Ο ΑΙΩΝΟΒΙΟΣ ΙΕΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ
ΙΕΡΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (1926)
Ξακουστή στην Οικουμένη, η χερσόνησος του Άθω, όπου για πάνω από 1.οοο χρόνια βρίσκεται η ορθόδοξη Μοναστική Πολιτεία των ανδρών Μοναχών, το Άγιο Όρος. Ιστορικά μαρτυρείται ως τόπος ασκήσεως και ερημιτισμού για αρκετούς αιώνες, πριν την ίδρυση Κοινωβιακών Μονών. Η πρώτη Ιερά Μονή ιδρύθηκε από τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη το 963 μ.Χ. Μετά την ίδρυση της Μονής αυτής (Μεγίστης Λαύρας) ακολούθησε και η ίδρυση άλλων Μονών. Σήμερα υπάρχουν 20 Μονές, ιερές Σκήτες και Κελλία σε όλη την αθωνική χερσόνησο.
Κατά την ιερά Παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος σε ταξίδι της με πλοίο, συνοδευόμενη από τον Ευαγγελιστή Ιωάννης, κατέληξε μετά από τρικυμία στον Άθω. Εντυπωσιασμένη από το φυσικό κάλλος, ζήτησε από τον Υιό της να της «χαρίσει» τον τόπο αυτό. Φωνή Κυρίου ευλόγησε την επιθυμία της και το «Περιβόλι της Παναγίας» έμελλε να αναδειχθεί προπύργιο της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες.
Από την ίδρυσή του, το Άγιο Όρος είχε την προστασία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με αυτοκρατορικά διατάγματα και χρυσόβουλα. Η τάξη αυτή έγινε σεβαστή στην μαύρη περίοδο της τουρκοκρατίας και στην ελεύθερη πια Ελλάδα.
Ο φυσικός, ιστορικός και πολιτιστικός πλούτος είναι τεράστιος αλλά ο πνευματικός είναι ανεκτίμητος. Ανά τους αιώνες ασκήτεψαν πλήθος αγίων ανδρών στον Άθω. Ψυχές βρήκαν καταφύγιο και πνευματική σωτηρία. Η Εκκλησία «πλούτισε» το Αγιολόγιο της με οσίους και οσιομάρτυρες και ο Άθως αναδείχθηκε εργαστήριο ορθοδόξου θεολογίας και απολογητικής. Δεν θα αναφερθούμε στα θαύματα, τα αγωνιστικά παλαίσματα των μοναχών, τις θαυματουργές ιερές εικόνες της Θεοτόκου, τα άγια λείψανα και κειμήλια, τις αγίες μορφές αλλά στον ομολογιακό αγώνα των Μοναχών για την υπεράσπιση της Ορθόδοξης πίστης.
Το 1274, οι μη υποταγέντες αγιορείτες Μοναχοί στην ψευδένωση της Φεράρας και στις παπικές αιρέσεις, δέχονται μαρτυρικό θάνατο υπό των λατινιστών σε διάφορες περιοχές. Τον 14ο αιώνα ησυχαστικές έριδες ξεκινούν με υπαιτιότητα του του λατινόφρονα Ιωάννη Καλαβρού. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με παρρησία διακηρύττει την ορθόδοξη θεολογία περί του «Ακτίστου Φωτός» και φωτίζει την ορθόδοξη οικουμένη. Στα μαύρα χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς, το Άγιον Όρος γίνεται καταφύγιο των κατατρεγμένων, εμψύχωση και μετάνοια των αρνησίχριστων εξισλαμισμένων. Προετοιμασία του αγίου Μαρτυρίου για την πίστη στον Χριστό και την Αγία Τριάδα. Από εκεί εξορμά ο νέος Ισαπόστολος, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και αφυπνίζει πνευματικά και πατριωτικά τους δουλωμένους Έλληνες. Στα μέσα του 17ου αιώνα οι Κολλυβάδες Πατέρες αντιστέκονται στις τότε καινοτομίες και αποτελούν αιτία πνευματικής αναγέννησης και αγιότητας στον Άθω.
