ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΧΡΥΣΟΡΡΗΜΟΝΑ ΙΩΑΝΝΗ

ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΥΤΟΥ
& ΤΟ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Έλα, λοιπόν, αδελφέ Κυριακέ, να σου ανακουφίσω την πληγή της λύπης σου και να σου διασκορπίσω το νέφος του λογισμού σου. Τί είναι εκείνο που σε κάνει να λυπάσαι και να αδημονείς; Μήπως γιατί καταπλάκωσε την Εκκλησία βαρυχειμωνιά και πικρή τρικυμία; Αυτό το και εγώ, και δεν αντιλέγει κανείς, παρά μόνο ο Θεός. Αλλά, αν θέλεις, θα σου παραστήσω με μία εικόνα τις τωρινές ταραχές μέσα στην Εκκλησία. Θάλασσα βλέπουμε, που αναταράσσεται από τα έγκατα της αβύσσου, και ναύτες, που κλαίνε και ολοφύρονται καθισμένοι στο κατάστρωμα του πλοίου με τα χέρια πλεγμένα στα γόνατα, γιατί βρίσκονται σε αμηχανία τι να πράξουν προς διάσωσή τους, αφού δεν βλέπουν ούτε ουρανό, ούτε πέλαγος, ούτε ξηρά. Και αυτά τα γεγονότα έτσι συμβαίνουν στην ορατή θάλασσα. Τώρα δα όμως στην Εκκλησία γίνεται φοβερότερη τρικυμία και σηκώνονται περισσότερα κύματα.
Αλλά για τη διάσωση της Εκκλησίας να παρακαλείς τον Δεσπότη μας Ιησού Χριστό, ο Οποίος καταπαύει την τρικυμία και την ταραχή όχι με κάποιο τέχνασμα, αλλά απλώς με ένα νεύμα. Αλλά, και αν Τον παρακάλεσες πολλές φορές και δεν εισακούστηκες, να μην σταματήσεις να Τον παρακαλείς, γιατί τέτοια συνήθεια έχει ο φιλάνθρωπος Θεός, δηλαδή να μην απαντάει αμέσως, προνοώντας για την σωτηρία μας. Πράγματι, μήπως δεν μπορούσε να λυτρώσει εκείνους τους αγίους τρεις Παίδες, για να μη ριφθούν στην κάμινο; Ασφαλώς και μπορούσε. Δεν τους λύτρωσε όμως πριν αλλά, αφού εκείνοι αιχμαλωτίστηκαν και σύρθηκαν στη χώρα των βάρβαρων κατακτητών και ξέπεσαν από την πατρική τους κληρονομιά και όλοι τους εγκατέλειψαν και δεν τους έμεινε κανένα ανθρώπινο στήριγμα και αφού τους έριξαν στην επτά φορές πυρακτωμένη κάμινο, τότε ξαφνικά επενέβη ο αληθινός Θεός και έκανε το θαύμα του, διασκόρπισε τη φωτιά στην κάμινο των Χαλδαίων και τους διέσωσε.

Η κάμινος, λοιπόν, για τους τρεις Παίδες έγινε Εκκλησία και προσκαλούσαν σύμπασα την κτίση, και αγγέλους και δυνάμεις, και έτσι τα πάντα συναθροίζοντας, έλεγαν: «Ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κύριο». Βλέπεις με ποιο τρόπο η υπομονή των δικαίων μετέβαλε το πυρ σε δρόσο και έπεισε τον τύραννο (Ναβουχοδονόσορα) να στείλει επιστολές σε όλο του το βασίλειο και να διακηρύξει ότι «είναι μεγάλος ο Θεός του Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ»! Και κοίτα ποια σκληρή εντολή έδωσε: «Όποιος κακολογεί αυτά τα παιδιά, θα του δημεύεται το σπίτι και διαρπάζεται η περιουσία ό,τι υπάρχει μέσα σ’ αυτό».

Μη στεναχωριέσαι λοιπόν αδελφέ Κυριακέ. Γιατί και εγώ, όταν με εξόρισαν από την Κωνσταντινούπολη, δεν φρόντιζα για κανένα πράγμα, έλεγα όμως προς τον εαυτό μου αυτά: Αν θέλει η βασίλισσα να με εξορίσει, ας με εξορίσει,. «Του Κυρίου είναι η γη και το Καθετί που τη γεμίζει». ( Ψλ. 23, 1) Αν θέλει να με πριονίσει, ας με πριονίσει. Έχω παράδειγμα τον Προφήτη Ησαΐα. Αν θέλει να ρίξει στο πέλαγος να πνιγώ, θυμάμαι τον Προφήτη Ιωνά. Αν θέλει να με ρίξει σε λάκκο, έχω παράδειγμα τον Προφήτη Δανιήλ που τον έριξαν σε λάκκο λεόντων. Αν θέλει να με λιθοβολήσει, έχω παράδειγμα τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο που έπαθε αυτό. Αν θέλει να μου πάρει το κεφάλι, έχω παράδειγμα, έχω παράδειγμα τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αν θέλει να μου πάρει τα υπάρχοντα μου,- αν έχω- ας τα πάρει». Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα πάω στον τάφο». (Ιώβ, α’ 21) Εμένα με συμβουλεύει και ο Απόστολος Παύλος, λέγοντας «ο Θεός δεν αποβλέπει σε πρόσωπο ανθρώπου, δεν μεροληπτεί» (Γαλάτας, β’ 6) και «Αν ακόμη και τώρα επιδίωκα να αρέσω σε ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού ». (Γαλάτας, α’ 10) Αλλά και ο Δαβίδ με οπλίζει, λέγοντας: «Και μιλούσα για τις μαρτυρίες και εντολές Σου μπροστά σε βασιλείς και δεν ντρεπόμουν» (Ψλ. 118, 46). Πολλά κατασκεύασαν εις βάρος μου εκείνοι που με μισούν, αλλά όλα τα έκαναν από φθόνο και κακία.

