ΕΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑΣ ΕΚΑΛΕΣΕΝ

«Εις ενότητα πάντας εκάλεσεν»*

Παράκληση και επιταγή του Κυρίου μας αποτελεί η ενότητα στην Εκκλησία. Πράγματι ο Χριστός, ο Οποίος γεννήθηκε ως «επί γης ειρήνη» και διατήρησε σ’ όλη την διάρκεια της επί γης παρουσίας Του την ειρήνη και την ενότητα με όλους όσους παρέμειναν συνδεδεμένοι μαζί Του, εν όψει της ολοκληρώσεως του έργου Του μεριμνά για την συνέχεια αυτού του θείου δώρου, της ενότητος, όχι μόνον ανάμεσα στους μαθητές Του αλλά και σε όλους τους πιστούς: «Ου περί τούτων δε ερωτώ (παρακαλώ) μόνον, αλλά και περί των πιστευόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ, ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι» (Ιωάν, ιζ’ 21).

Η τελεία αυτή συν-φωνία Πατρός-Υιού αποτελεί την βάση και το θεμέλιο για την ολοκληρωμένη ενότητα των πιστών εν Χριστώ αδελφών («ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν, καθώς ημείς εν εσμέν», ο.π. 23), η οποία με την σειρά της είναι η αναγκαία προϋπόθεση, για να γνωρίση και να πιστεύση στον Θεό ο κόσμος ο εν τω πονηρώ κείμενος (ο.π.). Από εμάς που γνωρίσαμε το φως το αληθινό και πιστεύσαμε σ’ Αυτό εξαρτάται εάν θα κατευθυνθούν προς το φως και επομένως θα σωθούν και οι άλλοι άνθρωποι που ζούν στο σκότος και στην σκιά του θανάτου.

Πάντως ο Χριστός μας, έμπλεως αγάπης, διατυπώνει προς τον Πατέρα Του την ύστατη επιθυμία Του, ολίγον προ του Πάθους: «θέλω όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν, ην δέδωκάς μοι» (στ. 24). Πράγματι ο Πατήρ εισήκουσε την επιθυμία του Υιού Του. Πως θα μπορούσε άλλωστε να του χαλάση χατήρι, εφ’ όσον και ο Υιός, όσο ζούσε, υπήκουσε με συνέπεια στο θέλημά Του, επισφραγίζοντας μάλιστα την ενότητά Των με την τελεία υπακοή Του μέχρι θανάτου!

Χαρακτηριστικό δείγμα της ενότητός των αποτελεί και το γεγονός ότι κατά την Ανάληψη του Υιού στους ουρανούς συνανυψώνεται στο πρόσωπο του Χριστού και η πεσμένη ανθρώπινη εικόνα, την οποία ο Υιός συγκαθίζει στα δεξιά του Πατρός. Ο άνθρωπος μάλιστα δεν εγκαταλείπεται μόνος αλλά σύμφωνα με την παράκληση και την επαγγελία του Υιού ο Θεός Πατήρ αποστέλλει τον άλλο Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο, για να συνεχίση το έργο του Υιού στον κόσμο, προ πάντων όμως για να μεριμνήση, όπως και τα άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, για την θεόσδοτη ενότητα.

Να γιατί στο Κοντάκιο της εορτής του Αγίου Πνεύματος ψάλλει ο υμνωδός: «ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν (ο Θεός), εις ενότητα πάντας εκάλεσε», διότι εν Αγίω Πνεύματι καλούμαστε όλοι σε ενότητα με τον εν Τριάδι Θεό και μεταξύ μας. Το Άγιο Πνεύμα μάλιστα κατέρχεται ως πυρ που καθαίρει πρώτα από την αμαρτία και στην συνέχεια φωτίζει και αγιάζει τον πιστό, ώστε να επιθυμεί την ενότητα με τον Θεό και συν Θεώ με τους άλλους ανθρώπους.

Εάν θέλωμε επομένως να ελέγξωμε κατά πόσον είμαστε πλήρεις Αγίου Πνεύματος και εμφορούμενοι από τις δωρεές Του, ας αναρωτηθούμε εάν έχωμε εξαγιαστή από τις χάρες Του, ώστε να περιπατούμε ως τέκνα φωτός. Εάν πράγματι είμαστε καρποί του Αγίου Πνεύματος, ειρηνικοί, πράοι, αγαθοποιοί, τότε θα σπεύδωμε να τηρούμε και την ενότητα του Πνεύματος διά του συνδέσμου της ειρήνης (Εφεσ., δ’ 4).

Την ενότητα αυτήν του Πνεύματος διετήρησαν πάντοτε με επιμέλεια όλοι οι πιστοί της Εκκλησίας, μάλιστα δε οι πάνσοφοι Πατέρες, προκειμένου να πάρουν τις σωστές αποφάσεις στις συνόδους για τα ζητήματα της πίστεως δεν στηρίζονταν αποκλειστικά στις γνώσεις των αλλά ζητούσαν πρωτίστως και «συμφώνως» τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος: «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν».

Εν τέλει, για να διακρίνη κάποιος με ασφάλεια εάν η ενότητα που διακηρύσσεται είναι του Θεού ή του κόσμου, χρειάζεται να εξετάση προσεκτικά στο όνομα ποιού διακηρύσσεται αυτή η ενότητα και σε τι αποσκοπεί. Εάν διακηρύσσεται στο όνομα του τριαδικού Θεού της αγάπης και της ενότητος, του μόνου αληθινού Θεού, και αποσκοπεί στην ένωση και συνεργασία των ανθρώπων του, τότε είναι αγιοπνευματική ενότητα. Εάν όμως η διακηρυσσόμενη ενότητα ούτε στο όνομα του Θεού κηρύσσεται ούτε στην ενότητα των ανθρώπων αποσκοπεί, τότε δεν αποτελεί ενότητα εν Πνεύματι Αγίω αλλά εν πνεύματι του κόσμου, επομένως δεν συνιστά πραγματική ενότητα, αντιθέτως αποτελεί διάσπαση και σύγχυση.

Η σύγχυση αυτή μάλιστα ομοιάζει με την προκαλούμενη από τον Θεό ασυμφωνία των ανθρώπων της Βαβέλ που ύψωσαν πύργο, για να φτάσουν στον ουρανό, χωρίς όμως να επιθυμούν να γνωρίσουν τον Θεό. Γνωρίζοντας λοιπόν Εκείνος τα πραγματικά των κίνητρα, διέλυσε τα κακόβουλα σχέδιά των, προκαλώντας προς τιμωρία των την ασυνεννοησία («αφωνία»). Έτσι διαλύει πάντοτε ο αγαθός Θεός τα αλαζονικά σχέδια όλων των επίδοξων πυργοποιών, οδηγώντας τους στο τέλος στην μεταξύ των διάσπαση και ασυμφωνία.

Όσοι, επομένως, πιστεύομε στον αληθινό Θεό, που επιθυμεί την ενότητα και όχι την διάσπαση των ανθρώπων, ας μην παρασυρώμεθα από τους ψευδοκήρυκες της ενότητας, που με τα λόγια των καλούν σε συμφωνία, με τα έργα των όμως προκαλούν ταραχή και σύγχυση. Εμείς, αντιθέτως, ας επιζητούμε την κατά Θεό ενότητα, βαδίζοντες «συμφώνως» τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, «σπουδάζοντες τηρείν εν τω συνδέσμω της ειρήνης την ενότητα του Πνεύματος» (Εφεσ., δ’ 4). Έτσι και μόνον έτσι ακολουθούμε το παράδειγμα όλων των πάσης φύσεως αγιοπνευματικών ανθρώπων, Αποστόλων, Πατέρων, μαρτύρων, κηρύκων του φωτός, προς δόξα Θεού και σωτηρία των ψυχών ημών. Γένοιτο!

