Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΣΧΙΛΙΕΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ

«ουκ αρνησόμεθα σε φίλη Ορθοδοξίαν…»

Υπό Επίκουρου Καθηγητή Οφθαλμολογίας Πανεπιστημίου Harvard κ. Γεωργίου Βάββα

[Ομιλία εκφωνηθείσα κατά τη Συνοδική Εκδήλωση στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Γ.Ο.Χ. Αθηνών για τον επίσημο εορτασμό της εφετινής Κυριακής της Ορθοδοξίας. Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε δύο τμήματα στα τεύχη 44 & 45 της «Θηβαϊκής Φωνής» της Εκκλησίας Γνησίων Ορθοδόξων.]

Σεβασμιώτατε Άγιε Επίσκοπε Θηβών και Λεβαδείας
και Πρόεδρε της Ιεράς Συνόδου κ.κ. Χρυσόστομε,
Άγιοι Αρχιερείς,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
οσιώτατοι Μοναχοί και Μοναχαί,
ευσεβείς Ιεροψάλται,
τω όντι, λαέ του Θεού Περιούσιε,

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας παρακινεί προς μάθηση του καλού, παραγγέλλοντας μας «ερευνάτε τας γραφάς, ότι εν αυταίς ευρήσεται ζωήν αιώνιον». Σε αυτές τις γραφές και στο Συνοδικό της Αγίας Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου, υπέρ της Ορθοδοξία, που διαβάσαμε σήμερα, διδασκόμεθα ότι είναι πρέπον και σωστό και να μαθαίνουμε και να ομιλούμε περί των ιστορικών γεγονότων των πανηγύρεων. Τοιουτοτρόπως, τιμούμε αυτούς που αγωνίστηκαν, με ενάρετον –θειά χάριτι- διαγωγή, υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως, και εδόξασαν το ενανθρωπήσαντα Υιόν και Λόγον του Θεού.

Μέσα στις Αγίες Γραφές και στο ως άνω Συνοδικό και στον Άγιο Δαμασκηνό τον Στουδίτη βλέπουμε να ονομάζουν τις μεγάλες πανηγύρεις και εορτές «Εγκαίνια της Εκκλησίας». Εγκαίνια που πρέπει να τιμούμε και να δίδουμε ευχαριστία στο Θεό και Πατέρα ημών.
Εγκαινιασμός σημαίνει καινούργησις. Σημαίνει να κάνουμε νέα, καινούργια την ζωή μας, να την ανανεώνουμε με πράξεις αγαθές και με αρετές. Αυτόν τον εγκαινισμό της ζωής εφάρμοσαν και οι Άγιοι Πατέρες όλων των εποχών και συνεπώς και κατά την 80ετή διάρκεια της εικονομαχίας, και τοιουτοτρόπως θεία δυνάμει- θεία δυνάμει- κατόρθωσαν και ανέσπασαν την άκανθα αυτής (της εικονομαχίας). Των Αγίων Πατέρων, λοιπόν, την ζωή πρέπει κι εμείς να μιμηθούμε, δηλαδή να πραγματοποιούμε τακτικά πνευματικό εγκαινισμό της ζωής μας.

Δι’ αυτόν το λόγο, ας ομιλήσομε λίγο διά την ιστορία της μεγάλης αυτής εορτής, της Κυριακής της Ορθοδοξίας, και τον αγώνα των Αγίων Πατέρων, ώστε και δι’ αυτούς να ομιλήσουμε και τα ώτα μας να αγιαστούν.
Η εικονομαχία ξεκίνησε το 720, όχι από το Βυζάντιο αλλά από την Περσία, όπου εκεί ο τοπικός άρχοντας με προτροπή κάποιας ομάδας Εβραίων, εξέδωσε διάταγμα που απαγόρευε στους Χριστιανούς την προσκύνηση των Ιερών Εικόνων. Παρά την διαβεβαίωση των εβραίων ότι με την έκδοση του διατάγματος θα βασίλευε επί πολλά έτη, ο πέρσης άρχοντας πέθανε σε ένα χρόνο. Ο διάδοχος του, με προτροπή τώρα των Χριστιανών και με θεληματική έξτρα φορολόγηση τους, επείσθη και κατάργησε το ασεβές εκείνο διάταγμα. Η ομάδα αυτών των εβραίων, αφού είδε ότι ηττήθηκε, προχώρησε προς το Βυζάντιο. Εκεί είδαν σημείο, ότι ο Λέων ο Ίσαυρος θα γίνει αυτοκράτωρ. Τον πλησίασαν του μίλησαν σχετικά, και ο Λέων τους ακούει και τους υπόσχεται ότι αν θα γίνει αυτοκράτωρ θα τους χαρίσει ότι του ζητήσουν. Όντως, κατά παραχώρηση Θεού, ένεκεν των αμαρτιών του κόσμου, ο Λέων έγινε βασιλεύς και άρχισε να βουλεύεται και να σκέπτεται πως θα διώξει τις εικόνες από την Εκκλησία και να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στην ομάδα των εβραίων, η οποία του είχε προαναγγείλει το γεγονός της βασιλείας του.

Όπως όλων των αιρετικών πατέρας είναι ο διάβολος, που πάντοτε διαβάλλει την αλήθεια και τον Θεό στον άνθρωπο, ώστε να απομακρύνει από την θέωση και την σωτηρία του, έτσι και ο Λέων, ως γνήσιο τέκνο του διαβόλου, με το ψεύδος ήθελε να επιβάλει την αιρετική και δυσσεβή του γνώμη.

Δια τούτο και εμείς, ευλογημένοι χριστιανοί, ας κρατούμε βεβαία την πίστη μας. Ας πιστεύουμε ως είδαν οι προφήτες, ως δίδαξαν οι Απόστολοι, ως παρέλαβε η Εκκλησία του Θεού, ως δογμάτισαν οι Διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας, ως κήρυξαν οι Ομολογητές, ως παρέδωσε ο Χριστός, και ως φανερώθηκε η αλήθειας. Ούτω ας λαλούμε, ούτω ας ομολογούμε το Χριστό Θεό αληθινό, ας τιμούμε τους Αγίους με λόγια, με νοήματα, στις εκκλησίες, με τα εικονίσματα στα σπίτια μας, ίνα τύχουμε της βασιλείας των ουρανών. Ης γένοιτο πάντας ημάς επιτυχείν εν Χριστώ τω αληθινώ Θεώ ημών, πρεσβείαις της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, και Αειπαρθένου Μαρίας, των φωτοειδών Αγγέλων και πάντων των Αγίων.
Πολλά παραδείγματα έχουμε να λάβουμε από τα ιστορικά γεγονότα της πρώτης εκείνης και μεγάλης σε χρονική διάρκεια εικονομαχίας.

Όπως τότε, έτσι και τώρα, επί χρόνια ταλανίζεται το πλήρωμα της Εκκλησίας από την νέο- εικονομαχία. Όπως τότε, έτσι και τώρα, για τις αμαρτίες του λαού κλυδωνίζεται το Σκάφος.
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς (ΚΑ’ 8-3) μας εφιστά την προσοχή και μας λέει: «Προσέχετε δε εαυτοίς μηποτέ βαρυθώσιν υμών οι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μέριμνες βιωτικαίς, και αιφνίδιος εφ’ ημάς επιστή η ημέρα εκείνη.(35) ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθημένους επί πρόσωπον πάσης της γης.(36) αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ δεόμενοι ίνα καταξιωθήτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι και σταθήναι έμπροσθεν του υιού του ανθρώπου».

Όπως τότε, έτσι και τώρα, έχουμε εκφύγει της πραγματικής χριστιανικής ζωής. Αμελούμε τα καθήκοντα μας, τις προσευχές μας, την Ορθόδοξο Ομολογία. Συνεορτάζουμε με νεοημερολογίτες, εορτάζουμε γενέθλια. Μας κουράζει να ξυπνήσουμε νωρίς για την εκκλησία και καθυστερούμε πολύ για την προσέλευση μας. Δεν μας αρέσουν οι αγρυπνίες, ξεχνάμε την κατ’ οίκον προσευχή και άλλα πολλά… Δεν προσέχουμε τι ακούμε και θέτουμε τον εαυτό μας σε μεγάλο κίνδυνο.

Ο Απόστολος Παύλος με τις επιστολές του προς Τιμόθεο και Τίτο, επίσης μας παραγγέλλει να προσέχουμε: [ΤΙΜΟΘ. Α]: «μη ετεροδιδασκαλείν, μηδέ προσέχειν μύθοις και γενεαλογίαις απεράντοις, αίτινες εκζητήσεις παρέχουσιν μάλλον ή οικονομίαν Θεού την εν τη πίστει». [ΤΙΤΟΝ 14]: «μη προσέχοντες ιουδαϊκοίς και εντολές ανθρώπων αποστρεφομένων την αλήθειαν (15) πάντα καθαρά τοις καθαροίς. τοις δε μεμιαμμένοις και απίστοις ουδέν καθαρόν, αλλά μεμίανται αυτών και ο νους και η συνείδησις (16) Θεόν ομολογούσιν ειδέναι, τοις δε έργοις αρνούνται, βδελυκτοί όντες και απειθείς και προς παν έργον αγαθόν αδόκιμοι».
Ο Απόστολος Ιούδας, όχι μόνο μας παρακαλεί και μας παροτρύνει να αγωνιζόμαστε για την πίστη την αγία, αλλά και μας επισημαίνει χαρακτηριστικά των ανθρώπων των οποίων θα πρέπει να αποφεύγουμε την συναναστροφή, για να ελκύσουμε το έλεος του Θεού και να τύχουμε της αιωνίου ζωής. Ιδού τι μας γράφει: 11,3: «Αγαπητοί, πάσαν σπουδήν ποιούμενος γράφειν υμίν περί της κοινής σωτηρίας, ανάγκην έσχον γράψαι υμίν παρακαλών επαγωνίζεσθαι τη άπαξ παραδοθείση πίστη τοις αγίοις πίστει».

Όπως τότε, έτσι και τώρα, η αίρεση καλύπτεται με το πρόσωπο με το προσωπείο της αλήθειας. Τότε, ο Λέων προφασίζονταν ότι η προσκύνηση των εικόνων οδηγεί σε ειδωλολατρία. Ότι οι Γραφές το απαγορεύουν. Ότι σε λάθος δρόμο είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας. Ω, της ανοησίας!

Έτσι και τώρα, οι νέο- εικονομάχοι διατείνονται ότι δεν αγιογραφείται ο Άναρχος Πατήρ, ότι δεν αγιογραφείται η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότι είμαστε δήθεν σε λάθος δρόμο, ότι πλανήθηκε το πλήρωμα της Εκκλησίας επί τόσα χρόνια που τιμά αυτές τις εικόνες.
Όπως τότε, έτσι και τώρα, δεν φρονούν τους ταπεινούς και απλούς λόγους των Αγίων Πατέρων αλλά σπουδάζουν να στηρίξουν τα υψηλόφρονα φληναφήματα των αιρετικών.
Όπως τότε, έτσι και τώρα, οι αιρετικοί αρπάζουν την εξουσία, τα πρωτόκολλα, τις καθέδρες, την περιουσία, είτε θεληματικώς είτε και βιαστικώς, όπως και με τα πρόσφατα γεγονότα στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Πεύκη Αττικής.
Όπως τότε, ο λόγος τους ακούγεται στην επιφάνεια ωραίος, αλλά μέσα γέμει θανατηφόρο δηλητήριο της ψυχής.

Ανέκαθεν ο διάβολος σχηματίζεται ακόμη και σε άγγελο φωτός για να πλανήσει τον άνθρωπο. Ανέκαθεν και οι αιρετικοί, πατέρα έχοντες τον διάβολο, τον γεννήτορα του ψεύδους, τις συμβουλές αυτού ακολουθούν και τα υποδεικνυόμενα υπ’ αυτού έργα πράττουν.
Εμείς, ας ακούσουμε τι και ο Απόστολος Πέτρος μας συμβουλεύει ώστε να προσέχουμε εαυτούς και αλλήλους, να αποφεύγουμε τις ψευδείς διδαχές, να μισούμε το ψεύδος και να αγαπήσουμε την Αλήθεια, ίνα και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας ελευθερώσει από παντός πειρασμού.
Β’ ΠΕΤΡΟΥ 2,1: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρείσαξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσοντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν». 2,2: «και πολλοί εξακολουθησούσιν αυτών ταις ασέλγειαις, δι ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται». 2,3: «και εν πλεονεξία πλαστοίς λόγοις υμάς εμπορεύσονται, οις το κρίμα εκπάλαι ουκ αργεί, και η απώλεια αυτών ου νυστάξει». 2,9: «οίδε Κύριος ευσεβείς εκ πειρασμού ρύεσθαι, αδίκους δε εις ημέραν κρίσεως κολαζομένους τηρείν».