Σε λυπούν μήπως, αδελφέ Κυριακέ, αυτά, δηλαδή ότι εκείνοι που με εξόρισαν περιέρχονται με παρρησία στην αγορά ακολουθούμενοι από πλήθος στρατιώτες οπλισμένους και υπηρέτες; Θυμήσου όμως τον πλούσιο και το Λάζαρο. Ποιος στην παρούσα ζωή εθλίβη, αλλά και ποιος απόλαυσε; Τι τον έβλαψε τον Λάζαρο η φτώχεια; Δεν έφτασε μήπως αυτός στους κόλπους του Αβραάμ ως αθλητής και νικητής; Εκείνον που ντύνονταν με πορφύρα και βύσσο (πολυτελέστατα ενδύματα), τον πλούσιο δηλαδή, σε τι τον ωφέλησε ο πλούτος; Πού είναι οι σωματοφυλακές του; Πού είναι οι υπηρέτες του; Που είναι τα άλογα με τα χρυσά χαλινάρια; Που είναι οι συμποσιαστές του και η βασιλική τράπεζα; Δεν μεταφέρθηκε στον τάφο δεμένος σαν ληστής, φέρνοντας από τον κόσμο την ψυχή του και κράζοντας με ανώφελη τη φωνή: «Πάτερ Αβραάμ, ελέησέ με, λυπήσουμε, και στείλε το Λάζαρο να βάψει το άκρο του δακτύλου του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, γιατί πικρά βασανίζομαι και υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φλόγα»; (Λουκά, ιστ’ 24)

Πανάθλιε πλούσιε, τι πατέρα ονομάζεις τον Αβραάμ, του οποίου την ζωή δεν μιμήθηκες; Εκείνος φιλοξενούσε στο σπίτι του κάθε άνθρωπο, ενώ εσύ δεν φρόντισες να θρέψεις ούτε ένα φτωχό και δυστυχισμένο. Δεν πρέπει κάποιος να πενθήσει και να κλαύσει για το ότι ένας άνθρωπος που είχε τόσο πλούτο κατάντησε να μην έχει στη διάθεσή του ούτε μια σταγόνα νερό; Όμως κατά το χειμώνα, δηλαδή τη παρούσα ζωή, ο άνθρωπος αυτός δεν έσπειρε καρπούς ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας. Έτσι ήλθε το θέρος της άλλης ζωής και δεν είχε τίποτα να θερίσει. Και συμβαίνει και τούτο κατ’ οικονομία του Δεσπότη Χριστού, ο τόπος κολάσεως των ασεβών και ο τόπος αναπαύσεως των δικαίων να βρίσκονται αντίκρυ, έτσι ώστε να βλέπονται μεταξύ τους και να γνωρίζει ο ένας τον άλλο. Γιατί τότε κάθε μάρτυς θα γνωρίσει πολύ καλά τον τύραννο που τον βασάνισε. Και δεν είναι δικά μου τα λόγια αυτά. Άκουσε τι λέγει η Σοφία Σολομώντος: «Τότε, κατά την ημέρα της κρίσεως, ο δίκαιος θα ορθωθεί με πολύ θάρρος ενώπιον εκείνων που τον έθλιψαν κατά την παρούσα ζωή. (Σοφία Σολομώντος, ε’ 1)

Όπως ακριβώς ο οδοιπόρος που περπατάει σε ώρα καύσωνα, βρίσκοντας κάποια καθαρή πηγή, καταφλέγεται μεν από τη δίψα, εμποδίζεται όμως να πιει νερό, ή όπως ακριβώς κάποιος πεινασμένος παρακάθεται μεν σε τράπεζα που έχει διάφορα εδέσματα, εμποδίζεται όμως από κάποιον δυνατότερο να απλώσει το χέρι του να πάρει κάτι να φάει, και, επομένως, και ο διψασμένος και ο πεινασμένος δοκιμάζουν πολλή οδύνη και υφίστανται μεγάλη τιμωρία, αφού ο διψασμένος δεν μπορεί να σβήσει τη δίψα του και ο πεινασμένος εμποδίζεται να ανακουφίσει τη πείνα του. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και κατά την ημέρα της κρίσεως, δηλαδή οι ασεβείς θα βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται, ενώ εκείνοι δεν θα μπορούν να απολαύσουν τα αγαθά της ουράνιας τράπεζας. Γι αυτό κι ο Θεός θέλοντας να σωφρονίσει τον Αδάμ για την παρακοή του, τον τοποθέτησε απέναντι από τον Παράδεισο και εκεί να εργάζεται τη γη, ώστε, βλέποντας καθημερινά τον ποθεινό εκείνο τόπο, από τον οποίο εκδιώχθηκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του πόνο και θλίψη αφόρητη. Αν, λοιπόν, αδελφέ Κυριακέ, στην παρούσα ζωή δεν συναντηθούμε, στην άλλη όμως δεν θα μας εμποδίσει κανείς να συναντηθούμε και να ζούμε μαζί. Εκεί, ακόμη, θα δούμε κι εκείνους που μας εξόρισαν, όπως ακριβώς ο Λάζαρος είδε τον πλούσιο και οι άγιοι Μάρτυρες θα δουν τους τυράννους που τους βασάνισαν.

Μη στεναχωριέσαι λοιπόν, αγαπητέ, αλλά θυμήσου τα λόγια του Προφήτη Ησαΐα: «Μη φοβείσθε ονειδισμό ανθρώπων και μην κάμπτεστε από το φαυλισμό τους. Γιατί, όπως τα μάλλινα ενδύματα τρώγονται από το σκώρο, έτσι κι αυτοί θα καταστραφούν. (Ησαΐα να’ 7-8)
Σκέψου όμως και τον Δεσπότη μας Χριστό: Πως όντας ακόμη στα σπάργανα καταδιώκονταν και πήρε το δρόμο της εξορίας στη βάρβαρη γη των Αιγυπτίων. Εκείνος που κρατεί το σύμπαν στα χέρια του έχει γίνει για μας υπόδειγμα του να μην αποκάμνουμε στους πειρασμούς. Θυμήσου το πάθος του Σωτήρος και πόσες ύβρεις και εξευτελισμούς υπέστη για εμάς. Πράγματι άλλοι τον ονομάζουν υβριστικά Σαμαρείτη, ενώ άλλοι τον ονόμαζαν δαιμονισμένο και ψευδοπροφήτη. Έλεγαν δηλαδή: «Ιδού άνθρωπος φαγάς και οινοπότης» (Λουκά, ζ’ 34) και «με τη συνεργεία του αρχηγού των δαιμόνων βγάζει τα δαιμόνια από τους πάσχοντες (Ματθαίου, θ’ 34). Και τι σου λέω, όταν Τον πήγαν κάποτε -ω του θαύματος!- να Τον ρίξουν σε ένα γκρεμό, όταν τον έφτυναν στο πρόσωπο και όταν Τον ράπιζαν; Και τι να σου λέω, όταν Τον πότιζαν χολή και όταν Του χτυπούσαν με καλάμι το κεφάλι και Του φορούσαν την εμπαικτική χλαμύδα. Και όταν Τον έβαζαν στο κεφάλι του αγκάθινο στεφάνι και γονάτιζαν μπροστά του εμπαίζοντας Τον. Και όταν εκτόξευαν εναντίον του κάθε είδος χλευασμού. Και όταν τα αιμοβόρα εκείνα σκυλιά Τον οδηγούσαν γυμνό επί το πάθος; Και όλοι οι μαθητές του Τον εγκατέλειψαν. Συγκεκριμένα, ένας- ο Πέτρος- Τον αρνήθηκε, άλλος – ο Ιούδας- Τον πρόδωσε και οι άλλοι έφυγαν, ενώ ο Κύριος, μόνος και γυμνός, στεκόταν ανάμεσα σ’ εκείνους τους όχλους που είχαν συγκεντρωθεί στα Ιεροσόλυμα για την εορτή του Πάσχα. Και Τον σταύρωσαν ανάμεσα σε δύο ληστές ως πανούργο και δόλιο. Και άταφος εκείτο, όταν Τον κατέβασαν οι Ιουδαίοι από το Σταυρό, μέχρι που κάποιος (ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας) Τον ζήτησε, για να Τον θάψει. Και τι, επίσης, να σου λέω όταν Τον συκοφάντησαν ότι δεν ανέστη, λέγοντας ότι οι μαθητές του έκλεψαν το σώμα Του.