Το 1920 εκδίδεται η αιρετική και οικουμενιστική «Εγκύκλιος» του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως προς τις «Απανταχού Εκκλησίες» δηλαδή τις αμετανόητες αιρετικές Παρασυναγωγές. Ακολουθεί το 1924 η εισαγωγή τα αναθεματισμένου τετράκις Νέου Παπικού Ημερολογίου (1583, 1587, 1593 και 1848) σε Ελλάδα, Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, Ρουμανία, Κύπρο. Ακολούθησε μεγάλη αναστάτωση και αντίδραση από τους ορθοδόξους που δεν έκλιναν γόνυ στην αναθεματισμένη Καινοτομία, την θύρα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
Λιγοστοί ιερείς και ιερομόναχοι της πατρίδας μας εξυπηρετούν τις δεκάδες χιλιάδες των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Το κενόν αυτό κλήθηκαν να αναπληρώσουν οι ζηλωτές αγιορείτες πατέρες. Οι Ζηλωτές Πατέρες του Άθω ίδρυσαν το 1926 τον «Ιερό Σύνδεσμο Ζηλωτών Μοναχών» εν Αγίω Όρει. Το καταστατικόν υπέγραψαν 450 Ιερομόναχοι και Μοναχοί, ενάντια στην Καινοτομία. Ο Ιερός αυτός Σύνδεσμος διαλύθηκε εκ του νόμου την επόμενη χρονιά αλλά συνέχισε να λειτουργεί ατύπως, συντονίζοντας τον αγώνα των Αγιορειτών ζηλωτών μετά της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ.
Το 1926, οι αγιορείτες Ιερομόναχοι Γεδεών Παπανικολάου και άγιος Ματθαίος Καρπαθάκης (μετέπειτα Επίσκοπος Βρεσθένης) εγκαταλείπουν το Άγιον Όρος και εγκαθίστανται στην Αττική προς εξυπηρέτηση των Γ.Ο.Χ. Κατά την παράδοση και την μαρτυρία πνευματικών τέκνων του εν Αγίοις Πατρός Ματθαίου, εμφανίστηκε στον ίδιο η Κυρία Θεοτόκος και τον ενίσχυσε να εξέλθει του Άθωνος, καθώς ο πατήρ δίσταζε.
Ο Άγιος Πατήρ Ματθαίος μετέβη από τα Ιεροσόλυμα στο Άγιο Όρος το 1886. Υποτάθηκε στον Γέροντα Νεκτάριο, στο Κελλίο των Αγίων Πάντων, στην Σκήτη της Αγίας Άννης. Την ίδια χρονιά, χειροθετήθηκε Μεγαλόσχημος μοναχός, με το όνομα «Ματθαίος». Το 1893 χειροτονήθηκε Ιερομόναχος στην Μονή Γρηγορίου και κατέστη Πνευματικός για την Μεγάλη Λαύρα και την Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Υπήρξε υπεύθυνος και για το κάθισμα της Σίμωνος Πέτρας.
Το 1910 μετέβη για εσωτερική Ιεραποστολή στην Πελοπόννησο, με έδρα το Ναύπλιο, κατά την τότε αγιορείτικη παράδοση. Το διάστημα 1911- 1912 ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους και επέστρεψε στο κελλίο της Σίμωνος Πέτρας. Εψηφίσθη το 1916 προϊστάμενος του Μετοχίου της Αναλήψεως στο Παγκράτι της Αθήνας όπου παρέμεινε μέχρι την α’ εξορία του το 1922 για έλεγχο στις κοσμικές αρχές της εποχής. Επιστρέφοντας από την εξορία σε Μονή της Σπάρτης, πάλι διώχθηκε από εχθρούς του. Το Φεβρουάριο του 1923 επιστρέφει στο αγαπημένο του Άγιο Όρος ως εξόριστος πάλι. Ασκήτευσε στο ερημικό σπήλαιο στην «Βίγλα» ανατολικά του Αγίου Όρους και στην έρημο του Αγίου Βασιλείου μέχρι να κληθεί στον Ιερό Αγώνα υπέρ της γλυκυτάτης Ορθοδοξίας.
