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες, μηδέν άλλο πράγμα  γήινον λαμβάνοντες ει μη μόνον μισθόν της ιατρείας ζητούντες το να πιστεύωσιν εις τον Χριστόν οι ιατρόμενοι, όπως γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Ανάργυροι δηλαδή χαρακτηρίζονταν οι άγιοι που δεν έπαιρναν «αργύρια» για τις θεραπείες που έκαναν. Το μόνο που ζητούσαν απ’ όσους θεράπευαν ήταν να  απ’ όσους θεράπευαν ήταν να πιστεύουν στο Χριστό.

Και ναι μεν αρκετοί από τους αγίους της Εκκλησίας είχαν το χάρισμα και έκαναν θεραπείες, όμως υπήρξαν και αρκετοί από αυτούς όντας ιατροί στο επάγγελμα, το ασκούσαν χωρίς αμοιβή, δωρεάν, λόγος για τον οποίο έλαβαν την προσωνυμία «Ανάργυροι», που ταυτίστηκε τόσο πολύ με το πρόσωπο ορισμένων απ΄ αυτούς ώστε  μερικοί χριστιανοί να νομίζουν πως είναι το όνομα τους.

ΚΟΣΜΑ & ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ (1^η Νοεμβρίου)

Οι άγιοι καταγόταν από την Κιλικία της Μικράς Ασίας. Ο πατέρας τους, αρχικά ειδωλολάτρης, έγινε χριστιανός χάρη στη συμβολή της πιστής γυναίκας του αγίας Θεοδότης (η μνήμη της 2 Ιανουαρίου). Τα δύο αδέλφια που έζησαν τον 3^ο αιώνα ανατράφηκαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφεσ. 6, 4) από την μητέρα τους, η οποία νωρίς είχε μείνει χήρα, και εμπνευστήκαν να ζήσουν αφιερωμένα στον Ιησού Χριστό. Αφού απέκτησαν τα εφόδια και τις γνώσεις της ιατρικής επιστήμης , αποχαιρέτησαν όλα του κόσμου τούτου τα τερπνά και επιδόθηκαν στην ιατρεία των ψυχών και των σωμάτων, θεραπεύοντας κάθε νόσο και ελεώντας όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα άλογα ζώα.

Έχοντας έντονο ιεραποστολικό ζήλο έδειχναν ιδιαίτερη επιμέλεια και για τη διάδοση του ευαγγελικού μηνύματος  στους ασθενείς και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Τους μιλούσαν για τον Σωτήρα Χριστό. Τους βοηθούσαν να γνωρίσουν τη διωκόμενη τότε πίστη για να σώσουν την αθάνατη ψυχή τους. Έτσι πολλοί από τους ειδωλολάτρες γίνονταν χριστιανοί χάρη στη διδασκαλία των δύο ιατρών.

Οι αυτάδελφοι άγιοι δεν έπαιρναν αμοιβή για τις ιατρικές τους υπηρεσίες. Ήταν Ανάργυροι! Και μάλιστα προσφέρονταν στους έχοντες ανάγκη ασθενείς από τη δική τους περιουσία. Εξαιτίας της βαθιάς τους πίστης εισακουγόταν η προσευχή τους στο Θεό ώστε και στις πιο δύσκολες στιγμές θαυματουργούσαν. Το αποτέλεσμα ήταν να προστρέχουν σε αυτούς δαιμονισμένοι, χωλοί, τυφλοί, άρρωστοι, που έπασχαν από ανίατα νοσήματα και να βρίσκουν την θεραπεία τους.

Οι άγιοι της Κιλικίας Κοσμάς και Δαμιανός δεν έδρασαν μόνο στην περιοχή αυτή, αλλά πήγαιναν και στις γειτονικές επιτελώντας σημαντικό ιεραποστολικό και θεραπευτικό έργο. Έτσι η φήμη τους διαδόθηκε σ’ όλη τη μικρασιατική χερσόνησο. Σύμφωνα με το Συναξάριο του Μηναίου αφού πέρασαν ήσυχα τα χρόνια της ζωής τους, πέθαναν ειρηνικά, τα δε λείψανα τους κατατέθηκαν σε τόπο καλούμενο Φερεμάν.