Θυμήσου ακόμη τους Αποστόλους που εκδιώκονταν από κάθε τόπο και κρύβονταν στις πόλεις. Ο Παύλος είχε κρυφτεί στην οικία της πορφυροπώλιδος Λυδίας και ο Πέτρος στην οικία του βυρσοδέψη Σίμωνα, γιατί δεν είχαν το θάρρος που τους χρειαζόταν να πλησιάζουν τους πλουσίους Αργότερα βέβαια έγιναν σε αυτούς εύκολα.

Έτσι και συ τώρα, αδελφέ, μη στεναχωριέσαι. Άκουσα βεβαίως και για τον φλύαρο εκείνο Αρσάκιο, τον οποίο η Βασίλισσα εγκατέστησε στον πατριαρχικό θρόνο, ότι έθλιψε τους αδελφούς και τις μοναχές, επειδή με υπερασπίζονταν και δεν ήθελαν να έχουν επικοινωνία μαζί του. Πολλοί μάλιστα από αυτούς εξαιτίας της αγάπης του προς εμένα φυλακίστηκαν και πέθαναν και στις φυλακές. Ο προβατόσχημος εκείνος λύκος, ο Αρσάκιος, έχει σχήμα επισκόπου, στην πραγματικότητα όμως είναι μοιχό. Δηλαδή, όπως η γυναίκα που, ενώ ζει ο άντρας της, παίρνει άλλον άνδρα ονομάζεται μοιχαλίδα, έτσι και αυτός είναι μοιχός, όχι βέβαια κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα, γιατί, ενώ εγώ ζω, μου άρπαξε το θρόνο.
Αυτά σου γράφω από την Κουκουσό, αδελφέ Κυριακέ, όπου εξορίστηκα με εντολή της Βασίλισσας. Κατά την πορεία μου προς τον τόπο της εξορίας με βρήκαν πολλές θλίψεις, αλλά όμως γι’ αυτά που μου συνέβησαν δεν φρόντισα. Όταν όμως έφτασα στην χώρα των Καππαδόκων και στην Ταυροκιλικία, έρχονταν προς προϋπάντηση μου χοροί αγίων Πατέρων, αλλά και πλήθος μοναχών και μοναζουσών, οι οποίοι έχυναν βρύση τα δάκρυα και έκλαιγαν απαρηγόρητα, βλέποντας με να οδηγούμαι στην εξορία. Και όλοι αυτοί έλεγαν μεταξύ τους: «Συνέφερε να μικρύνει ο ήλιος, παρά να σιωπήσει το στόμα του Ιωάννη». Αυτά με τάραξαν και με έθλιψαν περισσότερο, επειδή έβλεπα όλους να κλαίνε για μένα. Όσον αφορά σε όλα τα άλλα που μου συνέβησαν, δεν πήρα καμιά φροντίδα.

Πάρα πολύ, επίσης, με περιποιήθηκε ο Επίσκοπος της πόλεως αυτής (της Κουκουσού) και μου έδειξε τόση πολλή αγάπη, που, αν ήταν δυνατόν και αν δεν τηρούσαμε με ευλάβεια τους Ιερούς Κανόνες, θα μου προσέφερε ακόμη και τον επισκοπικό Θρόνο».

(Από τον Συναξαριστή «Με τους Αγίους μας» μηνός Ιανουαρίου του
κ. Γ. Δ. Παπαδημητρόπουλου, Θεολόγου- Φιλολόγου ,σελ. 187- 194)

ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2012

Με λαμπρότητα τελέστηκε κι εφέτος τα Άγια Θεοφάνεια του Κυρίου μας σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, στις ενορίες των Ορθοδόξων.
Επίκεντρο, όπως τις τελευταίες δεκαετίες, υπήρξε ο Συνοδικός εορτασμός της Επιφανείας της Αγίας Τριάδος και ο αγιασμός των υδάτων στον Λιμένα της Ελευσίνας. Των εόρτιων ακολουθιών προεξήρχε ο Πανιερώτατος Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, Άγιος Θηβών και Λεβαδείας κ. Χρυσόστομος, συμπαραστατούμενος υπό του Σεβ/του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Ιακώβου και κατωτέρων κληρικών. Το ομολογιακό παρόν έδωσαν πλήθη ορθοδόξων πιστών από όλη την Αττικοβοιωτία.
Ομοίως ο πανηγυρικός αγιασμός των υδάτων τελέστηκε στη Λάρισα προεξάρχοντος του Σεβ/του Μητροπολίτη Φθιώτιδος και Τοποτηρητή της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ιγνατίου, στην Λίμνη Ζαρού Κρήτης, στην Κοζάνη, στην Καλαμάτα κι αλλαχού.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΙΚΟ ΤΥΠΟ

"Τα Θεοφάνια γιόρτασαν χθες οι Παλαιοημερολογίτες και στην Καλαμάτα. Ο αγιασμός των υδάτων έγινε στο λιμάνι, μπροστά από το ΝΟΚ.
Από τους 6 κολυμβητές που έπεσαν στο νερό για να πιάσουν το σταυρό, τυχερός στάθηκε ο Αιμιλιανός Μαυρίδης από την Πάτρα, ο οποίος γιόρτασε τα Θεοφάνια στην Καλαμάτα, καθώς, όπως ο ίδιος είπε, εδώ έχει πολλούς φίλους.
Τον αγιασμό τέλεσε ο ιερομόναχος Αθανάσιος. Είχε προηγηθεί θεία λειτουργία στην Ιερά Μονή Παναγουλάκη.
Ο αγιασμός των υδάτων γίνεται για 3η χρονιά στο λιμάνι. Φέτος δε στάθηκε δυνατό να παραστεί ο μητροπολίτης Ιάκωβος, ο οποίος απουσίαζε στην Αθήνα". ("ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" Καλαμάτας, 19/1/2012)

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ & ΨΕΥΤΕΣ!

«Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, ότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών… ώστε μαρτυρείτε εαυτοίς ότι υιοί έστε των φονευσάντων τους προφήτας… όφεις, γεννήματα εχιδνών! πώς φύγητε από της κρίσεως της γεένης»; (Ματθ. Κγ’ 29-33)

Τα παραπάνω λόγια τα είπε ο Κύριος μας, κατακεραυνώνοντας τους Φαρισαίους της εποχής Του για την υποκρισία να στήνουν μνημεία για τους Προφήτες που αυτοί σκότωσαν ως να προέβαλλαν τις κακουργηματικές πράξεις πράξεις των προγόνων τους.
Οι σημερινοί φαρισαίοι, οι αιρετικοί Νέο-εικονομάχοι- Νικολαΐτες, όχι μόνο δεν μετανοούν για την εγκληματικές πράξεις στην ψυχή και το σώμα των Ομολογητριών Μοναζουσών της Ιεράς Μονής Παναγίας Κερατέας υπό την Κανονική Οσιοτάτη Καθηγουμένη Βενερία αλλά και αφιερώνουν τον εφετινό του ημεροδείκτη στο εν λόγω έγκλημα τους χωρίς φόβο Θεού… Θεωρούμε χρέος μας με δύο λέξεις να παρουσιάσουμε το ψεύδος, την αντιστροφή των γεγονότων και την φαρισαϊκή τους υποκρισία- αμετανοησία!

Γράφουν στον Ημεροδείκτη τους: «Εν συνεχεία την 13ην Σεπτεμβρίου χειροθετεί Ηγουμένη την Μοναχή Νεκταρία Καραγκούνη, η οποία όμως επαύθη των καθηκόντων της την 22αν Σεπτεμβρίου 1995 υπό του Συνοδικού Δικαστηρίου λόγω απειθείας της προς τον Πνευματικόν της Προϊστάμενον και προσχώρησίς της εις το σχίσμα των πέντε τότε Μητροπολιτών». (σελ 27-28)

Η Μακαριστή Ομολογήτρια Καθηγουμένη Νεκταρία εξελέγη κανονικώς Καθηγουμένη υπό 120 Μοναζουσών και συνέχισε να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και υπακοής της συντριπτικής πλειοψηφίας της αδελφότητας και μετά την απόσχιση των τριών Αρχιερέων με τις ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΕΣ «χειροτονίες» προς εγκαθίδρυση Σχίσματος και επικράτηση των αιρετικών πλανών περί των Ιερών Εικόνων. Η Ηγουμένη Νεκταρία δεν στασίασε έναντι του πρώην «Πνευματικού Προϊσταμένου» αλλά λόγω του Σχίσματος και της Νέο-εικονομαχικής αιρέσεως διέκοψε την κοινωνία κατά τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας κατά το υψηλό χρέος της ως πνευματικής μητρός 150 μοναζουσών. Παρέμεινε, λοιπόν η μακαριστή Ηγουμένη Νεκταρία εντός της Εκκλησίας του Χριστού και της Κανονικής Ιεράς Συνόδου των πέντε (τότε) Ορθοδόξων Αρχιερέων υπό τον Μακαριστό Άγιο Μεσσηνίας κυρό Γρηγόριο.

«Η Ηγουμένη Νεκταρία εγράφη με μελανά γράμματα εις την ιστορίαν της Μονής. Έκανε ανταρσία κατά του Γέροντός της. Ήταν η Μοναχή εκείνη που επολέμησεν, όσο κανείς άλλος, τον Αρχιεπίσκοπον Ανδρέαν. Του απαγόρεψε να ιερουργεί εις το Καθολικόν της Μονής. Διέκοψε κοινωνία και με τις υπόλοιπες μοναχές και δεν τις επέτρεπε επί χρόνια ολόκληρα να τελούν τις Ακολουθίες τους εις το Καθολικόν. Έφθασε δε στο σημείον να ζητεί υπό των κοσμικών δικαστηρίων την άμεση απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Ανδρέου από το Επισκοπείον του Αγίου Μοδέστου. Τελικώς δεν το κατάφερε το τελευταίο, ανάγκασε όμως τις Μοναχές να εκκλησιάζωνται επί 16συναπτά έτη, στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Μοδέστου, όπου τακτικά λειτουργούσε ο Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας». (σελ. 28)

Το ψεύδος και η κακία σε όλο του το μεγαλείο! Κι ο διάβολος ωχριά μπροστά στη δολοπλοκία τους. Η μακαριστή Καθηγούμενη Νεκταρία αγωνίσθηκε με όλες τις δυνάμεις για την διαφύλαξη της Ορθοδοξίας και υπέμεινε ξυλοδαρμούς, ύβρεις, συκοφαντίες και τόσα άλλα μαζί με την μαρτυρική αδελφότητα. Το μαρτυρούν τα σημάδια στα κορμιά των Ορθοδόξων Μοναζουσών αυτά τα 16 και πλέον χρόνια. Αλλά πιο βαθιά είναι τα σημάδια που αφήνουν οι δαιμονισμένες εικονομάχες «μοναχές» στις αγίες τους ψυχές. Ξεχνούν ότι οι λιγοστές του «μοναχές» ήταν ελάχιστες μπροστά στις 120 Μοναχές που παρέμειναν στην Γνήσια Ορθόδοξο Εκκλησία γι’ αυτό και μιλούν για «διακοπή της κοινωνίας της Ηγουμένης Νεκταρίας με τις μοναχές τους» γιατί δεν τολμούν να πουν την αλήθεια ότι ο Μοναχισμός της Εκκλησίας μας σχεδόν σύσσωμος παρέμεινε στην υπακοή της Κανονικής Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. και της Ιεράς ημών Συνόδου.
Δεν μας λένε ότι με τραμπουκισμό, τσαμπουκά και τρόπους που δεν διανοούνται για μοναχές παρεμπόδιζαν την τέλεση Θείας Λειτουργίας υπό των ορθοδόξων Κληρικών της Εκκλησίας μας και ότι ακόμη και αυτή εξόδιος ακολουθία της Ηγουμένης Νεκταρίας τελέστηκε έξω από την Μονή για να μην δαιμονιστούν και πάλι οι αιρετικές μοναχές και τα κάνουν «γυαλιά- καρφιά» όπως ειδικεύονται…

…«Η Ηγουμένη Συγκλητική, ύστερα από την ανταρσία της καθηρημένης ηγουμένης Νεκταρίας, ζητούσε συνεχώς την δικαίωση της Μονής και προσωπικά του Αρχιεπισκόπου Ανδρέου. Διαρκές μέλημά της η επαναλειτουργία του Καθολικού της Ιεράς Μονής Παναγίας. Οι Αγώνες της και της περί αυτής Αδελφότητος απέφεραν καρπούς». (σελ. 29)