Τέλος, όπως τότε έτσι και τώρα, η αλήθεια, η Ορθοδοξία θα λάμψουν καθόσον «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν». Αψευδής ο λόγος του Χριστού και Θεού ημών και τούτο δια δύο λόγους: Πρώτον: αδύνατον Θεόν ψεύδεσθαι, και, δεύτερον, μας έδωσε ο Ίδιος την βεβαίωση, ότι «οι λόγοι μου ου μη παρελθούσι».
Άλλα τι είναι πίστις; Για ποια πράγματα λέγεται η πίστις; Ποιά είναι η ορθή πίστη, η Ορθοδοξία; Πώς αυτή κατορθώνεται;

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης μας δίνει έναν ωραίο ορισμό: Πίστις είναι εκούσιος (θεληματική) συγκατάθεσις. Είναι ενδιάθετος ύπαρξις(δηλαδή υπάρχει μέσα μας). Όταν κάποιος πείθεται σε κάτι, αυτό λέγεται πίστις.
Ορθοδοξία είναι η χωρίς ψεύδους περί Θεού και κτίσεως υπόληψις, η αληθής νόησης για τα πάντα. Η δόξα των πραγμάτων όπως πρέπει να είναι. Στους σύγχρονους, όμως, καιρούς, ο κόσμος είναι μακράν της ορθής πίστεως και της Ιεράς Παραδόσεως. Αναγνωρίζει «πολλές αλήθειες». Διό και ο Κύριος διερωτάται, «άρα ελθών ευρήσω την πίστιν».

Μήπως, όμως, υπάρχουν πολλές αλήθειες; Μήπως πολλοί έχουν Ορθοδοξία; Μεμέρισται ο Χριστός; Όχι. Ιδού πως μας διαβεβαιώνει ο θείος Παύλος (προς Εφεσίους, Κεφάλαιο 4ο): «…Σπουδάζειν τηρείν την ενότητα του πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης. (4) εν σώμα και πνεύμα, καθώς και εκλήθητε εν μία ελπίδι της κλήσεως υμών. (5) εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα. (6) εις Θεός και πατήρ πάντων, ο επί πάντων και διά πάντων και εν πάσιν».
Όθεν και εμείς υπακούοντες στην του θείου Παύλου παραγγελία, εμμένουμε εδραίοι και σταθεροί στην άπαξ δοθείσα ημίν αγία πίστη και κηρύττουμε στεντωρία τη φωνή: «Εις Κύριος Ιησούς, Χριστός, χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας»! Τούτο το διασαφηνίζουμε και στα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως μας, ένθα ομολογούμε καθημερινώς, μεταξύ των άλλων, και ¨εις Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν… Εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών…»

Η πίστη αυτή, αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι ανθρώπινη, αλλά αποκάλυψη Θεού. Πολλάκις ακούμε στο Ιερό Ευαγγέλιο: «Θάρσει. Η πίστις σου σεσωκέ σε. Πορεύου εις ειρήνη». Η πίστη είναι το τείχος προστασίας εκ του πονηρού και των πονηρών ανθρώπων. Είναι η πίστη μας, η πέτρα τουυ οικοδομήματος της Εκκλησίας.

Ρώτησε ο Ιησούς τους μαθητές του (Ματθ. ΣΤ’, 13- 19): «Υμείς δε τίνα με λέγητε είναι; (16) Αποκριθείς δε Σίμων Πέτρος είπε. Συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος. (17) και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτώ. Μακάριος ει, Σίμων βαρ Ιωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ αποκάλυψε σοι, αλλ’ ο πατήρ μου εν τοις ουρανοίς.(18) καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει ο Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν, και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Από αυτή τη πίστη ξεκινάμε, λοιπόν, και προχωρούμε στην αρετή. Γιατί, όμως, αρκετοί εκφεύγουν της πίστεως; Όπως καταλαβαίνουμε από αυτά που προαναφέρθηκαν μέχρις στιγμής, δύο τινά χρειάζεται η πίστη για να στερεωθεί: ταπείνωση και έργα αγαθά. Απουσία ενός των δύο τούτων, οδηγεί στην αίρεση και στον χωρισμό από το Θεό.

Αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού, για την πίστη (προς Κορ. Β’,4): «Έχομεν δε τον θησαυρόν τούτον εν οστρακίνοις σκεύεσιν, ίνα η υπερβολή της δυνάμεως ή του Θεού και μη εξ ημών. (10) πάντοτε την νέκρωσιν του Ιησού εν τω σώματι περιφέροντες, ίνα και η ζωή του Ιησού εν τω σώματι ημών φανερωθή».

[Ο αείμνηστος Άγιος Μεσσηνίας κυρός Γρηγόριος συνήθιζε να μας λέει: Κάποιος πρόγονος θα ήταν καλός και αξιωθήκαμε της Ορθοδοξίας. Δεν καυχιόταν για τον εαυτό του, τους αγώνες του, αλλά έδινε τιμή σε άλλους. Ας γίνουμε και εμείς μιμητές του.]
Αδελφοί, από την πράξη στην της θεωρίας ανάβαση οδηγούμεθα. Είναι, λοιπόν, πολύ καλά να ενθυμούμεθα και δη συχνά, τι λέγει ο Απόστολος και Αδελφόθεος Ιάκωβος και πρώτος Ιεράρχης Ιεροσολύμων (Ιάκ. Α’,2): «Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοί περιπέσητε ποικίλοις».
Μη ταλαντευόμαστε, αδελφοί μου, «Ανήρ δίψυχος, ακατάστατος εν πάσαις ταις οδού αυτού».
«Αδελφοί, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ος εν μορφή Θεού υπάρχων, ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ, αλλ’ εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. Β’, 6-8).

Ορθοδοξία είναι η αληθής και χωρίς ψεύδους συμπόρευση με τον Θεό, με τη ζωή του Χριστού, τη ζωή μακρά του κόσμου. (Αν είσαστε εκ του κόσμου, ο κόσμος θα σας αγαπούσε, είπε ο Χριστός στους μαθητές του). Ορθοδοξία είναι ζωή της θυσίας και της ταπείνωσης ενώπιον ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ο αείμνηστος κυρός Γρηγόριος, ο επί 51 χρόνια Επίσκοπος Μεσσηνίας, μας θύμιζε καθ’ εκάστην Ορθοδοξία ίσον Ταπείνωση και Ταπείνωση ίσον Ορθοδοξία.
Όπως μας δώρισε ο Θεός την ορθόδοξη πίστη, ένεκεν ευσεβών προγόνων μας, ας δωρίσουμε κι εμείς σε Αυτόν έργα αντάξια, έργα ευάρεστα Αυτώ. Ας ομολογήσουμε αυτή τη δωρεά της Ορθοδόξου Πίστεως σθεναρώς, και ταύτα ποιούντες και επισφραγίζουμε αυτά με την σωτήριο ταπείνωση. Και για να κατορθώσουμε αυτή την μεγαλύτερη των αρετών, την ταπείνωση, χρειαζόμαστε κάποια πολύ δυνατά φάρμακα: α) Την μνήμη των αμαρτιών μας καθ’ εκάστην, β) την αδιάλειπτο προσευχή, και γ) την καθαρά τήρηση της ομολογίας της πίστεως μας, «μη συσχηματιζόμενοι τω αιώνι τούτω». Τοιουτοτρόπως πράττοντας, αφενός μεν, θα δυνηθούμε να πούμε και ημείς το του Αποστόλου Παύλου «την πίστιν τετηρήκαμεν, τον δρόμον ετελέσαμε, λοιπόν απόκειται και ημίν ο της δικαιοσύνης στέφανος», αφ’ ετέρου δε, θα δοξάζεται και δι’ ημών το Πανάγιο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ- CHURCH'SEVENTS

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ

Την 30^η Απριλίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου του Ζεβεδαίου, εόρτασε τα σεπτά ονομαστήρια ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος. Στην εόρτιο Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο εορτάζων Ιεράρχης συμπαραστατούμενος υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος και κατωτέρων κληρικών στην ιστορική έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως, την Ιερά Σκήτη Παναγουλάκη.

ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ & ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ ΘΗΒΑΣ

Την 2^α Απριλίου, κατά τη διάρκεια Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου (Πνευματικός του Μοναστηρίου) προέβη στην Χειροθεσία και Ενθρόνιση της νέας Καθηγουμένης της Ιεράς γυναικείας κοινοβιακής Μονής, Οσιωτάτης Γεροντίσσης Ευφροσύνης Μοναχής σε διαδοχή της μακαριστής κτιτόρισσας Καθηγουμένης Γερασιμίας. Ακολούθησαν η προσφώνηση του Αγίου Θηβών μεστή πνευματικών νουθεσιών και ο ενθρονιστήριος λόγος της νέας Καθηγουμένης Ευφροσύνης και προσφώνηση εκ μέρους της αδελφότητας της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου.

Την 23^ην του αυτού μηνός μεγαλοπρεπώς και μοναστηριακή κατάνυξη εόρτασε η Ιερά Μονή που τιμάται επ’ ονόματι του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.

ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ

Από τις εορτές των Ιερών Ναών του διαρρεύσαντος διαστήματος Μαρτίου- Απριλίου (βλ. τεύχος 45 «Θ.Β.»)δημοσιεύουμε μερικές εξ’ αυτών.

Η μεγάλη Θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τιμήθηκε δεόντως στους πλείστους εορτάζοντες ενοριακούς και μοναστηριακούς Ιερούς Ναούς της Εκκλησίας. Στην ενορία της Άνω Πεύκης Αθηνών προεξήρχε ο Πανιερώτατος Τοποτηρητής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών κ. Χρυσόστομος.

Την ίδια κοσμοχαρμόσυνη ημέρα για ολόκληρη την ανθρωπότητα πανηγύρισε και ο Ιερός Ναός Ευαγγελίστριας Μεγάρων.

Την Τρίτη της Διακαινησίμου, μέσα στην λαμπρότητα της Αναστάσεως, τελέστηκε η αναστάσιμη Ακολουθία στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου Τυρνάβου Λάρισας.

Επίκεντρο στην Μακεδονία, κι εφέτος, υπήρξε ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Αγκαθιάς Βεροίας κατά τον λαμπρό εορτασμό της μνήμη του λαοφιλούς Μεγαλομάρτυρος. Στην Αρχιερατική πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβ. Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος.

Την ίδια ημέρα εόρτασε ο ιστορικός Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου στα Λεύκτρα Θήβας.

Με σεμνότητα εόρτασε και ο Ιερός Ναός του Τροπαιοφόρου Αγίου στην Ευξεινούπολη Αλμυρού Μαγνησίας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ: Αφιερώνεται το παρόν άρθρο στους αμετανόητους ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ «Ενιστάμενους» κατά της Ορθοδοξίας Φλωριναίους οι οποίοι ως «λύκοι βαρείς εν δορά προβάτου» και γνήσιοι Ουνίτες του Νεοημερολογιτισμού- Οικουμενισμού σπεύδουν να ανατρέψουν την αιματηρή ιστορία του Ιερού Αγώνος της Μαρτυρικής Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων, βλασφημώντας και αμφισβητώντας την αυθεντικότητα των ιερών Σιγγιλίων, θυμίαμα δυσώδες προσφέροντες τω πατρί αυτών Σατανά.