* της κας Σοφίας Μπεκρή, φιλολόγου - θεολόγου

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΝ ΜΝΗΜΗΣ

Με αφορμή το φετεινό Ψυχοσάββατο προ της Αγίας Πεντηκοστής, κάνουμε την παρούσα αναφορά στους Μακαριστούς Αρχιερείς Φθιώτιδος κυρό Θεοδόσιο και Κοζάνης κυρό Τίτο που κοιμήθηκαν προ 20 ετών το 2002. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε σε μιά αγωνιστική και χιλιοσυκοφαντημένη μορφή του Ιερού Αγώνος της Εκκλησίας μας, τον αοίδιμο Πρωθιερέα π. Ευγένιο Τόμπρο, Πρωτοσύγγελο της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, ο οποίος κοιμήθηκε το 1982, προ 40 ετών. Των Αγίων Αρχιερέων Θεοδοσίου και Τίτου και του αοιδίμου Πρωθιερέως Ευγενίου αιωνία η μνήμη!

Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρός ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ (κατά κόσμο Τριαντάφυλλος Τσαλάγκας) γεννήθηκε το 1928 στην Δίβρη Λαμίας υπό ευσεβών γονέων. Το 1944 ακολούθησε την Μοναδική πολιτεία στην Ιερά Μονή Αγίας Άννης Λυγαριάς Λαμίας υπό τον Γέροντα του Αρχιμανδρίτη π. Μηνά Βρεττό, άνδρα μεγάλης πνευματικότητας. Το Νοέμβριο του 1961 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος υπό του Μητροπολίτη Πατρών Ανδρέου στην ανδρώα Μονή της Μεταμορφώσεως. Τον Φεβρουάριο του 1973 εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φθιώτιδος στην Ιερά Μονή Παναγίας Κερατέας Αττικής. Ο αείμνηστος Ιεράρχης αγαπήθηκε πολύ απο το ορθόδοξο ποίμνιο λόγω της γλυκύτητας του χαρακτήρα του και της μεγάλης πνευματικότητας του. Ίδρυσε δύο Ιερές Μονές: Της Παναγιάς Γοργουπηκόου Γοργοποταμου (γυναικεία) και και Αναλήψεως του Κυρίου Δυο Βουνών Λαμίας. Η πρώτη αναδείχθηκε Φαρος Ορθοδοξίας για την Ελλάδα ενώ η δεύτερη περιήλθε- κρίμασι οις οίδε ο Θεός- σε αντικείμενους χάριν ιδιοτελών σκοπών και φιλοδοξιών. Ο Μητροπολίτης Θεοδόσιος ήταν και Τοποτηρητής των Μητροπόλεων της Θεσσαλίας όπου διαποιμανε χιλιάδες πιστών Γνήσιων Ορθόδοξων Χριστιανών. Διακρίθηκε για τον ζήλο του υπέρ της Ορθόδοξης πίστης και αναδείχθηκε πρόμαχος της πατρώας ευσεβείας, χωρίς να δειλιάσει και να υποκύψει στα ζιζάνια των αιρετικών αλλά και στα σκάνδαλα και τις θλίψεις. Κατά των κλυδωνισμό του σκάφους της Εκκλησίας από τις αιρετικές θεωρίες περί των ιερών εικόνων αντιστάθηκε μαζί με τους άλλους Αρχιερείς της Ιεράς Συνόδου και υπέγραψε τις ιστορικές ποιμαντορικες Εγκυκλίους των ετών 1992, 1993 και 1997. Κοιμήθηκε εν Κυρίω την 14η Φεβρουαρίου του 2002 στην Ιερά Μονή Παναγιάς Γοργουπηκόου Λαμίας όπου και κηδεύτηκε υπό της Ιεράς Συνόδου και πλειάδος κληρικών, παρουσία και πλήθους πιστών.

Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης κυρός ΤΙΤΟΣ (κατά κόσμο Ταξιάρχης Βλάχος) γεννήθηκε το 1925 στο χωριό Μαυρομμάτι Θηβών από ευσεβείς γονείς. Το 1945, υπο θείου ζήλου κινούμενος, εξήλθε του κόσμου, ποθώντας τον μονήρη βιο και γι' αυτό προστίθεται στην χορεία των Πατέρων της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Κυρίου στον Κουβαρά Αττικής. Χειροτονήθηκε στις 25/3/1949 Διάκονος υπο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών αγίου Ματθαίου και στις 30/10/1954 προήχθη σε Ιερομόναχο υπο Μητροπολίτη Πατρών Ανδρέου. Ως Ιερέας εξυπηρετησε πλήθος ενοριων της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τον Φεβρουάριο του 1973 εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Σερβιων και Κοζάνης υπό του Αρχιεπισκόπου ΑΘηνών Ανδρέα στην Ιερά Μονή Παναγίας Κερατέας. Ως Επίσκοπος κοπίασε και μόχθησε επί 29 χρόνια στην επαρχία του, αγρυπνώντας, ιερουργώντας, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού, εξομολογώντας και κατηχώντας διαρκώς ως καλός ποιμήν το ποίμνιο του, χειροτωνώντας πλειάδα Διακονων και Ιερέων, μοναχών και μοναζουσών. Χρημάτισε και Έξαρχος πάσης Μακεδονίας μετά την κοίμηση του αείμνηστου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρού Δημητρίου. Ήταν ειρηνικότατος, ευσεβέστατος, αφιλάργυρος, υπομένοντας τα πάντα χάριν του ποιμνίου του. Η ζωή του ηταν, μία διαρκής μελέτη των Ιερών Γράφων, συνοδευόμενη από προσευχή. Στις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου η μόνη σκέψη και φροντίδα του  να τηρούνται επακριβώς οι θείοι και Ιεροί Κανόνες. Την 12η Δεκεμβρίου 2002 κοιμήθηκε ειρηνικά μετά απο βραχύβια ασθένεια και κηδεύτηκε την επόμενη υπό του Αγίου Προέδρου της Ιεράς Συνόδου, Μητροπολίτη Μεσσηνίας κυρού Γρηγορίου και δεκάδων Κληρικών. Προσήλθε μεγάλο πλήθος πιστών από όλη την Ελλάδα.