Η αμόναχη «μοναχή» Συγκλητική Τσακίρογλου (Τι σύμπτωση! Τσακίρογλου στον ανδρικό Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης και «πνευματικός τους προϊστάμενος» στην Κερατέα ο κ. Ανδρέας, υποτακτικός των Τσακίρογλου…) δεν ζητούσε κανενός την δικαίωση παρά να αρπάξει τη Μονή και να περιέλθουν τα περιουσιακά στοιχεί στα χέρια της πονηρής δυναστείας τους και η ιστορία θα αποδείξει τους σκοπούς και τα έργα τους. Κι ας μην ξεχνούν ότι η πλειοψηφία των Μοναζουσών που απαρτίζει και την Κανονική και Ορθόδοξο αδελφότητα έχει εκλέξει εν έτει 2004 την Κανονική διάδοχο της Μακαριστής Νεκταρίας: την Οσιοτάτη Καθηγουμένη Βενερία.

«Με Απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου στις 27 Σεπτεμβρίου 2011, ύστερα από 16 ολόκληρα χρόνια, η Καθηγούμενη Συγκλητική αναγνωρίζεται υπό του Αρείου Πάγου ως νόμιμος και κανονική Ηγουμένη και μαζί με την περί αυτήν Αδελφότητα εισέρχονται και πάλιν εις το Καθολικόν της Μονής τελώντας εν αυτώ τις καθημερινές τους Ακολουθίες και Λειτουργίες». (σελ. 29-30)

Το πώς λειτουργεί η ελληνική δικαιοσύνη είναι γνωστό σε όλους και η επικαιρότητα το αποδεικνύει… Αλλά κανένα σκοτεινό έργο δεν πρόκειται να μείνει για πάντα στην αφάνεια. Μα και αν ακόμη σας αναγνωρίσει η Κρατική Δικαιοσύνη, τι καταφέρατε; Απαλλάσσεστε από το Ανάθεμα της Εκκλησίας; Από την καταδίκη σας; Μπορεί η Κρατική Δικαιοσύνη να αντικαταστήσει την Πνευματική τοιαύτη; Ανόητοι! Κι εάν ακόμη ξεγελάσετε τους εγκόσμιους κριτές, πως θα ξεγελάσετε τον αδέκαστο Κριτή της οικουμένης; Και ακόμη ποιος σας είπε ότι η δήθεν «αναγνώριση» σας αποτελεί άλλοθι να καταλαμβάνετε τους Ναούς των Ορθοδόξων και να βιαιοπραγείτε εναντίον τους;

«Ο Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας εδικαιώθη μετά θάνατον πανηγυρικώς και υπό των κοσμικών δικαστηρίων. Η Ιερά Μονή Παναγίας συνεχίζει ειρηνικώς πλέον την μακραίωνη πορεία της.» (σελ. 30)

Καμιά κοσμική δικαίωση δεν θα σας απαλλάξει από την ενοχή του Σχίσματος και της Αιρέσεως, του φρικτού της Εκκλησίας Αναθέματος! Για ποια ειρήνη μιλάτε φαρισαίοι; Εδραιώνεται η ειρήνη στην κακία, στο αθώο αίμα, στα δάκρυα των διωκομένων για την ορθοδοξία Μοναζουσών, στη πρόσληψη «Μπράβων» του υποκόσμου για να «τσακίσετε» τον αδύναμο; Εύγε της αντιχριστιανικής ηθικής και της πλήρης κατάπτωσης. Πανηγυρίστε χαιρέκακα ώστε να μείνετε αναπολόγητοι την ημέρα της Κρίσης αλλά αλλοίμονο «πώς φύγητε από της κρίσεως της γεένης»;

Στη συνέχεια αναρτούμε την «Συνοδική Καταγγελία» εν έτει 1996 της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας των Γ.Ο.Χ. για να κατανοήσουν αγαπητοί αναγνώστες περί ποίων μιλάμε και το θλιβερό παρελθόν τους ενάντια στην Εκκλησία του Χριστού.

Κ.Ε.Ο.

ΦΩΝΗ ΠΟΝΟΥ ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ

ΦΩΝΗ ΠΟΝΟΥ...

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ οι νέοι ημεροδείκτες για το νέο ενιαυτό 2012

•Το ημερολόγιο τοίχου με την πάντα προσεγμένη καλλιτεχνική έκδοση που εφέτος είναι αφιερωμένο στις ιερές εικόνες της Παναγίας μας.
•Το επιτραπέζιο ημερολόγιο με το ίδιο θέμα.
•Και ο εγκόλπιος Ημεροδείκτης της Ιεράς Συνόδου της Ακαινοτομήτου Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος με αφιέρωμα στον Αγγελοδίδακτο θεσμό της Μοναδικής Πολιτείας.

ΕΙΝΑΙ χρέος όλων μας να προμηθευτούμε και να διαδώσουμε τα Ημερολόγια της Εκκλησίας μας που αποτελούν πολύτιμο οδηγό στην οργάνωση της πνευματικής μας ζωής.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Ιερά Μονή Ευαγγελισμού (Σκήτη Παναγουλάκη) Τ.Κ. 241 00 Καλαμάτα.
Τηλ. 27210.23.784 & 27210.936.30.

MISSIONARY CALENDAR 2012

Dear readers of the blog "CHURCH OF G.O.C. OF GREECE"
The preparation of the site for the love of dear readers who live in countries abroad, and do not speak the Greek language did the writing and publication of the Orthodox Missionary Calendar 2012 for spiritual support and training of our beloved brothers in Christ.
The diary recorded: The almanac of 12 months, the Readings of Sundays and holidays, texts for spiritual edification, summary information on the Genuine Orthodox Church on Lent, etc.
We humbly apologize for any mistakes, but we hope to see your understanding of this first edition with little means to the glory of God.
We hope and pray the New Year to remove the sorrows of the past years and accumulated a springboard for spiritual combat, proliferation of genuine Orthodoxy around the world and the glory of the Holy Trinity, our God!