Το Ορθόδοξο Χριστιανικό μας Εορτολόγιο είναι απαύγασμα πάσης θρησκευτικής και επιστημονικής σοφίας. Είναι και θα είναι το θεμέλιο όπου στηρίχθηκαν τα θεσπίσματα των Οικουμενικών Συνόδων και δη της πρώτης τοιαύτης.
Ο Μέγας και θεοφιλέστατος Βασιλέας Κωνσταντίνος, επιθυμών την ενότητα και την ειρήνη της Εκκλησίας, την διασαλευθείσα εκ της αιρέσεως του Αρείου και της ασυμφωνίας περί τον εορτασμό του Πάσχα, συγκάλεσε το έτος 325 την Αγία Α’ Οικουμενική Σύνοδο, την εν Νικαία της Βιθυνίας συγκροτηθείσα, ήτις εμφορούμενη υπό του Αγίου Πνεύματος, και τον Άρειο αναθεμάτισε και αιώνιο Πασχάλιο και Εορτολόγιο συνέταξε και ως επίσημο Ημερολόγιο διά την Εκκλησία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τούτο διέταξε, χάριν της εν εξωτερική λατρεία ενότητας και συμφωνίας των Εκκλησιών.
Ποιοι δε ήταν οι θεσπίσαντες τις διατάξεις αυτές; Ήταν οι 318 Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες, οι Ομολογητές και Μάρτυρες του Χριστού.
Ούτοι τόσου σεβασμό απόλαυσαν, ώστε όταν μετά την λήξη της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, ο Ισαπόστολος και Μέγας Βασιλέας Κωνσταντίνος παρέθεσε σ’ αυτούς δείπνο, τους κατασπαζόταν για να απολαύσει την αγιότητα τους, αν και πολλοί από αυτούς είχαν υποστεί την εξόρυξη των οφθαλμών τους, άλλοι στρέβλωση των μελών τους και άλλοι ήταν ακόμη με χαίνουσες (ανοιχτές) τις πληγές, τις οποίες υπό των Χριστιανομάχων είχαν λάβει.
Και διά τούτο, ευωδιασμένος ων ο Μέγας Κωνσταντίνος εκ της αγιότητας των ουρανίων εκείνων ανθρώπων, εις επιστολή του απευθυνόμενη προς τις Εκκλησίες για τις αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου εν Νικαία λέει: «Ακούσατε, ω αγαπητοί μου αδελφοί, μετ’ ευχαριστήσεως των διατάξεων αυτών. Ότι αυτά, τα οποία όρισαν οι Άγιοι επίσκοποι της Αγίας Α’ Οικουμενικής Συνόδου εν Νικαία τόσο στα της πίστεως, όσο και στις ΕΟΡΤΕΣ του ΠΑΣΧΑ δεν είναι διατεταγμένα ειμή μόνο επί της ιδίας θέλησης του Θεού.
Οι Θεοφόροι Πατέρες της εν Αντιοχεία Συνόδου, εμπνεόμενοι υπό της ευλαβείας προς τα νομοθετηθέντα υπό των 318 Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της εν Νικαία Συνόδου, διά του Α’ αυτών Κανόνος, όρισαν τα εξής:

ΤΗΣ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ ΚΑΝΩΝ Α’

«Πάντας τους τολμώντας παραλύειν τον όρον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, της εν Νικαία συγκοτηθείσης επί παρουσία του Θεοφιλεστάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου περί της αγίας εορτής του Σωτηριώδους Πάσχα, ακοινώνητους και απόβλητους είναι της Εκκλησίας, ει επιμένοιεν φιλονεικότερον ενιστάμενοι προς τα καλά δεδογμένα, και ταύτα ειρήσθω περί των λαϊκών. Ει δε τις των προεστώτων της Εκκλησίας επίσκοπος, ει πρεσβύτερος, ή διάκονος, μετά τον όρον τούτον τολμήσειεν επί διαστροφή των λαών, και ταραχή των Εκκλησιών, ιδιάζειν, και μετά των Ιουδαίων επιτελείν το Πάσχα, τούτον η Αγία Σύνοδος εντεύθεν ήδη αλλότριον έκρινε της Εκκλησίας, ως ου μόνο εαυτώ αμαρτίας, αλλά και πολλοίς διαφθοράς και διαστροφής γινόμενον αίτιον. Και ου μόνον τοιούτους καθαιρεί της λειτουργίας, αλλά και τους τολμώντας τούτοις κοινωνείν μετά την καθαίρεσιν. Τους δε καθαιρεθέντας, αποστερείσθαι και της έξωθεν τιμής, ης ο άγιων Κανών το του Θεού ιερατείο μετέληφεν».
[Εξήγηση: Όσους τολμούν να καταργούν τον όρο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου που συγκροτήθηκε στη Νίκαια με την παρουσία του Θεοφιλεστάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου για την αγία εορτή του Σωτήριου Πάσχα, τους θεωρεί ακοινώνητους και απόβλητους από την Εκκλησία, εάν μάλιστα επιμένουν φιλόνικα ενιστάμενοι προς τα καλά παραδεδομένα, και αυτά λέμε για τους λαϊκούς. Εάν δε κάποιος των προεστώτων της Εκκλησίας επίσκοπος, ή πρεσβύτερος, ή διάκονος, μετά τον όρο αυτό τολμήσει προς διαστροφή των λαών, και ταραχή των Εκκλησιών, να ιδιάζει, και με τους Ιουδαίους να επιτελεί το Πάσχα, αυτόν η Αγία Σύνοδος από τώρα έκρινε ξένο για την Εκκλησία, ως όχι μόνο προς τον εαυτό του αμαρτάνοντα, αλλά και αίτιο πολλών διαφθορών και γινόμενο αίτιο διαστροφής. Και δεν καθαιρεί μόνο αυτούς της λειτουργίας (ιεροσύνης), αλλά και όσους τολμούν να κοινωνούν με αυτούς μετά την καθαίρεση τους. Αυτούς δε που καθαιρέθηκαν, να αποστερούνται και της έξωθεν τιμής, την οποία ο άγιων Κανών προσέδωσε στο του Θεού ιερατείο]

Τούτους τους όρους διατήρησαν και φύλασσαν απαρασάλευτους όλες οι Οικουμενικές και Τοπικοί Σύνοδοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Δυστυχώς όμως εν έτει 1582 ο μεγάλαυχος Γρηγόριος ΙΓ’ Πάπας Ρώμης, περιφρονώντας και καταπατώντας τα ανώτερα δοσμένα, εφεύρε, τη συνεργεία των αθεϊστών Αστρονόμων, άλλο νέο Ημερολόγιο- Παπικό- ενάντιο του οποίου οι Άγιοι Πατέρες, Πατριάρχες και Επίσκοποι της ορθοδόξου Εκκλησίας, συναθροισθέντες σε μεγάλες Συνόδους εν έτει 1583, 1587 και 1593 στη Κων/πολη και εξέδωσαν Σιγγίλιο.

Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΟΥΣΙΩΔΕΣΤΑΤΟ ΚΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΟΒΑΡΩΝ

Διά της εισαγωγής του Γρηγοριανού ή Νέου Ημερολογίου προξενήθηκαν παραβάσεις σπουδαιότατες , και μάλιστα ζήτημα Πίστεως, ως προς το ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως μας, το διαλαμβάνον ούτω: «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», και όχι ζήτημα επιπόλαιο ή και μη παντελώς υφιστάμενο, καθώς διατείνονται οι ακολουθούντες αυτό Νεοημερολογίτες.
Και εφόσον «Εκκλησία» λέγοντες νοούμε βεβαίως το σύνολο των εις Χριστόν ορθοδόξως πιστευόντων, οίτινες αποτελούν ένα σώμα με κεφαλή τον αρχηγό και θεμελιωτή της πίστης μας Ιησού Χριστό, ερωτούμε: Είναι ήδη μία Εκκλησία, ένα σώμα, όταν οι Νεοημερολογίτες κάνουν Χριστούγεννα και οι παλαιοημερολογίτες εορτάζουν τον Άγιο Σπυρίδωνα; Είναι μία Εκκλησία, όταν οι μεν βαπτίζουν τον Κύριο, οι δε αναμένουν εισέτι την γέννηση Αυτού; Είναι μία Εκκλησία, όταν οι μεν κατά την ιδίαν ημέρα αναγινώσκουν επ’ Εκκλησίαις άλλο Ευαγγέλιο, οι δε έτερον; Ιδού λοιπόν ότι έγινε σχίσμα και δημιουργοί του σχίσματος είναι οι Νεοημερολογίτες.
Και έγινε ούτω, διά της εισαγωγής του Γρηγοριανού Ημερολογίου, παραβάσεις Κανόνων Αποστολικών, Οικουμενικών και τοπικών Συνόδων. Αντιθέσεις προς τα Ευαγγελικά κελεύσματα και Πατερικές αποφάσεις στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας, την δεύτερη αυτή πηγή της Θείας Αποκαλύψεως, διασκελισμοί των εθίμων, κλπ. Και προς πληρέστερη πίστωση των γραφομένων, σημειώνουμε κατώθι την σωρεία των διαφόρων Κανόνων εκ του Ιερού Πηδαλίου και των λοιπών εγκύρων πηγών των Πατερικών αποφάσεων της Εκκλησίας μας, ίνα πάντες οι θέλοντες να γνωρίσουν την αλήθεια, να δουν αυτή και να μην προβάλλουν διάφορες αστήρικτες προφασιολογίες. Το Νέο Ημερολόγιο προσκρούει:

1) Στα κελεύσματα του Θεηγόρου και ουρανοβάμονος Παύλου για την ακριβή τήρηση των παραδόσεων.
2) Στους 7ον, 1ον, και 55ον Αποστολικούς Κανόνας.
3) Στους 6ον και 7ον Κανόνες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου
4) Στον 8ον της Γ’ Οικουμενικής τον που κυρώνει τον 35ον Αποστολικό, τους 6ον και 7ον της Α’ Οικουμενικής και τον 3ον της εν Αντιοχεία.
5) Στους 1ον και 28ον της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.
6) Στον 56ον της ΣΤ’ Οικουμενικής «περί επιτελέσεως της νηστείας ταυτοχρόνως υφ’ όλων των Ορθοδόξων».
7) Στον 1ον της Πενθέκτης.
8) Στον 1ον και 7ον της Ζ’ Οικουμενικής.
9) Στα Πρακτικά γενικώς της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, ένθα ομιλεί σχετικώς ο Ταράσιος.
10) Στην Δ’ πράξη της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, ένθα ομιλεί σχετικώς ο αυτός.
11) Στις «Εκβοήσεις» όλης της Ζ’ Οικουμενικής.
12) Στα πρακτικά της Ζ’ Οικουμενικής περί της ψευτοσυνόδου του Κοπρώνυμου.
13) Στον όρο της Ζ’ Συνόδου ταύτης.
14) Στις κατά την Ζ’ Οικουμενικής Σύνοδο «Απευθύνσεις» του Ταρασίου προς τους βασιλείς Κωνσταντίνο και Ειρήνη.
15) Στις κατά την Ζ’ Οικουμενικής Σύνοδο «Απευθύνσεις» του Ταρασίου προς τους Κληρικούς της Μεγάλης Εκκλησίας.
16) Στον Α’ Κανόνα της εν Αντιοχεία Τοπικής.
17) Στον 19ον Κανόνα της εν Γάγγρα Τοπικής «περί μη καταργήσεως νηστεία», ως κατάργησαν τώρα την νηστεία των Αγ. Αποστόλων.
18) Στον 21ον της αυτής εν Γάγγρα Τοπικής.
19) Στον ΛΖ’ Κανόνα της εν Καρθαγένη Τοπικής, τον αναθεματίζοντα τον αθετούντα τις Ιερές παραδόσεις
20) Στο ΛΖ’ Κανόνα της εν Λαοδικεία Τοπικής περί του μη συνεορτάζειν μετά των αιρετικών.
21) Στον ΝΓ’ Κανόνα της αυτής Τοπικής περί του μη συμπροσεύχεσθαι μετά των αιρετικών και σχισματικών.
22) Στις ρήτρες και διατάξεις των Μεγάλων της Εκκλησίας μας Πατέρων διά την ακριβή τήρηση των παραδόσεων, και δη των Μεγ. Βασιλείου, Μεγ. Αθανασίου, Χρυσοστόμου, Γρηγορίου Νύσσης, Ιωάννου Δαμασκηνού και Επιφανίου.
23) Στα περί Παραδόσεων αξιώματα και υψηλά διδάγματα του Μεγάλου Φωτίου, τα διαλαμβανόμενα στις 263 επιστολές αυτού και ειδικότερα στις 3ην, 4ην, 6ην, 146ην Αποστολικές επιστολές.
24) Στον 228ον Νομοκανόνα.
25) Στις αποφάσεις Ανδρονίκου του Πρεσβυτέρου και Ματθαίου Βλασταρά (14ος αιών).
26) Στην εν Κωνσταντινουπόλει και εν έτει 1583 επί Ιερεμίου Β’ του Τρανού Πανορθόδοξο Σύνοδο, ένθα εξεδόθη το περιβόητο κατά του Νέου Γρηγοριανού Φραγκο- ημερολογίου Πατριαρχικό Σιγγίλιο.
27) Στους κατά των καινοτομιών της Δυτικής Εκκλησίας ελέγχους του αυτού Πατριάρχου Ιερεμίου Β’ του Τρανού, εν έτει 1588.
28) Στον 8ον Κανόνα της εν έτει 1593, επι του αυτού Πατριάρχου, Πανορθοδόξου Συνόδου.
29) Εις την εν έτει 1848 εξαπολυθείσα προς τους απανταχού Ορθοδόξους Εγκύκλιο της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου επί Πατριάρχου Ανθίμου.
30) Στον 5ον Όρον της εν Κωνσταντινουπόλει και εν έτει 1727 Συνόδου επί Πατριάρχου Ιερεμίου του Γ’.
31) Στις εν έτει 1827 αντιταχθείσες αρνήσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου Αγαθαγγέλου, ως προς την μεταβολή του Ημερολογίου.
32) Στις εν έτει 1895 απαγορεύσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ανθίμου Ζ’ προς συζήτηση περί αλλαγής του Ημερολογίου.
33) Στις αποφάσεις της εν έτει 1902 εν Κωνσταντινουπόλει ειδικής περί Ημερολογιακού ζητήματος Επιτροπής.
34) Στις αποφατικές (αρνητικές) περί αλλαγής του Ημερολογίου απαντήσεις πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών, στη σχετική ερώτηση του Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ Γ’ εν έτει 1902.
Και λοιπόν, εφόσον η κατά 13 ημέρες προώθηση του Ημερολογίου προσκρούει προς όλους τους άνω όρους, αποφάσεις, κελεύσματα, ρήτρας, πρακτικά, Σιγγίλια κλπ. εφόσον η προώθηση αυτή θίγει και παρασαλεύει όλο το Πασχάλιο Κύκλο (Ευαγγέλια, Αποστόλους κλπ.), εφόσον φέρει την εορτή του Αγίου Γεωργίου, του οποίου η ασματική ακολουθία είναι συνυφασμένη με χαρμόσυνα της του Κυρίου Αναστάσεως τροπάρια, προ του Πάσχα, οπότε η προκύπτουσα αταξία στην εκκλησιαστική διάταξή φθάνει σε ανίερη κωμικοποίηση της θρησκευτικής πίστης, προς παράκαμψη της οποίας η σχισματική Εκκλησία της Ελλάδος μεταθέτει την εορτή ταύτη σε άλλη μέρα αλλά όλως αυθαιρέτως και αντικανονικώς. Εφόσον τροποποιεί και πολλάκις εντελώς καταργεί την μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Εφόσον περιφρονεί την Αγία Παράδοση (παράδοση δισχιλιετή). Εφόσον προσβάλλει το έθιμο. Εφόσον, τέλος, προκύπτουν όλα αυτά, είναι ή δεν είναι ζήτημα του Ημερολογίου ζήτημα ουσιωδέστατο και εκ των μάλιστα σοβαρών.
Κατώθι παραθέτουμε Εγκυκλίους εξαπολυθείσες εναντίον του νεωτερισμού του Γρηγοριανού ή Νέου Ημερολογίου κατά τα έτη 1593, 1756, 1848.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΚΔΟΘΕΙΣΑ ΤΟ 1593

Ιερεμίας Ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικός Πατριάρχης.
Επειδή και πάλι η Εκκλησία της Ρώμης που χαίρεται τις καινοτομίες των Αστρονόμων περί αυτήν απερίσκεπτα συναίνεσε και μετατέθηκαν όσα καλώς περί το Άγιο Πάσχα τελούνταν υπό των Ορθοδόξων Χριστιανών, τα υπό των 318 Θεοφόρων Πατέρων ορισθέντα για τους απανταχού της Γης Ορθοδόξους Χριστιανούς και παρά των λοιπών Αγίων Οικουμενικών Συνόδων κυρωθέντα και εορταζόμενα. Τούτου δε ένεκα, σκανδάλων γίνεται αιτία. Ήλθαν λοιπόν κάποιο άνδρες από την Παλαιά Ρώμη, όπου έμαθαν εκεί να έχουν φρονήματα λατινικά, και το κακό είναι πως όχι μόνο άλλαξαν την Αγία Ορθόδοξη Πίστη, αλλά και πολεμούν τα Ορθόδοξα και αληθινά δόγματα της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπου μας παρέδωσε ο Ίδιος ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός και οι Θείοι Απόστολοι και οι Αγίες επτά Οικουμενικές Σύνοδοι των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων.
Όθεν τούτους ως σάπια που αποκόπηκαν ορίζουμε αυτούς αποφασιστικά.
Όποιος δεν ακολουθεί τα έθιμα της Αγίας ορθοδόξου Εκκλησίας καθώς οι επτά Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι θέσπισαν και το Άγιο Πάσχα και Μηνολόγιο καλώς νομοθέτησαν να ακολουθούμε, και θέλει να ακολουθεί το νεοεφεύρετο Πασχάλιο και μηνολόγιο των αθέων αστρονόμων του Πάπα και εναντιώνεται σε όλα αυτά και θέλει να τα ανατρέψει και να χαλάσει τα Πατροπαράδοτα Δόγματα και έθιμα της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, ας έχει ΑΝΑΘΕΜΑ και έξω της του Κυρίου Ιησού Χριστού Αγίας Εκκλησίας και της των Πιστών ομηγύρεως ας είναι.
Σεις δε οι ευσεβείς και Ορθόδοξοι Χριστιανοί μένετε σε αυτά που μάθατε και γεννηθήκατε και ανατραφήκατε, και όταν το καλέσει η ανάγκη και το ίδιο σας το αίμα να χύσετε για φυλάξετε την Πατροπαράδοτη πίστη και ομολογία σας, να φυλάσσεσθε από αυτούς και να προσέχετε, ίνα ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός σας βοηθά και η ευχής της μετριότητας Μας να είναι σε όλου σας. Αμήν.
+ Ο Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας
+ Ο Ιεροσολύμων Σωφρόνιος
+ Ο Αλεξανδρείας Σίλβεστρος
Και οι λοιποί Αρχιερείς της Συνόδου Παρόντες. Έτος 1593.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΚΔΟΘΕΙΣΑ ΤΟ 1756

ΚΥΡΙΛΛΟΣ, Ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης
Εντιμότατοι Κληρικοί της καθ’ ημάς του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας και λοιποί ευλαβέστατοι και οσιώτατοι Ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις Εκκλησίαις, χάρις υμίν και ειρήνη παρά Θεού. Εμείς όπου ο Άγιος Θεός μας αξίωσε να βρισκόμαστε ενώπιον του σε τούτον τον Αποστολικό και Πατριαρχικό Θρόνο κανονικώς και Αποστολικώς, στο να φυλάμε με θερμή Πίστη και ευλάβεια την Ορθόδοξη και Αγιότατη Πίστη, την οποία παραλάβαμε από τους Αγίους Αποστόλους και τις επτά Αγίες Οικουμενικές Συνόδους, ομοίως και τα επτά Θεοπαράδοτα Δόγματα και Μυστήρια της Αγίας Μητρός ημών Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και αυτά να κρατούμε καθαρά και αμόλυντα, καθώς άνωθεν και εξαρχής από τους Αγίους Αποστόλους τα παρέλαβε η Εκκλησία του Θεού, και απαρασάλευτα χωρίς να προσθέσει ή να αφαιρέσει και ένα ιώτα μέχρι τη σήμερον έως της συντελείας του αιώνος μας, ως άμωμος νύμφη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Και τούτον λοιπόν τον κίνδυνο αποφασίσαμε να τον δεχθούμε, πειθαρχούντες περισσότερο στο Θεό παρά στους αθρώπους. Πρώτον μεν για να φυλάξουμε τους Απστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες απαρασάλευτους και αμετάτρεπτους, καθώς τους παραλάβαμε. Δεύτερον δε για να αναιρέσουμε και εξαλείψουμε παντελώς, αναλαβόντες την πανοπλία του Αγίου Πνεύματος, με φοβεράς αράς και αιώνιο Ανάθεμα εναντίον σε εκείνους που θέλουν να τολμήσουν να συγκατανεύσουν να δεχθούν, ενόσω ζούμε ή μετά το θάνατό μας και μέχρι συντελείας, πάσαν πρόσθεση ή αφαίρεση. Λοιπόν τη δυνάμει και χάριτι του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, έχουμε παντελώς απόβλητο και αποτρόπαιο και μυσαρό αι βδελυκτό και βλάσφημο αλλά και άκυρο το διαληφθέν παράνομο και αιρετικό γράμμα, ακολουθούντες τόσο τον ουρανοβάμονα Παύλο όπου λέει:
«Ει τις ευαγγελίζεται υμίν, παρ’ ο παρελάβετε και παρ’ ο ευηγγελισάμην ημίν, καν άγγελος εξ ουρανού, καν αυτοί ημείς, Ανάθεμα έστω», όσο και στους Συνοδικούς Κανόνες όπου λέγουν όποιος ήθελε προσθέσει ή αφαιρέσει ένα μόνο ιώτα, επτά έστω εις αυτόν Ανάθεμα. Και ούτως αποφαινόμενοι μετά του περί ημάς Ιερού Κλήρου και Χριστιανικού πληρώματος: Αναθεματίζομεν τρις είτε του Ιερού Καταλόγου, είτε λαϊκοί, απεσχισμένοι είησαν από Θεού Κυρίου Παντοκράτορος, κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον άλυτοι, τυμπανιαίοι. Αι πέτραι και ο σίδηρος λυθήσονται, αυτοί δε ουδαμώς. Κληρονομίσωσι την λέπρα του Γιεζή και την αγχόνη του Ιούδα. Στένοντες είησαν και τρέμοντες επί της γης ως ο Κάιν, η οργή του Θεού επί τας κεφαλάς αυτών και η μερίς αυτών μετά του Ιούδα και των θεομάχων Ιουδαίων. Σχισθείσα η γη καταπίοι αυτούς, ως το Δαθάν ποτέ και Αβειρών. Άγγελος Κυρίου καταδιωξάτο αυτούς εν μαχαίρα πάσας τας ημέρας της ζωής αυτών και πάσαις ταις Πατριαρχικαίς και Συνοδικαίς αραίς υπεύθυνοι και τω αιωνίω Αναθέματι υπόδικοι και ένοχοι πυρός της γεένης. Αμήν.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΚΔΟΘΕΙΣΑ ΤΟ 1848

Προς τους απανταχού Ορθοδόξους.
Κρατούμε την ομολογία που παραλάβαμε άδολη από τέτοιους άνδρες, αποστρεφόμενους κάθε νεωτερισμό, ως υπαγόρευση διαβόλου.
Ο δεχόμενος νεωτερισμό κατελέγχει ως ελλιπή τη Ορθόδοξο Πίστη. Αλλά αυτή ως πλήρης ήδη σφραγίστηκε, μη επιδεχόμενη μήτε μείωση, μήτε αύξηση, μήτε αλλοίωση, την οποία όμως και όποιος τολμήσει να πράξει ή να συμβουλεύσει ή να διανοηθεί αυτό, ήδη αρνήθηκε την πίστη του Χρίστου, ήδη εκουσίως υπεβλήθη στο αιώνιο ανάθεμα, διότι βλασφήμησε το Πνεύμα το Άγιο, ως τάχα μη άρτια λαλήσαν στις Γραφές και τοις Οικουμενικές Συνόδους.
Όλοι λοιπόν οι νεωτερίζοντες με την αίρεση ή το σχίσμα, εκούσια (με την θέληση τους) ενεδύθησαν ως ιμάτιο την κατάρα, καν και Πάπες καν και Πατριάρχες, καν και λαϊκοί καν και κληρικοί, καν Άγγελος εξ ουρανού.
+ ΆΝΘΙΜΟΣ, Ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικός Πατριάρχης
+ ΙΕΡΟΘΕΟΣ, Ελέω Θεού Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης γης Αιγύπτου
+ ΜΕΘΟΔΙΟΣ, Ελέω Θεού Πατριάρχης Αντιοχείας
+ ΚΥΡΙΛΛΟΣ, Ελέω Θεού Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Και οι περί αυτούς Ιεραί Σύνοδοι

Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Μόνον δε η Εκκλησία της Ελλάδος, παραβλέποντας σκόπιμα ότι το ημερολογιακό ζήτημα ενδιαφέρει ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία, μη δυνάμενη μίας επί μέρους Εκκλησίας να ανατρέψει αυτό χωρίς να αποσπασθεί των λοιπών, καθιστάμενης σχισματικής, εισήγαγε κακώς το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, παρά την από 16 Ιανουαρίου 1923 Έκθεση της υπό της τότε Κυβερνήσεως σχηματισθείσας Επιτροπής περί τα μεταρρυθμίσεως του Ημερολογίου. Αλλά και παρά το Διάταγμα συνέπεια της Έκθεσης αυτής που εκδόθηκε με ημερομηνία 18 Ιανουαρίου 1923, που ακόμη ισχύει ως μη ποτέ ακυρωθέν, του (τότε) Βασιλέως Γεωργίου Β’ κατά το άρθρο 1 του οποίου «διατηρείται εν ισχϋί τον Ιουλιανόν Ημερολόγιον, όσον αφορά εν γένει την Εκκλησίαν και τας θρησκευτικάς Εορτάς».
Είναι προφανές ότι Εκκλησία της Ελλάδος έναντι της ως ανωτέρω κανονικής αρχής και ετημηγορίας των ιερών Κανόνων, βρέθηκε δια της αντικανονικής επιβολής του Γρηγοριανού ή Νέου Εορτολογίου στη θέση του επαναστάτη κατά τους ιερού της ορθοδοξίας καθεστώτος και αποστάτη από τους πάνσεπτους της Ορθοδοξίας θεσμούς. Και εντεύθεν η Διοικούσα Εκκλησία διά του νεωτερισμού παρουσίασε το τραγελαφικό φαινόμενο, Ειρηνοδικείο ή Πρωτοδικείο ν’ ανατρέπει απόφαση Εφετείου ή Αρείου Πάγου!
Είναι αυτονόητο ότι αυτή η ενέργεια της Διοικούσης Εκκλησίας της Ελλάδος κατέστησε αυτή ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ και τα υπ’ αυτής τελούμενη μυστήρια ΑΚΥΡΑ.
Είχε πλήρη επίγνωση η Διοικούσα Εκκλησία, ότι εισάγουσα μονομερώς τον νεωτερισμό του Εορτολογίου, καθίστατο Σχισματική.
Και ενώ οι Θείοι Πατέρες από της πρώτης ήδη Αγίας Οικουμενικής Συνόδου και εφεξής είχαν πλήρη γνώση των αστρονομικών ζητημάτων, εν τούτοις την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας προτιμώντας απάντων, και την αγάπη του πληρώματος αυτής περισσότερο της θρυλούμενης ακρίβειας του χρόνου, την οποία επικαλούνται οι σημερινοί συγχρονισμένοι κληρικοί, δεν θέλησαν να μετακινήσουν ούτε την εαρινή ισημερία από της 21ης Μαρτίου, στην έθεσαν αυτή οι 328 Θεοφόροι Πατέρες, ούτε να μεταβάλλουν ποσώς το Εορτολόγιο της Εκκλησίας.
Η Διοικούσα Εκκλησία δεν έλαβε υπ’ όψιν το πρόσταγμα του Παντοκράτορος θεού «μη μέταιρε όρια αιώνια, α έθεντο οι Πατέρες σου». Ούτε πτοήθηκε από την φωνή του ζώντος Θεού μας: «Επικατάρατος ος μετατίθησιν όρια Πατέρων αυτού»! Ούτε θέλησε να ακούση την παραγγελία του Αποστόλου των Εθνών: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» και «Ει τις υμάς ευαγγελίζεται παρ’ ο παρελάβατε, καν Άγγελοςεξ ουρανού, ανάθεμα έστω».
Δεν σκέφθηκε καν το βάρος των αρών, το οποίο από την Ζ’ Οικουμενική Αγία Σύνοδο επιρρίπτεται στις κεφαλές των αποστατούντων από της ευθείας οδού και νεωτεριζόντων , διά του όρου αυτής.
«Εις τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφον ή άγραφον αθετεί, ανάθεμα έστω» και «Ημείς τους προστιθέντας τι ή αφαιρούντας τι εκ της Καθολικής Εκκλησίας, αναθεματίζομεν»!
Είναι φανερό σε όλους ότι ανατράπηκαν αρχαίες παραδόσεις, ως η νηστεία των Αγίων Αποστόλων, η οποία, με την καινοτομία του Νέου Εορτολογίου περιορίζεται και ενίοτε καταργείται.
Εντεύθεν η οργή η καταφανής του Θεού υπό την οποία διατελούμε! Δια τούτο παραχώρησε ο Κύριος να μαστίζεται το Έθνος ολόκληρο υπό της ανταρσίας και να αλληλοσφάζεται! Ο θείος νόμος καταπατείται! Τα ιερά και όσια περιυβρίζονται! Η Ορθοδοξία χλευάζεται και διώκεται! Οι ιεροί Ναοί καταδαφίζονται! Η Διοικούσα Εκκλησία, παρανομούσα υποστηρίζεται! «Πάντες εξέκλιναν κατά το γραμμένο, άμα ηχρειώθησαν». Καιρός να υψωθεί το περιυβρισθέν δίκαιο της θείας δικαιοσύνης. Να αποδοθεί η προσήκουσα τιμή στις τίμιες παραδόσεις του γένους ημών και να επανέλθει το πάτριο Εορτολόγιο, όθεν κακώς εξεβλήθη. Τούτο αποτελεί καθήκον Εθνικό αλλά και Εκκλησιαστικό.
Εάν τούτο δεν γίνει και δεν μετανοήσουν εγκαίρως τότε αλλοίμονο! Θα είναι αργά, διότι θα επιπέσουν ως κεραυνός επί των κεφαλών των παραβατών εκείνα, τα οποία ο Απόστολος Παύλος είπε: «Και εάν ημείς, ή Άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζεται υμίν παρ’ ο ευηγγελισόμεθα υμίν, ΑΝΑΘΕΜΑ έστω». (Γαλ. α’, 8 και αλλαχού). Επικατάρατος πας ος ουκ εμμένει εν πάσι τοις γεγραμμένοις εν τω βιβλίω του νόμου του ποιήσαι αυτά» (Γαλ. γ’ 10, Δτ. Κζ’ 26).

Σημείωση: Τα ανωτέρω κείμενα ελήφθησαν εκ των Ημεροδεικτών της Ιεράς Συνόδου των ετών 1955 & 1950. Αναδημοσιεύτηκαν στους Ημεροδείκτες της Ιεράς Συνόδου του 2003 & 2004. Εδώ αναρτώνται με ελαφρά διασκευή στο γλωσσικό ύφος.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Εφέτος, την 14η Μαϊου, συμπληρώνονται 61 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του εν Αγίοις Πατρός Ματθαίου, ομολογητού Αρχιεπισκόπου Γ.Ο.Χ. Αθηνών, του από Βρεσθένης (+ 1950). Προς τούτο αναρτούμε ένα ιστορικό τεύχος από το τεράστιο, και σε σύγκριση με την τότε εμπόλεμη κατάσταση της Ελλάδας, τιτάνιο εκδοτικό έργο του Αγίου Βρεσθένης Ματθαίου. Τα Ιερά Ευαγγέλια, οι Συναξαριστές, οι μεμονωμένοι βίοι των Αγίων μας, τα περιοδικά «Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων» και «Πολύτιμος Θησαυρός Μετανοίας», τα απολογητικά βιβλία υπέρ της Ορθοδοξίας, τα ιερά προσευχητάρια και εν γένει οι εκατοντάδες εκδόσεις του Αγίου Ιεράρχου Ματθαίου προς πνευματική ωφέλεια και ψυχική σωτηρία των πιστών φανερώνουν το πνευματικό μεγαλείο του λόγιου Ποιμενάρχη.
Ο «ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ», από την έκδοση του το 1938 έως και τη κοίμηση του Αγίου Αρχιεπισκόπου Ματθαίου, γνώρισε τεράστια απήχηση αφού οι συνδρομητές σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε πλειάδα χωρών του εξωτερικού υπερέβησαν τις 35.000! 35.000 χιλιάδες οικογένειες ανά μήνα λάμβαναν το εικονογραφημένο ορθόδοξο περιοδικό πνευματικής οικοδομής με την άψογο, για την εποχή εμφάνιση, που εκδιδόταν με την ευλογία του «Αγ. Βρεσθένης κ.κ. Ματθαίου» και μάλιστα δωρεάν για τους απόρους από τα τυπογραφεία της ιστορικής Ιεράς Μονής Παναγίας μας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής. Δεν διέφυγε βέβαια της φθόνου ενίων σχισματικών και των Καινοτόμων που προσπάθησαν λυσσωδώς να ανακόψουν το τεράστιο εκδοτικό έργο της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Το παρόν τεύχος 118 με εξώφυλλο την Ιερά Εικόνα της Αγίας Τριάδος είναι ιστορικό καθώς σε αυτό άρχεται η δημοσίευση «ΤΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΣ» με έμβλημα και πάλι την Ιερά εικόνα της Παναγίας Τριάδος. Απόδειξη της ιδιαίτερης ποιμαντικής μέριμνας του Αγίου Πατρός Ματθαίου δια τα παιδιά και την πνευματική κατάρτιση τους. Αιωνία η μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ματθαίου και των κοιμηθέντων εν τη καλή Ομολογία συνεργατών στο Εκδοτικό έργο της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος!

Πολύτιμος Θησαυρός Μετανοίας

ΠΕΡΙ ΠΑΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

ΣΧΙΣΜΑ, ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

[Με τον ανωτέρω τίτλο δημοσιεύτηκε το κείμενο που ακολουθεί, στον Εγκόλπιο Ημεροδείκτη της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος του 2008, σχετικά με το ημερολογιακό ζήτημα και τη πρόκληση του πλέον επιζήμιου και ύπουλου σχίσματος στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού, το όποιο αποτελεί την είσοδο στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Το κείμενο αναδημοσιεύτηκε από το βιβλίο «Φως τοις εν Σκότει», έκδοση του 1936. Εδώ το κείμενο είναι ελαφρώς γλωσσικά διασκευασμένο. ]