Το επόμενο έτος (1927) δεκαεννέα Ζηλωτές Μοναχοί (από τις Μονές Βατοπεδίου και Κουτλουμουσίου) εκτοπίζονται από το Άγιο Όρος από την Αστυνομία. Το ίδιο έτος ο τότε Ιερομόναχος άγιος Ματθαίος ιδρύει στην Κερατέα την Ιερά Μονή της Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης. Άλλοι Ζηλωτές Πατέρες ιδρύουν επίσης Μονές στην Αττική.
Προς τα τέλη του 1927 , έπειτα από προτροπή του Μοναχού Αρσενίου Κοττέα, καταφθάνει στην Αθήνα η πρώτη τετραμελής αποστολή Ιερομονάχων εξ Αγίου Όρους σε ενίσχυση του Ιερού Αγώνος. Αποτελείται από τους Ζηλωτές Ιερομονάχους: Παρθένιο Σκουρλή, Ευγένιο Λεμονή, Γεράσιμο Διονυσιάτη και Αρτέμιο Νοδαράκη. Το παράδειγμα των προηγουμένων ακολουθούν το 1929 και οι Ιερομόναχοι: Ακάκιος Παππάς, Ιλαρίων Ουζουνόπουλος, Αντώνιος Κουτσονικόλας, και Αρτέμιος Ξούγγος. Εντός διετίας ιδρύθηκαν 245 παραρτήματα (ενορίες) της Κοινότητος σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. Παρά τους διωγμούς και τις αντιξοότητες τα παραρτήματα των Γ.Ο.Χ. πολλαπλασιάστηκαν και στις αρχές του 1934 ανήλθαν σε 800 ενοριακές κοινότητες.
Η εμπιστοσύνη στο ορθόδοξο φρόνημα και το ήθος των Αγιορειτών Ζηλωτών Πατέρων ήταν τόση έντονη που ο ορθόδοξος λαός απαιτεί την ανάδειξη του Αγιορείτη Ιερομονάχου Ματθαίου Καρπαθάκη σε Αρχιερέα. Αυτό συνέβη πράγματι στην συγκρότηση Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας το έτος 1935, με την χειροτονία 4 επισκόπων από τους επιστρέψαντες εκ της Καινοτομίας τρεις Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετοί Αρχιερείς της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ, Ελλάδος ήταν Αγιορείτες. Αναφέρουμε (πέραν του Αρχιεπισκόπου Ματθαίου) τους Τριμυθούντος (Κύπρου) κυρό Σπυρίδωνα (+1963), τον Βρεσθένης Ματθαίο τον Β’ (+1963), τον Λαρίσσης και Τυρνάβου κυρό Νεκτάριο (+2005), τον Θηβών και Λεβαδείας κυρό Χρυσόστομο (+2023) και τον σημερινό Ποιμενάρχη μας, Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμά. Αλλά και η πλειοψηφία των υπολοίπων Αρχιερέων της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος ανδρώθηκε στις μονές του Αγιορείτου αγίου Ματθαίου, του Αρχιεπισκόπου των Γ.Ο.Χ. Αθηνών, ο οποίος ακολουθούσε την αγιορείτικη τάξη και την μετέδωσε στα πνευματικά του τέκνα.
Ενθυμούμαστε οσιακές μορφές των Ζηλωτών Αγιορειτών Πατέρων όπως του Γέροντος καλλινίκου Ησυχαστού (+1930), του Ιερομ. Ευθυμίου Σαμοΐλη (+1986), του Ιερομ. Ξενοφώντος Ἁγιοπαυλίτη (+ 1991), του Ιερομ. Ιγνατίου Μπέτση (+1971), του π. Παύλου του Κυπρίου (+1994), του Γέροντος Κλήμεντος Κατουνακιώτη (+1997) και άλλων πατέρων.
Η μανία των Καινοτόμων Νεοημ. επισκόπων υπήρξε μεγάλη ενάντια στους Ζηλωτές Αγιορείτες Πατέρες και επιδίωκαν τον διωγμό και την εξόντωση τους με φυλακίσεις και εξορίες. Παρόλες τις διώξεις και τις συκοφαντίες, η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος ευεργετήθηκε τα μέγιστα από την προσφορά των Αγιορειτών Πατέρων προς σωτηρία αθανάτων ψυχών.