Ο αείμνηστος Πρωθιερεύς και πρωτοσύγκελος π. ΕΥΓΕΝΙΟΣ Τόμπρος γεννήθηκε τό 1905 στό χωριό Εὐρωποῦλοι Κερκύρας. Τίς ἐγκύκλιες σπουδές παρακολούθησε στή γενέτειρά του καί τίς γυμνασιακές στήν Κέρκυρα. Ἀπό τ ό 1932 μέχρι τό 1936 φοίτησε στήν Ἱερατική Σχολή Κορίνθου. Τόν Αὔγουστου τοῦ 1932, μετά τήν ἀποστρατευσή του, νυμφεύθηκε τήν Ἀγγελική Βραχλιώτου, μέ τήν ὁποία ἀπέκτησε 4 τέκνα. Τό ἴδιο ἔτος 1932 χειροτονήθηκε Διάκονος (2. 2. 1932) καί Πρεσβύτερος (29. 6. 1932), ἀπό τόν νεοημ. Μητροπ. Κερκύρας Ἀλέξανδρο. Ἐφημέρευσε στή γενέτειρά του μέχρι τό ἱστορικό γι’αὐτόν ἔτος 1936. Τό ἔτος αὐτό, μετά ἀπό ἔντονο προβληματισμό ἐπί τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος καί ἐνδελεχῆ μελέτη τοῦ θέματος, κατανόησε τήν σχισματική κατάσταση τῆς κρατικῆς Ἐκκλησίας, ἀποκήρυξε τόν νεοημ. Μητροπ. Κερκύρας καί προσχώρησε στήν Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Στήν ἐπιστροφή του στήν Γνησία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τόν ἀκολούθησαν ὅλοι σχεδόν οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ του, γι’ αὐτό καί διώχθηκε ἀπό τόν Μητροπ. Ἀλέξανδρο, ὁ ὁποῖος πέτυχε νά τόν ἀπομακρύνει ἀπό τήν Κέρκυρα τό 1938. Τότε ἀναγκάζεται νά ἔρθει στήν Ἀθήνα, ὅπου γνωρίζεται καί συνδέεται μέ τόν Ἐπίσκοπο Βρεσθένης Ματθαῖο Α’, ἀλλά καί μέ τόν ἕτερο Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., τόν Κυκλάδων Γερμανό. Τό 1939, μέ τήν ἀπό 22. 2. 1939 ἀπόφαση τῶν δύο Ἐπισκόπων, διορίστηκε ἐκπρόσωπός τους γιά πνευματικά ζητήματα, μαζί μέ τόν Ἁγιορείτη ἀρχιμ. Ἀκάκιο Παππᾶ. Τό ἴδιο ἔτος (1. 12. 1939), διορίστηκε ἀπό τούς δύο Ἐπισκόπους Πρωτοσύγκελλος τοῦ «ἱεροῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.».

Τό 1942, μετά τήν ἀποσκίρτησι τοῦ ἐπ. Γερμανοῦ, ἄρχισε νά συνεργάζεται στενώτατα μέ τόν ἐπ. Ματθαῖο καί τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1945 ἀνέλαβε τήν διεύθυνση τοῦ ἐπισήμου δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., τοῦ Περιοδικοῦ «Κήρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων». Τό 1948, μέ τήν ἀνασυγκρότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (μέ τήν χειροτονία Ἐπισκόπων ἀπό τόν ἐπ. Ματθαῖο), ἀνέλαβε Ἀρχιγραμματεύς Αὐτῆς. Συνολικά ὑπηρέτησε τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν θέση τοῦ Πρωτοσυγκέλλου 35 χρόνια, τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ «Κήρυκος» 29 χρόνια καί τοῦ Ἀρχιγραμματέως 26 χρόνια. Ἐφημέρευσε, μέχρι τῆς παραιτήσεώς του γιά λόγους ὑγείας, στόν ἱστορικό ναό Κοιμ. Θεοτόκου Καλλιθέας Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἦταν ὁ Μητροπολιτικός Ναός τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Στό ναό αὐτό συγκαλοῦνταν ἐκτός ἄλλων καί οἱ τακτικές ἐτήσιες Συνάξεις τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου, τῶν ὁποίων κύριος ὀργανωτικός παράγοντας ἦταν ὁ π. Εὐγένιος.

Ἀπεβίωσε πλήρης ἡμερῶν καί ἀγώνων, σέ ἡλικία 78 ἐτῶν, τήν 27. 11. 1982, μετά ἀπό σύντομη νοσηλεία στήν Γενική Κλινική Ἀθηνῶν. Κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τό σκῆνος του ἐναποτέθηκε στήν πρώτη κατακόμβη τοῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας, στό ἱστορικό Παρεκκλήσιο τοῦ ἁγ. Μηνᾶ τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας Κερατέας, ὅπου ἐκτέθηκε σέ τριήμερο προσκύνημα. Ἡ κηδεία του τελέστηκε τήν Κυριακή 29. 11. 1982 στό Καθολικό τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας, προεξάρχοντος τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἀνδρέου, συμπαραστατουμένου ὑπό τῶν Σεβ. Ἀρχιερέων Ἀττικῆς κ. Ματθαίου, Πειραιῶς κ. Νικολάου, Βρεσθένης κ. Λαζάρου καί Κοζάνης κ. Τίτου καί 20 Ἱερέων καί Διακόνων, συμμεταχόντων ἐκπροσώπων μονῶν καί ἐνοριῶν καί ἐκατοντάδων πενθούντων Χριστιανῶν. Τόν ἐπικήδειο ἐκφώνησε ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικόλαος.

Ἐνταφιάστηκε τιμητικῶς στό Κοιμητήριο τῶν Ἀρχιερέων, ὅπου καί τό Παρεκκλήσιο τοῦ ἁγ. Μοδέστου.

Ἀποτίμηση τοῦ ἔργου του.Τό ἔργο τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου καλύπτει ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τόν διέκρινε ὀξύνοια, ἰσχυρή βούληση, σταθερότητα, ζῆλος στά τῆς πίστεως, ἱεροπρέπεια καί τό χάρισμα τοῦ λόγου. Κυριολεκτικά κατανάλωσε τόν ἑαυτό του στό ἔργο τῆς Ἱεραποστολῆς καί τῆς διαφωτίσεως τῶν καλοπροαιρέτων πάνω στό θέμα τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος. Περιώδευσε τήν χώρα πολλές φορές - ἄλλοτε μόνος καί ἄλλοτε συνοδεύων Ἀρχιερεῖς, σέ καιρούς σχετικῆς εἰρήνης, ἀλλά καί διωγμῶν - καί μέ τά φλογερά κηρύγματά του συνέβαλε στήν τόνωση τῶν πιστῶν, τήν δημιουργία παραρτημάτων, τήν ἀνέγερση μονῶν καί ναῶν, κ.λ.π. Τό 1947 μετέβη μόνος στήν Κύπρο, ὅπου παρέμεινε 30 ἡμέρες, κηρύττων καί νουθετῶν τούς πιστούς. Γιά δεύτερη φορά μετέβη τό 1949, συνοδεύοντας τόν νεοχειροτονηθέντα Ἐπίσκοπο Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνα. Τήν φορά αὐτά ἔμεινε μόνον 15 ἡμέρες, ὅμως ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἔργου του ἦταν τόση καί τέτοια, ὥστε Νεοημ. Μητροπολίτης νά πεῖ χαρακτηριστικά, «εὐτυχῶς πού ἔμεινε μόνο 15 ἡμέρες»!