Η διοικούσα Εκκλησία με τη πλάνη με του νεωτερισμού του νεωτερισμού του Παπικού εορτολογίου η του νέου κοινώς Εκκλησιαστικού ημερολογίου αποσχίστηκε από το σώμα της Ορθοδοξίας και κατέστη σχισματική!
Το σχίσμα αυτό βεβαιώνει και ο ίδιος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (πρόκειται για τον λυκο-ποιμένα που εισήγαγε τη εορτολογική καινοτομία) ο οποίος ομολογεί τον εαυτό του σχισματικό και ακόμα όσους τον ακολουθούν με την ίδια του την επίσημη υπογραφή κάτω από γνωμάτευση επίσημης επιτροπής, που ερεύνησε σχετικά με το ζήτημα (της αλλαγής του εορτολογίου) και αποφάσισε: «ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, ως και λοιπαί αι ορθόδοξοι Εκκλησίαι, αν και ανεξάρτητοι εσωτερικώς, είναι όμως στενώς συνδεδεμένοι προς αλλήλους και ημωμέναι διά της αρχής της πνευματικής ενότητος της Εκκλησίας, αποτελούσαι μίαν και μόνην την Ορθόδοξην Εκκλησίαν. Και συνεπώς ουδεμίατούτων δύναται να χωρισθεί των λοιπών και αποδεχθή νέον ημερολόγιον χωρίς να καταστή σχισματική απέναντι των άλλων».
Και το απαίσιο έγκλημα του σχίσματος είναι ισοδύναμο με την αίρεση σύμφωνα με το φωστήρα της Εκκλησίας, το θείο Χρυσόστομο , που λέει: «Ουδέν ούτω παροργίζει το Θεόν ως το την Εκκλησίαν διαιρεθήναι… Διά τούτο λέγω και διαμαρτύρομαι, ΄τι του αίρεσιν εμπέσειν το την Εκκλησίαν σχίσαι ουκ έλαττον εστί κακόν»! Δηλαδή: «Τίποτα δεν οργίζει τόσο το Θεό όπως το να διαιρεθεί η Εκκλησία … Για αυτό λέω και διαμαρτύρομαι, ότι το να πέσεις αίρεση δεν είναι λιγότερο κακό από το να σχίσεις την Εκκλησία του Χριστού». Σχίζει λοιπόν την Εκκλησία όποιος και την διαιρεί πάντοτε όποιος εισάγει το νεωτερισμό και αθετεί για την καθιερωμένη Ιερά Παράδοση.
Και για αυτό η μεν Αγία του Θεού Εκκλησία παραγγέλλει στα παιδία της να αποστρέφονται «πάντα νεωτερισμό ως υπαγόρευμα διαβόλου» (δηλαδή κάθε καινοτομία στη πίστη και τη παράδοση της Εκκλησίας να τη θεωρούν ότι είναι έργο του διαβόλου) οι δε θεοφόροι Πατέρες της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου παραδίνουν στο αιώνιο ανάθεμα τους νεωτεριστές: «Ημείς τους προστιθέντας τι ή αφαιρούντας τι εκ της Καθολικής Εκκλησίας αναθεματίζομεν». (Δηλαδή Εμείς όσους προσθέτουν κάτι ή αφαιρούν κάτι από την πίστη της Εκκλησίας τους αναθεματίζουμε.)
Κανένας πότε από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, καταπατώντας τα παραγγέλματα της Μητέρας Εκκλησίας και τη φωνή του Αγίου Πνεύματος, μπορεί να ακολουθήσει σχισματικούς, διότι «ει τις σχίζοντι ακολουθεί, βασιλεία Θεού ου κληρονομεί» (όποιος ακολουθεί κάθένα που σχίζει την το σώμα των πιστών της Εκκλησίας , βασιλεία Θεού δεν κληρονομεί» )
Εκτός από αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος (Παπαδόπουλος ) και οι Αρχιερείς, που αποτόλμησαν αυθαίρετα και αντικανονικά τη μονομερή εφαρμογή της καινοτομίας του παπικού εορτολογίου, πρόσβαλλαν το ίδιο το δόγμα της ενότητας της Εκκλησίας στη πίστη και τη θεία λατρεία. Και κατάντησαν έτσι αίρεση! Διότι κάθε προσβολή κατά της αγιότατης μας πίστης, η οποία συνίσταται από τα δόγματα και τις σεπτές παραδόσεις της Εκκλησίας, αποτελεί αίρεση! Το Θ’ άρθρο του συμβόλου της πίστεως «Είς μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν» εκφράζει το δόγμα της ενότητας της Εκκλησίας, η οποία ενότητα και στη πίστη και στη θεία λατρεία υφίσταται καθώς αποτελεί την εξωτερική εκδήλωση της πίστης μας.
Οι 318 πατέρες για την ενότητα ακριβώς του εορτολογίου εισήγαγαν στην Εκκλησία το από τότε ισχύον και καθαγιασμένου με τη συνεχή πράξη αυτής Ιουλιανό ημερολόγιο, και η οποία ενότητα αυτή, που άρχισε με την εορτή του Αγίου Πάσχα, επετεύχθη πλήρως σε όλες τις εορτές της Εκκλησίας και με τις υπόλοιπες Αγίες Οικουμενικές Συνόδους.
Ώστε το Ιουλιανό ημερολόγιο παραδομένο από όλες τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους και καθαγιασμένο από αυτές και της συνεχής πράξης όλης της Εκκλησίας, έγινε το σύμβολο της ενότητας της Εκκλησίας στην εξωτερική θεία λατρεία, το εκφραστικό μέσο του επικρατούντος δόγματος στην Εκκλησία της ενότητας ακριβώς στη πίστη και τη θεία λατρεία, το οποίο ομολογούμε στην εκάστοτε απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως, ομολογώντας πίστη «Είς μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν»!
Με αυτό δεδομένο είναι πλέον γεγονός, ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και οι αιρετικοί με αυτό νεωτεριστές Ιεράρχες, που εισήγαν το Παπικό Γρηγοριανό ή Νέο ημερολόγιο και αθέτησαν το παραδομένο Ιουλιανό ημερολόγιο, πρόσβαλλαν το ίδιο το δόγμα της ενότητας στην Εκκλησία στην εξωτερική θεία λατρεία, διχάζοντας την Εκκλησία και αντί της ειρήνης και της ενότητας έσπειραν ζιζάνια στη ποίμνη του Χριστού και ταραχές ανάμεσα στους χριστιανούς. Και έτσι «Ιεράρχαι αιρεσιάχαι γεγόνασι»! (οι Ιεράρχες έγιναν αρχηγοί αιρετικών).
Αντιστρατεύτηκαν επομένως οι καινοτόμοι στη χορεία των Αγίων Πατέρων, στην ίδια τη πράξη των 7 Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και στην ίδια τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, το οποίο φώτιζε αυτές! Και δεν αναλογίστηκαν ούτε το βάραθρο του σχίσματος, ούτε το έγκλημα της ίδιας αίρεσης, αλλά προχώρησαν στη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος κηρύττοντας έτσι, ότι έσφαλλε η Εκκλησία στο παρελθόν και βρισκόταν σε πλάνη οι θείοι Πατέρες! Πλανιόταν άρα κατ’ αυτούς το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ακριβώς ενέπνεε και οδηγούσε τους Αγίους Πατέρες! Να η Βλασφημία των αποστατούντων από το ζώντα Θεό και στραφέντων στους δρόμους της απιστίας και της ασέβειας!
Γι’ αυτό και ο θείος Χρυσόστομος ελέγχοντας τους βλάσφημους αυτούς και τους νεωτεριστές αποστάτες της Ορθοδοξίας, χαρακτηρίζει το έγκλημα αυτών ως ασυγχώρητο και ούτε αίμα μαρτυρίου μπορεί να εξαλείψει την αμαρτία αυτή! Και φωνάζει ο φωστήρας της Εκκλησίας: « Και αν άπειρα εργασθώμεν καλά, από εκείνους οιτίνες διαιρούν το σώμα Αυτού (του Χριστού), δεν θα τιμωρηθώμεν ολιγώτερον, όσοι καταμέμνομεν το πλήρωμα το εκκλησιαστικόν… Ουδέ μαρτυρίου αίμα ταύτην δύνασθαι εξαλείφειν την αμαρτίαν… Διά τούτο λέγω και διαμαρτύρομαι, ότι του εις αίρεσιν εμπέσιν το την Εκκλησίαν σχίσαι ουκ έλλατον εστί κακόν… Το να σχίση δε τις την Εκκλησίαν και φιλονείκως να διατεθή και διχοστασίας να προκαλή… είναι ασυγχώρητον και κατηγορίας άξιον και πολλήν έχει την τιμωρίαν». ΕΞΗΓΗΣΗ: : « Και αν άπειρα εργαστούμε καλά, από εκείνους οι οποίοι διαιρούν το σώμα Αυτού (του Χριστού), δεν θα τιμωρηθούμε λιγότερο, όσοι κομματιάζουμε το εκκλησιαστικό πλήρωμα … Ούτε μαρτυρίου αίμα δύναται να εξαλείψει την αμαρτία… Για αυτό λέω και διαμαρτύρομαι, ότι του να πέσεις σε αίρεση από το να σχίσεις την Εκκλησία δεν είναι λιγότερο κακό… Το να σχίσει κάποιος την Εκκλησία και να φιλονικεί και να προκαλεί διχοστασίες… είναι ασυγχώρητο και άξιο κατηγορίας και πολλή έχει την τιμωρία».
Οι εκκλησιαστικές παραδόσεις ονομάζονται από την Αγία Γραφή «όρια πατέρων» και όποιος καταπατά αυτές, έχει τη κατάρα του Θεού, κατά τη φωνή του Κυρίου «επικατάρατος, ός μετατίθησιν όρια πατέρων αυτού»! (Ας είναι αναθεματισμένος, όποιος μεταθέτει τα όρια που έθεσαν οι πατέρες του).
Αλλά οι ασεβείς καινοτόμοι «αγρόν ηγόρασαν» και δεν δίστασαν να καταρρίψουν τους φραγμούς της Ορθοδοξίας, «τα αιώνια όρια» καθώς έπραξε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο οποίος με μία του εγκύκλιο τόλμησε ασεβέστατα και παράνομα να καταλύσει το καθεστώς του αγίου εορτολογίου των επτά Οικουμενικών Συνόδων και αξίωσε, ως άλλος πάπας, με την απειλή της λόγχης της πολιτείας, να γίνει αποδεκτό από τον ελληνικό λαό το αντορθόδοξο και αιρετικό εορτολόγιο του πάπα, και να ονομαστεί η 10η Μαρτίου1924 σε 23η.
Από τότε η αρχαία Νηστεία των Αγίων Αποστόλων, που υπάρχει από τους αποστολικούς χρόνους, με την αντικανονική καινοτομία περιορίζεται η και καταργείται τελείως…! Από τότε ακούγεται το παράδοξο: Το Άγιο Πάσχα μήνα Μάιο! Από τότε έκπληκτος ο ορθόδοξος λαός είδε την αναστάσιμη ακολουθία της εορτής του Αγίου Γεωργίου να πέφτει στην εβδομάδα του Λαζάρου, χωρίς στο τυπικό να φαίνεται ποτέ τέτοια περίπτωση, και να μετατίθεται κατά τόπους διαφορετικά η μνήμη του μεγαλομάρτυρα! Την εορτή των Αγίων 40 μαρτύρων, η οποία πέφτει πάντα στη περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, και εορτάζεται συνήθως με προηγιασμένη, είδε ο πιστός πρωτοφανώς να πέφτει σε μέρες Αποκρεώ, χωρίς να γνωρίζει ο Ιερέας τι να κάνει σε τέτοια περίπτωση!
Να η σύγχυση της βαβυλωνία, εκτός των άλλων κακών, η οποία επήλθε στο τυπικό της Εκκλησίας με την εισαγωγή του βλάσφημου και ασεβούς νεωτερισμού!
Να το «παγκόσμιον σκάνδαλον», καθώς δίκαια αποκάλεσε ο Μέγας και Αγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας ο Β’ ο Τρανός το ζήτημα του Γρηγοριανού, Παπικού Καλενδαρίου των Λατίνων ή Νέου Ημερολογίου! Είχε δίκαιο επομένως ο αοίδιμος εκείνος Πατριάρχης, ως γνήσιος διάδοχος των Αγίων Πατέρων και ακράδαντος στύλος της Ορθοδοξίας, να συγκαλέσει Συνοδικές διασκέψεις, στις οποίες έλαβαν μέρος και Πατριάρχες της Ανατολής. Και πανορθόδοξη μάλιστα Σύνοδο συγκάλεσε με τη συμμετοχή όλων των Αγίων Πατριαρχών και Συνοδικών Αρχιερέων στη Κωνσταντινούπολη. Και με τρεις Συνοδικές και Πανορθόδοξες αποφάσεις, τα έτη 1583,1587,1593 η Εκκλησία του Χριστού καταδίκασε απόλυτα την εισαγωγή νέου Εορτολογίου ή Ημερολογίου και Πασχαλίου, και φώναξε το φρικτό Ανάθεμα ενάντια σε εκείνους, οι οποίοι θα τολμήσουν «επί καταπατήσει των Ιερών Παραδόσεων και Θεσμών της Ορθοδοξίας του τε Αγίου Πάσχα και του Εορτολογίου εν γένει, να εισάγουν νέον Πασχάλιον και των Λατίνων Καλενδάριον (το καλούμενον Νέον Ημερολόγιον) των Αθέων του Πάπα αστρονόμων, και όσων θέλουν να ακολουθούν τοιαύτα»!
Να ολοφάνερο το έργο του Σατανά, το οποίο δυστυχώς εκτελείται με τα χέρια των λεγόμενων νεωτεριστών ψευδεπισκόπων στην Ορθόδοξη Ελλάδα.
Στα κεφάλια αυτών πέφτουν τα αναθέματα ολόκληρης της Εκκλησίας! Εναντίον αυτών εκφωνούν οι θεόφρονοι Πατέρες της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου: «Ημείς τους προστίθοντας τι ή αφαιρούντας τι εκ της Καθολικής Εκκλησίας αναθεματίζομεν». («Εμείς όσους προσθέτουν κάτι ή αφαιρούν κάτι από την Εκκλησία του Χριστού τους αποκόπτουμε από το σώμα των Ορθοδόξων Πιστών δηλαδή την Εκκλησία του Χριστού»). Είναι αυτοί, χωρίς να υποστούν δίκη από ανθρώπους, καταδικασμένοι από τη δικαιοσύνη του Θεού και κατακριμένοι από τη φωνή της Εκκλησίας του χριστού, η οποία κηρύττει, ότι αυτοί «εκουσίως καθυπεβλήθησαν στο αιώνιον ανάθεμα. Και ενεδύθησαν κατάραν ως ιμάτιον, καν τε Πάπαι, καν τε Πατριάρχαι, καν τε κληρικοί, καν τε λαϊκοί έτυχον είναι, καν Άγγελος εξ ουρανού, Ανάθεμα έστω, ει τις ευαγγελίζεται, παρ’ο παρέλαβεν η Εκκλησία του Θεού»! (δηλαδή αυτοί συνειδητά υποβλήθηκαν στο αιώνιο ανάθεμα. Και ενδύθηκαν τη κατάρα σαν ένδυμα, και αν έτυχε να είναι Πάπες, και αν είναι Πατριάρχες, και αν είναι κληρικοί, και αν είναι λαϊκοί , και αν Άγγελος εξ ουρανού, ας είναι έξω από το σώμα της Εκκλησίας του Χριστού, εάν κάποιος διδάσκει διαφορετικά δόγματα, από αυτά που παρέλαβε η Εκκλησία του Θεού»!
Να γιατί των νεωτεριστών ποιμένων και κληρικών, οι οποίοι έδειξαν ζήλο υπέρ της ασέβειας και της βλασφημίας του νεωτερισμού του νεωτερισμού και πέθαναν αμετανόητοι στην κακοδοξία, τα σώματα τους παραμένουν αδιάλυτα και τυμπανισμένα! Αυτοί ως αποκοπέντες από το σώμα της Ορθοδοξίας με το σχίσμα του ασεβούς νεωτερισμού, κατά τοΑ’ κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου, στερήθηκαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και κατά τον ουρανοφάντορα (Βασίλειο) «δεν μπορούν να βαπτίσουν άλλους ή να χειροτονήσουν, και απλώς να δώσουν χάρη, την οποία με το σχίσμα στερήθηκαν». Είναι «τυφλοί νεκροί» μπροστά στο Κύριο και «γυμνοί και ελεεινοί» (Αποκάλυψις Ιωάννου γ’ 17). Είναι φοβερό επομένως να ακολουθεί ο χριστιανός αυτούς, όπως και οι Ιερείς ή Μοναχοί να υποτάσσονται σε αυτούς, πράγμα που δεν επιτρέπεται για κανένα λόγο. Διότι παραγγελία έδωσε ο Κύριος για την σωτηρία των πιστών, να φεύγουν μακριά κάθε ξένου, δηλαδή εχθρού και πολέμιου της Εκκλησίας Του, λέγοντας: «αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται από αυτού» (Ιω. ι’ 5) δηλαδή «ξένο μην ακολουθήσετε, αλλά φεύγετε από αυτόν».
Και ο Παύλος δίνει εντολή σε κάθε πνευματικό παιδί της Εκκλησίας νε φεύγει μακριά από τους εχθρούς του Κυρίου, των μεταμφιεσμένων σε πρόβατα λύκων, καλώντας να «αφίστασο (φεύγετε) από των τοιούτων» (Α’ Τιμ. ς’ 5), τους οποίους παραδίδει και στο φρικτό Ανάθεμα «Ει τις υμάς ευαγγελίζεται, παρ’ο παραλάβατε, Ανάθεμα έστω» (Γαλατ. α’ 9) δηλαδή «όποιος σας φέρνει διαφορετική διδαχή, από αυτή που παραλάβατε, ας είναι έξω από το σώμα της Εκκλησίας του Χριστού». Την ίδια παρακαταθήκη αφήνουν οι Άγιοι πατέρες στα τέκνα της Εκκλησίας, να φεύγουν από τους κακόδοξους νεωτεριστές, που αθετούν τις Εκκλησιαστικές Παραδόσεις και τους λατινόφρονες κληρικούς (σαν φίδι, για να μην γευτούν το πνευματικό θάνατο, όπως η Εύα) «ως από οφέως, ίνα μη τρυγώσι το θάνατον, ως η Εύα».
Και οι θεοφόροι αυτοί Πατέρες, προς περιφρούρηση και σωτηρία των ευσεβών τέκνων της Εκκλησίας και της ίδιας της Ορθόδοξης Πίστης, απαγόρευσαν στους πιστούς να έχουν οποιαδήποτε θρησκευτική επικοινωνία μετά των νεωτεριστών. Να μη δέχονται την ευλογία των βλάσφημων και ασεβών διότι «δεν είναι ευλογίαι, αλλά μάλλον αλογιαί εισίν» (κανόνας ΛΓ’ Λαοδικείας).Και δεν επιτρέπουν στους πιστούς ούτε να εκκλησιάζονται με τους ασεβείς αιρετικούς και σχισματικούς νεωτεριστές (κανόνας ΛΓ’ Λαοδικείας) διότι δεν θέλει ο Κύριος να συμπροσεύχονται οι Χριστιανοί με όσους πολεμούν τη πατερική ευσέβεια και αθετούν έστω και μία των Παραδόσεων της Εκκλησίας, επειδή όσοι καταπατούν την παράδοση και το έργο των Αγίων Πατέρων περιφρονούν τον ίδιο το κύριο της δόξης και Θεό μας, ο οποίος δίδαξε: «Ο αθετών υμάς εμέ αθετεί, ο δε εμέ αθετών αθετεί τον πέμψαντά με» δηλαδή «όποιος αθετεί εσάς τους Απόστολους μου αθετεί εμένα το Χριστό, και όποιος αθετεί εμένα αθετεί το Θεό-Πατέρα που με έστειλε ως σαρκωμένο Θεό στη γη». Για αυτό εναντίον αυτών των ασεβών φωνάζει και πάλι η Αγία Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος το φοβερό ανάθεμα, κηρύττουσα με τον όρο της: «Ει τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν έγγραφον ή άγραφον αθετεί, Ανάθεμα έστω»! δηλαδή «εάν κάποιος αθετεί κάθε Εκκλησιαστική παράδοση, γραπτή ή άγραφη, ας είναι έξω από το σώμα της Αγίας Εκκλησίας του Χριστού».

