65η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (+14/5/1950)

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ

ΠΡΟΣ ΑΔΕΛΦΗΝ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν καί τοῦ Ἁγίου μας Πατρός Ματθαίου τοῦ νέου Μυροβλήτου καί Θαυματουργοῦ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν ἐλέησον ἡμᾶς. ΑΜΗΝ.

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς πάντων τῶν Χριστιανῶν, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ἐλπίζοντας εἰς Σέ. ΑΜΗΝ.

«Φανερά ἐστί, τά τέκνα τοῦ Θεοῦ καί τά τέκνα τοῦ διαβόλου» (Ἰω. Α, 3, 10).

Ἀδελφή ποθεινοτάτη, κατά πίστιν ἐκλεκτή τοῦ Θεοῦ καί εὐλαβεστάτη Αἰκατερίνη. Εὐχόμεθα εὐοδοῦσθαι καί ὑγιαίνειν ψυχῆ τε καί σώματι. Δόξα τῶ Ἁγίῳ Θεῶ ἡμῶν ἐν πρώτοις τόν καταξιώσαντα - δι’ ἀκαταπαύστων ἱκεσιῶν τῆς Πανάγνου Θεομήτορος Παμμακαρίστου Μαρίας τῆς Ἀειπαρθένου καί τῶν πρεσβειῶν τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν ΜΑΤΘΑΙΟΥ τοῦ νέου Μυροβλύτου καί Θαυματουργοῦ - ἡμᾶς τούς ἀχρείους δούλους Του, ἐν μοναχοῖς καί ἀνθρώποις ἐσχάτους, νά σᾶς χαιρετίσωμεν καί πάλιν πνευματικῶς καί ἐγκαρδίως, γράφοντες ἀδελφικῶς πρός τήν ὑμετέραν ἀγάπην.

Αὐτός «ὁ Θεός τῶν δυνάμεων καί πάσης σαρκός, ὁ ἐν Ὑψίστοις οἰκῶν καί τά ταπεινά ἐφορῶν, καρδίας τε καί νεφρούς ὁ ἐτάζων καί τά κρυπτά τῶν ἀνθρώπων σαφῶς ἐπιστάμενος», διά τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης καί διά λόγων καί παραδειγμάτων ἐδίδαξεν, ὅτι ἡ εὐλάβεια καί ἡ περιποίησις καί ἡ πρός τούς ἐναρέτους καί ἁγίους ἀνθρώπους τιμή, εἶναι ἔργον θεῖον, εἶναι νομοθεσία κοινή εἰς πάντας καί παραγγελία ἀναγκαία καί λίαν θεάρεστος πράξις. Ἀπεναντίας ἡ ἐξουδένωσις, ἡ καταφρόνησις, ἡ ἀνευλάβεια, ἡ κατάκρισις, ἡ δι’ ἔργου ἤ διά λόγου ἤ δι’ ἄλλου ὁποιουδήποτε τρόπου περιφρόνησις τῶν δούλων τοῦ Ὑψίστου ἐναρέτων ἀνθρώπων ἐν γένει καί ἰδιαίτατα τῶν Ἱερωμένων Ποιμένων καί Διδασκάλων, οἵτινες συνεργοῦσιν καί κοπιῶσιν ὑπέρ τῆς κοινῆς τῶν πιστῶν ώφελείας, ὡς ποδηγέται τῆς θεοσεβείας, ὀργήν θεήλατον, ἀφανισμόν καί ἐξολόθρευσιν ἀνείκαστον, ταχέως ἐπιφέρει κατά τό ρηθέν: «Ὁ ἁπτόμενος ὑμῶν (τῶν Ἁγίων) ὡς ὁ ἀπτόμενος τῆς κόρης τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ» (Ζαχ. β,8).

Τοῦτο καί διά πραγμάτων ἐβεβαίωσεν ὁ Θεός. Τήν ἀδελφήν τοῦ Θεόπτου Μωϋσέως Μαριάμ ἐλέπρωσε, τοῦ Βασιλέως Ἱεροβοάμ τήν παμβέβηλον χεῖρα ἐξήρανε (Γ΄ Βασιλ. ιγ,4), τά μικρά παιδάρια ἐν Βαιθήλ ἅτινα περιέπαιζον τόν Προφήτην Ἐλισσαῖον παρέδωσε τοῖς ἄρκτοις τοῦ δρυμοῦ εἰς κατάβρωμα (Α΄ Βασιλ. β,24), τόν Ἀνανίαν καί τήν Σαπφείραν ἐθανάτωσε αὐθωρεί (Πράξ. ε,5), τόν μάγον Ἐλύμαν παραχρῆμα ἐτύφλωσε (Πράξ, ιγ, 11) καί μέ ἄλλα σημεῖα καί τέρατα ἐξαίσια ἐπάταξε τούς ἀσεβεῖς καί καταφρονητάς τῶν Ἁγίων Του ὡς γέγραπται: «Μή ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου καί ἐν τοῖς Προφήταις μου μή πονηρεύεσθε» (Ψαλμ. ρδ,15).

Εἶναι πανθομολουμένως οἱ Ἅγιοι ἄνθρωποι θεοπροστάτευτοι καί τοποτηρηταί καί ἐπίτροποι Αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς, Ὅστις ἔδωκεν αὐτοῖς τήν ἐξουσίαν τοῦ θείου αὐτοῦ κράτους, ὥστε πάντα τά κτίσματα ὑλικά καί αἰσθητά - ἀλλά καί τά ἄϋλα καί νοερά - εὐλαβοῦνται, ὑποτάσσονται, ὑπηρετοῦν καί ὑπακούουν εἰς τούς Ἁγίους ἀπαρεγκλίτως: «Οἱ πεποιθότες ἐπί Κύριον ἐχθροῖς φοβεροί καί πᾶσι θαυμαστικοί». Καθότι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δεικνύουν τήν θείαν εὐγένειαν μέ τήν ὁποίαν ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν» ὑπό τοῦ Δεσπότου τῶν ἀπάντων.

Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ εἶναι σάλπιγγες τοῦ ἐν Σινᾶ νόμου καί τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ Εὐαγγελίου καί ἐν γένει τῶν θείων καί ἀρρήτων τοῦ Θεοῦ μυστηρίων εἰς σωτηρίαν ἡμῶν. Εἶναι τῆς ἀρετῆς οἱ ἐργάται ὑπό τῶν μεγίστων δωρεῶν τοῦ Θεοῦ ἔμπλεοι καί ἑνί λόγῳ οἱ Ἀρχιστράτηγοι τοῦ Ὑψίστου διά τῶν ὁποίων πολεμεῖται ἡ ἁμαρτία. Εἶναι τά ἐκλεκτά Αὐτοῦ ὄργανα διά τῶν ὁποίων ὁ πιστός στηρίζεται εἰς τήν ἀρετήν. «Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῆ γῆ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος, πάντα τά θελήματα αὐτοῦ ἐν αὐτοῖς» (Ψαλμ. ιε, 3). Εἶναι ἐπίγειοι Ἄγγελοι καί οὐράνιοι ἄνθρωποι, φωστῆρες παμφαέστατοι τῆς ἄνω Βασιλείας, ὡς καί κατοικητήρια τῆς Ἁγίας Τριάδος (Ἰω. ιδ, 23), διότι ἀγαπῶσι τόν Θεόν ἐξ’ ὅλης τῆς ψυχῆς καί καρδίας καί ἰσχύος καί διανοίας κατά τόν Κυριακόν λόγιον (Μάρκ. ιβ, 30). Ἑπομένως ὅστις τιμᾶ αὐτούς, τιμᾶ τόν ἐν αὐτοῖς ἐνοικοῦντα Θεόν, ὅστις δέ περιφρονεῖ αὐτούς, περιφρονεῖ τόν Θεόν τόν κατοικοῦντα ἐν αὐτοῖς (Λουκ. ι, 16), ὡς μᾶς διδάσκει ἡ Θεία Γραφή καί οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἐπιχειροῦμεν κατ’ ἀκολουθίαν καί ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, πανευλαβῶς καί προσηκόντως ἐκ καθήκοντος ὑπερτάτου καί πατροπαραδότου νά ἀπονείμωμεν τόν δίκαιον σεβασμόν καί τήν τιμήν πρός τόν Μακαριώτατον Πνευματικόν ἡμῶν Πατέρα καί Ποιμενάρχην ΜΑΤΘΑΙΟΝ, τόν νέον Μυροβλύτην καί θαυματουργόν, δι’ αἰώνιον μνημόσυνον καί ὡς πανυπέρτιμον ἀπολογίαν πρός τούς ἀθέους καί ὑπερηφάνους ἁγιοκατηγόρους. Ἀναφωνοῦμεν λοιπόν, μετά τοῦ θεοκήρυκος Ἀποστόλου Παύλου: «’Αδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῆ Πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α΄ Κορ. ιστ, 13). Διότι ἀπετόλμησαν «χείλη δόλια» ἀπατεώνων καί θνητοψύχων λυμεώνων τῆς εὐσεβείας, ἐκ συστήματος σκανδαλοποιῶν, νά λαλήσωσιν ἀνομίας κατά τοῦ δικαίου καί Πατρός Πατέρων παναοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυροῦ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, εἰς τάς ἀκοάς τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων καί πιστῶν Χριστιανῶν (ὅτι δυσωδίασεν καί διελύθη ἤ ὅτι ἀνεκομίσθη εἰς κατάστασιν ἀφωρισμένου καί ὅσας ἄλλας βλασφημίας ἐξερεύγονται τοῦ ψεύδους τά ταμεῖα).