Ἡ προσωπικότητα τοῦ π. Εὐγενίου εἶναι συνδεδεμένη μέ ὅλα τά σημαντικά γεγονότα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Τό 1948 συνέβαλε στίς Ἐπισκοπικές χειροτονίες τοῦ Ἁγίου Πατρός Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, μέ τίς ὁποίες μεταβιβάστηκε ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἡ ὁποία πολεμήθηκε ἰδιαίτερα ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας (χειροτονία Ἐπισκόπων Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνος, Πατρῶν Ἀνδρέου, Θεσσαλονίκης Δημητρίου καί Κορινθίας Καλλίστου). Προηγουμένως εἶχε συμβάλει στά μέγιστα στή διαμόρφωση, διατύπωση καί διάδοση τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας, ἡ ὁποία πολεμήθηκε ἰδιαιτέρως ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμό, ἀλλά καί ἀπό τούς Φλωρινικούς σχισματικούς Παλαιοημερολογίτες.Τό 1949 συμμετεῖχε στήν ἀνάδειξη τοῦ Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, σέ πρῶτο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τό Νεοημερολογητικό Σχίσμα τοῦ 1924. Τό 1949 στό Συνοδικό Ἀφορισμό τῆς Μασονίας, ἐπί ἀρχιεπισκοπείας Ματθαίου Α’. Τό 1952 καί 1956 – 57 στήν ἀνασυγκρότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί τήν δημιουργία 12μελούς σώματος (χειροτονία Ἐπισκόπων Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, Θηβῶν Ἰωάννου, Τρίκκης Βησσαρίωνος, Ἀττικῆς Μελετίου καί Βρεσθένης Ματθαίου Β’ τό 1952 καί Μεσσηνίας Γρηγορίου, Κιτίου Ἐπιφανίου, Πειραιῶς Ἀνθίμου, Σαλαμίνος Θεοκλήτου καί Τήνου Ἀγαθαγγέλου τό 1956 – 57). Τό 1958 στήν ἐκλογή τοῦ Ἐπισκόπου Τήνου Ἀγαθαγγέλου σέ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, σέ διαδοχή τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου. Τό 1958 στή μεγάλη Κληρικολαϊκή Σύναξη, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν Ἱ. Μ. Παναγίας Κερατέας, ἐπί ἀρχιεπισκοπείας Ἀγαθαγγέλου. Τό 1963 στό Συνοδικό ἀφορισμό τοῦ Χιλιασμοῦ, ἐπί ἀρχιεπισκοπείας Ἀγαθαγγέλου. Τό 1964 στή Συνοδική καταδίκη τοῦ λεγομένου «Θεολογικοῦ Διαλόγου διά τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν», ἐπί ἀρχιεπισκοπείας Ἀγαθαγγέλου.

Τό 1971 στήν ἕνωση μετά τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς καί στήν ἀναγνώριση τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948. Γιά τόν σκοπό αὐτό μετέβη στίς ΗΠΑ ὡς μέλος τῆς Συνοδικῆς Ἐξαρχείας, ἀποτελουμένης ἀπό τούς Ἐπισκόπους Κορινθίας Κάλλιστο καί Κιτίου Ἐπιφάνιο καί τόν ἴδιο. Τό 1972 στήν ἐκλογή τοῦ Ἐπισκόπου Πατρῶν Ἀνδρέου σέ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, σέ διαδοχή τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀγαθαγγέλου. Τό 1973 στήν ἀνασυγκρότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί τήν ἐκ νέου δημιουργία 12μελούς σώματος (χειροτονία Ἐπισκόπων Ἀττικῆς Ματθαίου, Πειραιῶς Νικολάου, Βρεσθένης Λαζάρου, Ἀργολίδος Παχωμίου, Φθιώτιδος Θεοδοσίου, Κρήτης Εὐμενίου καί Κοζάνης Τίτου).

Συγγραφικό - ἐκδοτικό ἔργοἘξαιρετικά σημαντικό ὑπῆρξε ἐπίσης καί τό συγγραφικό - ἐκδοτικό ἔργο τοῦ π. Εὐγενίου. Ἀπό τήν στιγμή τῆς εἰσόδου του στόν Ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας (1938), μέχρι καί τήν παραίτησή του γιά λόγους ὑγείας (1974), συνέγραψε ἤ κυκλοφόρησε πολλά ἱεραποστολικά, ἀγωνιστικά, διαφωτιστικά κ. ἄ. ἔργα, τά σπουδαιότερα τῶν ὁποίων εἶναι τά ἀκόλουθα:

Περιοδικό «Κήρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων» (Διευθυντής 1945 – 1974).

Ἐγκόλπιος Ἡμεροδείκτης Ἱερᾶς Συνόδου (κατ’ ἔτος).

Προσευχητάριον (ἐπιμέλεια πολλῶν ἐκδόσεων).

«Γεννηθήτω Φῶς» (1956).

«Ἄνθη καί Κρίνα Ὀρθοδοξίας» (1960).

«Τυπικόν ἤτοι Κανονικόν τοῦ ὁσ. Ἀθανασίου τοῦ ἐν Ἄθῳ» (1960).

«Ὁ ἀντίχριστος Παπισμός» (1961).

«Πνευματικός Καθρέπτης» (1963).

«Ματθαῖος, Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος» (1963).

«Πάπας καί Ἀθηναγόρας συλλαμβάνονται ἐπ’ αὐτοφόρῳ συνωμοτοῦντες» (1963).

«ΣΟΣ ἡ Ὀρθοδοξία κινδυνεύει» (1964).

«Προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν λεγομένην Γ’ Πανορθόδοξον Διάσκεψιν τῆς Ρόδου» (1964).

«Ἡ Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως» (1965).

«Ἡ Ἱερά Μονή Εἰσοδείων τῆς Θεοτόκου» (1966).

«Ἡ Ἱερά Μονή ἁγ. Ταξιαρχῶν» (1967).

«Ἱερά περιγραφή Ἱεροσολύμων» (1966).

«Θεοβάδιστον Ὄρος Σινᾶ» (1971).

«Στόμα θανάτου, ἤτοι ὁδηγός σωτηρίας» (1971).

«Ὁ Ραββίνος Ἰσαάκ»(1972).

«Τοῦ ὁσ. Πατρός ἡμῶν Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου, Ὁμιλίαι» (1972).

«Ἡ νομική καί κανονική θέσις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας» (Πρωτ. Γ. Γκράμπε, 1972).

Συκοφαντίες - Αἴτησις συγγνώμης: Ὁ π. Εὐγένιος λόγῳ τοῦ ἔργου του πολεμήθηκε ἰδιαίτερα ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, σχισματικούς Νεοημερολογίτες καί Παλαιοημερολογίτες. Ἀπό τήν πλευρά τῶν Φλωρινικῶν κατηγορίθηκε σάν ἐγκάθετος τῶν Νεοημερολογιτῶν, μέ ἀποστολή τήν διάσπαση τῶν Γ.Ο.Χ. καί τήν μέσῳ τοῦ σχίσματος ἀποδυνάμωσή τους, θέση πού ἀποδέχθηκαν καί συντηριτικοί Νεοημ/τες (δημοσίευμα τοῦ Ἱερομ. Θεοδωρήτου στό περιοδικό «ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ», φ. Δεκ. 1980 καί ἀναδημοσίευση τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», φ. 443/6. 2. 1981, ἀλλά καί νεώτερες δημοσιεύσεις τοῦ μ. Ἀντωνίου Γεωργαντᾶ). Στίς συκοφαντίες αὐτές ὁ μακαριστός Πρωθιερεύς ἀπάντησε μέ δημόσια ὁμολογία του ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε στόν «ΚΗΡΥΚΑ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (φ. Μαρτίου 1981, σελ. 62). Ἀκόμη, ταπεινούμενος πρό τοῦ θανάτου του, ἀπέστειλε τήν 23. 3. 1981 πρός τήν Ἱερά Σύνοδο αἴτηση συγγνώμης γιά τίς παραλείψεις καί τά λάθη πού ὡς ἄνθρωπος ἔπραξε κατά τίς δεκαετίες τῆς πρός τήν Ἐκκλησία ὑπηρεσίας του, διότι «οἱ ἐχθροί τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. μή δυνάμενοι εὐθέως νά κτυπήσουν Αὐτήν, στρέφονται κατά τῶν ὑπηρετησάντων αὐτήν προσώπων, ἵνα οὔτω διασύρουν καί τήν Ἐκκλησίαν».