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Πρόδρομος του Αντιχρίστου

Υπό του ΣΚΑΡΤΣΙΟΥΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Θεολόγου- Οικονομολόγου

Από τη στιγμή που ο Κύριος ξεκαθάρισε και διεκήρυξε ότι «η Βασιλεία η εμή ουκ εστί εκ του Κόσμου τούτου» (Ιωάν. ΙΗ’, 36), ότι δηλαδή δεν ήλθε έχοντας ως σκοπό να γίνει πλανητάρχης για λογαριασμό των Εβραίων και Βασιλιάς κοσμικός, οι Εβραίοι απέρριψαν τον Χριστό και τον σταύρωσαν αφού δεν ανταποκρινόταν στα σχέδια των περί παγκοσμίας κοσμικής κυριαρχίας. Από τότε έθεσαν ως στόχο την ανάδειξη του δικού τους Μεσσία, το ψευτομεσσία Αντιχρίστου, δηλαδή ενός θεού κομμένου και ραμμένου στα εβραϊκά σχέδια. Γι’ αυτό όταν γιορτάζουν οι Εβραίοι το Πάσχα, δεν λένε «Χριστός ανέστη- Αληθώς ανέστη», αλλά χρησιμοποιούν τον χαιρετισμό «Ήλθε(ο Μεσσίας);- Δεν ήλθε».

Το σχέδιο αυτό της έλευσης, της αποδοχής και της εγκαθίδρυσης του ψευτομεσσία Αντιχρίστου είναι το πλέον τολμηρό, το πλέον ύπουλο, αλλά και το πλέον επικίνδυνο για την ανθρωπότητα, διότι είναι σχέδιο σατανικό, αφού χρησιμοποιεί ως μέσο την παραπληροφόρηση, την εξαπάτηση, τη βία και τον εξαναγκασμό, και αποσκοπεί στο να δεχθεί η ανθρωπότητα έναν παγκόσμιο δικτάτορα, τον τελευταίο δικτάτορα επί της γης, ο οποίος συν τοις άλλοις θα απαιτήσει να τον προσκυνήσουν οι άνθρωποι ως Μεσσία. Γι’ αυτό και ο φιλεύσπλαχνος Θεός από αγάπη προς το ανθρώπινο γένος μας προειδοποιεί δια των προφητών και όλως ιδιαιτέρως διά του Ιωάννου του Θεολόγου, μέσω της Ιεράς Αποκαλύψεως, να προσέξουμε να μην ξεγελασθούμε και προσκυνήσουμε τον ψευτομεσσία Αντίχριστο ως αληθινό Θεό.
Όπως, λοιπόν, οι προφήτες χρόνια ολόκληρα προετοίμαζαν την ανθρωπότητα να δεχθεί τον Μεσσία Χριστό, τον αληθινό δηλαδή Θεό, και μάλιστα τελευταίος προφήτης και πρόδρομος, υπήρξε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, κατά τον ίδιο τρόπο οι Σιωνιστές Εβραίοι προετοιμάζουν την έλευση του Αντιχρίστου, του παγκόσμιου αυτού δικτάτορα και ολετήρα της ανθρωπότητας, διά των προπομπών και προδρόμων του, ιδίως τα τελευταία χρόνια. Άλλωστε, οι Άγιοι Πατέρες μας λένε ότι ο αντίχριστος θα προσπαθήσει να μιμηθεί τον Χριστό, γι’ αυτό τον ονομάζουν και «πίθηκο του Χριστού». Μασονισμός, χιλιασμός, αθεϊσμός, υλισμός, γυμνισμός, πανσεξουαλισμός, είναι μερικά από τα προδρομικά σημερινά συστήματα των προπομπών του Αντιχρίστου. Όλα αυτά, βέβαια, είναι προφητευμένα, και μάλιστα η Αποκάλυψις τα αναφέρει με το όνομα «ψευδοπροφήτης».

Σίγουρα, υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη λέξη «Θηρίο», ταυτίζοντας τον ψευδοπροφήτη με τον Αντίχριστο. Ο Αντίχριστος είναι το εκ της θαλάσσης αναβαίνων θηρίο (Αποκ. ΙΓ’, 1), και όχι το εκ της γης ανεβαίνον (Αποκ. ΙΓ’ 11), το οποίο εργάζεται για λογαριασμό του πρώτου. Κατά την ιερά Αποκάλυψιν, λοιπόν, άλλος είναι ο Αντίχριστος και άλλος ο ψευδοπροφήτης. Η αγία Αποκάλυψις μας αποκαλύπτει και κατανομάζει τη σατανική τριάδα, ήτοι τον δράκοντα, δηλαδή τον Σατανά, το Θηρίο, δηλαδή τον Αντίχριστο και τον ψευδοπροφήτη (Αποκ. ΙΣΤ’, 13).

Ο ψευδοπροφήτης, ήτοι το εκ γης αναβαίνον θηρίον, το οποίο ομοιάζει ως αρνίον αλλά ομιλεί ως δράκων (Αποκ. ΙΓ’, 11), θα πλανήσει και θα προετοιμάσει τους ανθρώπους, αλλά και θα τους εξαναγκάσει να λάβουν το χάραγμα, το όνομα του Θηρίου ή τον αριθμό του Θηρίου, το 666, για λογαριασμό του Αντιχρίστου, ώστε ο Αντίχριστος να έλθει «έτοιμος επί την θύραν», όπως λέγει ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων.

Στην υπηρεσία του ψευδοπροφήτη, του δικέρατου αυτού θηρίου, εκτός των άλλων προδρόμων, είναι και το άθεο δόγμα του Οικουμενισμού, η παναίρεση αυτή των ημερών μας, της Νέας Εποχής, η οποία με το πρόσχημα της αγάπης προσπαθεί να ενώσει όλες τις ψευτοθρησκείες, αφομοιώνοντας σε αυτό το συνονθύλευμα την αγία μας Ορθοδοξία.
Ο ύπουλος, λοιπόν Οικουμενισμός, η παναίρεση αυτή της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου, βρίσκεται σε όλο της το μεγαλείο στην υπηρεσία του ψευδοπροφήτη, του «χερσαίου Θηρίου» του Αντιχρίστου, βρίσκεται σε όλο της το μςγαλείο στην υπηρεσία του ψευδοπροφήτη του «χερσαίου θηρίου» (Γρηγορίου Νύσσης, P.G. 45, S. 1121), έτοιμος να αλώσει, με δόλωμα την αγάπη, και να καταβροχθήσει την Ορθοδοξία, ήτοι τη μόνη αληθινή πίστη.

Ο Οικουμενισμός, ως οργανωμένη κακόδοξη ενωτική κίνηση, εμφανίσθηκε τον προηγούμενο αιώνα μεταξύ των προτεσταντών και ανάγεται ως ιδέα οικουμενιστικής συνεργασίας και ενότητας των αιρετικών σε παλαιότερα χρόνια.

Οι Προτεστάντες προχώρησαν στην εξωτερική αυτή ένωση των «Εκκλησιών», δηλαδή στην κοσμική ένωση, μακριά από τα δόγματα και την ορθή πίστη, διότι όλα αυτά, κατ’ αυτούς, διαιρούν και δεν ενώνουν τους ανθρώπους.

Επίσης, προεβλήθη η βλάσφημη θεωρία των κλάδων, κατά την οποία είναι εγωιστικό να ισχυρίζεται η Ορθόδοξη Εκκλησία ότι μόνον αυτή κατέχει την αποκεκαλυμμένη αλήθεια, γιατί, σύμφωνα με την θεωρία των κλάδων, ουδεμία Εκκλησία είναι κάτοχος της αλήθειας.
Δημιουργείται στη συνέχεια το Π.Σ.Ε. (Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών) κατ’ απομίμηση τα «Κοινωνίας των Εθνών» (ΚΤΕ), της σημερινής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ). Δηλαδή, το Π.Σ.Ε. είναι η ΕΟΚ των διαφόρων «Εκκλησιών», ανεξαρτήτως δογματικών διαφορών. Ένωση, δηλαδή, εν «αγάπη» ερήμην τα αλήθειας, δηλαδή ένωση των Εκκλησιών όπως τη θέλει ο διάβολος και όχι όπως τη θέλει ο Χριστός.

Δυστυχώς, στην προσπάθεια για την ίδρυση του Π.Σ.Ε., όσο και αν φαίνεται απίστευτο, πρωτοστάτησε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με την οικουμενιστική εγκύκλιο του 1920 «προς τας απανταχού της γης Εκκλησίες του Χριστού». Η πατριαρχική αυτή εγκύκλιος του 1920 αποτελεί την απαρχή για την στροφή τα ου Ορθόδοξου Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τον Οικουμενισμό, διότι για πρώτη φορά αναγνωρίζει τις απανταχού της γης αιρέσεις ως «Εκκλησίες του Χριστού.

Μάλιστα, το πρώτο μέτρο , μεταξύ των πολλών που προτάθηκαν στην προδοτική αυτή εγκύκλιο ήταν η αλλαγή του ημερολογίου προς συνεορτασμό μετά των αιρετικών Εκκλησιών, πράγμα το οποίο πραγματοποιήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα , ήτοι το 1924, και το οποίο τόσα δεινά επέφερε στην Εκκλησία και το έθνος. Η πρόταση ήταν να διορθωθεί και το πασχάλιο! Δια της εγκυκλίου αυτής, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τάσσεται αλληλέγγυο του Οικουμενισμού, ασπάζεται τις βλάσφημες θεωρίες του και αναλαμβάνει ρόλο πρωταγωνιστικό στην εξομοίωση της Ορθοδοξίας μετά των αιρετικών Εκκλησιών, δηλαδή της συνύπαρξης κακοδόξων και ορθοδόξων, λύκων και προβάτων. Γι’ αυτό και η απόφαση αυτή, πολλών θρήνων άξια, όπως ορθώς ελέχθη, αποτελεί την Τρίτη άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ο ρόλος του Πάπα στην εξάπλωση και εδραίωση του Οικουμενισμού. Ο Παπισμός ήταν ανέκαθεν φύσει οικουμενιστικός. Το Πρωτείο του Πάπα δεν προέρχεται εκ του Θεού αλλά ρκ του διαβόλου και του κόσμου. Ο Πάπας θεωρεί ότι μόνο και μία Εκκλησία του Θεού υπάρχει, η «Καθολική Εκκλησία», η οποία απλώνει τα δίκτυα της να περιλάβη δια της «αγάπης» όλες τις Εκκλησίες και όλα τα θρησκεύματα, αρκεί να αναγνωρίσουν το Πρωτείο του Πάπα, αποσκοπώντας διά της πανουργίας αυτής στη συγχώνευση όλων των Εκκλησιών και όλων των θρησκευμάτων στον Παπισμό, προς δημιουργία της πανθρησκείας του Αντιχρίστου. Η θλιβερή συνέχεια είναι είναι γνωστή σε όλους μας, δηλαδή στο που κατάντησε η Κωνσταντινούπολη, η πόλη των Οικουμενικών Συνόδων των Αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας. Να θεωρεί τις αιρέσεις αδελφές Εκκλησίες και ο άμβωνας ενός Ιωάννου Χρυσοστόμου και Γρηγορίου Θεολόγου έγινε άμβωνας οικουμενιστικής προπαγάνδας εις τον κόσμο. Και ο πατριαρχικός ναός έγινε χώρος βεβήλωσης και συλλειτουργίας μετά του αιρεσιάρχου πάπα.

Δυστυχώς, η Κωνσταντινούπολη, η οποία αλώθηκε το 1204 από τους Φράγκους και το 1453 από τους Τούρκους, κατακτήθηκε πνευματικά από τον Οικουμενισμό.

Μετά τις ατελείωτες συμπροσευχές των κακοδόξων Πατριαρχών του Φαναρίου και τα συλλείτουργα μετά του αντιχρίστου γυναικοπροσώπου Πάπα, φθάσαμε σήμερα στο θλιβερό κατάντημα ο μνημονευόμενος ως «ορθόδοξος» Νεοεποχίτης Παρριάρχης Βαρθολομαίος να εισέλεθη για να συμπροσευχηθεί στις 28 Οκτωβρίου 2009 στη συαγωγή των Εβραίων, στο «συνέδριο των δαιμόνων», όπως αποκαλεί τους εβραίους ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης (ΕΠΕ τ. 11, σελ. 28 ή PG 46, σ. 648) και τον οποίο Πατριάρχη μνημονεύουν ως ορθόδοξο και 19 μοναί του Αγίου Όρους!


Όμως, στην ίδια συναγωγή των εβραίων, ήτοι στη συναγωγή East Park Avenue της Νέας Υόρκης, εισήλθε και το δικέρατο θηρίο της Αποκαλύψεως, ήτοι το αρνίον που ομιλεί ως δράκων (Αποκ. ΙΓ’, 13), δηλαδή ο Πάπας, ο οποίος ως θρησκευτικός πλανητάρχης της Νέας Εποχής, φιλοδοξεί να παραδώσει τη σκυτάλη της προσωρινής ψευτοκυριαρχίας στον αναμενόμενο Αντίχριστο. Γι’ αυτό κι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε Προφητικά: «Τον πάπα να καταράσασθε, αυτός θα είναι η αιτία».

Προτού συμβεί αυτό, πρέπει να προηγηθεί η αποκαλούμενη «Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας», η οποία προετοιμάζεται πυρετωδώς από τους Οικουμενιστές για να κατοχυρωθεί «πανορθοδόξως» η παναίρεση του Οικουμενισμού, να καταργηθεί επισήμως η ορθοδοξία και να επιταχυνθεί η έλευση του Αντιχρίστου με όλες τις θλίψεις και τα δεινά που θα προηγηθούν.

+ ΑΤΤΙΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (+ 2001)

10 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ ΚΥΡΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Την 19ην Απριλίου 2001 η Γνήσια Ορθόδοξος Εκκλησία θρήνησε την πνευματική ορφάνεια από την κοίμηση του αοιδίμου και ομολογητού Ιεράρχου Ματθαίου Μακρή. Ο Μητροπολίτης Ματθαίος γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1920 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Όταν ενηλικιώθηκε ακολούθησε τη Μοναδική πολιτεία εισαχθείς στην Ιερά ανδρώα Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κουβάρα Αττικής υπό την πνευματική Καθοδήγηση του Αγίου Πατρός Ματθαίου Βρεσθένης παρά του οποίου χειροτονήθηκε κληρικός. Το 1972 εξελέγη και χειροτονείται υπό της Ιεράς

Συνόδου του Αρχιεπισκόπου Γ.Ο.Χ. Ανδρέου Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος οπότε και ο υπερδραστήριος Επίσκοπος μεγαλουργεί πνευματικώς, αναδειχθείς από τους πιο αγαπητούς Επισκόπους της Εκκλησίας. Κατά το σάλο της αιρέσεως κατά των Ιερών Εικόνων, καίτοι συκοφαντούμενος, αγωνίζεται υπερανθρώπως για την διαφύλαξη του γνησίου ορθοδόξου Ποιμνίου και την παραμονή στις πατρώες παραδόσεις και δόγματα. Το 2001, μετά από πολυετή ασθένεια, εκοιμήθη εν Κυρίω και η εξόδιος ακολουθίας τελέστηκε υπό σύμπασης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, δεκάδων κληρικών από Ελλάδα και εξωτερικό και χιλιάδων πιστών που κατέκλυσαν τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων- Ευαγγελιστού Ματθαίου Μάνδρας Αττικής- όπου και η έδρα του αειμνήστου Ιεράρχου- έως και αυτήν την σκεπή του παμμεγεθούς Ιερού Ναού.

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

ΑΞΙΟΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΙΕΡΑΡΧΑ ΜΑΤΘΑΙΕ!

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ 2011 (β')

Εορτές και Πανηγύρεις

Με την είσοδο του νέου πολιτικού έτους, πανηγύρισε κατά την εορτή του Μεγάλου Βασιλείου η ομώνυμος ενορία στην Βέροια (Διαβατά). Προεξάρχοντος του Σεβ/του Μητροπολίτου Τρίκκης κ. Κοσμά.

Στον απόηχο του εορτασμού των Θεοφανείων πανηγύρισε με κάθε επισημότητα η ιστορική Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάστρου Κορώνης Μεσσηνίας. Πλήθος πιστών συμμετείχε στην εορτή ως και οι τοπικές Αρχές δια του δημάρχου κ. Δημητρίου Καφαντάρη.

Στον ίδιο ενοριακό Ιερό Ναό, κατά τον αυτό μήνα, εορτάστηκε η μνήμη του τοπικού Αγίου Αντωνίου του νέου Βεροίας. Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχαν οι Σεβασμιότατοι Αρχιερείς Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος και Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος. Ακολούθησε προσκύνημα στον τάφο του Οσίου υπό των αγίων Αρχιερέων.

Η ενορία του προμάχου της Ορθοδοξίας, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού στα Καππαριανά Μοιρών Ηρακλείου της Μεγαλονήσου Κρήτης. Συγχωροστάτησαν οι Αρχιερείς Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος και Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος.

Ακολούθησε στο ίδιο εορταστικό κλίμα της Τοπικής Εκκλησίας της Κρήτης εόρτασε το ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ευθυμίου του Μεγάλου στις Φλαθιάκες Ηρακλείου.

Από την εόρτιο Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στο Ιερό Μετόχιο Αγίου Νικολάου Κερατέας κατά την εορτή της Ανακομιδής των ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Χωροστάτησε ο εορτάζων Πανερώτατος Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου και Τοποτηρητής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Άγιος Θηβών Χρυσόστομος.

Κατά την Δεσποτική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, του Πολιούχου της Καλαμάτας, τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία στο ομώνυμο Παρεκκλήσιο της Ιεράς Σκήτης Παναγουλάκη.

Από το σεμνό εορτασάρτυρος Αγίου Χαραλάμπους στο Μεσσολόγγι.

Λαμπρώς πανηγύρισε και ο Καθεδρικός Ιερός Ναός Αγίου Χαραλάμπους Κοζάνης.