Πιστεύομεν τῆ καρδία καί ὁμολογοῦμεν τῶ στόματι ἡμεῖς οἱ ταλαίπωροι καί ἐλάχιστοι, εὑρισκόμενοι εἰς τήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος, (τόν πρόσκαιρον τοῦτον βίον) ὅτι: Τό πολυτιμώτατον, ἠδύπνοον καί λίαν ἀρωματισμένον ἐκ πάσης ἀπόψεως ρόδον, ὁ μέγας καί οὐρανόφρων ΜΑΤΘΑΙΟΣ, εἶναι τῶν Ἀποστόλων ὁμότροπος καί ὁμόθρονος, τῶν Μαρτύρων καί Ὁμολογητῶν ἰσοστάσιος, ἡ δόξα καί τό κλέος τῶν Ἀρχιερέων, τό σεμνολόγημα τῶν Ἀσκητῶν, ὁ καθαιρέτης καί ἀναιρέτης τῆς ἀθέου Νεοημερολογιτικῆς πλάνης, ὁ ὑπέρμαχος καί φύλαξ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ πολύαθλος καί μυρίαθλος Ὁμολογητής, ὁ παμμέγιστος στρατηγός καί τροπαιοφόρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ θεόφρων καί θεηγόρος, ὁ θεόπτης καί θεόληπτος, ὁ πανευκλεής καί πανόλβιος, ὁ θεομακάριστος καί θεοστήρικτος, ὁ θεόπνευστος καί θεόσοφος, ὁ θεοφόρος καί φωτοφόρος Ἱεράρχης εἰς τάς ἐσχάτας αὐτάς ἡμέρας τοῦ 8ου αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος! Τό ὄνομά του τό ἅγιον κατεγράφη εἰς τό πλάτος τῆς καρδίας μας, ἵνα καί τήν γλῶσσαν ἡμῶν ποιήση θαυματουργικῶς ὁ πανσεβάσμιος καί πανθαύμαστος Πατήρ ἡμῶν «κάλαμον γραμματέως ὀξυγράφου», ὅπως διακηρύξωμεν εἰς τῆς οἰκουμένης τά πέρατα, ὅτι αὐτός μόνος ὁ ἀπλανής φωστήρ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ὁ ἀξιοΰμνητος, ὁ συμπολίτης καί σύσκηνος τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, ἔσωσεν ἡμᾶς ἐκ τῆς σκοτίας καί κρημνοῦ τῶν αἱρέσεων.

Οὗτος ἀνεδείχθη γενάρχης τῆς εὐσεβείας, παιδιόθεν ἀφιερωθείς εἰς τόν Θεόν, ὡς σκεῦος τίμιον καί δοχεῖον τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί τήν Ἀρχιερωσύνην θεία ψήφῳ ἔλαβεν. Ἐπειδή ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, τῆ θεία φωνῆ τοῦ χριστωνύμου Κλήρου καί λαοῦ ἐχειροτόνησαν τόν θεῖον Ματθαῖον Ἐπίσκοπον Βρεσθένης κατά τό φαινόμενον, ὁ δέ Θεός κατά τό νοούμενον.

Ὁ θεοκήρυξ ΜΑΤΘΑΙΟΣ μέ τήν ζωοποιόν νέκρωσιν τῆς σαρκός καί τό θεοειδές πρόσωπον, προκινδυνεύων ἕως αὐτοθανάτου εἰς τόν ὑπέρ πάντων Ἱερόν ἡμῶν Ἀγῶνα, ἀποτελεῖ τό καύχημα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς τρισηλίου Θεότητος τό ἐθελόθυτον θῦμα, ἐν νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ καί προσευχῆ τό ἀθλοφόρον καί σεπτόν αὐτοῦ σῶμα ἀναλώσας. Τόν μυρίολβον τοῦτον θησαυρόν, ἤγουν τό ἅγιόν του λείψανον, τό ἤδη συγκεκαλυμμένον ἐν τῆ γῆ, «δι’ ἀποκρύφους λόγους», Αὐτός ὁ Θεός μόνος θέλει ἀποκαλύψει ὑπερλάμποντα καί ἀποθεωμένον μέ τάς θείας Αὐτοῦ χάριτας, ὅταν προστάξη.

Ὡς ἐλλόγιμος δέ καί τοῦ διδάσκειν ἔμπειρος, μέ τούς στεφάνους τῆς μακαρίας ὑποταγῆς τούς πολυτιμήτους ἐστολισμένος, ἐξέχεεν ἀφθόνως καί ἀόκνως ποταμούς ὕδατος ζῶντος τῶν Ἀγγελικῶν μαθημάτων τῆς οὐρανίου ἐπιστήμης μέ τά μελισταγῆ ρεῖθρα τῆς διδασκαλίας του, ὁ ἐν ἀρετῆ διαβεβοημένος καί θεόκλητος Ποιμενάρχης ἡμῶν, ἀποδείξας ἔργῳ καί λόγῳ, ὅτι ἡ πίστις ἡμῶν εἶναι θεοδίδακτος, θεοπαράδοτος καί θεοπολυπλασίαστος.

Δέν ἔκλεισε ποτέ τό εὔλαλον ἐκεῖνο στόμα εἰς τούς θέλοντας ἐν ἀληθείᾳ σωθῆναι, τό ὁποῖον Πνευματοκινήτως ἀνεβλάστησε τά Πατρῶα Δόγματα τῆς υἱοθεσίας καί τό φρύαγμα τῶν νεοφανῶν θεομάχων ἠδάφισε ἐπί τῆς πέτρας τῆς ἐνθέου ἡμῶν Πίστεως. Κατά μείζονα λόγον νέον Μυροβλήτην παρευθύς τοῦτον καθομολογοῦμεν, ἐπειδή εἴδομεν μέ τούς ὀφθαλμούς μας καί ἐψηλαφίσαν αἱ χεῖρες ἡμῶν τό σημεῖον τοῦτο εἰς τό ἅγιον αὐτοῦ σκῆνος, τό ὁποῖον ἀναμφιβόλως προσκυνήσαντες «ἐλάβομεν χάριν ἀντί χάριτος». (Ἰω. α, 16). Διόπερ πάντων τῶν Ἁγίων τό πλήρωμα αὐτόν γνωρίζομεν, ὁδηγούμενοι ὑπό τῶν θεοσδότων Γραφῶν καί προδήλως ἑπόμενοι τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων. Καί μή εἴπη τις, (ἀπατώμενος ἐκ τοῦ ἐχθροῦ ἅμα καί ἀνθρωποκτόνου διαβόλου), ὅτι ἡμεῖς οἱ οὐτιδανοί καί ἀνάξιοι καί πάσης ἀρετῆς ἔρημοι ἁγιοποιοῦμεν αὐθορμήτως ἤ αὐθαιρέτως τόν μέγαν Ἀρχιποίμενα καί ἀείμνηστον τῶν Ἀθηνῶν Πρόεδρον Μακαριώτατον Ματθαῖον ἤ ὅτι μέ οὐρανομήκεις ἐπαίνους πλέκομεν ἐγκώμια καί τιμῶμεν τήν μνήμην αὐτοῦ, γράφοντες τάς γραμμάς ταύτας παρά τά διατεταγμένα! Μή γένοιτο!