«Ὅσον ἀφορᾶ τό πρόσωπόν μου - ἔγραψε – θεωρῶ ὡς εὐτυχές τό γεγονός, ὅτι ταῦτα γράφονται ἐν ὅσω ἀκόμη εὑρίσκομαι ἐν ζωῆ, ὥστε νά δύναμαι, ἄπαξ διά παντός, νά διαψεύσω τήν κατ’ ἐμοῦ κατηγορίαν καί παύσουν οἱ ἐχθροί νά διασύρουν καί ἐμέ καί τήν ταπεινήν μου διακονίαν εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τήν Ὁποίαν ἐπί μίαν ὁλόκληρον τεσσαρακονταετίαν ὑπηρέτησα… Καί ἐγώ ὡς ἄνθρωπος, φέρων τήν ἀνθρωπίνην ἀδυναμίαν, διέπραξα σφάλματα κατά τήν μακράν διακονίαν μου ἐν τῆ Ἐκκλησίᾳ. Ἀλλά περί αὐτῶν ἐπικαλοῦμαι τήν συγγνώμην τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως τινά ἐκ τῶν σφαλμάτων μου ἴσως γίνουν αἰτία σκανδάλου εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἰδίᾳ εἰς τό μέλλον ὅταν δέν ὑπάρχω εἰς αὐτήν τήν ζωήν, δηλῶ, ὅτι πᾶν τό λεχθέν ἤ γραφέν ὑπ’ ἐμοῦ, ἀπάδον πρός τό πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας, ὡς τήν διετύπωσεν καί τήν ἐδίδαξεν ἡ Ἀληθής Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., τό ἀναιρῶ καί τό ἀποκηρύττω…» («Κ.Γ.Ο.», τ. 1982, σελ. 380). (Άρθρο κ. Αντωνίου Μάρκου)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ- ΚΡΙΣΕΙΣ- ΣΧΟΛΙΑ

* Αυτά που συμβαίνουν στον χώρο του "Διορθόδοξου" Οικουμενισμού και της Καινοτομίας είναι πραγματικά απίστευτα! Ο εν Φαναρίω κ. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης δέχτηκε προ λίγων ημερών σε Κοινωνία την Σχισματική Εθνικιστική "Μακεδονική Εκκλησία της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος"! Γνώριζε ότι είχαν ξεκινήσει διάλογο για επανένωση του με την "Εκκλησία" που αποσχίστηκαν: το Οικουμενιστικό Πατριαρχείο Σερβίας, ρωσικής επιρροής. Αμέσως μετά τους αναγώρισε και συλλειτούργησε ο "πατριάρχης" της Σερβίας αναγνωριζόντας τους ως "Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος"! Ο "Σκοπίων" κ. Στέφανος προσέτρεχε στον Πάπα της Ρώμης για βοήθεια στην απομώνωση του. Οι Οικουμενιστές δεν έχουν κανένα δογματικό και ομολογιακό πρόβλημα, ούτε πρόβλημα ιστορικής διαστρέβλωσης. Αιρετικοί, Αλλόθρησκοι, Σατανολάτρες και Σχισματικοί άνευ ομολογιακού λόγου είναι καλοδεχούμενοι! Η διωκτική τους μανία εξαντλείται στους Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς που δεν προσκυνούν το είδωλο του Οικουμενισμού και της Νέας Τάξης Πραγμάτων!

* Κινεί γη και ουρανός ο Αρχηγέτης του Οικουμενισμού κ. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης να εκδιώξει τους Πατέρες της Μονής Εσφιγμένου διότι ο αντιοικουμενιστικός τους αγώνας είναι κάρφος στον οφθαλμό του. Σε συνεργασία με τον εγκάθετο ψευδοηγούμενο του, οργανώνει όργιο προπαγάνδας για να τους σπιλώσει και να τους εκδιώξει. Στα πλαίσια αυτών των σκοπών κινείται και η πρόσφατη επίσκεψη στο Άγιον Όρος του κ. Βαρθολομαίου όπου μοίρασε απειλές και εκφοβισμός στους αντιστεκόμενος στην Παναίρεσή του. Πώς να φέρεις τον Πάπα και όλους τους αιρετικούς όταν αντιστέκονται οι "ξεροκέφαλοι" Ζηλωτές; 

* Με παπικούς έκανε επιτάφιο ο "Αμερικής" κ. Ελπιδοφόρος για να προετοιμάζει τους λαϊκούς στην πλήρη έκπτωση και εξαχρείωση από την ορθόδοξη πίστη. Ο κ. Ελπιδοφόρος φέρεται σαν πολύ πιθανός διάδοχος του Βαρθολομαίου. Παρόμοια στην τελετή του Χρίσματος της παπικής "εκκλησίας" Βοστώνης παρέστη ο "Μητροπολίτης" της ίδιας δικαιοδοσίας κ. Μεθόδιος την φετινή Μεγάλη Πέμπτη.

* Κοινό Μήνυμα όλων των Αιρετικών "χριστιανών" (Καινοτόμων, Μονοφυσιτών και Παπικών) της Τουρκίας εκδόθηκε με πρωτοστάτη τον κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη. Αναφερόμενοι στην επιθυμία τους για Κοινό Πάσχα (το ημερολόγιο το πέτυχαν εδώ κι έναν αιώνα) και με αναφορά... στον Αλλάχ (!) υπογράφουν οι "Βαρθολομαίος Α ́. Οικουμενικός, Πατρίκιος των Αρμένιων, Μητροπολίτης Φιλουξίνος Γιουσούφ Çetin Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνης Σουριανή Πνευματικός Επικεφαλής της Ορθόδοξης Κοινότητας και Επισκοπος Massimiliano Palinuro Κωνσταντινούπολη Εκπρόσωπος Λατινικής Καθολικής Εκκλησίας".

Στις 15 Μαΐου (Ν.Η.) ολοκληρώθηκε η προσυνέλευση του "Παγκόσμιου Συμβουλίου (Αιρετικών) Εκκλησιών" στο Παραλίμνι Κύπρου. Ξεχωριστό ρόλο είχε ο μέχρι πρότινος Ρώσος "μητροπολίτης" Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων (νυν "Βουδαπέστης"). Δυστυχώς το "Πατριαρχείο Μόσχας", αν και παραμένει στο Πάτριο Εορτολόγιο, συναγωνίζεται το Φανάρι στην Οικουμενιστική κατηφόρα. ιδιαίτερα σε σχέση με τους Παπικούς.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

  

Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία Αθηνών: 

Δελτίο Τύπου ενάντια στον ομόφυλο «γάμο»

Αθήνα, 30 Μαΐου 2022

Τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία των Αθηνών, λαμβάνοντας υπόψιν την πρόθεση της Κυβέρνησης να κατοχυρώσει νομοθετικά τον πολιτικό «γάμο» ατόμων που ανήκουν στο ίδιο βιολογικό φύλο, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, δηλώνουν απερίφραστα την αντίθεσή τους στη νομοθετική αυτή κίνηση.

Ο πολιτικός «γάμος» ατόμων που ανήκουν στο ίδιο βιολογικό φύλο είναι το τελευταίο από μια σειρά μέτρων, με τα οποία η Ελληνική πολιτεία στηρίζει τις ιδιαίτερες σεξουαλικές επιλογές και όχι το συμφέρον της οικογένειας και της κοινωνίας. Προηγήθηκαν το σύμφωνο ομόφυλης συμβίωσης, η επιβολή της συμπεριληπτικής σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και το «αναπαραγωγικό» νομοσχέδιο, που απελευθερώνει τη λήψη και χρήση γενετικού υλικού. Όλα αυτά αποτελούν ευνοϊκές ρυθμίσεις για ομάδες, που ενώ συνάπτουν στείρες ομόφυλες ενώσεις, επιθυμούν να  χαρακτηρίζονται «σύζυγοι» και «γονείς».