Σε όλες τις παρελθούσες δεκαετίες, οι Ζηλωτές Αγιορείτες Πατέρες συμβάλλουν από την ασκητική έρημο στα προβλήματα της Γνησίας Ορθόδοξου Εκκλησίας. Καταδικάζουν την εκκλησιολογική εκτροπή του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, γράφουν απολογητικές μελέτες κατά σύγχρονων πολέμιων ιερών εικόνων, αντιμετωπίζουν τις εκκλησιολογικές και χριστολογικές πλάνες κάποιων αποσχισθέντων Αρχιερέων. Κηρύττουν Ορθοδοξία, ταπείνωση και Ορθοπραξία με την διδασκαλία και το παράδειγμα τους.
Γνωστότερο υπήρξε το ζηλωτικό κελλί της Γεννήσεως του Χριστού των Κλημαίων, τόσο για την αρετή του Γέροντος Κλήμεντος, όσο και για την θαυματουργή, μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας. Την ιερά αυτή εικόνα αγιογράφησε ο Γέρων Χρυσόστομος (Τζάνης) Κατουνακιώτης, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας. Με την μαγιά του ιερού αυτού Κελλίου, ιδρύθηκε εκ βάθρων η Ιερά Μονή Οσίων Αγιορειτών Πατέρων στην Οινόη Βιλλίων Αττικής. Πρώτος Καθηγούμενος υπήρξε ο Μητροπολίτης Θηβών κυρός Χρυσόστομος με σημερινό διάδοχο τον Καθηγούμενο Ιερομόναχο π. Ευθύμιο Κωτούλα. Έτσι συνεχίζεται σε Άγιο Όρος και στον κόσμο η αγιορείτικη Ζηλωτική Παράδοση. Η έκδοση πνευματικών και αντιοικουμενιστικών βιβλίων, τα ερχόχειρα, οι ιερές τέχνες, η φιλοξενία, η αδιάλειπτος ευχή προσφέρουν πνευματική στήριξη στους αγωνιζομένους Χριστιανούς.
Ευχόμαστε να δίνει ο Τριαδικός Θεός να ευλογεί την Εκκλησία μας με το αθωνικό, πνευματικό λιβάνι, στηρίζοντας κλήρο και λαό σε μετάνοια, Ορθοδοξία και Ορθοπραξία. Με την σκέπη της εφόρου του Αγίου Όρους, Κυρίας Θεοτόκου Μαριάμ, των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων και τις ευχές των προαπελθόντων αθωνιτών μοναχών.
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (1934)
α) Πιστεύω, προσκυνῶ καί λατρεύω ἕνα Θεόν ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων, ἐν τρισίν προσώποις γνωριζόμενον Πατρός καί Υἱοῦ καί ῾Αγίου Πνεύματος, Τριάδα ὁμοούσιον καί ἀχώριστον, ὁμότιμον, ὁμοβασίλειον, ὁμόθρονον, ὁμοδύναμον, ἄναρχον, ἀΐδιον, ἀτελεύτητον, ἀκατάληπτον, ἀνερμήνευτον καί ἀνεξιχνίαστον.
β) ῾Ομολογῶ καί κηρύττω τήν ἄρρητον καί ἄφραστον σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἐκ τῆς ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, τήν σταύρωσιν, ταφήν καί ἀνάστασιν αὐτοῦ, διά τήν κατάργησιν τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν καί καταλλαγήν πρός τόν Θεόν, τήν ἀνάληψιν αὐτοῦ εἰς τούς οὐρανούς, καί τήν δευτέραν αὐτοῦ ἔλευσιν, ἵνα κρίνῃ ζῶντας καί νεκρούς.
γ) ᾿Αποδέχομαι ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί καρδίας, τό ῾Ιερόν Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας, ὡς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι τό συνέταξαν ἡ πρώτη καί δευτέρα ἅγιαι Οἱκουμενικαί Σύνοδοι, ἀπαρτιζόμενον ἐκ δώδεκα ἄρθρων, καί πιστεύω αὐτά ὡς τά ἑρμηνεύει ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Ορθόδοξος ᾿Ανατολική τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία ἐν πάσαις ταῖς λεπτομερείαις των.