Τῆ ἀληθεία ὁ Θεός ἀντιδοξάζει τούς δοξάζοντας Αὐτόν εἰς τόν κόσμον τοῦτον, μέ τό φῶς τῶν ἀρετῶν καί τῶν καλῶν ἔργων θαυμασιώτατα. «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. ξζ 36). Ἐφόσον μάλιστα «νόμοι καί Προφῆται» εἰς τόν χορόν τῶν Ἁγίων Πάντων κατατάσσουσι τόν θεῖον μυστολέκτην ΜΑΤΘΑΙΟΝ καί ἑορτάζεται «μέ τούς προστεθέντας καί προστιθεμένους Δικαίους, Προφήτας, Ἀποστόλους, Μάρτυρας, Ὁμολογητάς, Ποιμένας, Διδασκάλους καί Ὁσίους ὁμοῦ», τό δέ Ἅγιον Λείψανόν του ἀπέβη ἔνθεον φυλακτήριον ἡμῶν, ὡς καί θαῦμα τῶ θαύματι ἐπακολουθεῖ ἀφότου αὐτόν ἐγνωρίσαμεν, πῶς πρέπει ν’ ἀκούσωμεν ἐκείνους ὅπου διδάσκουν μάταια καί ψευδῆ, ὅλως διόλου ἐνάντια τῆς ἀληθείας;

Ἱστορήσαμεν ὡσαύτως τήν ἱεράν του εἰκόνα μέ τόν φωτοστέφανον τῆς αἴγλης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς Θεοῦ κατοικητήριον τοῦτον ὄντα ἀναντιρρήτως καί πεπληρωμένον καθολοκληρίαν ὑπό τῶν δωρεῶν τῆς θείας Χάριτος. Σημειωτέον διά τούς τυχόν ὡς ἀκριβολόγους καί κανονολόγους ἐπαιρομένους, ὅτι ἄλλοτε οἱ ἐλέῳ Θεοῦ Αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου παριστάνοντο εἰς τάς προσωπογραφίας των (καίπερ κοινοί θνητοί) ἐντός φωτοστεφάνου, τιμῆς ἕνεκεν. Πόσης τιμῆς καί εὐλαβείας εἶναι ἄξιος ὁ οὐρανόθεν τήν χάριν δεδεγμένος ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ὁ ἀξιοθαύμαστος καί ἀξιάγαστος, τοῦ ὁποίου τάς ἀρετάς καί τά ἔνθεα κατορθώματα ἀποθαυμάζουν καί ἀνομολογοῦν καί αὐτοί οἱ ἐχθροί τῆς Πίστεως, κατά τόν Θεολόγον Γρηγόριον τόν λέγοντα, «οἶδε καί πολέμιος ἀνδρός ἀρετήν θαυμάζειν»;

Δέν κάμνομεν βεβαίως κανένα πρᾶγμα ἔξω ἀπό τήν Παράδοσιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας. Καθόσον ἡ τιμή αὕτη πρός τόν Ἁγιώτατον ΜΑΤΘΑΙΟΝ, κατά τούς Πατερικούς λόγους, ἀναφέρεται εἰς τό πρωτότυπον, δηλαδή τόν Χριστόν, ὡς ψάλλομεν: «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε». Καί ὁ Ἅγιος ἡμῶν Πατήρ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ὑπῆρξεν ἐπί πλέον τύπος Χριστοῦ, εἰς πρᾶξιν, λόγον καί θεωρίαν, ἐκατώρθωσε πᾶσαν ἀρετήν καί ἐδοξάσθη διά τῶν ἐπακολουθούντων θαυμάτων καί θά δοξάζεται. Διότι ὑπάρχει ἐν Χριστῶ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατά τάς μέχρι τοῦδε ἱεράς μαρτυρίας καί ἡγίασε μέ τά ἰδικά του μέλη τό θεῖον ὄνομα, τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα.

Προσκυνοῦντες, λοιπόν, τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Πατρός μας, ἐν αὐτῶ προσκυνοῦμεν τόν Χριστόν τόν λέγοντα ἐν τῶ ἱερῶ Αὐτοῦ Εὐαγγελίῳ: «’Εν ἐκείνη τῆ ἡμέρᾳ γνώσεσθε ὑμεῖς ὅτι ἐγώ ἐν τῶ Πατρί μου καί ὑμεῖς ἐν ἐμοί, καγώ ἐν ὑμῖν» (Ἰω. ιδ, 20-21). Θέλομεν ὄντως νά εἴμεθα φιλοπάτορες υἱοί καί οὐχί ἀχάριστοι πρός τόν Μακαριώτατον Πατέρα μας καί Διδάσκαλον, τόν ὁδηγόν καί εὐεργέτην μας, τοῦ ὁποίου τάς Ἱεράς Μονάς κατοικοῦμεν, τῶν διδασκαλιῶν ἐντρυφῶμεν, καί τόν ἄρτον τρώγομεν.

Αὐτός ἡμᾶς ἐφώτισε καί τώρα αὐτός πρεσβεύει ὑπέρ ἡμῶν καί μᾶς βοηθεῖ πάντοτε ὡς Πατήρ φιλόστοργος εἰς τούς διωγμούς τῶν ἀντιχρίστων Φραγκοδεσποτοπαπάδων, ὡς καί αὐτός μόνος θά ἀνορθώση καί πάλιν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τῶν σημερινῶν συμφορῶν, διότι ὁ ἴδιος κατευθύνει ἀδιαλείπτως τόν Ἱερόν τῆς Ὀρθοδοξίας Ἀγῶνα. Καί ἄν μή γένοιτο, ἀθετήσωμεν αὐτόν, εἴμεθα παραβάται τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν (βιβλ. ζ, κεφ. ιζ) καί ἀθετοῦμεν Αὐτόν τόν Χριστόν κατά τάς Γραφάς.

Ὅθεν ὁ ἅγ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ὁ νέος Μυροβλήτης καί Θαυματουργός, εἶναι παντός εἴδους ὕμνων, εὐφημιῶν καί ἐγκωμίων ἄξιος εἰς τούς ἐσχάτους τούτους καιρούς καί θά τόν τιμήσουν λαοί, φυλαί καί γλῶσσαι, ὅταν γνωρίσουν τήν ἄμαχον αὐτοῦ δύναμιν καί τήν ἐν οὐρανοῖς παρρησίαν του, ἄνθρωποι καί δαίμονες θά θαυμάσωσιν (ἀναγνώσατε τήν δι’ Ἀγγέλου ἀποκάλυψιν τοῦ Ἀββᾶ Μακαρίου καί τόν βίον τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τῆς Μεγάλου).

Ἀμφιβάλλετε; Ἰδού λοιπόν ἀφοῦ ἀπῆλθεν τῆς ζωῆς ταύτης ἡ ἱερά ἐκείνη κεφαλή, ἤρχισαν αἱ θλίψεις καί οἱ ἀναστεναγμοί μας, τά κακά καί αἱ συγχύσεις, αἱ ταραχαί καί αἱ ἀποστασίαι, οἱ διωγμοί καί αἱ φυλακαί καί αἱ ἐξορίαι, τό κλείσιμον τῶν Ἱερῶν Ναῶν μας, ἡ διάλυσις τῶν Ἱερῶν τῆς Ὀρθοδοξίας Μονῶν, ἡ ἐξουδένωσις καί ἡ χαλάρωσις τῆς «παρατάξεώς» μας καί ὅσα ἄλλα δεινά καί ἀδιήγητα καί χαλεπά! Ὅλοι οἱ τόποι τώρα ἐμπίπτουν ἀπό συμφορᾶς εἰς συμφοράν καί «ἐπί τῆς γῆς συνοχή ἐθνῶν ἐν ἀπορία, ἠχούσης θαλάσσης καί σάλου. Ἀποψυχώντων ἀνθρώπων ἀπό φόβου καί προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῆ οἰκουμένη» (Λουκ. ΚΑ, 25,26) Καί ἄν, παρακαλοῦμεν, δέν ὑπῆρχεν ὁ στερρός καί ἀσάλευτος πύργος τῶν Ἱερῶν Μονῶν του, ἔνθα τόν θησαυρόν τόν πολύτιμον τῆς Ἁγίας ἡμῶν Πίστεως καί τό μύρον τῆς εὐσεβείας ἐκ τοῦ ἁγίου Λειψάνου τοῦ σεπτοῦ ἡμῶν Ποιμενάρχου πλουτοῦμεν πάντες, ποῖοι καί πόσοι θά ἦσαν σήμερον Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι πιστοί καί γνήσιοι; Δέν εἶναι κατά ταῦτα, ὁ Ἅγιος ἡμῶν Πατήρ ἐκεῖνος ὅπου ἐπέστρεψεν πολλούς τῶν υἱῶν τοῦ νέου Ἰσραήλ ἐπί Κύριον τόν Θεόν αὐτοῦ, ἐν πνεύματι καί δυνάμει Ἠλιοῦ; Πόσοι ἐξάλλου ἐλθόντες εἰς τάς Ἱεράς Μονάς του καί προσπίπτοντες εἰς τούς πόδας του μετά πίστεως, ἐλυτρώθησαν ἐκ παντοίων νόσων καί κινδύνων, ἀνέβλεψαν πνευματικῶς ἐκ τοῦ σκότους τῶν ἁμαρτιῶν, λαβόντες διπλῆν τήν θεραπείαν, ψυχῆ τε καί σώματι;