Η ομόφυλη σύζευξη δεν μπορεί να θεωρηθεί «γάμος» από την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς δεν υφίσταται βιολογική και πνευματική συμπληρωματικότητα των «συζύγων». Τέτοιου είδους ένωση προσβάλλει τη δυαδικότητα του φύλου, παραβιάζει την ανθρώπινη φύση και είναι έξω από τη χριστιανική προοπτική του γάμου.

Η αντίθεσή μας εκφράζεται απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή νομιμοποίησης της ομόφυλης σχέσης, καθώς εξ αυτής απορρέουν δικαιώματα που δεν είναι προς το συμφέρον της οικογένειας και της κοινωνίας μας.

Επισημαίνεται ότι ο άνθρωπος είτε πιστεύει είτε δεν πιστεύει αποτελεί θείο δημιούργημα και οφείλει να σέβεται τους διαχρονικούς ρυθμιστικούς ανθρώπινους κανόνες, οι οποίοι τονίζουν ότι όπου ελλείπουν οι βιολογικές προϋποθέσεις της ένωσης, αποκλείεται η απόκτηση ιδίων τέκνων.

Για τη δημιουργία τέτοιων μορφών «οικογένειας» ενεργοποιούνται μέθοδοι που εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο, όπως η εφαρμογή της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η χρήση «ξένου» γενετικού υλικού, η παρένθετη μητρότητα, τεχνικές που οδηγούν στη γέννηση παιδιών στερημένων πολλαπλά από μητέρα ή πατέρα, με ό, τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Η νομιμοποίηση της ομόφυλης σύζευξης δημιουργεί συνειδησιακές συγκρούσεις στην κοινωνία, καθώς αναγκάζει σε συνεργασία και όσους διαφωνούν με αυτή, για να μη  χαρακτηρισθούν ως άτομα μίσους.

Τέλος, η απόφαση της πολιτείας βοηθά στην κοινωνική αποδοχή του ομοφυλοφιλικού τρόπου ζωής και δίνει την  εντύπωση πως η ομόφυλη συζυγία και γονεϊκότητα είναι ισότιμη με την ετερόφυλη, ότι τα παιδιά ανατρέφονται εξίσου καλά χωρίς μητέρα, πατέρα, βιολογικούς  συγγενείς και μακριά από θρησκευτικές αρχές.

Είναι απορίας άξιο, γιατί η  Κυβέρνηση κόπτεται  για τα δικαιώματα μιας μικρής κοινωνικής μειοψηφίας, ενώ  μέχρι τώρα δεν έχει υλοποιήσει  οργανωμένη δέσμη ενεργειών για να εμπνεύσει στην κοινωνία και ειδικότερα προς τους νέους την αξία της πατροπαράδοτης Οικογένειας, και της Πολυτεκνίας, η παρακμή των οποίων, εκτός των άλλων προβλημάτων, συμπαρασύρει την Χώρα στον δεινό δημογραφικό κατήφορο, τη στιγμή που σε άλλες Χώρες έχει σημάνει δημογραφικός συναγερμός!  

Για όλους τους παραπάνω λόγους, τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία των Αθηνών, εκφράζουμε την κατηγορηματική αντίθεσή μας, αφενός, στο χαρακτηρισμό, από την Πολιτεία, της ομόφυλης ένωσης ως «γάμου» και, αφετέρου, στη νομική της κατοχύρωση. Πρόκειται για μια  ρύθμιση που γίνεται για να δικαιωθούν προσωπικές σεξουαλικές επιλογές, και να παραχωρηθούν δικαιώματα που θα αποβούν εις βάρος της οικογένειας, των παιδιών και της κοινωνίας της Πατρίδας μας.

Τέλος, παρακαλούμε, τη σεπτή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος να τοποθετηθεί επί του σοβαρού αυτού θέματος, προς ωφέλεια της Ορθόδοξης οικογένειας και του συνεχώς συρρικνούμενου δημογραφικώς Έθνους μας.

Τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία των Αθηνών:

Αδελφότης Ορθοδόξου Ιεραποστολής «Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ», Ενωμένη Ρωμηοσύνη (Ε.ΡΩ.), Ένωση Επιστημόνων Γυναικών, Εστία Πατερικών Μελετών, Μητέρες Επιστήμονες Πολύτεκνες, Μουσική Συντροφιά, Πανελλήνια Ένωση Γυναικών, Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (Π.Ε.Θ.), Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων (Π.Ε.ΦΙ.Π.), Πανελλήνιος Ένωσις Γονέων «Ἡ Χριστιανική Αγωγή» (ΓΕΧΑ), Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.), Σύλλογος «Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης», Σύλλογος Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως «Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ», Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (Σ.Φ.Ε.Β.Α.)

ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΜΕ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΟΥ

ΚΑΙ Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΩΝ 10 ΕΤΩΝ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗΣ ΕΞΟΔΟΥ

ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΩΝ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ

Μέσα στην Αναστάσιμη λαμπρότητα, τιμήθηκε δεόντως η μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ματθαίου, του από Βρεσθένης, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, του Ομολογητού  και Μυροβλύτου. Στον φάρο της Ορθοδοξίας στην Χαλκίδα, όπου ενασκούνται οι πνευματικές του θυγατέρες, οι μοναχές της Ιεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας υπό την Οσιωτάτη Καθηγουμένη Βενερία. Προσήλθαν πολλοί πιστοί να τιμήσουν τον Άγιο και να προσκυνήσουν τα ιερά Λείψανά του, παρά το εργάσιμο της ημέρας. Στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, της ομωνύμου Μονής στα Μύτικα, τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία υπό των Παν/των Ιερομονάχων π. Αυγουστίνου Βρακάτου, π. Ευθυμίου Κωτούλα, π. Βησσαρίωνος Βάλλιου και π. Χρυσοστόμου Βαλτά, βοηθούμενοι υπό του Ιεροδιακόνου π. Αθανασίου. Έψαλε ο καλλικέλαδος χορός των Μοναζουσών. Τα Μοναχικά τάγματα τίμησαν δεόντως με την συμπροσευχητική τους παρουσία και συμμετοχή στο αναλόγιο της Μονής. Πέραν των Πατέρων της Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Οινόης, προσήλθαν Μοναχές υπό τη Γερόντισσα Μαριάμ της Μονής Γοργοϋπηκόου Λαμίας, Αγίου Γεωργίου Μελισσοχωρίου Θήβας υπό τη Γερόντισσα Ευφροσύνη και αντιπροσωπεία της Μονής Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας της Γερόντισσας Ειρήνης. Τον θείο λόγο κήρυξε καταλλήλως ο Πανοσιολογιότατος Ιερομόναχος π. Αυγουστίνος. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, Κλήρος, Μοναχικά Τάγματα και ορθόδοξος λαός λιτάνευσαν την ιερά Κάρα του Αγίου Ματθαίου, μέρος των ιερών Λειψάνων και των αμφίων του μετά της ιεράς εικόνος του. Η μαρτυρική Αδελφότητα της Μονής υπό την Γερόντισσα Βενερία φιλοξένησε άπαντες τους προσκυνητές. Η φετινή πανήγυρη είναι ιδιαίτερα φορτισμένη διότι συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την Μαρτυρική έξοδο της επί 17 χρόνια διωκόμενης και κακοποιούμενης αδελφότητας της Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας, την οποία ίδρυσε ο Άγιος Πατήρ Μαθαίος. Πιστές στις Παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων, όπως και του Αγίου Ματθαίου, άφησαν το οίκημα για να παραμείνουν ενωμένες με τον ένοικο, έστω και στην αυτοεξορία.