MISSIONARY CALENDAR 2012

«Θεοσεβείας μεν γαρ ίδιον μη αναγκάζειν, αλλά πείθειν»

Επίκαιρο παραμένει το άρθρο περί των «Αντισυνταγματικών και Αντιχριστιανικών διωγμών κατά των Γ.Ο.Χ.» από την Νεοημερολογητική Εκκλησία σφοδρώς κατά την δεκαετία του 1950 και οι οποίοι, κατά τόπους, συνεχίστηκαν ως και τις αρχές του 1990. Έκτοτε, τη συνεργεία του Αντιδίκου, παράλληλη δράση ανέλαβαν οι αποσχισθέντες εκ της Εκκλησίας συνεχίζοντας τον πόλεμο κατά της Μητρός Εκκλησίας ως και σήμερα. Ας ευχηθούμε ο μέλλων τεχθείν Κύριος να φωτίσει τους πολεμίους να παύσουν τα πολεμούν το Θείο Αυτού Καθίδρυμα, κυρίως προς δική τους ψυχική ωφέλεια, διότι –ας μην ξεχνούν- «πολλοί πολέμησαν την Εκκλησίαν και απώλοντο»! (Ιωάννης Χρυσόστομος) Το άρθρο δημοσίευσε ο αείμνηστος Πρωτοσύγκελος της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος Πρωθιερεύς π. Ευγένιος Τόμπρος (+1982) στον «Κήρυκα Εκκλησίας Ορθοδόξων» το Φεβρουάριο του 1958.

Που δε άραγε της Ποιμαντικής εδραζομένης επί της Καινής Διαθήκης στηρίζεται ο διωγμός διά ζητήματα εκκλησιαστικά εν γένει και μάλιστα καθαράς θρησκευτικής συνειδήσεως; Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Ιδρυτής της Αγίας Εκκλησίας, ο καθηγιάσας αυτήν διά του Αίματος Αυτού, διωκόμενος και ουχί διώκων, διεκήρυξεν «Όστις Θέλει οπίσω μου ελθείν», δούς πλήρην ελευθερίαν και ουδέν βιάσας. Οι Απόστολοι εκήρυξαν καλέσαντες τους βουλομένους, ουδένα βιάσαντες. Και ο Κύριος και οι Απόστολοι ήσαν πάντοτε οι διωκόμενοι και ουδέποτε οι διώκοντες, ήσαν οι συλλαμβανόμενοι και ουδέποτε οι συλλαμβάνοντες, οι φυλακιζόμενοι και ουδέποτε οι φυλακίζοντες, οι δερόμενοι και ουχί οι δέροντες, οι λιθαζόμενοι και ουχί οι λιθάζοντες, οι σταυρούμενοι και ουχί οι σταυρούντες. Πώς λοιπόν «αντιπρόσωποι του Χριστού και διάδοχοι των Αποστόλων» βιάζουσι, συλλαμβάνουσι, φυλακίζουσι, εξευτελίζουσι, σταυρούσιν;
Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος συμβουλεύει τω Τίτω «αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού». Δεν λέγει θανάτωσον, εξόρισον, φυλάκισον, καταδίωξον, αποσχημάτισον. Είναι δε αναμφισβήτητος η ενταύθα έννοια του αιρετικού, εν τη οποία εν ευρήτητι περιέχεται και η έννοια του σχίσματος και της ετεροδιδασκαλίας (Α’ προς Τιμόθεο 1,3). Και διά τον Αλέξανδρο τον Χαλκέα, όστις «πολλά κακά εποίησεν» και λίαν «ανθέστηκε» γράφει ο παθών Παύλος τω Τιμοθέω. «Αποδώσει αυτώ ο Κύριος κατά τα έργου αυτού». Πού η αστυνομία; Πού τα ξίφη; Πού αι χειροπέδαι; Που τα κελία των φυλακών; Πού αι ερημίαι της εξορίας; Πού οι αποσχηματισμοί εν αστυνομικαίς κρατηρίοις; Πού αι ψαλίδες της κουράς; Ουδέν τούτων, αλλά απλώς συμβουλεύει «ον και φυλάσσου».
Και Αθανάσιος ο Μέγας αποδοκιμάζει τη βία, την οποία μτεχειρήσθησαν οι Αρειανοί κατά τους Ορθοδόξους Εκκλησίας ως εκ της χρήσεως της βίας την αρειανήν Εκκλησίαν «μη Θεοσεβή», «Θεοσεβείας μεν γαρ ίδιον μη αναγκάζειν, αλλά πείθειν» (Πατρολογία Μίγγνε 25, 732 & 772).
Αναλύοντες δε τον συλλογισμόν του «ηρωικότερου των Αγίων» Μεγάλου Αθανασίου έχομεν τας προτάσεις: α) Η βία δεν είναι ίδιον της Θεοσεβείας, β)Η Αρειανή αίρεσις χρησμοποίησε την βίαν, γ) Η αρειανή αίρεσις δεν είναι Θεοσεβής. Αλλά και η Νεοημερολογητική Εκκλησία χρησιμοποιεί την βία και συνεπώς, κατά τον Μέγαν Αθανάσιον, δεν είναι Θεοσεβής.Και ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης καίτι «αντιναυατιανός» επιτιμά και ελέγχει τον Κύριλλον διά τον κατά των «Ναυατιανών» διωγμόν, ον ήγειρεν ο Κύριλλος «Πατρολογία Μίγγνε τομος 78, Ισιδώρου Επιστολή Ι, 370).
Αναμφισβητήτως, λοιπόν, ο κατά των Παλαιοημερολογιτών εγερθείς διωγμός, είναι ΑΝΤΙΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ δηλαδή αντιχριστιανικός, αντιθέμενος εις τους λόγους και τας πράξεις του Θεανθρώπου Διδασκάλου, των Αγίων Αποστόλων και των Θείων Πατέρων της Μητρός Εκκλησίας. Απέλιπεν ημάς ο χρόνος αφηγομένους τας λεπτομερείας του αμείλικτου αντιχριστιανικού διωγμού. Μόνο μία έρευνα Διεθνούς εκκλησιαστικής και πολιτικής Επιτροπής δύναται ανηπερεάστως και ελευθέρως δρώσα να πιστοποιήση την φρίκην και το αίσχος του ενεργουμένου διωγμού, του καταισχύνοντος και αμαυρούντος τον Χριστιανικόν Πολιτισμόν.

+ ΠΡΩΘΙΕΡΕΥΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΟΜΠΡΟΣ

ABOUT NEW-CALENDARISM

THE INTRODUCTION OF THE GREGORIAN CALENDAR IS A VERY SERIOUS AND IMPORTANT ISSUE

The New Calendar encounters:
1) The callings of Divine Paul for keeping accurate the holy traditions.
2) The 7th, 1st, and 55th Apostolic Canons.
3) In the 6th and 7th Rules of the First Ecumenical Synod
4) On the 8th of the Third Ecumenical in ratifying the 35th mission, 6th and 7th of the First Ecumenical and the 3rd of Antioch.
5) In the 1st and 28on the First Ecumenical Council.
6) In 56th of the 5th Ecumenical “on the fasting simultaneously discharge under all Orthodox".
7) On the 1st of Quinisext.
8) The 1st and 7th of the Seventh Ecumenical.
9) The general practice of the Seventh Ecumenical Council, where relatively Tarasios is speaking.
10) In the fourth act of the 7th Ecumenical Council, where relatively he is speaking too.
11) On all the "Ekvoiseis" of the Seventh Ecumenical.
12) The minutes of the Seventh Ecumenical on the pseudo-synod of Kopronymos.
13) The term of the seventh Synod.
14) On the Seventh Ecumenical Synod’ references of Tarasios to the kings Constantine and Irene.
15) On at the Seventh Ecumenical Synod “References” of Tarasios to the Priests of the Great Church.
16) The First Rule of Antioch Local Synod.
17) In the 19th canon of Gangra local "non-fasting does" as far the New- calendarists removed fasting of the Holy Apostles.
18) On the 21st of this in Gangra Local.
19) The LZ 'Rule of Carthage Local, anathematized by the defaulting sacred traditions
20) The LZ 'Canon of Laodicea on the local for non feast after the heretics.
21) The NG-Canon on this local non praise with the heretics and schismatics.
22) The terms and provisions of the Great Fathers of the Church through the exact fulfillment of supplies, particularly of Great Basil, Great Athanasius, Chrysostom, Gregory of Nyssa, Epiphanius and John of Damascus.
23) In the Traditions offices and high lessons of Photios the Great, the information contained in this 263 letters and especially in 3th, on 4th, 6th of, 146 of Apostolic letters.
24) In 228th of Nomokanona.
25) Decisions of Elder Andronicus and Matthew Blastara (14th century).
26) In those Constantinople, in the year 1583, of Jeremiah the Second the Great, Pan-Orthodox Synod, where it was issued the famous Patriarchal Singilion about the New Franco-Gregorian calendar.
27) In those controls of the Patriarch Jeremiah II the Tranos (Great) on the innovations of the Western Church, in the year 1588.
28) The Canon of 8th in the year 1593, of the same Patriarch, of Pan-Orthodox Synod.
29) In the Encyclical in the year 1848 that was given to everywhere Orthodox by the Synod of Constantinople under Patriarch Anthimus.
30) The 5th condition of Constantinople in the year 1727 by the Synod of Patriarch Jeremiah the Third.
31) In the year 1827, in the denials of the Ecumenical Patriarchate Agathangelos to the change of the Calendar.
32) The prohibitions in the year 1895 of the Ecumenical Patriarch of Constantinople Anthimos (7th) on talk about the calendar’s change.
33) In the decisions of the special Commission in the year 1902 in Constantinople on the calendar’s issue.
34) The apophatic (negative) responses on the calendar changes of all Orthodox Churches, to the question from the Ecumenical Patriarch of Constantinople Joachim III in the year 1902.

Below we present the Circulars against the novelty of the Gregorian calendar in the years 1593, 1756, 1848.

CIRCULARS OF THE ONE HOLY CATHOLIC
& APOSTOLIC CHURCH OF CHRIST

CIRCULAR ISSUED IN 1593
Whoever does not follow the traditions of the Holy Orthodox Church as the seven Holy Ecumenical Synods has established and the Holy Easter and the Calendar of the months well legislate to follow, and they wants to follow the new- invited Paschalion and Menologion of the atheists astronomers of the Pope and they oppose on these and wants to upset and spoil the Paternal dogmas and traditions of the Holy Orthodox Church (then) he have ANATHEMA and to be out of the Lord Jesus Christ’s Holy Church and the Faithful’ s community.
+ Jeremiah of Constantinople
+ Sophronius of Jerusalem
+ Silvestre of Alexandria
And the other bishops of the Synod Presents. (Year; 1593)

CIRCULAR ISSUED IN 1756
"If someone evangelizes unto you, despite those that you received and despite those that we evangelized unto you, not even he is an angel from heaven, even those we, let be in anathema", and the Synodical canons which they say whoever wanted add or remove a single iota, even unto him seven Anathemas. And so acting on our Clergy and Christian Crew: We anathematize trillion even the Sacred Directory or the laymen, to be away (in schism) by the Lord God, Almighty, accursed and unforgivable after death unsolved. Century oak and iron are going to solve but they do not in any way. They will take the leprosy of Gehazi and the gallows Judas. Close to be and tremble on earth as Cain, God's wrath on their heads of these and their part after Judas and the God- enemies Jews.The land to fight them, as Dathan and Abiram ever. Angel of the Lord to take after them with knife all the days of their life and all the Patriarchal and Synodical dilutes, responsible and in eternal Anathema, indictees and guilty on fire of Gehenna. Amen.

CIRCULAR ISSUED ΙΝ 1848
To the Orthodox everywhere;
We keep the confession that we received honest from such men who did not accept every novelty, as it was dictated by devil.
The accepting of modernity accuses as deficient the Orthodox Faith. Although, it already fully sealed, not open neither nor increase reduction, neither alteration, which, however, and anyone who dares to do so or to advise or to imagine it already, he has already denied the faith of Christ, already he voluntarily submitted to the eternal curse because he blasphemed the Holy Spirit, as allegedly not well spoken in the Scriptures and in Ecumenical Synods.
All who innovate with heresy or schism, voluntarily wore the curse as a garment, even popes and patriarchs, and even laymen and even clergy, even an angel from heaven.
+ ANTHIMOS, by mercy of God, Archbishop of Constantinople and Ecumenical Patriarch
+ IEROTHEOS, by mercy of God, Pope and Patriarch of Alexandria and All Egypt land
+ METHODIOS, by mercy of God, Patriarch of Antioch
+ KYRILLOS, by mercy of God, Patriarch of Jerusalem
And their Holy Synods

ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΗΜΩΝ ΑΓΩΝΟΣ

Eλεήμων Μοναχή Σαλώμη της Λάρισας (+1978)

Η μοναχή Σαλώμη ήταν πιστή ορθόδοξη χριστιανή, έγγαμη με κάποιο ευσεβή Χριστιανό, γεωργό και κατοικούσαν σε κάποιο μικρό χωρίο στην περιφέρεια του Τυρνάβου Λαρίσης. Παιδιά δεν απέκτησε η ευσεβής γυναίκα αλλά έζησε εν Χριστώ εργαζόμενη υπέρμετρα με το σύζυγο της την αρετή της ακτημοσύνης. Το σπίτι της ήταν ευλογημένο με τον υλικό πλούτο αλλά η αδελφή Σαλώμη τον μετέτρεψε σε πνευματικό αφού ανακούφισε πλήθος ανθρώπων που είχαν ανάγκη.
Προς το τέλος της επίγειας ζωής της έλαβε το Αγγελικό σχήμα με το όνομα Σαλώμη στο Ιερό γυναικείο Ησυχαστήριο Ευαγγελίστριας Ραψάνης Λάρισας, όπου παρέμεινε μέχρι την κοίμηση της, εξασκούμενη στην αδιάλειπτο προσευχή. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1978 και ενταφιάσθηκε στο Ησυχαστήριο. Η αγιότητα της ευλογημένης ψυχής, της στολισμένης με την αληθινή ελεημοσύνη και την αδιάλειπτη προσευχή, προσμαρτυρήθηκε με τη θεοσημεία κατά την ανακομιδή των Λειψάνων της, τα οποία μυρόβλησαν και η ευωδία του πλημύρισε την γύρω περιοχή, σε απόσταση δεκάδων μέτρων!