Καί οὐ μόνον τότε, ἀλλά καί σήμερον ἐκεῖνος ὅστις θέλει τόν ἐπικαλεσθῆ μετά πίστεως, τόν εὑρίσκει βοηθόν καί ἱατρόν εἰς πᾶσαν αὐτοῦ θλῖψιν καί ἀσθένειαν. Καί ὄχι μόνον ὅσοι ἔρχονται εἰς τόν ἅγιόν του τάφον, τόν μυροβόλον καί ἁγιόλεκτον, ἀλλά καί ὅσοι ἀπό μακρόθεν ἤθελον τόν ἐπικαλεσθῆ μετά θείου δέους ἤ τήν ἁγίαν του εἰκόνα ἤθελον μετά ὁλοψύχου ζέσεως κατασπασθῆ, εἴτε πάσχωσιν, εἴτε ὑποφέρωσιν, εἴτε παντοιοτρόπως κινδυνεύουσι καί θλίβονται, φθάνει παρευθύς, θεραπεύων τάς ἀνάγκας ἑκάστου καί ἀποπληρῶν παντοτεινήν ἐπιθυμίαν, κἄν καί τό ὄνομά του προφέρωσιν!

Θά ἀπαλλάξη, τέλος, ἡμᾶς ὁ ἱερομύστης ΜΑΤΘΑΙΟΣ ἐκ τοῦ σχισματικοῦ ὀλέθρου τῶν ψευδαδέλφων Φλωρινικῶν, ἤτοι ἐκ «τῆς συναγωγῆς τοῦ Σατανᾶ τῶν λεγόντων Ἰουδαίους εἶναι (δηλονότι ἐκλεκτοί τοῦ νέου Ἰσραήλ ἤ Παλαιοημερολογῖται) καί οὐκ εἰσίν, ἀλλά ψεύδονται» (Ἀποκ. γ, 9), ἵνα πλανῶσι τούς Γνησίους Ὀρθοδόξους πιστούς Χριστιανούς τά εἰδωλόθυτα τῆς Ἑσπερίας - ἐξέλιξιν καί συγχρονισμόν – τρώγωσι χάριν τῆς προόδου καί τῆς μόδας, λησμονοῦντες οἱ τάλαινες ὅτι «ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τόν αἰῶνα». Οἱ σύγχρονοι αὐτοί «Νικολαῖται», ἐν ὄψει τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθοδοξίας, κατηγοροῦσιν ἡμᾶς ἡμέραν καί νύκτα, ἔχοντες λόγους συμβιβασμοῦ καί συνοδοιπορίας μέ τόν διάβολον τῆς πλάνης.

Οἱ Φλωρινιακοί μιγάδες ἀντιστρατεύονται εἰς τάς ἐπαγγελίας τῶν Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν περί τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐξουθενοῦντες τάς προφητείας καί τόν Πνευματικόν ἡμῶν Πατέρα διαβάλλοντες. Ἐάν πράγματι ψεύδονται οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ψευδόμεθα καί ἡμεῖς. Εἰ δέ μή οἱ ψευδοπροφῆται Φλωρινικοί οἱ ὁποῖοι βλασφημοῦν, ἐκπειράζουν καί ἀπιστοῦν εἰς τόν Θεόν, ὡς ὁ ἀγνώμων ληστής, θά φιμωθῶσιν ἐξάπαντος.

Ὅθεν ὅσοι πιστοί προσέλθετε νά ψάλλωμεν ὅλη ψυχῆ καί διανοίᾳ τόν παρά πόδας κατανυκτικώτατον ὕμνον, πανευφροσύνως πρός τόν ἀλήστου μνήμης Ἀρχιποίμενα, προστάτην καί ὁδηγόν μας:

Ἦχος πλ. α΄. «Βασίλισσα τοῦ κόσμου»

Ματθαῖε Ἱεράρχα, ἀστέρα φαεινέ, καύχημα Ὀρθοδόξων, τραῦμα τῶν κακοδόξων, Ποιμήν ἀληθινέ.

Μή μᾶς ἐγκαταλείψεις, προστάτα τῶν Μονῶν, τήν ποίμνην σου σκορπῖσαν, ὅπως τήν παρασύρουν, εἰς σπήλαιον ληστῶν.

Βλέπε, Πατέρα, βλέπε, πῶς μᾶς διώκουνε, τό πῶς μᾶς ὀνειδίζουν καί ἀποσχηματίζουν καί μᾶς ἐμπαίζουνε.

Ματθαῖε Μυροβλῦτα, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, διωγμούς νά ὑποστῶμεν, ὅπως ἀξιωθῶμεν μετά τῶν ἐκλεκτῶν.

Προφύλαξόν μας, Πάτερ, ἀπό τῶν συμφορῶν καί χαροποίησόν μας, τρέξε καί σκέπασόν μας, ἐκ ζάλης πειρασμῶν.

Ματθαῖε Ποιμενάρχα, Μακαριώτατε, πηγή Ὀρθοδοξίας, ψυχῆς παρηγορία, Πατέρα Ἱερώτατε.

Προστάτα τῶν Μονῶν μας, πάντας ἐνίσχυσον, εἰς συμφοράς καί θλίψεις μή μᾶς ἐγκαταλείψεις, ἀλλά βοήθησον.

Πληγαί νηπίων εὔχου ἵνα μᾶς λογισθοῦν, οἱ ἐμπαιγμοί τοῦ κόσμου καί οἱ ἐχθροί τοῦ σκότους, ὅπως καταισχυνθοῦν.

Στερέωσόν μας, Πάτερ, διά Χάριτος Θεοῦ, Πίστιν ν’ ὁμολογῶμεν, ἄν καί θανατωθῶμεν, ἐξ’ ἀσεβοῦς λαοῦ.

Τό πνεῦμα προηγεῖται καί ἡ σάρξ ἀσθενεῖ, νεφέλη ἡ εὐχή σου, εἰς τέκνα σου νά δίδη χαρά καί ὑπομονή.

Ποσῶς μή φοβηθῶμεν, νά ὑπομείνωμεν καί σέ τόν Μυροβλήτην, πρός Κύριον μεσίτην, νά μεγαλύνωμεν.

Καί στήριξόν μας, Πάτερ, πρέσβευε πρός Θεόν, νά μή λιποψυχοῦμε καί νά μή κλονισθοῦμε στόν ἔσχατον καιρόν. ΑΜΗΝ.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΔΙΩΓΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗΣ ΣΤΗΝ ΧΙΟ

ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

Ο αιφνίδιος θάνατος του Γέροντα Αμβροσίου της Μονής Αγίων Πατέρων Χίου (ανήκει στην Φλωρινική παράταξη) που ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο σήμανε την έναρξη ύπουλων κι έκνομων ενεργειών υπό του Νεοημερολογίτη "Επισκόπου" Χίου κ. Μάρκο Βασιλάκη. Πριν ακόμη ταφεί ο αποβιώσας Γέρων της Μονής, ως αρπακτικά προσέτρεξαν δικαστικές επιμελητές και αστυνομικές δυνάμεις για να κάνουν την χάρη του Νεοημερολογίτη Λυκοποιμένα. Σφράγισαν την Μονή για να "προφυλάξουν" την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού! Παρόμοια με την Μονή Εσφιγμένου ή την Ιερά ημών Μονή Τιμίου Προδρόμου Κορώνης.