δ) ῾Ομολογῶ καί ἀποδέχομαι τά 7 ἅγια μυστήρια τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν, ἤτοι τό βάπτισμα, τό χρῖσμα, τήν θείαν Εὐχαριστίαν, τήν Μετάνοιαν, τήν ῾Ιερωσύνην, τόν γάμον καί τό εὐχέλαιον, καί ταῦτα τιμῶ καί γεραίρω ὡς ἀπαραίτητα διά τήν ψχικήν μας σωτηρίαν, καί ὡς μεταδίδοντα ἡμῖν τήν πίστιν, τήν χάριν καί τόν ἁγιασμόν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.
ε) Παραδέχομαι καί τιμῶ τούς ἱερούς Κανόνας τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, τῶν ἁγίων 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί τῶν ἀνεγνωρισμένων Τοπικῶν, ὡς καί τούς ἱερούς Κανόνας τῶν κατά μέρος ῾Αγίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ ἱερῷ Πηδαλίῳ τῆς ᾿Εκκλησίας διαλαμβανομένων, ὡς καί τήν ἐπί ῾Ιερεμίου τοῦ Β΄, ἐν Κωνσταντινουπόλει κατά τό 1583, 1587 καί 1593 συγκληθεῖσαν μεγάλην Σύνοδον, τήν ἀναθεματίσασαν τό νέον ἡμερολόγιον καί πᾶσαν ἄλλην καινοτομίαν, καθώς καί τήν ἐν ἔτει 1848 συγκληθεῖσαν ἐπίσης μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, τήν καταδικάσασαν καί ἀναθεματίσασαν καί πάλιν πάντα νεωτερισμόν καί πᾶσαν καινοτομίαν "ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου".
στ) Παραδέχομαι καί φυλάττω ἁπρίξ πάντα τά δόγματα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας, τά ἀναφερόμενα εἰς τά πρόσωπα εἰς τήν λατρείαν τῆς ὑπερουσίου Θεότητος, καί εἰς ὅλας γενικῶς τάς ἱεράς Παραδόσεις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἐγγράφους καί ἀγράφους, ἀποστολικάς καί Πατερικάς, συμφώνως τῷ Μεγάλῳ Πατρί ἁγίῳ Βασιλείῳ λέγοντι: "Εἰ γάρ ἐπιχειρήσαιμεν τά ἄγραφα τῶν ἐθῶν, ὡς μή μεγάλην ἔχοντα τήν δύναμιν, παραιτεῖσθαι, λάθοιμεν ἄν εἰς αὐτά τά καίρια ζημιοῦντες τό Εὐαγγέλιον".
ζ) Καί τέλος πάντα ὅσα πρεσβεύει, δοξάζει, τηρεῖ καί φυλάττει ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τοῦ νῦν ἡ ᾿Ορθόδοξος τοῦ Χριστοῦ ᾿Ανατολική ᾿Εκκλησία, ἡ Πνευματική ἡμῶν Μήτηρ, παραδέχομαι, ὁμολογῶ, τηρῶ καί φυλάττω· καί μήτε κατά ἕν ἰῶτα ἤ μίαν κεραίαν δέν ἀποκλίνω αὐτῆς μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ὡς γνήσιον καί πιστόν αὐτῆς τέκνον· ἀπεναντίας δέ ἀναθεματίζω, ἀποκηρύττω καί ἀποστρέφομαι πάντα, ὅσα Αὕτη ἀναθεματίζει, ἀποκηρύττει καί ἀποστρέφεται, ὡς καί τόν νεωτερισμόν τοῦ Παπικοῦ ἑορτολογίου.
Τέλος μετά τῶν θεοπνεύστων ἁγίων Πατέρων ἠμῶν καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων ἀναφωνῶ: "Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ᾿Εκκλησιαστικήν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ ἀνάθεμα" καί "῞Απαντα τά παρά τήν ᾿Εκκλησιαστικήν παράδοσιν καί διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἀγίων καί Θεοφόρων Πατέρων καινοτομηθέντα ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα ἀνάθεμα τρίς"
῾Υπογράφομαι τέκνον γνήσιον τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Ανατολικῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας.