O διά Χριστόν Σαλός Λεόντιος της Σάμου (+1993)

Ο π. Λεόντιος υπήρξε μία ακόμη αγία πνευματική μορφή που στολίζει της Γνήσια Ορθόδοξο Εκκλησία και η μνήμη του, όσους τον γνώρισαν, προκαλεί συναισθήματα ευλάβειας. Ο κατά κόσμον Λεωνίδας Μαυροθαλασσίτης γεννήθηκε στις 29/12/1912 στο Πλάτανο Σάμου, γιος Ιερέα χειροτονήθηκε και ο ίδιος Κληρικός στης Καινοτόμο Εκκλησία του Νέου ημερολογίου. Κατά την Εθνική Αντίσταση ανέπτυξε πλούσια εθνική δράση απέναντι στον Κατακτητή αλλά μόλις ξεκίνησε ο Εμφύλιος Πόλεμος κατέφυγε στα Ιεροσόλυμα ως Αγιοταφίτης Κληρικός.
Μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου επαναπατρίστηκε και εντάχθηκε στην Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος υπό τον Ομολογητή Βρεσθένης Ματθαίο διά χειροθεσίας και Ομολογία Πίστεως. Ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος τον χειροθέτησε ακόμη Πνευματικό Πατέρα και τον απέστειλε στο Άγιο Όρος όπου διέμενε σε σπήλαιο. Με τους ασκητικούς αγώνες του απέκτησε φήμη μεγάλου πνευματικού. Μετέπειτα ο οσιότατος πατήρ Λεόντιος θα άρει τον Σταυρό του, την εν Χριστώ Σαλότητα, και αναχωρεί για το νησί της Σάμου όπου εγκατωβιούσε σε εξωκκλήσια.
Ξυπόλυτος και ρακένδυτος, εν αυστηρά νηστεία, κήρυττε τον λόγο του Θεού στις πλατείες των χωριών και των πόλεων, ακόμη και στην πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα. Με το Ευαγγέλιο στο χέρι και την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονος καυτηρίαζε το ημερολογιακό Σχίσμα, την κοινωνική αδικία (κυρίως όταν προέρχονταν από τους εκάστοτε κοσμικούς άρχοντες) αλλά και μιλούσε σχετικά με εσχατολογικά θέματα.
Κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1993 και ενταφιάσθηκε στο χωριό του με τη συμμετοχή λαού από όλη τη Σάμο. Πλειάδα θαυμαστών σημείων αναφέρονται κατά την επίγεια ζωή του και μετά την κοιμήση του από άτομα που τον ζήσανε και αγίασε την ζωή τους ενώ πολλά στοιχεία έχουν δημοσιευθεί σε άρθρα διαφόρων εφημερίδων.

ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ

Η Μαρτυρική, Στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων, η πορευμένη εν μέσω κατακλυσμού θλίψεων, πειρασμών και διωγμών υπό του αντιδίκου και των οργάνων αυτού, συνεχίζει την πνευματική Της ανάβαση προς δόξα του Τριαδικού Θεού και σωτηρία αθανάτων ψυχών.

Πανευφρόσυνα πανηγυρίστηκε η Θεομητορική εορτή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου στην φερώνυμο γυναικεία Ιερά Μονή στη Καλαμάτα, με την συμμετοχή πλήθος πιστών.

Κι εφέτος η Ιερά Μονή Αγία Σοφίας Καλύμνου υπήρξε πόλος έλξης για τους φιλέορτους ακρίτες.

Πλήθος Ορθοδόξων πιστών προσέτρεξε στην ολονύκτια ιερά πανήγυρη της Ιεράς Μονής Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας, επιζητών την σκέπη του Ζωοποιού Σταυρού στον σημερινό πνευματικά «νεκρό» κόσμο.

Η μνήμη του Αγίου μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου τιμήθηκε κι εφέτος στο ομώνυμο Ιερό Ησυχαστήριο όπου συστεγάζεται το Γηροκομείο της μαρτυρικής μας Εκκλησίας προς ανακούφιση του πονεμένου συνανθρώπου μας.

Η Πρώτη του Οκτώβρη αποτελεί πάντα για το Γνήσιο Ορθόδοξο Ποίμνιο, μια ημέρα ιδιαίτερης ευλάβειας και τιμής του προσώπου της Πανυπερευλογημένης Παναγίας Γοργοϋπηκοού ως αδιάλειπτης Αγίας μας Σκέπης από των επίβουλων μας. Στην εφετινή πολύωρο κατανυκτική αγρυπνία της φερώνυμης γυναικείας Ιεράς Μονής συγχωροστάτησαν οι Σεβ/τοι Αρχιερείς Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος και Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος.

Την ίδια ημέρα πανηγύρισε και ο Ιερός Ναός της Θεοτόκου στο Ασπρόχωμα Καλαμάτας.

Επίσης εόρτασε κι ο Ιερός Ναός της Αγίας Σκέπης παρά το Επισκοπείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής στην Μάνδρα.

Από την ευλόγηση των άρτων του ιστορικού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου κατά την πανήγυρη του Μυροβλήτου.

«Εις Τον Αιώνα Ζώσι Δίκαιοι…»

Κατά την ημέρα που Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Μελετίου του εν Κιθαιρώνι τελέστηκε υπό του πανοσιολογιοτάτου π. Αυγουστίνου ιερό μνημόσυνο για τον Μακαριστό Ποιμενάρχη της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής & Μεγαρίδος κυρό Μελέτιο (+1966), στην Ιστορική έδρα αυτής, τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστού Ματθαίου Μάνδρας.

Ομοίως ο Σεβ. Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος τέλεσε επιμνημόσυνο δέηση για τον αείμνηστο π. Ευστάθιο Αμάραντο στο υπ’ αυτού οικοδομηθέν ιερό Ησυχαστήριο «Άξιον Εστί» στην Κορώνη Μεσσηνίας κατά τον εορτασμό του Αγίου Ευσταθίου.
Τέλος και η Ιερά Μητρόπολη Θηβών & Λεβαδείας τίμησε τον αοίδιμο Ποιμενάρχη της κυρό Αβράμιο (+2005) κατά την ημέρα που εόρταζε τα ονομαστήρια του. Αιωνία Αυτών η Μνήμη!