Είναι ντροπή, σήμερα που διακυβερνά Αριστερή κυβέρνηση που επαγγέλεται την ανεξιθρησκεία, την υπεράσπιση των θρησκευτικών μειονοτήτων (πρόσφατα ψηφίστηκε και η ανέγερση Τζαμιού για Μουσουλμάνους στην Αθήνα!) και τον διαχωρισμό της Κρατικής Εκκλησίας από τον εναγκαλισμό με την εξουσία, να επιτρέπονται τέτοιες πολιτικές παρεκτροπές. Σεβασμός μόνο στους αιρετικούς και τους αλλόθρησκους κι όχι στους συμπατριώτες "παλαιοημερολογίτες";! Θλίψη τέλος αισθανόμαστε για τον δυστυχή κ. Βασιλάκη και τους ομόφρονες κατά καιρούς συναδέλφους του. Είθε να είχαν τέτοιο ζήλο για τους εκατοντάδες αιρετικούς με τους οποίους είναι ενωμένοι στα πλαίσια του αμαλγάματος του "Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών" του Σατανά. Ο δε δικαιοκρίτης Θεός θα απαντήσει στους επίβουλους πρεπόντως.

Ο ΣΕΡΒΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ 

ΤΕΛΕΣΕ  ΜΟΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

Την Κυριακή των Μυροφόρων, ο Επίσκοπος Ράσκας Αρτέμιος προέβη στην χειροτονία χωροεπισκόπου για την Σερβία μόνος του αφού βρέθηκε απομονωμένος λόγω της αντιοικουμενιστικής του γραμμής από τους υπόλοιπους Λοικοποιμένες του Οικουμενιστικού Πατριαρχείου Σερβία το οποίο- κατά τα άλλα..- ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο. Είναι δε απορίας άξιον πως οι Οικουμενιστές έβγαλαν τόση χολή για την χειροτονία παραλληλιζοντάς την με την ευλογημένη υφ' ενός χειροτονία του Αγίου Βρεσθένης Ματθαίου ενώ ότι οι αντι- οικουμενιστές ξαφνικά θυμήθηκαν ότι σε καιρό διωγμού και αδήριτης εκκλησιαστικής ανάγκης επιτρέπεται 'ένας μόνος επίσκοπος να χειροτονήσει νέο επίσκοπο ακολουθώντας τον λόγο του Θείου Παύλου ότι  "τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτείνει, τὸ δὲ πνεῦμα ζωοποιεῖ". (προς Κορινθίους β'). Επίσης ο εν λόγω επίσκοπος δεν αποδέχτηκε την καθαίρεση του υπό των Πατριαρχικών αλλά δέχεται ως σχισματικούς τους Παλαιοημερολογίτες της Ελλάδας όπως και άλλοι αντιοικουμενιστές που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να αντικρίσουν την αλήθεια για την Ημερολογιακή Καινοτομία που οδήγησε, ως πρόδρομος, στην αγκάλη της αντίχριστης Παναίρεσης του Οικουμενισμού. Τον επίσκοπο Άρτεμιο είχαν προσεγγίσει παλαιότερα και Σέρβοι προερχόμενοι από το Φλωρινικό σχίσμα, έχοντες αντικανονικώς και πραξικοπηματικώς "επίσκοπο" από ρωσική ομάδα Κατακομβιτών χωρίς να αποδεχτεί συνεργασία μαζί τους.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ ΘΗΒΑΣ

Με μοναστηριακή κατάνυξη εορτάστηκε η μνήμη του λαοφιλούς Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στην φερώνυμη γυναικεία Ιερά Μονή στο Μελισσοχώρι Θήβας. Πλήθος πιστώμν προσήλθε να τιμήσει τον Άγιο Γεώργιο και φιλοξενήθηκε από την ακμάζουσα αδελφότητα των μοναζουσών. Των πανηγυρικών ακολουθιών προηξήρχε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδεία κ.κ. Χρυσόστομος, πνευματικός προϊστάμενος της Ιεράς Μονής. Ακολουθούν φωτογραφικά στιγμιότυπα από την Ακολουθία του Εσπερινού.

Ο γλυκύς Πρωθιεράρχης της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας ενώ κηρύττει τον Θείο λόγο.

ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ- ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΤΕΚΝΟΥ ΤΗΣ 

ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

ΠΑΥΛΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ

Ὁ ἀείμνηστος π. Παῦλος ἐγενήθη εἰς τό χωρίον Ἅγ. Ἀμβρόσιος τῆς ἐπαρχίας Κυρηνείας εἰς τήν νῆσον Κύπρον ὑπό εὐσεβῶν γονέων. Ὁ πατήρ του ἦτο Ἰερεύς, ἡ δέ μήτηρ του ἐκοιμήθη ὡς μοναχή. Ἀπό νεαρᾶς ἡλικίας ἠκολούθησε τόν μοναχικόν βίον, τόν ὁποῖον ἐτίμησε διά τῶν λόγων καί τῶν ἀγώνων του, ἀλλά κυρίως ἐμπράκτως διά τῆς ἐναρέτου βιοτῆς του. Ἐμόνασε, κατά καιρούς, εἰς Κύπρον (κατ’ ἀρχάς εἰς τήν περίφημον Μονήν Σταυροβουνίου, ἀπό ὅπου ἀνεχώρησε διά τό θέμα τοῦ ἡμερολογίου), Ἱεροσόλυμα, Ἅγιον Ὄρος καί Ἑλλάδα. Ἦτο προικισμένος μέ τό τάλαντον τοῦ λόγου (γραπτοῦ καί προφορικοῦ) διά τοῦ ὁποίου ἐσαγήνευε τούς ἀκροατάς καί ἀναγνώστας του.

Ὁ π. Παῦλος ὑπῆρξε ὁ ἱδρυτής τοῦ ἀγωνιστικοῦ καί λίαν ἐποικοδομητικοῦ περιοδικοῦ «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ», τό ὁποῖον διά πρώτην φοράν ἐξέδωσε τό ἔτος 1973 ἐκ τοῦ ἐρημητηρίου «Ζωοδόχος Πηγή» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου, Ἁγίου Ὄρους, ὅπου τότε ἠσκήτευε. Ἰδιαιτέρως δι’ αὐτοῦ τοῦ Περιοδικοῦ, τό ὁποῖον ἀργότερον προσέλαβε καί τόν τίτλον «ΣΩΤΗΡΙΑ», διεκήρυξε πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν τήν ἀνάγκη ἀφοσιώσεως καί ἐμμονῆς εἰς τήν Πίστιν τῶν Πατέρων ἡμῶν, ἔξω τῆς ὁποίας, ὅπως χαρακτηριστικῶς ἐτόνιζε, σωτηρία δέν ὑπάρχει. Ἐπί 14 συναπτά ἔτη καί μέχρι τό ἔτος 1986 ἐξέδιδε καί ἐσύντασε μόνος τό προαναφερθέν περιοδικόν, τό ὁποῖον ἀπέκτησε συνδρομητάς εἰς ὅλον τόν κόσμον, ἀπό Ἀμερικῆς καί Εὐρώπης μέχρι Αὐστραλίας. Καθώς διαφαίνεται ἐκ τῶν κειμένων του εἰς αὐτό, ὑπῆρξε μέχρι τέλους ζηλωτής τῶν Πατρικῶν Παραδόσεων καί τίμιος μαχητής τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ λόγος του ὑπῆρξε δυνατός ὥσπερ δίστομος ρομφαία καί τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν κατά τῆς κακοδοξίας, τῶν αἱρέσεων καί δή τῆς παναιρέσεως τοῦ ἐκκλησιομάχου καί ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ. Δέν παρέλειπε ὠστόσο νά τονίζη εἰς τά κείμενά του καί τούς λόγους του τήν ἀνάγκη διαρκοῦς προσπαθείας πρός πνευματικήν κατάρτισιν καί βαθυτέραν βίωσιν τῶν Ἀληθειῶν τῆς Πίστεως ὑπό τῶν 'Oρθοδόξων. Εὔστοχοι καί ἰδιαιτέρως μαχητικοί ὑπέρ τοῦ δικαίου καί τῆς ἀληθείας ὑπῆρξαν οἱ σχολιασμοί του, εἰς θέματα κοινωνικοθρησκευτικοῦ καί ἐθνικοῦ περιεχομένου.