Άλλες πηγές όμως αναφέρουν ότι η δράση τους ενόχλησε τους ειδωλολάτρες και κάποιους αιρετικούς που κατήγγειλαν τα δύο αδέρφια στο Ρωμαίο διοικητή της περιοχής, Λυσία. Εκείνος τους κάλεσε και τους διέταξε να συμμετάσχουν σε μια ειδωλολατρική τελετή. Όπως ήταν φυσικό ο Κοσμάς και ο Δαμιανός αρνήθηκαν τη συμμετοχή και ομολόγησαν με θάρρος την πίστη τους στο Χριστό. Ο Λυσίας έδωσε εντολή να βασανιστούν και στο τέλος να αποκεφαλιστούν.

Οι δύο αυτοί άγιοι τιμώνται από τους σημερινούς χριστιανούς πάρα πολύ, αλλά ίδια τιμή γνώρισαν και τη βυζαντινή περίοδο. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη τα λείψανα τους και τα τοποθέτησε σε μεγαλοπρεπή να ό που έχτισε, ενώ λίγο αργότερα  αυτά μεταφέρθηκαν στην Ρώμη και εναποτέθηκαν σε βασιλική  που ανεγέρθη προς τιμή τους. Ο ναός αυτός σχετίζεται με το θαύμα της μεταμόσχευσης ποδιού, που είναι γνωστό ως «θαύμα του μαύρου ποδιού».

Δημοσιεύματα σε επιστημονικά ιατρικά περιοδικά, ξένα και ελληνικά αποδίδουν στους αγίους Κοσμά και Δαμιανό την πρώτη μεταμόσχευση ποδιού, όταν «ακρωτηρίασαν ενός ανδρός το κάτω άκρον, το οποίον έπασχε από γάγγραινα και το αντικατέστησαν με ενός άλλου υγιούς Άραβος, ο οποίος μόλις είχε πεθάνει». Η παράδοση αυτή απεικονίζεται και σε τοιχογραφίες ορθοδόξων ναών, ενώ στη Δύση υπάρχουν περισσότεροι από 1.500 σχετικοί ζωγραφικοί πίνακες της εποχής της Αναγέννησης σε μουσεία και εκκλησίες.

Την Ακολουθία των δύο τούτων αγίων  συνέταξε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ενώ ο μεταγενέστερος Κανόνας οφείλεται στον Ιωσήφ τον υμνογράφο. 

ΚΟΣΜΑ & ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΜΗ (1^η Ιουλίου)

Γεννήθηκαν τον 3^ο αιώνα στην Ρώμη και ήταν αι αυτοί αδέλφια και εξασκούσαν την ιατρική επιστήμη. Ιδιαίτερη ήταν η προτίμηση τους στους φτωχούς ασθενείς ενώ από τους εύπορους ζητούσαν να παρέχει τα αναγκαία σε ενδεείς αρρώστους. Λόγω των πολλών θαυματουργιών που αξιώθηκαν από τον Τριαδικό Θεό και της χριστιανικής τους πίστης, φθονήθηκαν από τον ίδιο τους τον διδάσκαλο  και άλλους ιατρούς. Ο δάσκαλος τους υποκρινόμενος ότι ήθελε να μαζέψουν ιατρικά βότανα σε ένα βουνό, τους επιτέθηκε-ίσως και με την βοήθεια άλλων- και τους σκότωσε με λιθοβολισμό.

ΚΟΣΜΑ & ΔΑΜΙΑΝΟΣ, ΛΕΟΝΤΙΟΣ, ΑΝΘΙΜΟΣ & ΕΥΤΡΟΠΙΟΣ   ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΑΒΙΑ (17 Οκτωβρίου)

Και οι πέντε άγιοι ήταν αδέλφια και ιατροί στο επάγγελμα και αποτελούν το αρχαιότερο ζεύγος Αναργύρων. Οι άγιοι, συνεχίζοντας το υψηλό τους έργο, ταξίδεψαν στην πόλη Αιγαίς της Λυκίας όπου καταγγέλθηκαν ως χριστιανοί, συνελήφθηκαν και εντέλει, αφού μαστιγώθηκαν, απάνθρωπα, τους πέταξαν στη θάλασσα. Όμως με θεία επέμβαση διασώθηκαν όποτε  ο διοικητής διέταξε να τους ρίψουν σε αναμμένο καμίνι, αλλά και εκεί διαφυλάχτηκαν αβλαβείς. Γι’ αυτό και αφού σταυρώθηκαν, αποκεφαλίστηκαν και τα πέντε αδέλφια.

ΚΥΡΟΣ & ΙΩΑΝΝΗΣ  (31 Ιανουαρίου)

Οι άγιοι αυτοί δεν είχαν συγγένεια αλλά έγιναν συνασκητές και συμμάρτυρες του Χριστού, κατά το τέλος του 3^ου αιώνος, επί Διοκλητιανού. Ο Κύρος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ασκούσε δωρεάν την ιατρική ενώ παράλληλα διέδιδε την χριστιανική πίστη. Λόγω του κηρυχθέντος σφοδρού διωγμού υπό του Αυτοκράτορα, ο Κύρος κατέφυγε στα παραθαλάσσια μέρη της Αραβίας και έγινε μοναχός, συνεχίζοντας το θεραπευτικό του έργο.

Ο Ιωάννης καταγόταν από την Έδεσσα της Μεσοποταμίας και ήταν στρατιωτικός. Άκουσε για τις θαυματουργίες του Κύρου και θέλησε να τον συναντήσει, όπως και έγινε στο ασκητήριο του, και ασκήτεψαν μαζί. Με αφορμή την σύλληψη μίας χριστιανής μητέρα, της αγίας Αθανασίας, και των τριών θυγατέρων της εξήλθαν για να της στηρίξουν στο επικείμενο μαρτύριο. Πράγματι, τις επισκέφτηκαν και τις ενίσχυαν ηθικώς κατά την παραμονή τους στη φυλακή , όπου και συνελήφθηκαν και, μετά από φρικτά μαρτύρια μετά των αγίων γυναικών, αποκεφαλίστηκαν.

ΕΡΜΟΛΑΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ (26 Ιουλίου)

Ο Ερμόλαος ήταν ιερές της Εκκλησίας της Νικομηδείας. Λόγω της διδασκαλίας της χριστιανικής πίστης στον άγιο Παντελεήμονα, συνελήφθη μαζί με άλλους δύο Ιερείς από τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό και αποκεφαλίστηκαν για την επιμονή τους στην πίστη στο αληθινό Τριαδικό Θεό.

ΣΑΜΨΩΝ Ο ΞΕΝΟΔΟΧΟΣ (27 Ιουνίου)

Γόνος ρωμαϊκής πλούσιας οικογένειας, μόλις πέθαναν οι γονείς του διαμοίρασε  την μεγάλη περιουσία στους φτωχούς και μετοίκησε στη Κωνσταντινούπολη στα μέσα του 6^ου αιώνα, επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Εκεί καταγινόταν με την προσευχή και την μελέτη των Γραφών. Για τις αρετές χειροτονήθηκε ιερέας από τον Πατριάρχη Μηνά ενώ παράλληλα εξασκούσε την ιατρική επιστήμη. Για την θεραπεία του αυτοκράτορα, του παραχωρήθηκε ξενώνας (δηλ. νοσοκομείο) για την ανακούφιση των ασθενών και φτωχών. Υπήρξε δε θαυματουργός και μετά το τέλος του θεάρεστου βίου του.  

ΔΙΟΜΙΔΗΣ Ο ΜΑΡΤΥΣ (16 Αυγούστου)

Γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας από πλούσιους γονείς. Άνηκε στη τάξη των Ανάργυρων ιατρών και προτιμούσε τη θεραπεία των φτωχών ενώ ταυτόχρονα διακήρυττε το Χριστό. Λόγω του διωγμού επί Διοκλητιάνου  κατέφυγε στη Νίκαια της Βηθανίας όπου συνέχισε τη δράση του και λόγω της οποίας συκοφαντήθηκε και διατάχθηκε η σύλληψη του. Όταν, όμως, οι στρατιώτες  έφτασαν στην κατοικία του τον βρήκαν να κείτεται νεκρός (κατά παραχώρηση Θεού) και για πίστωση του γεγονότος απέκοψαν την κεφαλή του. Μετά την πράξη τους αυτή, έμειναν τυφλοί, πράγμα που διορθώθηκε θαυματουργικώς μετά την επανατοποθέτηση της κεφαλής με το υπόλοιπο σώμα, κατ’ εντολή του αυτοκράτορα.

ΜΩΚΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ (11 Μαΐου)

Πρεσβύτερος της Εκκλησίας στην Αμφίπολη με καταγωγή από πλούσια οικογένεια της Ρώμης. Δίδασκε με ζήλο την εγκατάλειψη των ειδώλων και ως ανάργυρος ιατρός θεράπευε πένητες και πάσχοντες. Συνελήφθη από τον οικείο ανθύπατο επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού εξαιτίας της ανατροπής του βωμού σε ειδωλολατρική οργή από τον άγιο. Ακολούθησαν φρικτά βασανιστήρια  με κορυφαίο να τον ρίξουν σε μεγάλη φωτιά, από την οποία όμως διαφυλάχθηκε θαυματουργικώς ενώ  η φλόγα κατέκαψε τον ανθύπατο. Ο άγιος φυλακίζεται και ο νέος ανθύπατος δοκιμάζει ανεπιτυχώς να μεταστρέψει τον άγιο οπότε και διατάζει νέα μαρτύρια. Μετά την πάλι θαυματουργική διάσωση του Μωκίου και την έκφραση του λαού για απελευθέρωση του ιερομάρτυρα αποφασίζεται η μεταφορά του στο Βυζάντιο όπου και τελειώνεται δια αποκεφαλισμού.

ΦΩΤΙΟΣ & ΑΝΙΚΗΤΟΣ, ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ (12 Αυγούστου)

Ο Φώτιος ήταν  παρών στη Σύγκλητο που κήρυξε τον διωγμό κατά των χριστιανών ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός. Ο άγιος στηλίτευσε την ειδωλολατρία αψηφώντας τις απειλές του τυράννου. Η ομολογία του είχε σαν αποτέλεσμα την υποβολή του σε φρικτά βασανιστήρια (ξυλοδαρμοί και θηριομαχία με τα ζώα να αποδεικνύονται λογικότερα των ανθρώπων) και με το μαρτύριο του  τροχού επάνω σε αναμμένα κάρβουνα από το οποίο διασώθηκε θαυματουργικώς. Βλέποντας τα θαυμάσια ο άγιος Ανίκητος, που ήταν ανεψιός του, έτρεξε κοντά στο Φώτιο για να τον εμψυχώσει. Ο αυτοκράτορας διέταξε την σύλληψη του και τους υπέβαλλε με το θείο του σε κοινά μαρτύρια. Τέλος τους έριξαν σε αναμμένο καμίνι επί τρεις μέρες όπου τους βρήκαν τις σωρούς των δύο αναργύρων ιατρών τους ανέγγιχτες από την φλόγα.

ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ Ο ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ (20^η Μαΐου)

Γεννήθηκε στο λίβανο από ευσεβείς γονείς σπούδασε την ιατρική. Εξάσκησε την επιστήμη του αναργύρως, ως διακονία αγάπης, χωρίς θρησκευτικές διακρίσεις, σε πλήθος ασθενών. Μόνο αντάλλαγμα για τον άγιο ήταν η πίστη στον Χριστό, που ενεργούσε δια του αγίου τις θεραπείες με αποτέλεσμα την αύξηση των χριστιανών.  Από φθόνο και διαβολή προς τον τοπικό άρχοντα, ο άγιος προσήχθη σ’ αυτόν και λόγω της ακλόνητης ομολογίας του ξυλοκοπήθηκε άγρια και εξορίστηκε στη Κιλικία όπου συνέχισε τη δράση του. Εκεί συνελήφθη για τη δράση του από τον τοπικό άρχοντα και μετά από βασανιστήρια, αποκεφαλίστηκε.

ΤΡΥΦΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ (1 Φεβρουαρίου)

Γεννήθηκε στη Λάμψακο  της Μικράς Ασίας και ήταν βοσκός χηνών. Οι αρετές του αγίου ήταν πλούσιες τόσο ώστε να ελκύσει τη θεία χάρη και να τελεί θαυματουργίες. Επί αυτοκράτορα Δεκίου συνελήφθη από τον διοικητή της Νίκαιας λόγω της πίστης του και λόγω της άρνησης του να θυσιάσει υποβλήθηκε σε βασανιστήρια ώσπου τέλος αποκεφαλίστηκε.

ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΜΑΡΤΥΣ  (6 Φεβρουαρίου)

Ο άγιος καταγόταν από την πόλη Έμεσα της Συρίας και ήταν πολύ ευσεβής. Φροντίζοντας, ως ιατρός, για την υγεία των ασθενών του, έδειχνε μεγαλύτερη επιμέλεια για την ψυχή τους. Κατά την βασιλεία του Νουμεριανού  συνελήφθηκαν ο Επίσκοπος Σιλουανός, ο διάκονος Λουκάς και ο αναγνώστης Μώκιος και καταδικάστηκαν να γίνουν τροφή σε θηρία. Ενώ οδηγούνταν στο μαρτύριο, ο Ιουλιανός τους πρόλαβε και τους χαιρέτησε οπότε συνελήφθηκε και ίδιος. Οι ειδωλολάτρες του κάρφωσαν τα χέρια και τα πόδια πάνω σε μια σπηλιά και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό.

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ Ο ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ (27 Ιουλίου)

Σε ποιον χριστιανό δεν είναι γνωστός ο άγιος και ιαματικός Παντελεήμων από την Νικομήδεια που τέλεσε μετά τον προσηλυτισμό του στον Χριστιανισμό πολλά θαύματα και για τα οποία σε συνδυασμό με την πίστη του στον Θεάνθρωπο Χριστό υπέστη μεγάλα μαρτύρια πριν τον μαρτυρικό του θάνατο. Τυγχάνει δε ο άγιος ιδιαιτέρως λαοφιλής, ως έχων παρρησία μεγάλη προς το Θεό.

ΖΗΝΑΪΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΝΙΛΛΑ, ΟΙ ΑΔΕΡΦΕΣ (11 Οκτωβρίου)

Αδελφές οι δύο αγίες κατά σάρκα και κατά πνεύμα, γεννήθηκαν στη Ταρσό της Κιλικίας και ήταν συγγενείς του Αποστόλου Παύλου. Άφησαν την πατρίδα τους και ασκούσαν το ιατρικό λειτούργημα, κάνοντας στην ουσία αποστολικό έργο. Στην πόλη της Δημητριάδος εγκατεβίωσαν σε μια σπηλιά όπου η μεν Ζηναΐς θεράπευε κάθε είδους ασθένεια ώσπου εκοιμήθει, η δε Φιλονίλλα συνέχισε τον «καλό αγώνα» με μακρές νηστείες και αγρυπνίες και επιτελώντας πολλά θαύματα, μέχρι που ενώθηκε με την αδελφή της στην επουράνια βασιλεία.

Ονομαστήρια Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Φιλοθέου

Τη 11η του μηνός Οκτωβρίου, ημέρα Πέμπτη, μνήμη του Αγίου Φιλοθέου του Κοκκίνου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Αγιορείτου Λαυριώτου και μαθητού του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, εόρτασεν τα ονομαστήρια του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Φιλοθέος εις τον Καθεδρικόν Ιερόν Ναόν Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Κουμουνδούρου 72) Λαρίσης.Την κυριώνυμο ημέρα ετελέσθη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μετ'αρτοκλασίας, εις την οποίαν προεξέρχεν ο άγων τα ονομαστήρια, συμπαραστατούμενος υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά βοηθούμενων υπό των Παν/των Ιερομονάχων π. Αυγουστίνου και π. Ευθυμίου .

Εκκλησιαστικές Ειδήσεις Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου

Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Καλαμάτας

Στιγμιότυπα από την πανήγυρη της Μονής, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου κ. Ιακώβου συλλειτουργούντος μετά των πατέρων π. Αθανασίου και π. Χριστοφόρου.

   

Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας

Μετά κατανύξεως εορτάστηκε η παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού εις την πανηγυρίζουσα ομώνυμο Ιερά Μονή Καλαμάτας. Ετελέσθη πολύωρος κατανυκτική αγρυπνία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Ιακώβου συμπαραστατουμένου υπό του Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου βοηθουμένων υπό των πατέρων π. Αθανασίου και π. Χριστοφόρου.

Ιερόν Ησυχαστήριον Αγίου Ευσταθίου Κρυονερίου Αττικής

Επισήμως πανηγύρησε το Ιερόν Ησυχαστήριον-γηροκομείον του Αγίου Ευσταθίου στο Κρυονέρι Αττικής προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά συμμετεχόντων των Σεβασμιωτάτων Αρχιερέων Θηβών και Λεβαδείας κ. Χρυσοστόμου,Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου και Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Φιλοθέου, των Ιερομονάχων π. Αυγουστίνου και π. Βησσαρίωνος και του διακόνου π.Χρυσοστόμου.

Από την  τέλεσιν τρισαγίου επί του μνήματος του κτίτορος του Ιερού Ησυχαστηρίου Μακαριστού Μητροπολίτου Αττικής κυρού Παύλου. 

Η προϊσταμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Γερόντισσα Ματρώνα μοναχή εξυπηρέτησε αβραμιαίως τους προσκυνητάς. 

Παναγίας Γοργοϋπηκόου στην Κερατέα Αττικής

 Στιγμιότυπα από τον εορτασμό της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γοργοϋπηκόου εις τον Ιερόν Ενοριακόν Ναόν Αναστάσεως του Κυρίου Κερατέας Αττικής όπου τεθησαύρισται θαυματουργός αχειροποίητος εικών της Παναγίας και αποτελεί μεγάλο προσκύνημα στην περιοχή λόγω των πολλών θαυμάτων.  Τις ιερές ακολουθίες ετέλεσε ο Ιερομόναχος π. Βησσαρίων 

Ο Ιερός Ναός Αναστάσεως του Κυρίου είναι ένας από τους ιστορικότερους Ναούς της Εκκλησίας μας ο οποίος εγκαινιάσθηκε το έτος 1935 από τον αείμνηστο Άγιο Πατέρα επίσκοπο Βρεσθένης κυρό Ματθαίο Καρπαθάκη

ORTHODOXIE UND ALTKATHOLIZISMUS

ORTHODOXIE UND ALTKATHOLIZISMUS

Die Altkatholiken sind keinesfalls die „Orthodoxen des Westens“ - eine kirchengeschichtlich-dogmatische Studie

Bisweilen werden von der häretischen Weltorthodoxie, insbesondere von „Hierarchen“ des sog. Patriarchats von Konstantinopel/Istambul, die gegen die Beschlüsse des sog. I. Vatikanischen Konzils der römischen Kirche vom 18. Juli 1870 protestierenden Altkatholiken zu Unrecht als die „Orthodoxen des Westens“ bezeichnet. Sie tun dies aus reinem Opportunismus, obwohl sie genau wissen, dass diese kirchliche Gruppierung, die sich als Sekte aus der grossen Romkirche abgespaltet hat, weder alt noch katholisch bezeichnet werden kann. Der Protest gegen die Unfehlbarkeit und den Universalprimat des römischen Papstes erfolgte zwar durchaus zu recht, hingegen glitt die Bewegung des Altkatholizismus rasch in die Bahnen des politischen bezw., was noch schlimmer ist, in die des theologischen Liberalismus ab. Ganz spezifisch katholische Positionen wurden schon früh preisgegeben, obwohl man ursprünglich beim sog. Tridentinischen Glaubensbekenntnis Pius IV. aus der Mitte des 16. Jahrhunderts verbleiben wollte, das noch etliche Elemente (neben anderen) altkirchlichen Glaubensinhalte besass. 

Die Altkatholiken haben somit die Gunst der Stunde nicht genutzt; anstatt sich der Orthodoxen Kirche des Morgenlandes anzuschliessen, die ihre berechtigen theologischen Anliegen berücksichtigt hätte, haben sie den von Gott angebotenen καιρός unbenützt verstreichen lassen. In Kirchengemeinschaft mit der sog. Anglikanischen Kirche, die auf protestantischem Boden steht, sind die Altkatholiken dazu übergegangen, „Priesterinnen“ zu weihen, während es bei den Anglikanern heute auch „Bischöfinnen“ (!) gibt. Dies alles macht eindeutig sichtbar, dass sowohl Anglikaner als auch Altkatholiken mit dem Glauben der alten Kirche vollständig zerfallen sind.
Jedoch bereits am 10. August 1879 ging ein seltsames Schauspiel über die Bühne, als in der altkatholischen Kathedrale zu Bern in der Schweiz, „Bischof“ Eduard Herzog (+1924) von der christ-(=altkatholischen) Kirche der Schweiz, „Bischof“ Joseph Hubert Reinkens von der altkatholischen Kirche Deutschlands, der schottische protestantische „Bischof“ Henry Cotteril sowie der Ex-Karmelit und Apostat Hyacinth Loyson als Rektor der gallikanischen Kirche zu Paris in feierlichem Gottesdienst durch gemeinsamen Kommunionempfang ihre blasphemische religiöse Gemeinschaft bekundeten, d.h. Oekumenismus im wahrsten Sinne des Wortes schon damals betrieben. Bei diesem „Gottesdienst“ offenbarte sich eine durch und durch häretisch-apostatische Ekklesiologie, die, wie bereits gesagt, der heute überall grassierenden Panhäresie des Oekumenismus alle Ehre machte. 

Diese Tatsache führt nun dazu, dass die altkatholischen Bischofsweihen, die sie durch die Vermittlung der schismatischen Utrechter Kirche erhalten haben, auch formal vom römischen Standpunkt als ungültig betrachtet werden müssen. Die Wahre Orthodoxie anerkennt keine ausserhalb der Kirche gespendeten Weihen. Nur im Falle einer Wiedervereinigung mit ihr könnte sie unter Umständen eine solche Weihe als gültig anerkennen, was im 19. Jahrhundert bei der Russisch-Orthodoxen Kirche gelegentlich vorgekommen ist, heutzutage infolge des Oekumenismus und der daraus resultierenden Apostasie nicht mehr möglich ist. Wir stützen uns bei dieser Feststellung auf die fundierten Ausführungen des russisch-orthodoxen Propstes Alexios von Maltzew, die er in seinem Werk „Oktoich“ (=Buch der 8 Töne), Band 2, Berlin 1894 im Einleitungskapitel Seiten LVI (56) bis LVII (57) gemacht hat; er schreibt dazu wörtlich: „Durch die Leugnung des Opfercharakters der hl. Messe, der Verwerfung der Lehre von der T r a n s s u b s t a n t i a t i o n *) und der Bestreitung, dass im hl. Sakrament der B u s s e **) der Priester kraft der ihm von Gott durch die Apostel ertheilten Vollmacht (durch den Hl. Geist) die Sünden vergibt, entziehen die Altkatholiken ihrem Priestertum die mit dem Priestertum sämtlicher alten Kirchen des Orients und Occidents verbundene Vollmacht, im Sinne der Orthodox-Katholischen Kirche durch Anrufung des Hl. Geistes (Epiklese), Brot und Wein in den Leib und Blut Christi zu verwandeln und die Sünden zu vergeben. Es muss also dem altkatholischen Bischof die Intention ***) fehlen, diese (von ihm bestrittenen Vollmachten bei der Ordination der Priester auf dieselben zu übertragen. Daher deckt sich der Begriff des altkatholischen Priestertums nicht mehr mit dem des katholischen Priestertums ganz allgemein, d.h. die Altkatholischen Weihen sind fortan unbedingt ebenso ungültig zu betrachten wie die Anglikanischen, bei denen ebenso ein Defekt der Intention vorliegt.

So müssen die Altkatholiken als eine Art Neuprotestanten, die gewisse Aeusserlichkeiten der römischen Kirche beibehalten haben, betrachtet werden. Heute weihen sie zudem Diakoninnen und Priesterinnen und stehen mit den protestantischen Anglikanern in gottesdienstlicher Gemeinschaft, die auch Bischöfinnen kennen. Die ganze weitere Entwicklung dieser Gruppierung liefert den Beweis, dass die Altkatholiken mit dem Glauben und der Lehre der Alten vorschismatischen Kirche längst zerfallen sind, obwohl sie das nicht zugeben wollen und sich weiterhin um eine Einigung mit der in Häresie gefallenen Weltorthodoxie um eine Einigung bemühen, was uns nicht weiter wundert, da diese ihnen geistesverwandt sind.