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΞΟΔΟΣΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ by ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ on Scribd

ΦΩΝΗ ΠΟΝΟΥ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΑΣ by ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ on Scribd

"Ιησού Γλυκήτατε", ύμνος στο Νυμφίο Χριστό προ της εκδίωξης της Ορθόδοξης Αδελφότητας

Το Μοναστήρι της Παναγίας Πευκοβουνογιάτρισσας το 1967

Ο πρώτος Ναός - Κατακόμβη του Αγίου Μηνά στην Μονή Κακής Θαλάσσης

Το γραφικό Παρεκκλήσιον της Αγίας Τριάδος

Θέα από το Μοναστήρι προς τη Κακή Θάλασσα

«Καί ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες· ἕως πότε, ὀ δεσπότης ὁ ἅγιος καί ὁ ἀληθινός, οὐ κρίνεις καί ἐκδικεῖς τό αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπί τῆς γῆς;» (Αποκάλυψη Ιωάννου)

«Ἔχουσιν οὗτοι τούς οἴκους, ἡμεῖς τόν ἔνοικον»... ~ Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΝΕΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

 ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ 

ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ ΘΗΒΑΣ

Την εφετινή Κυριακή του Τυφλού, πανηγυρίσε το νεόδμητο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Μελισσοχωρίου υπό την Οσιωτάτη Γερόντισσα Ευφροσύνη. Την κύρια ημέρα δεν τελέστηκε η πανήγυρις λόγω ασθενείας μοναζουσών. Συλλειτούργησαν οι Παν/τοι Ιερομόναχοι π. Βησσαρίων Βάλλιος και π. Χρυσόστομος Βαλτάς (αδελφοί της Ιεράς Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Οινόης) βοηθούμενοι υπό του Ιεροδιακόνου π. Χριστοφόρου (της Μονής Παναγουλάκη). Προσήλθε πλήθος προσκυνητών από τη Βοιωτία και άλλες περιοχές. Στην πνευματική χαρά της πανηγύρεως προσέδωσε η συμπροσευχητική προσέλευση Μοναζουσών της Ιεράς Μονής Παναγίας Γοργοϋπηκόου Λαμίας υπό την Γερόντισσα Μαριάμ. Η αναστάσιμη πανήγυρη προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου έκλεισε με την λιτανεία της Ιεράς Εικόνας και την παράθεση τράπεζας επιγείων αγαθών. Το νέο Καθολικό κτίστηκε με τις ευλογίες του οικείου Ποιμενάρχου, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Χρυσοστόμου και είθε να τον αξιώσει ο Θεός σύντομα να τελέσει τα ιερά εγκαίνια προς χαρά της αδελφότητας και του πληρώματος της τοπικής Εκκλησίας.

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ

 

Την 30η του μηνός Απριλίου (Εκκλ. ημ), μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ιακώβου του Ζεβεδαίου, αδελφού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εόρτασε τα ονομαστήριά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεσσηνίας κ.κ. Ιάκωβος εις την Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Καλαμάτας.

Αφ' εσπέρας εψάλη ο εόρτιος Εσπερινός, ενώ το πρωί της κυριωνύμου ημέρας ετελέσθη ο εόρτιος Όρθρος μετ' αρτοκλασίας και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, στην οποία προεξήρχεν ο άγων τα ονομαστήρια, βοηθούμενος υπό των Παν/των Ιερομονάχων π. Αθανασίου Κιτσαντά, π. Αυγουστίνου Βρακάτου εξ Αττικής, π. Βησσαρίωνος Βάλλιου και π. Χρυσοστόμου Βάλτα (της Ιεράς Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Οινόης) και του Ιεροδιακόνου π. Χριστοφόρου

Προσήλθαν συμπροσευχητικά πιστοί εκ διαφόρων περιοχών για να τιμήσουν τον εορτάζοντα Αρχιερέα. Ο Σεβασμιώτατος κ. Ιάκωβος ευχαρίστησε τους προσελθόντας πιστούς ενώ ο χορός των Ιεροψαλτών έψαλλε το «Πολυχρόνιον» του τιμωμένου Αρχιερέως. Η Αδελφότης της Ιεράς Μονής παρέθεσε πλουσιοπάροχη τράπεζα σε άπαντες τους κληρικούς, μοναχούς και λαΐκούς.

Η διεύθυνση της Ιστοσελίδας μας εύχεται άνωθεν φώτιση και στήριξη ώστε με πνεύμα αγάπης και σύνεσης να εργάζεται το καλό και την πρόοδο της Εκκλησίας.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, οι Πατέρες που προσήλθαν από την Αττική ξεναγήθηκαν σε Προσκυνήματα της Ιεράς Μητροπόλεως όπως στην γραφική Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Κάστρο της Κορώνης, απ' όπου είναι και οι φωτογραφίες. Την ξενάγηση στις ιστορικές Μονές ανέλαβε ο π. Αθανάσιος της Ιεράς Σκήτης Παναγουλάκη.

ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ

 

Την Τρίτη του Πάσχα που η Εκκλησίας μας εορτάζει τα θαυμάσια της Υπεραγίας Θεοτόκου εόρτασε ο περικαλλής Ιερός Ναός της της Παναγίας Πορταΐτισσας στο Ρίο Πατρών.

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τιμήθηκε ο λαοφιλής Άγιος Γεώργιος σε πολλούς Ναούς της Εκκλησίας μας. Στην Μεγαλόπολη Αρκαδίας πανηγύρισε ο Ναός του Μεγαλομάρτυρος, χοροστατούντος του Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Ιακώβου και του Παν/του Ιερομονάχου π. Αθανασίου.

Την επομένη ο π. Ιάκωβος εόρτασε στον Ιερό Ναό του Τροπαιοφόρου Αγίου στον Αλμυρό Μεσσηνίας.

Ενώ την Κυριακή στον Ιερό Ναό του Μυροβλύτου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στο Πεταλίδι Μεσσηνίας.

 

Την ίδια ημέρα εόρτασε ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στον Αλμυρό Μαγνησίας. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Χρυσόστομος με την παρουσία αρκετών πιστών.

ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΗΒΩΝ & ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

Καθεδρικός Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών Θήβας

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ (34)

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ by ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ on Scribd

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

 «Ὤ, καλὴ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ!»

Η πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου, η και Αντίπασχα ονομαζομένη, είναι αφιερωμένη στον μαθητή του Χριστού Θωμά, ο οποίος γίνεται πια το «μέσον» διά της απιστίας του, προκειμένου να καταστεί βέβαιο το γεγονός της νίκης κατά του θανάτου. «Ἀπιστία πίστιν βεβαίαν ἐγέννησε», κατά τον υμνογράφο. Και τούτο γιατί η απιστία αυτή «προκαλεί» τον Κύριον να του φανερώσει πιο έντονα τα σημάδια της παρουσίας Του και να τον οδηγήσει στη σωτήρια ομολογία: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».