Ἠγωνίσθη, ἄνευ φιλοδοξιῶν καί ἰδιοτελείας, ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀναλισκόμενος καθ’ ἡμέραν εἰς αὐτόν τόν σκοπόν, τῆς «ὑπενθυμίσεως», ὡς ἔλεγεν, πρός πάντας ὅσων διδάσκουν οἱ προσφυῶς ὑπ’ αὐτοῦ ἀποκαλούμενοι ὁδοδεῖκται πρός Οὐρανόν Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας Πατέρες. Ὡς ἄνθρωπος ἐδοκιμάσθη δεινῶς ὑπό πολλῶν ἀσθενειῶν, ἐσχάτως δέ ὑπέμεινε μέ θαυμαστήν καρτερίαν τήν δοκιμασίαν τῆς λεγομένης «ἐπαράτου νόσου» δοξάζων τόν Θεόν καί τήν μόνην παρηγορίαν αὐτοῦ τήν ὑπερύμνητον Δέσποιναν.

Κατά καιρούς, ὑπῆρξε συνεργάτης καί ἀρθρογράφος πολλῶν ἐγκρίτων ἐφημερίδων καί περιοδικῶν. Κείμενα καί ἄρθρα τοῦ μακαριστοῦ π. Παύλου ἐδημοσιεύθησαν εἰς τά κάτωθι ἔντυπα: «Ἁγιορειτική Βιβλιοθήκη» Βόλος, «Ὅσιος Γρηγόριος», «Ἅγιος Σίμων», «Ἅγιος Ἀγαθάγγελος», «Ἅγιον Ὄρος», «Ὀρθόδοξος Τύπος», «Κῆρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων», «Ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», «Ἡ Φωνή τῶν Ἀποδήμων» Ἀθῆναι, «Ἐλευθερία», «Σημερινή», «Φιλελεύθερος», «Μάχη» Λευκωσία, «Ἑλληνισμός τῆς Ἀμερικῆς» Ν. Ὑόρκη, καί ἄλλα μικρότερα.

Ἐκτός τῆς συγγραφικῆς δραστηριότητός του ὁ ἀείμνηστος πατήρ Παῦλος διέθετε ὑμνογραφικόν τάλαντον, διά τό ὁποῖον, δυστυχῶς, δέν ὑπῆρξαν αἱ ἀνάλογοι εὐκαιρίαι διά τήν ἀξιοποίησίν του. Δεῖγμα ὠστόσο σπουδαῖον τῆς ὑμνολογικῆς του «γραφῆς» ὑπῆρξε ἡ ὑπ’ αὐτοῦ ποιηθεῖσα πλήρης ἱ. Ἀκολουθία πρός τιμήν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως, τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν Αἰγίνη. Καθώς γνωρίζομεν, συνέταξε ἐπίσης ἱ. Ἀκολουθίαν πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Ἁγιορειτῶν Πατέρων τῶν ἐπί Βέκκου μαρτυρησάντων,καθώς καί ὠδάς πρός τιμήν τῆς ὑπερλίαν ὑπ’ αὐτοῦ εὐλαβουμένης Κυρίας Θεοτόκου.

Ὑπῆρξε δεινός γνώστης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καί ἄριστος χειριστής τοῦ λόγου. Ἐξαίρετος ἀκόμη ὑπῆρξε ὡς Ἱεροκῆρυξ, ἱεροψάλτης (ἦτο γνώστης τῆς λεγομένης Βυζαντινῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς) καί ὡς ἁγιογράφος, διδάξας μάλιστα εἰς ἄλλους μοναχούς καί μοναχάς τήν ἱεράν τέχνην. Ἁγιογραφίαι του κοσμοῦν Ἱ. Ναούς καί Μονάς τῶν Ἱεροσολύμων, τάς ὁποίας ἐφιλοτέχνησε ὅταν ἠσκήτευε εἰς τήν Ἱ. Μονήν Ἁγίου Γεωργίου Χοζεβᾶ.

Ἀξίζει νά σημειωθῆ ἐνταῦθα ὅτι συνέγραψε τό σπουδαῖον βιβλίον «ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», τό ὁποῖον προεκάλεσε ζωηρόν ἐνδιαφέρον εἰς τούς θεολογικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους καί διά τοῦ ὁποίου ὁ ἀείμνηστος συγγραφεύς κατεδείκνυε καί ἀπεδείκνυε ὅτι τό νέον ἡμερολόγιον χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰσήχθη εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὅτι ὁ νεοημερολογιτισμός εἶναι εἰς τήν οὐσίαν οἰκουμενισμός. Συνέγραψε ἐπίσης ἐργασίας κατά τῶν σαθρῶν ἐπιχειρημάτων τῆς βλασφήμου καί ἁγιομάχου μοναχῆς Μαγδαληνῆς (τῆς Κοζάνης) στραφείσης κατά τοῦ νεοφανοῦς Ἁγίου Νεκταρίου, ὑπερασπισθείς σθεναρῶς μέ πατερικάς θέσεις καί ὀρθόδοξα κριτήρια τήν διαλάμπουσαν ἁγιότητα τοῦ Θαυματουργοῦ Ἁγίου τοῦ 20ουαἰῶνος.

Ὁ πατήρ Παῦλος ἔζησε, ἠγωνίσθη καί ἐκοιμήθη ὡς γνήσιος μοναχός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Παρέδωσε τό πνεῦμα του εἰς χεῖρας Θεοῦ παραμονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἰς ἡλικίαν 74 ἐτῶν καί κατόπιν πολυοδύνου ἀσθενείας ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω τήν 14.8.1994 (κατά τό ἐκκλησιαστικόν ἠμερολόγιον) ὁ ὁσιολογιώτατος μοναχός Παῦλος. Ἐτάφη εἰς τό Κοιμητήριον τῆς Ἱ. Ἀνδρώας Μονῆς Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εἰς τά Ἀθίκια Κορινθίας (ἱδρυθεῖσαν ὑπό τοῦ ὁσ. Γέροντος Μωϋσέως, μαθητοῦ τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τοῦ ἐν Χίῳ), ὅπου ἐπί σειράν ἐτῶν ἔζη ὡς ἀληθής ἀσκητής. Τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας προΐσταντο Ἀρχιερεῖς συμπαραστατούμενοι ὑπό πολλῶν Κληρικῶν, συμμετεῖχε δέ πλῆθος πιστῶν καί μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐσέβοντο καί ἐκτιμοῦσαν βαθύτατα τόν Γέροντα Παῦλον.

Ἡμεῖς, γνωρίσαντες καί ἐκτιμήσαντες τήν προσωπικότητα τοῦ ἀειμνήστου μοναχοῦ Παύλου καί ἔτι περισσότερον συνδεθέντες μετ’ αὐτοῦ χριστιανικοῖς φιλικοῖς δεσμοῖς, εὐχόμεθα ὅπως Κύριος ὁ Θεός κατατάξη τήν ψυχήν αὐτοῦ μετά δικαίων καί ὁσίων παρεχόμενος αὐτῶ τήν αἰώνιον ἀνάπαυσιν. Ἰδιαιτέρως δέ ἐπικαλούμενοι πρός τοῦτο τήν μεσιτείαν τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί δανειζόμενοι στίχον ἐκ τῆς ὑπό τοῦ πιστοῦ Αὐτῆς δούλου ποιηθείσης πρός Αὐτήν ὠδῆς λέγομεν:

«Θέαμα λαμπρότατον ὑπερβαῖνον νοῦν τῆ καλλονῆ, Ἀγγέλων χαρμονή, δόξα οὐρανῶν, Ἁγίων ἀγλάϊσμα, τό ποθητόν καί θεοειδές, βλέπειν σου πρόσωπον, ἐκεῖ δός (τῶ Παύλῳ) Παναγία μου».

(ΚΕΙΜΕΝΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ- ΣΩΤΗΡΙΑ")

  ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

FROM THE HISTORY OF CHURCH

Single-Hand Consecrations and the Irish Church

For centuries, from the time of St. Patrick until the 12th century in Ireland, the vast majority of all the Irish bishops were consecrated in single-hand consecrations [i.e., that is, during the Mass, when the consecration took place, only one bishop was present who did the laying on of hands, with prayers and anointing with Holy Chrism]. There were exceptions, of course. Strictly speaking, this practice was not in strict accord with Apostolic Canon I or Canon IV of Nicea. The Council of Arles, as well, in 314, had mentioned the three bishop rule, in fact, it recommend 7 bishops, if they could be had. In general single-hand consecrations were accepted under circumstances of persecution, or other extreme cases; of course, there was an accepted tradition of competent authorities, like Synods and Patriarchs, authorizing single-hand consecration, for example, St. Augustine of Canterbury; or, St. Patrick of Ireland, other cases, etc. Of course, it should be noted that Luciferus of Cagliari single-handedly consecrated Paulinus of Antioch, and Rome and Alexandria simply 'entered into communion' with him without a word of complaint, while they gave the cold-should to St. Meletius. It should also be noted that Paulinus of Antioch continued this by single-handedly consecrating Evagrius as his successor, which Evagrius enjoyed the communion of the Orthodox Romans (though, Blessed Theodoret regards this as a canonical violation, despite councils in Rome, Antioch, and Capua regarding it as acceptable). And, we should also point out that Siderius, a young man, was consecrated Bishop of Palaebisca and Hydrax by Bishop Philo of Cyrene, again, contrary to Apostolic Canon I and Canon IV of Nicea. Palabesca was, in fact, never a see, but had been in the territory of a Bishop Orion, who, apparently had neglected it (thus calling forth the demand by the laity for a bishop). Bishop Philo, however, felt he had no responsibility to the local metropolitan, which see was then in the hands of Arians (and thus, Philo of Cyrene refused communion with it). Of course, any consent was impossible from other bishops, as they were in hiding from the Arians. However, despite this, St. Athanasius, as testified, for example, by Synesius in the later 4th century in Epistle 67, overlooked this, and indeed, promoted Siderius to an higher office. We can multiply cases, such as that St. Sidonius Appolinaris in the 5th century, etc. 

However, we may ask, "What about the Irish circumstance?" Obviously, we have centuries of saints, made bishops in these circumstances. Ireland was, in fact, full of Bishops. At. St. Patrick's repose, there were about 350 bishops in Ireland he had consecrated. The number actually grew over the next few hundred years. In general, we know that about half the abbots of the monasteries were bishops; the other half were abbots who were presbyters but had a bishop living in their monastery. In some cases, each bishop would have one or two (or more) 'auxiliary' bishops [called sometimes choriepiscopos, which were still bishops at this time] they had consecrated by themselves. In most cases, a bishop would consecrate, single-handedly, someone as his successor. So, were all these bishops not 'canonical bishops' according to the 'strict interpretation'? Were these men, who performed great miracles, saw the Divine and Uncreated Light, conversed with Angels, etc, simply deceived for centuries? SURELY NOT! 

So, we are left with needing an answer to this question. My 'theory' as to this circumstance is that, this is simply a less than ideal practice, that, due to ages of usage, and, most importantly, to the universal consent of the entire Irish episcopate in this practice [as evidenced by the fact that they all accepted it, synods did not complain about it, as well as the fact that Irish canonical collections mention the three bishop requirement, so they knew about it, but, it apparently fell into a sort of 'abeyance' in some sense, etc], it gained a sort of 'approval' by tradition. The same Canons that censure single hand consecrations also censure the practice of translating bishops from see to see; however, despite this later practice having been widespread, especially in the last 500 years of Church history (being especially bad in the post-Byzantine Eastern Patriarchates and in post-Petrine Russia [in the Russian case, with some bishops being moved to two or three sees in a 10 year period]), this did not cause one Church to cease to be part of the Church, or uncanonical. One can argue, I suppose, that, since there was a tradition of allowing single-hand consecration due to the consent of a Synod, the general consent of all the Irish bishops by their tradition of this practice, consisted in this. Of course, like the case of the translation of bishops, this is less than an ideal practice.

To my mind, such as it is, I believe this is surely a better alternative than declaring St. Patrick and the whole Irish episcopate during this period prior to the Schism from Orthodoxy, to be outside the Church.

"The Irish and the persecution they suffered for the Holy Faith can be compared with St. Matthew the New Confessor and the GOC. During 1948, Archbishop. Matthew could not find a True Orthodox Bishop to help consecrate another bishop for the GOC". Father Nilos Eisenhut

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2015

ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΕΙΑΣ ΗΜΑΘΕΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΚΥΠΡΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΚΟΡΝΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ (ΤΣΟΥΚΑΛΙΑ)

Στην περιοχή Κόρνου Λάρνακας Κύπρου, στους πρόποδες του Σταυροβουνίου και στην θέση Τσουκαλιά, βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ο Ναός τελούσε υπό την κατοχή του νεοεκκλησιολόγου πρώην Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομου Μητρόπουλου ο οποίος είχε παρασύρει στην αίρεση και το σχίσμα του την κτίτορα του Ναού. Μετά από 12 έτη, η ιδιοκτήτρια του, αναγνωρίζοντας το λάθος της, επέστρεψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Ναός δόθηκε προς λατρεία σε κληρικούς και ορθοδόξους πιστούς της Ιεράς ημών Συνόδου. Ο Ναός μετά από τόσα έτη είχε εγκαταλειφθεί και περιήλθε σε άσχημη κατάσταση. Η κόρη της κτίτορος, κ. Ρεβέκα Ττοφάρη, ανέλαβε ιδίοις εξόδοις την ανακαίνιση του Ναού μετα πολλών κόπων και μόχθων. Το κόστος των εργασιών, όμως, είναι υψηλό και γι’ αυτό απευθύνεται σε όσους θέλουν να συνδράμουν ώστε να αποπερατωθεί το έργο.

Αριθμός Τραπέζης: Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Κύπρο, ΙΒΑΝ: CY97007062100000000024062912

Από την τέλεση της Θείας Λειτουργίας υπό του Παν/του Ιερομονάχου π. Αθανασίου Κιτσαντά 
προ μεγάλη χαρά όλων των Κύπριων ορθοδόξων αδελφών μας.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

Κατά τον παρελθόντα Ιούλιο (13/7 μνήμη Συνάξεως Αρχαγγ. Γαβριήλ) ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου κ. Χρυσόστομος τέλεσε την χειροθεσία του Ρώσου Ιερομονάχου π. Ιουβεναλίου Γκρόμωφ στην Ιερά Μονή οσίων Αγιορειτών Πατέρων Πανάκτου, παρουσία του Σεβ. Αττικής κ. Κοσμά και των Πατέρων της Μονής. Ο π. Ιουβενάλιος προέρχεται από το Σεργιανιστικό Πατριαρχείο Μόσχας και προσήλθε στην Αγία μας Εκκλησία το 2003 μετά από κατήχηση του από Ζηλωτές Αγιορείτες Πατέρες και τακτοποιήθηκε πνευματικώς υπό του αοιδίμου Πρωθιεράρχου των Γ.Ο.Χ. Μητοπολίτη Μεσσηνίας κυρό Γρηγόριο. Αργότερα, δυστυχώς, παρασύρθηκε από σκανδαλοποιό Σέρβο Μοναχό και προσχώρησε στο Σχίσμα του 1995 («Ανδρεϊκοί) όπου έγινε δεκτός ως κληρικός και υπηρέτησε σε χωριό κοντά στην Μόσχα. Όμως, η συνείδηση του πατρός Ιουβεναλίου δεν αναπαυόταν και μετά από τα γεγονότα της προσπάθειας κατεδάφισης ενοριακού Ιερού Ναού της Εκκλησίας στην Αττική και την βίαιη εκδίωξη των ομολογητριών Μοναζουσών από τον τόπο της Μετανοίας τους (την Ιερά Μονή Παναγίας Κερατέας) αναθεώρησε τα στοιχεία που είχε στην διάθεσή του για το τραγικό σχίσμα του 1995. 