*) In der „Confessio Dosithei“, einer Bekenntnisschrift aus dem 17. Jahrhundert, die besonders gegen die protestantischen Irrlehren gerichtet ist, heisst es dazu: „Ebenso glauben wir, dass nach der Konsekration von Brot und Wein die Substanz derselben nicht bestehen bleibt, sondern der Leib und das Blut Christi unter den Gestalten und der Form von Brot und Wein, d.h. unter den Akzidentien von Brot und Wein“, wobei gesagt werden muss, dass auch die Akzidentien der Verwandlung unterliegen, ohne aber dass sich diese ihre äussere Erscheinungsform ändert. Wäre dem nicht so, dann hätten wir wiederum eine Art von Impanation, d.h. der Leib Christi würde neben der Brot- und Weinsubstanz existieren, wie dies der deutsche Reformator Luther gelehrt hat. Den obigen Ausführungen müssen jedoch unbedingt die weiteren Ausführungen aus der Confessio Dosithei hinzugefügt werden: „Ferner glauben wir keineswegs, dass das Wort Transsubstantiation (metousiosis) genau die Weise angibt, durch welche Brot und Wein in den Leib und das Blut des Herrn verwandelt werden („dies ist nämlich völlig unmöglich, weil allein Gott verständlich...“).

**) „Die Busse, im Sinne eines Sakramentes aufgefasst, ist eine solche geistliche Handlung, in welcher der Hirte der Kirche kraft des Hl. Geistes den bussfertigen und beichtenden Christen aller seiner Sünden entbindet, die er nach der Taufe begangen hat, so dass er von neuem rein und geheiligt dasteht, wie er aus dem Wasser der Taufe hervorgegangen ist.“ (Macarius, russischer Theologe des 19. Jahrhunderts, übersetzt von Blumental, Seite 350)

***) Zu diesem Schluss kommt man, wenn angenommen wird, dass bei der Sakramentenspendung nicht bloss eine äussere, sondern eine i n n e r e , b e s t i m m t e Intention (=Absicht) notwendig ist. So lehrt ausdrücklich die Confessio orthodoxa des Metropoliten von Kiev, Petrus Moghila. Diese Intention ist aber auch eine e x p l i z i t e (=ausdrückliche) oder r e f l e x i v e (=überlegte, überdachte). Der Sakramentenspender, der das Zeichen mit reflexer Absicht setzt, ist genau über Sinn und Zweck dieses Zeichens unterrichtet und strebt aufmerksam, mit ungeteiltem Willen, genau diesen Zweck an, während er die hl. Handlung vollzieht. Es genügt also nicht, die korrekte, bewusste und gewollte Setzung des a e u s s e r e n Zeichens allein, um die innere Gnade zu bewirken, das wäre zu wenig. Darum ist es auch unmöglich, dass ein Heide eine gültige Taufe spenden kann, wie dies irrtümlich die römische Dogmatik lehrt und annimmt.

Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοϋπηκόου Φθιώτιδος

   Μετά πάσης λαμπρότητος επανηγύρισεν και εφέτoς την 1ην του μηνός Οκτωβρίου ημέρα Δευτέρα, η Ιερά γυναικεία κοινοβιακή Μονή Παναγίας Γοργοϋπηκόου εις Γοργοπόταμον Φθιώτιδος. Ετελέσθη ολονύκτιος αγρυπνία, συμφώνως με το τυπικό της Μονής, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου συμπαραστατουμένου υπό των Σεβασμιωτάτων Αρχιερέων Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά και Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Φιλοθέου, βοηθουμένων υπό των Πάν/των Ιερομονάχων π. Θεοφύλάκτου, π. Αυγυστίνου, π. Ευθυμίου, π. Αθανασίου και του Διακόνου π. Χριστοφόρου. Τον Θείον λόγον εκήρυξεν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Φιλόθεος, ομιλήσας καταλλήλως και επικαίρως.

   Τους ύμνους της εορτής απέδωσεν με κατάνυξιν ο καλλικέλαδος βυζαντινός χορός των μοναζουσών, ενώ άπασα η μοναστική Αδελφότης εφιλοξένησεν τους προσελθόντας πιστούς αβραμιαίως. Μετά το πέρας της Θείας Λειτυργίας ελιτανεύθη η Ιερά εικών της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου πέριξ της Ιεράς Μονής.

ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ (24-9-1989 ΕΚΚ. ΗΜ.)

  ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