1. Η απιστία του Θωμά έτσι γίνεται καλή απιστία. Όσο παράδοξα κι αν ηχεί τούτο, η πραγματικότητα είναι αυτή: υπάρχει καλή, αλλά και κακή απιστία. Καλή απιστία είναι αυτή που σε πρώτη φάση εγκλωβίζει τον άνθρωπο στην αμφισβήτηση και την άρνηση, θέτοντάς του ως προτεραιότητα την πίστη στη λογική και τις αισθήσεις. «Ἐάν μὴ ἴδω, οὐ μὴ πιστεύσω». Είναι ο σκεπτικισμός που συναντάμε πολλές φορές μέσα στις ευαγγελικές διηγήσεις, σαν την περίπτωση για παράδειγμα του Ναθαναήλ, όταν καλείται να γνωρίσει τον Μεσσία από τον φίλο του Φίλιππο – «ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;» – ή σαν την περίπτωση του τραγικού πατέρα που προσφεύγει μεν στον Ιησού για να θεραπεύσει το παιδί του, αλλά γεμάτος ερωτηματικά και αμφισβήτηση: «Ἀλλ᾽ εἲ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν᾽. Κι ο Κύριος την αμφισβήτηση και τον σκεπτικισμό αυτόν δεν τα απορρίπτει. Τα παίρνει ως τα πρώτα εναύσματα της πίστεως, που θα οδηγήσουν στη στέρεα και βεβαία πίστη. Διότι βλέπει ότι η απιστία αυτή πηγάζει από μια καρδιά που πάσχει και αγωνιά.

Έτσι το γνώρισμα της καλής απιστίας φαίνεται να είναι αυτό: η οδυνωμένη καρδιά του ανθρώπου, που παλεύει μεταξύ της πίστεως και της απιστίας. «Πιστεύω, Κύριε,» -για να θυμηθούμε και πάλι το προαναφερθέντα πατέρα- «βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ»... Είναι η παρόμοια κατάσταση που περνάει κάθε άνθρωπος, μέχρις ότου στερεωθεί στην πίστη του στον Χριστό, γεγονός που σημαίνει ότι η φάση αυτή της απιστίας δεν θεωρείται ως κάτι αρνητικό και παράδοξο, αλλά φυσιολογικό σκαλοπάτι στην πορεία της πνευματικής ωριμάνσεως του ανθρώπου.

2. Πότε η απιστία θεωρείται κακή; Όταν δεν θεωρείται καρπός εσωτερικής πάλης, αλλά αφορμή για να οριστικοποιηθεί η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Χριστό, κάτι που προφανώς έχει ήδη αποφασιστεί από αυτόν. Με άλλα λόγια, όταν ο άνθρωπος έχει αποφασίσει να δουλεύει στα πάθη του, όταν η προτεραιότητά του είναι η εμπαθής προσκόλλησή του στον κόσμο τούτο, είτε ως φιληδονία είτε ως φιλοδοξία και φιλαργυρία, όταν με άλλα λόγια την πρώτη θέση την καταλαμβάνει ο εαυτός του, τότε την απιστία την χρησιμοποιεί ως αφορμή για να δικαιώσει τις επιλογές του. Στην περίπτωση αυτή δεν βοηθείται από τη χάρη του Θεού κατά τρόπο θετικό, ή μάλλον βοηθείται, αλλά με τρόπο που παραπέμπει στο «φοβερὸν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος». Η περίπτωση του προδότη μαθητή του Χριστού Ιούδα, που και αυτός πέρασε από το καμίνι της απιστίας, είναι, νομίζουμε, εν προκειμένω ενδεικτική.

3. Ποιο φαίνεται να είναι το αποφασιστικό σημείο του περάσματος από την απιστία στην πίστη; Η ύπαρξη ενός έστω ελάχιστου ποσοστού ταπείνωσης, δηλαδή η αμφισβήτηση του απόλυτου των επιλογών του ίδιου του ανθρώπου, που τον κάνει να εμπιστευτεί την κοινή εμπειρία των άλλων και που τον οδηγεί στην Εκκλησία. Ο Θωμάς κατορθώνει να απεγκλωβιστεί από την απιστία του, μόλις αποφασίζει να βγει από το «καβούκι» του. Η ταπείνωση που επιδεικνύει, ως στροφή προς τους άλλους και όχι τον εαυτό του, είναι το ρίσκο που αναλαμβάνει για να μπει στο χώρο της έκπληξης: της εμπειρίας του αναστημένου Χριστού. Ο Κύριος βλέπουμε ότι εκεί του φανερώνεται: στη σύναξη των μαθητών, στην Εκκλησία, και όχι στο θολό σύννεφο των λογισμών της μοναξιάς του. Και τον καλεί μ’ έναν απόλυτα προσωπικό τρόπο, που διαλύει τις αμφιβολίες του: «φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Η συγκλονιστική αυτή εμπειρία του Θωμά τον οδηγεί πια στη φυσιολογική στάση των πιστών μαθητών: στην προσκύνηση του Χριστού και στην ομολογία της πίστεως: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».

4. Έτσι η πίστη στην Ανάσταση του Κυρίου διαπιστώνεται ότι είναι γεγονός βιούμενο στην Εκκλησία και μόνον εκεί. Μόνον ο εν τη Εκκλησία ζων και μάλιστα αυτός που αγωνίζεται να βαδίζει την οδό του Κυρίου, δηλαδή να τηρεί τις άγιες εντολές Του, μπορεί και να βλέπει και να νιώθει την αναστημένη παρουσία Εκείνου. «Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας. Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες και πιστεύσαντες». Πέραν του γεγονότος με τον Θωμά, ο Κύριος το είχε προείπει στους μαθητές Του, στην εκτεταμένη διδασκαλία Του στα πλαίσια του Μυστικού Δείπνου: μετά τη Σταυρική Του θυσία θα είναι ορατός και θα Τον αισθάνονται μόνον οι μαθητές Του. Στην ένσταση του Ιούδα, όχι του Ισκαριώτη, «Κύριε, καὶ τί γέγονεν ὅτι ἡμῖν μέλλεις ἐμφανίζειν Σεαυτὸν καὶ οὐχὶ τῷ κόσμῳ;», στην ένσταση δηλαδή της κοσμικής λογικής που απαιτεί μιαν εξωτερική επιβολή και νίκη κατά των εχθρών της πίστεως, ο Κύριος είναι απόλυτος και σαφής: Μόνον όποιος τηρεί τις εντολές Του, συνεπώς οι πιστοί μαθητές Του, θα Τον ζουν και θα Τον βλέπουν. «Ἐὰν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾽ αὐτῷ ποιήσομεν».

Κι είναι τούτο και η μόνιμη απάντηση, πέραν των όσων είπαμε, για το πως βεβαιώνεται κανείς στην πίστη του Χριστού: μόνον διά της αγάπης στον συνάνθρωπο. «Πίστις δι᾽ ἀγάπης ἐνεργουμένη», που σημειώνει ο απ. Παύλος. Με άλλα λόγια, όταν η αμφιβολία και η απιστία αρχίζουν να με ταλαιπωρούν, η απάντηση είναι να θερμαίνω την καρδιά μου εντονότερα για τον κάθε πλησίον μου και μάλιστα τον θεωρούμενο εχθρό μου. Την ώρα που θα παλεύω ν’ αγαπώ εκείνον με τον οποίο φαίνεται να έχω πρόβλημα, την ώρα ακριβώς αυτή θα νιώθω και τη χάρη του αναστημένου Χριστού να εισρέει στην καρδιά μου. Είναι μια εμπειρία της Αναστάσεως που βεβαίως, είναι αυτονόητο, πρέπει κανείς να πειραματιστεί στον ίδιο του τον εαυτό για να τη νιώσει.

Γεώργιος Δορμπαράκης, Του Πάθους και της Ανάστασης, 1η έκδ., Αθήνα, Αρχονταρίκι, 2014.