Συνειδητοποίησε ότι οι ταγοί του εν λόγω σχίσματος είναι Θεομπαίχτες και ότι λιτανεύουν υποκριτικώς την Ιερά εικόνα της Αγίας Τριάδος την ίδια στιγμή που την θεωρούν αιρετική- όπως και άλλες Ιερές Εικόνες- και παρουσιάζουν μία σχιζοφρενική τακτική έναντι των Εικόνων της Αγίας Τριάδος, Αναστάσεως εκ Τάφου κλπ για να μην ερεθίσουν το ανομοιογενές ποίμνιο τους. Το Θέρος του 2014 ο Ιερομόναχος μετέβη εκ Ρωσίας στο Άγιο Όρος και επισκέφτηκε του Ζηλωτές Πατέρες για να τους εκφράσει την επιθυμία του να προσχωρήσει στην Εκκλησία του Χριστού. Εκείνοι τον παρέπεμψαν στον Άγιο Προεδρο Θηβών και στην Ιερά Σύνοδο οπότε έγινε δεκτός δια της Ομολογίας Πίστεως και του Λιβέλου κατά της Νεοεικονομαχίας, του Οικουμενισμού και παντών των αιρέσεων δεκτός- συμφώνως προς τους Ιερούς Κανόνες- ως Κανονικός Κληρικός της Εκκλησίας. 

Ο Άγιος Θηβών κ. Χρυσόστομος χειροθέτησε τον π . Ιουβενάλιο και εις Πνευματικό για την καλύτερη εξυπηρέτηση των Ορθόδοξων αδελφών μας στην Ρωσία και την διάδοση της Γνησίας Ορθοδοξίας. Ευχόμαστε καλής στερέωση στη Ορθόδοξη Ομολογία και καλούς και καρποφόρους πνευματικούς αγώνες στο νέο Κληρικό της Αγίας μας Εκκλησίας.

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΘΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ 

 ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Η εορτή του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου αποτελεί ημέρα ιδιαίτερη τιμής για τους Ορθοδόξους πιστούς της Εκκλησίας μας. Ο Πανιερώτατος Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου Άγιος Θηβών κ. Χρυσόστομος προέστη της πανηγυρικής ευχαριστιακής συνάξεως στον Καθεδρικό Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Θήβας βοηθούμενος υπό Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίων Αγιορείτων Πατέρων Πανάκτου Βοιωτίας και της Ιεράς Μονής Ευαγγελίστριας Καλαμάτας καθώς και υπό του Πανοσιολογιώτατου Ιερομονάχου π. Αυγουστίνου Βρακάτου (εφημέριος Τυρνάβου) όστις κήρυξε και το θείο λόγο προς το πλήθος των πιστών. Το πλήρωμα της Εκκλησίας ευχήθηκε εγκαρδίως «εις πόλλα έτη Δέσποτα».

ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Στο μικρό (παλαιό) Καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Γοργοϋπηκόου Λαμίας τελέστηκε Αρχιερατικό Συλλείτουργο του εορτάζοντος Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου μετά του Σεβ/του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Ιακώβου συμπαραστατούμενοι υπό των Ιερομονάχων π. Αυγουστίνου και π. Αθανασίου. Τον θείο λόγο προς του πιστούς, κατά αυτήν την ημέρα της εορτής του Θεοφόρου Αγίου Ιγνατίου, κήρυξε ο Σεβασμιότατος κ. Ιάκωβος. Έψαλε ο βυζαντινός χορός της Μονής.

ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ & ΤΥΡΝΑΒΟΥ κ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ

Στον Καθεδρικό Ι.Ν. Ευαγγελίστριας- Αγίου Γεωργίου Λάρισας τελέστηκε Αρχιερατικό Συλλείτουργο υπό του εορτάζοντος Ιεράρχη μετά των Σεβασμιότατων Μητροπολιτών Μεσσηνίας κ. Ιακώβου και Αττικής κ. Κοσμά συμπαραστατούμενοι υπό κατωτέρων Κληρικών την 11η Οκτωβρίου (Αγ. Φιλοθέου του Κόκκινου, Πατριάρχη Κων/πόλεως). Τον θείο λόγο κήρυξε κατάλληλα προς την περίσταση ο Σεβασμιότατος κ. Ιάκωβος. Το εκκλησιαστικό συμβούλιο παρέθεσε τράπεζα προς τους προσελθόντας Αρχιερείς, Πατέρες και αδελφούς.

ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ

Με σεμνότητα πανηγύρισε η ενορία των Χανίων κατά την εορτή των Οσίων 99 Πατέρων της Κρήτης.

Ο φετινός εορτασμός του πολιούχου των Θηβών Ευαγγελιστή Λουκά συνδυάστηκε με ένα εξαιρετικό γεγονός: την απόκτηση αποτμήματος του ιερού λειψάνου του Αποστόλου, κατόπιν ενεργειών του Ιερομονάχου π. Βησσαρίωνος, εφημέριου του Καθεδρικού Ι.Ν. Αγ. Ταξιαρχών Θήβας όπου και φυλάσσεται προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών.

Παρά το εργάσιμο της ημέρας, πλήθος πιστών προσέτρεξε στη ν λαμπρά πανήγυρη του Καθεδρικού Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Θήβας. Του Αρχιερατικού Συλλείτουργου προεξήρχε Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Χρυσόστομος μετά των Σεβασμιότατων Μητροπολιτών Αττικής κ. Κοσμά και Λαρίσης κ. Φιλοθέου βοηθούμενοι υπό κατωτέρων κληρικών. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε η λιτάνευση της ιεράς εικόνας των Ασωμάτων και ακολούθησε εορταστική τράπεζα.

Των εορταστικών Ακολουθιών του ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Πάτρας προεξήρχε ο Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, Σεβ/τος Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος.

Οι ευσεβείς Καλύμνιοι πανηγύρισαν την μνήμη του Αγίου Μηνά στην εορτάζουσα ενορία του Μεγαλομάρτυρος.

Κατά την Θεομητορική εορτή των Εισοδίων της Κυρίας Θεοτόκου εόρτασε η φερώνυμη Ιερά Μονή στα Γιαννιτσάνικα Καλαμάτας.

Πόλος έλξης των φιλέορτων πιστών της Αττικής αποτέλεσε, κατά την ημέρα του εορτασμού του Αγίου Νικολάου, το Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιεράρχου στην Κηφισιά.

Την ίδια ημέρα εόρτασε ο Ιερός Ναός στον Αγριλό Μεσσηνία.

Καθώς και το δεύτερο κλίτος δισυπόστατου ενοριακού Ι.Ν. στις Μοίρες Ηρακλείου Κρήτης.

Λίγες μέρες μετά την μιαρά παρουσία του Αιρεσιαρχή Οικουμενιστή Βαρθολομαίου στην Κέρκυρα για να «εορτάσει» με το παπικό ημερολόγιο τον κατ’ εξοχήν αντιπαπικό Άγιο Σπυρίδωνα (!), οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της νήσου εόρτασαν ορθοδόξως και θεαρέστως την μνήμη του Ομολογητή Αγίου στον φερώνυμο ιερό Ναό στους Ευρωπούλους Κέρκυρας. Παρέστη ο Τοποτηρητής Κέρκυρας Σεβ/τος κ. Ιγνάτιος.

Με την προσήκουσα τάξη τιμήθηκε η μνήμη του πολιούχου του Τυρνάβου Οσιομάρτυρος Γεδεών του νέου στην ενορία της Παναγίας της πόλης.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ & ΚΑΝΑΔΑ

ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΜΟΝΤΡΕΑΛ ΚΑΙ ΤΟΡΟΝΤΟ ΚΑΝΑΔΑ

Από την πανήγυρη του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου στο Μόντρεαλ.

Από ποιμαντική επίσκεψη του Σεβασμιότατου Τοποτηρητή, Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Ιακώβου στην «κατ’ οίκον εκκλησία» του Μικρού Ποιμνίου στο Τορόντο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΣΤΟΝ ΕΝΟΡΙΑΚΟ Ι.Ν. ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΓΧΙΑΛΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΑΝΔΡΩΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠΑΡΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ "ΑΓ. ΣΠΥΡΙΔΩΝ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Ιερούργησε ως και στην Θεσσαλονίκη ο ακάματος Ιερεύς,  Αιδεσιμότατος π. Νικόλαος Γουσιόπουλος.

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ κ. ΚΟΣΜΑ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ Γ.Ο.Χ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΦΕΤΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ.